पुस्तकालयभाग ११

२ फग्गण २०१८ बिक्रमी हरिभगत दुआर जेठूवाल

गोतम कहे सुण साचे राजन, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। मैं ग़रीब तूं ग़रीब निवाज़न, मेहरवान बेपरवाहीआ। आदि जुगादि साजें साजन घड़न भन्नण खेल कराईआ। शब्द अगम्मी मार अवाज़न, आपणा मेल मिलाईआ। सतिजुग चलाया सच जहाज़न, सति सति समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराईआ। गोतम कहे मेरे मीत, पारब्रह्म तेरी सरनाया। मैं गाया तेरा गीत, गीत गीत अल्हाया। तूं वेख मेरी नीत, नीतीवान तूं बेपरवाहया। मैं वसाया तैनूं चीत, घर मन्दिर इक्क बणाया। तूं वेख धाम अनडीठ, अनडिठड़ा रूप वटाया। मैं तप्त तूं ठांडा सीत, अमृत मेघ इक्क वखाया। मैं पापी तूं पत्तत पुनीत, पत्तत पापी दे तराया। मैं हारया तूं गया जीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाया। मेहरवान बेनज़ीर, रहिमत रहिमान आप कराईआ। आपे बदलणहार तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। मेरे चरन उत्ते कढ्ढ लकीर, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। मैं दो जहानां पड़दा देवां चीर, भेव अभेद विच रखाईआ। त्रैगुण माया लाए पीड़, वेखे सर्ब लोकाईआ। त्रैगुण बन्नां बीड़, त्रेता एका अंक बणाईआ। एका पावां सच ज़ंजीर, आप आपणी डोर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। त्रैगुण माया नारी रूप, रूप अनूप आप दरसाया। करया खेल साचे भूप, भूप भूपत रूप वटाया। वेखणहारा दहि दिशा कूट, ब्रह्मण्ड खण्ड खेल कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाया। धुर फ़रमाणा श्री भगवन्त आदि पुरख आप जणाईआ। तेरी महिमा मात अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। मैं तेरी बणाई बणत, तूं मेरी सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुण साचा झोली पाईआ। साचा गुण हरि भगवान, एका एक जणाइंदा। गोतम वेख मार ध्यान, चरन ध्यान इक्क जणाइंदा। सतिजुग त्रेता तेरा रंग महान, त्रीया आपणा वेस वटाइंदा। द्वापर होवे नौजवान, दोए दोए रूप खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। निरगुण रूप जोधा सूर बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्त आपणा मेल कराइंदा। साचा भगत नेत्र रो, नैणां नीर वहाईआ। तेरे चरन जावां छोह, मस्तक टिक्का एका लाईआ। झूठा नाता तजया मोह, प्रेम बन्धन इक्क वखाईआ। आपणा तन मन तेरे उत्तों दिता खोह, वस्त अनमुलड़ी तेरी दात एका पाईआ। तूं अमृत आत्म देणा चोअ, सांतक सति सति कराईआ। मैं तेरे जिहा जावां हो, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। तेरा

नेत्र मेरी लोअ, मेरी लोअ तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। पारब्रह्म पुरख सुजान, देवे माण वड्याईआ। साचे सुत मार ध्यान, एका गुण जणाईआ। कलयुग अन्तिम मेला मेले आण, मिल मिल ख़ुशी वखाईआ। एका राग सुणाए कान, कानी तीर आप लगाईआ। नाता तोड़ जगत विदवान, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या रिहा समझाईआ। साची सिख्या पारब्रह्म, एका एक जणाइंदा। कलयुग अन्तिम पैणा जम्म, लोकमात वेस वटाइंदा। लेखा जाणे दम दम, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। तत्तव तत बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेट सेव कमाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता दुःख ना कोए रखाइंदा। कर प्रकाश साचा चन्न, चन्न चौधवीं मुख शरमाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग वेला अन्त समझाइंदा। हरि जू दिता एका वर, घर साचे वज्जी वधाईआ । सतिजुग बैठा रिहा दड़, मेरा अन्त लहिणा रिहा मुकाईआ। गौतम चरनी डिगा दड़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेरे उत्ते किरपा कर, त्रेता रूप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करया खेल बेपरवाहीआ। गोतम कहे सुण सतिजुग, हरि हरि खेल रचाया। तेरी औध गई पुग, मेरी नार सेव कमाया। जेहड़ा बैठा रिहा लुक लुक, रातीं सुत्तयां दरस दिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे धन्दे आपे लाया। सुण सतिजुग कर विचार, रिखप देव आप समझाईआ। तेरा लहिणा मुक्कया विच संसार, वेला अन्तिम रिहा सुणाईआ। अग्गे चले हरि विहार, विवहारी खेल कराईआ। त्रेता आए आपणी वार, वार थित ना कोए वड्याईआ। हरि वड्डा वड घुम्यार, कोटन कोटि घड़ घड़ भाण्डे दए भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिजुग रोवे मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। बौहड़ी बौहड़ी पल्लू मेरा दिता छुडा, छुटया लड़ ना कोए फड़ाइंदा। मेरा खाली दिसे मकां, साचा मन्दिर ना कोए सुहाइंदा। मैं जावां केहड़े थाँ, थान थनंतर कोए नज़र ना आइंदा। मेरी कोए ना पकड़े बांह, साचे दर ना कोए सुहाइंदा। सिर रखे ना कोई छाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। गोतम देवे धीर, दया कमाईआ। तेरा वेला अन्त अख़ीर, एह समझाईआ। जुग चौकड़ी शरअ ज़ंजीर, वंड वंडाईआ। पुरख अबिनाशी बेनज़ीर, नज़र ना आईआ। बदलणहार तकदीर, तदबीर समझाईआ। तेरे सति सतिवादी लथ्थे चीर, त्रैगुण माया करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। सतिजुग अग्गों करे पुकार, एका मंग मंगाईआ। गोतम तैनूं दिता आधार, आप आपणा संग निभाईआ। मेरे विच मिल्या

तैनूं निरँकार, निरगुण सरगुण रूप वखाईआ। उह तेरा सच्चा यार, तेरे मन्दिर फेरा पाईआ। तूं उस दे अग्गे कर पुकार, मेरा लहिणा दए चुकाईआ। एका देवे चरन छार, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोतम अग्गों दए दिलासा, एका गुण जणाइंदा। पारब्रह्म चरन भरवासा, सरन सरनाई इक्क रखाइंदा। प्रभ मिलण दी रख आसा, निरासा कोए रहिण ना पाइंदा। मेरे अंदर जिस दा वासा, तिस आपणा हाल सुणाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकासा, गगनंतर मंडल वेख वखाइंदा। अन्तिम आया हार पासा, पासा फेर ना कोए बदलाइंदा। अगला दस्सां खोल्ह खुलासा, भेव अभेद जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे धन्दे आपे लाइंदा। हरि जू धन्दा साची कार, करता पुरख आप कराईआ। सतिजुग चलया तेरा विहार, विवहारी वेख वखाईआ। गोतम कटण आया वगार, हुक्मी हुक्म सेव कमाईआ। लेखे लाई आपणी नार, नरायण रंग जणाईआ। वर मंगया इक्को वार, त्रेता द्वापर मुख छुपाईआ। कलयुग प्रगट होए विच संसार, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। मेरा लेखा लहिणा दए निवार, आप आपणा मेल मिलाईआ। मैं दस्सणा सारा हाल, सतिजुग तेरी करी शनवाईआ। तूं रही मेरे नाल, तेरा मेरा एका घर एका गोबिन्द मिले माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ। गोबिन्द कहे सच विचार, अभेद भेव जणाइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यार, वेला नेड़े आइंदा। त्रेता द्वापर उतरे पार, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। अन्तिम लहिणा कर्ज दए उतार, मकरूज आपणा फर्ज पूर कराइंदा। सूरज चन्न करन विचार, नेत्र नैण होए शर्मशार, भेव काग़ज़ कलम ना पाइंदा। लिख लिख वारता कोई ना पाए सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आपणे हथ्थ वखाइंदा। गोतम कहे सतिजुग उठ बल धार, एका राह जणाईआ। दोए जोड़ कर निमस्कार, प्रभ साचा सच्चा माहीआ। तेरा दुक्खड़ा दए निवार, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। मैं इक्क इकल्ला बणया रिहा गंवार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मैं उच्ची कूक करां पुकार, प्रभ साचे दयां सुणाईआ। जे फेर मातलोक विच मिलणा विच संसार, मेरी मन्न सच अरज़ोईआ। मेरा बंस कबीला पहलों करना त्यार, साक सैण बन्धन जगत नाता तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर आपणी दए कमाईआ। गोतम करे अरदास, दोए जोड़ बेनन्तीआ। प्रभ मैं वसां तेरे पास, साहिब सुल्तान साचे कन्तीआ। मेरी कीती बन्द खुलास, लेखा जाणे जुग जुगन्तीआ। कलयुग अन्तिम होणा प्रकाश, तेरा खेल बेअन्त बेअन्त बेअन्तीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे साहिब शाह सुल्तान वड महंतीआ। सुण अरदास मेरी अरज़ोई, दोए जोड़ जोड़ पुकारया। तुध बिन मिले ना ढोई, मेरे

साहिब परवरदिगारया। मैं निभागण तेरी होई, तूं मेरा कन्त भतारया। मैं तेरी करां रसोई, बण सेवक विच संसारया। दूजा अवर ना दिसे कोई, नेत्र नैण ना कोए वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साची मंग मंगा रिहा। मंगां मंग इक्को दात, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। मेरे नाल मिलाउंणे आपणे सज्जण साक, साचे भगत मात प्रगटाईआ। उन्हां वेखा सच्चा नात, घर साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साची मंग मंगाईआ। आपणे भगतां देणा साथ, गोतम एका मंग मंगाइंदा। मैं इक्क इकल्ला गा गा थक्का तेरी गाथ, तेरा अन्त कोए ना आइंदा। अन्त वेख्या कोई ना दिसे साक, इक्को नारी नाता लोकमात तुड़ाइंदा। तेरी उच्ची सुच्ची ज़ात, तेरा वरन नज़र कोए ना आइंदा। मैं किस नाल बह बह करां वात, वातावरन ना कोए सुणाइंदा। मैं तेरे बैठा घाट, साचे पत्तण डेरा लाइंदा। तूं साहिब पुरख समराथ, मैं इक्को मंग मंगाइंदा। कलयुग अन्तिम पुच्छी वात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त हरि दातार, एका झोली पाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करां आपार, वेद कतेब भेव ना राईआ। तेई अवतार दस गुरू ना पावण सार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह ख़ुशी मनाईआ। निरगुण निरगुण साची धार, धार अवल्लड़ी आप रखाईआ। प्रगट होए विच संसार, जोती जामा भेख वटाईआ। चार जुग दे विछड़े यार, पहलों मेला लवां मिलाईआ। साचे भगत कर त्यार, एका भगती बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म दे आधार, आपणे रंग रंगाईआ। लख चुरासी नाता तोड़ जंजाल, जागरत जोत करा रुशनाईआ। एका घर वखाए शाह कंगाल, शाह पातशाह ना कोए वड्याईआ। शब्द गुरू बण दलाल, दर दर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, परम पुरख सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल कराउणा, भेद अभेद आप जणाइंदा । गोतम तेरे नैणां सर्ब वखाउणा, नेत्र नैण आप खुल्हाइंदा। साचे भगतां आप उठाउणा, आप आपणा बन्धन पाइंदा। फड़ फड़ कागों हँस बनाउणा, हँस काग रूप वटाइंदा। नाद अनादी शब्द सुनाउणा, ब्रह्म ब्रह्मादी आप अल्हाइंदा। पुरख अबिनाशी सेव कमाउणा, बण सेवक ख़ुशी मनाइंदा । आपणा आप भेंट चढ़ाउणा, तन ख़ाकी ना कोए रखाइंदा। निरगुण हो के डंक वजाउणा, सोहँ ढोला एका गाइंदा। भगत विचोला आप उठाउणा, दूजा कोए रहिण ना पाइंदा। तेरा बंस सरबंस आप प्रगटाउणा, साचे भगतां आप वड्याइंदा। मिल मिल सखीआं मंगल गाउणा, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव खोल्हे भगवान, प्रभ आपणी दया कमाईआ। कलयुग खेल करे महान, लेखा लिख्त विच ना आईआ।

सचखण्ड दा सच विधान, लोकमात लए प्रगटाईआ। लेखा जाण ज़िमीं असमान, दो जहानां ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात लए प्रगटाईआ। लोकमात दा सच्चा दान, गोबिन्द बाले नीहां हेठ चणाईआ। उपर बणाए सच मकान, नौ दुआरे खोल्ह खुलाईआ। सेवा करे श्री भगवान, बल आपणा आप रखाईआ। जुग चौकड़ी मुक्के आण, दूजी काण ना कोए जणाईआ। साचे भगत कर परवान, तेरा मेला दए मिलाईआ। नाता जोड़ विच जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सत्तर बहत्तर इक्क ज्ञान, सति चार चार मिलाईआ। पंज पंज खेल महान, पंचम मीता सच्चा शहिनशाहीआ। छत्ती जुग कर कल्याण, राग छतीसा दए जणाईआ। महल अटल उच्च मकान, त्रै त्रै अतीता रूप वटाईआ। साचा मन्दिर इक्क मकान, सोभावन्त दए सुहाईआ। तेरा मेला मेले आण, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गौतम मिल्या माण, घर आपणे ख़ुशी मनाइंदा। दूजे पासे अहल्या बाल अञ्याण, भेव कोए ना आइंदा। नेत्र रो रो करे ध्यान, प्रभ चरन इक्क निशान वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी नीती आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची रीती हरि करतार, आपणे हथ्थ रखाईआ। गोतम अहल्या की पावे सार, भेव अभेद छुपाईआ। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, नैणां छहबर लाईआ। मेरा दुःख कट मेरे निरँकार, दुखी दुःख विच समाईआ। साचा सुख तेरा प्यार, दूजी वस्त ना कोए भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। सच सपुत्तरी रखणा याद, त्रैगुण अतीता आप जणाइंदा। तेरी सुणा फेर फ़रयाद, रूप अनूप आप वटाइंदा। बण खण्ड विच्चों लवां लाध, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आस इक्क समझाइंदा। अन्त रखणी इक्को आस, हरि जू आख सुणाया। जुग चौकड़ी खेल तमाश, साचा मन्दिर जणाया। त्रेते करे बन्द खुलाश, राम रम्मईआ रूप वटाया। चरन छोह वसणा चरनां पास, चरनामित इक्क प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साची नार करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तूं आदि जुगादी कन्त भतार, सद तेरी सेज सुहाईआ। ओथे एथे दो जहान सच्चा प्यार, प्यार प्यार विच रखाईआ। तूं माता पिता बण बण करें शंगार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं पूत सपूता दएं अधार, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। तेरी किरपा तेरी दाद तेरे हुक्मे अंदर आई लोकमात, माणस जन्म रूप वटाईआ। इक्को मिल्या कमलापात, गोतम तेरा रूप नज़री आईआ। मेरा छुटा पिछला साक, सगला संग गया तजाईआ। मैं विकी उहदे हाट, मेरी कीमत किसे ना पाईआ। तूं साहिब पुरख समराथ, मेरा कन्त देणा मिलाईआ। मैं होई अनाथां नाथ, बण दीनन सीस झुकाईआ। तेरा मंगां सदा

साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। दोवें रल मिल आईए तेरे घाट, एका घर वज्जे वधाईआ। पीआ विछोड़ा मेरा घात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ बाली मंग मंगाईआ। मेहरवान मेहरवान वड दाता, आपणी दया कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरी गाथा, पढ़ पढ़ सृष्ट सर्ब सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम होए अन्धेरी राता, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, वेस आपणा आप वटाइंदा। जन भगतां देवे साचा साथा, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। मेल मिलावा साचे साका, सज्जण मीत मेरा फेरा पाइंदा। पूरब जन्म दा पूरा करे घाटा, अग्गे लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दया आप कमाइंदा। कलयुग अन्तिम जाए आ, हरि साचा आप जणाइंदा। जगत विछोड़ा दए मिटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। दोहां मेला दए मिला, मेल मिलावा आप जणाइंदा। शब्द अगम्मी हुक्म सुणा, हुक्मी डंक वजाइंदा। गोतम सुणया की करे बेपरवाह, कवण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग वखाइंदा। गोतम सुणी हरि आवाज़, शब्दी धुन धुन शनवाईआ। दोए जोड़ कहे ग़रीब निवाज़, मेरी इक्क इक्क अरज़ोईआ। कलयुग अन्तिम तूं साजण लैणा साज, साची बणत बणाईआ। सतिजुग नाल मेरा साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। मैं दस्सी तेरी गाथ, करी सच पढ़ाईआ। कलयुग होए अन्धेरी रात, राह खैहड़ा नज़र ना आईआ। जे तुट्ठा दे दात, सतिजुग मेरे नाल रलाईआ। नाल रले तेरी जमात, जो भगतां करी पढ़ाईआ। फेर मैं तैथों पुच्छां पिछली वात, आपणी कथा सुणाईआ। कलयुग उतरे तेरे घाट, सतिजुग साची होए रुशनाईआ। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोए अख्वाईआ । मन मति दुहागण नार मिटे कमज़ात, गुरमति होए कुड़माईआ। तेरा दुआरा डूँग्घा खात, वसन्दयां घाट कोए ना आईआ। बिन सतिजुग मैं किसे नाल ना रखणा कोई साथ, सच्ची सच रिहा सुणाईआ। जे ना तूं पुच्छे मेरी वात, तुध बिन होर नज़र कोए ना आईआ। मैं छड्डे सज्जण साक, इक्क तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर रख हथ्थ करतार, आपणी दया कमाइंदा। त्रेता द्वापर रथ चले संसार, बण रथवाही सेव कमाइंदा। कलयुग आए अन्तिम वार, आप आपणी कल वरताइंदा। पिछला लेखा जाणे सर्ब संसार, चार जुग दे वेखे यार, मेल विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार दए हुलार, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव करे ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए जणाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत पुराण पावे सार, अंज़ील कुरानां फोल फुलाइंदा। प्रगट हो अगम्म अपार, अलख अगोचर रूप वटाइंदा। भगत भगवन्त कर त्यार, त्रैगुण बन्दन आप तुड़ाइंदा। सच महल्ल इक्क उसार, रत्ती रत्त नाल रलाइंदा।

त्रैगुण माया थल्ले देवे वाड़, आपणी हथ्थीं आप दबाइंदा। करे खेल आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप वखाइंदा। साचा संग कराए मेला, मेलणहार निरँकार। एका घर वसे गुरू गुर चेला, सोहे मन्दिर उच्च मुनार। पारब्रह्म सज्जण सुहेला, सदा सदा करे कराए वणज वापार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी धार। साची धार हरि समझाइंदा, पारब्रह्म पुरख अबिनाश। त्रेता तेरे पिच्छे प्रगटाइंदा, त्रै त्रै देवे साची दात। कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाइंदा, नाल रलाए तेरी जमात। तेरा लेखा वेख वखाइंदा, लहिणा जाणे सज्जण साक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख अबिनाश। साक सज्जण साचा मीता, अन्तिम दया कमाईआ। करे खेल इक्क अनडीठा, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। तेरा प्रेम लग्गे मीठा, रस होर नज़र ना आईआ। राम नालों विछड़ी सीता, मुड़ के फेर ना सके कोए मिलाईआ। काहन कृष्न राधा सुरती मकुंद मनोहर बंसरी वजाए अठारां अध्याए गाए गीता, वातावरन जगत सुणाईआ। गोबिन्द मिल्या इक्को मीता, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। गोतम दर तेरा ठांडा सीता, धुर दरबारी आप सुहाईआ। कलयुग अन्तिम इक्क वखाए सच प्रीता, चरन कँवल सरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगां जुगन्तर लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा हरि भगवन्त, आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच दुआरा सोभावन्त, भगत भगवान वेस वटाइंदा। पूरी आसा नारी कन्त, कन्त नाल रंग रंगाइंदा। बण विचोला श्री भगवन्त, साची सेवा आप कमाइंदा। एथे ओथे दो जहान इक्को मंत, मन्त्र आपणा आप समझाइंदा। मिले वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। पहलों बणाए गोतम तेरी बणत, फिर कलयुग डेरा ढाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा विहार हरि निरँकार भुल्ल कदे ना जाइंदा। अभुल्ल कदे ना भुल्लदा, बेपरवाह हरि सुल्तान। लेखा जाणे आपणी कुल दा, कुलवन्ता नौजवान। हरिजन कदे मात ना रुलदा, जुग जुग देवणहारा माण। गुरमुख सदा लख चुरासी विच फुलदा, पत्त डाली होए परवान। हरि भाणा सो जन झल्लदा, अन्तिम मेला होए आण। खेल वेख अज्ज के कल दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे दो जहान। पूरब लेखा दए मुका, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। गोतम लहिणा इक्क समझा, एका वार जणाईआ। भगत दुआरा इक्क बणा, साचे घर करी कुड़माईआ। सचखण्ड दुआरा दए वखा, एथे ओथे इक्को रंग रंगाईआ। पहली चेत दिवस रिहा आ, गुर अवतार करन सालाहीआ। पीर पैग़म्बर नैण रहे शरमा, नैण सके ना कोए उठाईआ। भगत तक्कण राह, इक्को ओट तकाईआ। वेखो कलयुग अन्तिम की करे बेपरवाह, बेअन्त वड वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां फड़ फड़

बांह, आपणे गले लगाईआ। पूरब लहिणा रिहा चुका, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। साचा बन्धन रिहा पा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। कुक्ख विच्चों कुक्ख प्रगटा, कुक्खी कुक्ख समझाईआ। मुख विच्चों मुख सलाह, मुख एका दए वड्याईआ। पूरब जन्म दा दुःख मिटा, साचा सुख इक्क सरनाईआ। आपणी गोद आप टिका, हरि साची ख़ुशी मनाईआ। नारी कन्त मेला सहिज सुभा, गुण अवगुण ना कोए वखाईआ। हरि चरन दुआरे चढ़या चाअ, चाओ घनेरा इक्क वखाईआ। साध संगत भैण भ्रा, बह बह मंगल आपे गाईआ। कलयुग रोवे मारे धाह, बौहड़ी गोतम की की खेल कराईआ। सतिजुग उधर चढ़े चाअ, बह बह ख़ुशी मनाईआ। मेरा पल्लू फड़े आ, जेहड़ा गया अन्त छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब जन्म आपणे लेखे पाईआ। पूरब लहिणा गया चुक्क, हरि जू दया कमाईआ। गुरमुख साचे गोदी चुक्क, वेखे सहिज सुभाईआ। पुरख अबिनाशी आपणे सुत, भगत भगवन्त लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला मेल मिलाईआ। साचा मेला मिल्या आत्म अन्तर, अन्तरगत जणाइंदा। दोहां पढ़ना इक्को मन्त्र, सोहँ ढोला सुणाइंदा। नाता तुट्टे गगन गगनंतर, सचखण्ड दुआरे आप बहाइंदा। जिस जन बणाए हरि जू बणतर, तिस फंद ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग श्री भगवान, एका एक रंगाईआ। मनी सिँघ दिता दान, सच सच गया समझाईआ । पुरी अनन्द लेख महान, लिख लिख लेख वखाईआ। सिँघ ख़ुशहाल तेरा बंस होए प्रधान, ख़ुशी ख़ुशी वड्याईआ। जिस दे पिच्छे मेला मिल्या आण, सो मीत नज़र ना आईआ। बंस सरबंस होए परवान, कीती घाल लेखे पाईआ। गुरमुख राग सुणया कान, सिँघ गुरमुख ख़ुशी मनाईआ । जिस दे सीस चरन धरे भगवान, कंधे आपणा आसण लाईआ। तिस कुल विच निशान, पूत सपूते लए प्रगटाईआ। जगत सपुत्तरी कर परवान, भगत सपुत्तरी लए बणाईआ। गिरधारा सिँघ गुरचरन कौर इक्क निशान, इके घर वखाईआ। जिन्हां दा माता पिता बणया आप भगवान, दूजा संग ना कोए रखाईआ। सचखण्ड दा सच विधान, साचा मार्ग रिहा लगाईआ। बहत्तर भगत गायण गाण, सत्तर जै जैकार सुणाईआ। चुहत्तर नेत्र वेखण आण, नैण नैण उठाईआ। पंज पंज होए परवान, दरगाह साची बैठे सच संदेस रहे घलाईआ। सिँघ पाल गाए गाण, छोटे बाले ताल वजाईआ। सिँघ सुवरन चरन ध्यान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सिँघ गुरदयाल कहे लोकमात बणया सच निशान, तेरे भगतां होई सच्ची कुड़माईआ। जगदीस मनजीत कहिण असीं बाल अञ्याण, बाली बुध्ध रखाईआ। तूं भगतां हित करें आप मेहरवान, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लेखा लेखा लेखे पाईआ ।

सतिगुर पूरा सद मेहरवान, आदि जुगादि समाइंदा। जिस जन देवे साचा दान, तिस एका नाम समझाइंदा। घर विच मेला गोपी काहन, सुरती शब्द रंग रंगाइंदा। जीवण नाता जगत जहान, जोग जुगत वखाइंदा। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, बिन रसना जिह्वा समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। मेहर नज़र करे मेहरवाना, रहिमत आपणी आप कमाईआ। लोकमात वेखे जगत विधाना, चार कुण्ट फेरा पाईआ। सच सुच्च सच निशाना, साख्यात सर्ब समझाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माणा, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा दान इक्क वखाईआ। साचा दान इक्क प्यार, प्रेम प्रेम विच प्रगटाईआ। लेखा जाणे जगत संसार, संसारी आपणा रूप वटाईआ। मंग दान भुल्ले ना जीव जहान, अभुल्ल दया दए कमाईआ। मिले वड्याई वड्डी विचार, विचार आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नज़र मेहर बेनज़ीर शाह हकीर तकसीर ताअबीर तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। सिँघ जागीर मंगी मंग, प्रभ सदा रहां सरनाईआ। सतिगुर पूरे किहा मैं सद वसां संग, विछड़ कदे ना जाईआ। अंदर माणां गुरसिख तेरी सेज पलँघ, बाहरों आपणा सीस तेरे चरनां उपर टिकाईआ। फिर अंदर आवे अनन्द, गुरसिख गुर गुर वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां मिले सूरा सरबंग, भेव अभेद रखाईआ। कलयुग अन्तिम वजाया मृदंग, पड़दा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मिलण दी रीती आप चलाईआ। रविदास ठग्ग दा मुक्कया लहिणा, पूरब लेखा रहे ना राईआ। लालो वेख्या आपणे नैणां, नानक निरगुण नाल मिलाईआ। नौ जन्म मन्नया कहिणा, पंडत वज्जी वधाईआ। अन्त लाड़ी मौत ना खाए डैणा, दोहां मिली हरि सरनाईआ। एथे ओथे सचखण्ड दरगाह साची इक्ट्ठे बहणा, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन दुआर हरि निरँकार, जगत नाता मोह तुड़ाईआ। जगत नाता तुट्टा मोह, पंज तत्त तजाया। आत्म परमात्म गई छोह, सगला पन्ध मुकाया। एथे ओथे नेत्र नैण नीर ना सके कोई रो, पुरख अबिनाशी दया कमाया। सच दरबारे ढोआ ल्या ढो, आप आपणा भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां इक्को गोद बहाया। रविदास संग तरया ठग्ग, कंगण कसीरा लेखा चुकाईआ। कलयुग बुझाई लग्गी अग्ग, प्रेम प्रीती इक्क सिखाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल सूरा सरबग, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, चरन सरन दिती सरनाईआ। अन्तिम साक सज्जण भैण भाई पुत्तर धीआं जाण छड्ड, सतिगुर पूरा पल्लू ना कदे तुड़ाईआ। दोहां आपणे अग्गे रख, जीउदयां मरयां वेखे चाँईं चाँईंआ। जगत वलों मुरदे होए प्रतख, घर सतिगुर जन्म दवाईआ। करोड़

तेतीसा सुरपति राजा इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव गायन जस, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। कबीर जुलाहा सचखण्ड बैठा रिहा हस्स, वाह वाह दाते तेरी बेपरवाहीआ। नानक निरगुण कहे मेरा साहिब पुरख समरथ, ग़रीब निमाणयां वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर गोबिन्द कहे मेरी रखी पत्त, मेरे गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। तूं दीन दयाल ठाकर अबिनाशी अलख, तेरा लेख ना लख्या जाईआ। आपणे दुआरे आपणे कीते वक्ख, वक्खरी धार चलाईआ। काया भाण्डे कीते सक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। गुरसिख होए कदी ना मुर्दा, मरन विच कदे ना आया। सतिगुर पूरा लत्तां बाहवां नाल कदे ना तुरदा, निरगुण आपणा खेल कराया। आदि जुगादि जुगां जुगन्तर सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आपे वरदा, नारी कन्त रूप धराया। सिँघ तारा गुरमुख दोवें अग्गे धरदा, धरनी धरत धवल दए वड्याआ। दूर दुराडा मुहम्मद डरदा, नेत्र नैण रिहा उठाया। धर्म राए थर थर कम्बदा, नेत्र नैणां नीर रिहा वहाया। गुरमुख सच्चा इक्को अक्खर पढ़दा, बिन रसना जिह्वा गाया। बिन डंडिउँ पौड़े साचे चढ़दा, सचखण्ड दुआर महल्ल सुहाया। सो गुरसिख राह विच कदे ना अड़दा, जिस देवे आप सरनाया। अन्तिम लेखा चुक्कणा सीस धड़ दा, पंज तत्त चोला जगत हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगां जुगन्तर जन भगतां आपणे दुआरे आपे खड़दा, बण सेवक सेव कमाया। ना मुर्दा होए कदे मुरीद, मुर्शद आपणी दया कमाईआ। बिन नेत्र देवे दीद, सति सरूप वखाईआ। सदा सदा रहे साची ईद, एका एक चन्द रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाईआ। आपणा रंग करता पुरख, पुरख परखोतम आप जणाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला दो जहान ना कोई सोग ना कोई हरख़, हरख़ सोग ना कोए जणाइंदा। जिस जन कर किरपा देवे आपणा दरस, तिस जन्म मरन कटाइंदा। देवे वड्याई अर्श फर्श, कुरा कायनात वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन सच्चे आप तराइंदा।

धरत धवल कहे मेरी सोहे धौण, भगत भगवन्त चरन छुहाईआ। सच सुगंधी मिले पौण, नाम सति महक महकाईआ। हरिजन गीत गायण साचा गौण, आवागवण मिटाईआ। हरि का भेव जाणे कौण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरा सोहया सीस, लेखे लग्गी मेरी कमाईआ। चरन छुहाया हरि जगदीस, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। मेरी कोई ना करे रीस, वेखी जगत लोकाईआ। त्रैगुण पीसण रही पीस, कलयुग

चक्की मात चलाईआ। साहिब साचे दी साची रीत, आदि जुगादि खेल कराईआ। अन्तिम परखे मेरी नीत, वसणहारा हर घट थाईंआ। मेरे सीने भार पाया मन्दिर मसीत, गुरदुआर गढ़्ह बणाईआ। पारब्रह्म सुत्ता दे कर पीठ, करवट आपणी ना लए बदलाईआ। धन्न भाग मैं पतित होई पुनीत, पतित उधारी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप प्रगटाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर चाअ, चाउ घनेरा इक्क जणाईआ। आदि जुगादि जुग जुग मैं तक्कदी रही राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। गुर अवतार दे दे गए सलाह, खाणी बाणी भेव चुकाईआ। मैं रखी ओट कवण वेले मिले हरि मलाह, मेरा बेड़ा लए चलाईआ। कोझी कमली पकड़े बांह, जगत निमाणी आपणे गले लगाईआ। सोभावन्त सुहाए थाँ, थान थनंतर माण वड्याईआ। आत्म परमात्म मन्त्र जणाए नाँ, नाउ निरँकारा इक्क पढ़ाईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला देवे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए वखाईआ। धरनी कहे मेरे धन्न भाग, धवल मिली वड्याईआ। मेरे गृह जगया चिराग़, दीपक रूप वटाईआ। साहिब मेरा गया जाग, अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। मेरी तृष्ना बुझी आग, हवस ना कोए वधाईआ। चरन धूढ़ी गई लाग, मस्तक मेटे कूड़ी शाहीआ। त्रैगुण डस्सणी ना डस्से नाग, माया ममता मोह चुकाईआ। डूँग्घे सागर बेड़ा चलाए इक्क जहाज़, नाम चप्पू हथ्थ उठाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग दी रखे लाज, ग़रीब निवाज़ फेरा पाईआ। मेरे अंदर बह बह रचया काज, मेरा मन्दिर दए सुहाईआ। शब्द अगम्मी मार आवाज़, साचा ढोला एका गाईआ। कलयुग अन्तिम रचया काज, करता पुरख खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। धरनी कहे मेरे घर प्रकाश, हरि दीपक मात जगाया। मेरी पूरी होई आस, आसा तिसना मोह मिटाया। मेरा लेखे लग्गा स्वास, हरि जू हरि हरि दरसन पाया। मेरा लहिणा मुक्का बन्द खुलास, बन्दीखाना तोड़ तुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान साची दया आप कमाया। धरनी कहे मैनूं चढ़या रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। मेरी सेज बणी पलँघ, पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आया लँघ, रूप अनूप धराईआ। कर प्रकाश चढ़ाए चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरा मिल्या मीत, हरि सज्जण सच्चा पाया। जिस दे गाउँदी रही गीत, गा गा जुग जुग वक्त लँघाया। जिस नूं लभ्भदे मन्दिर विच मसीत, शिवदुआले मट्ठ फेरा पाया। सो साहिब निरगुण सरगुण नाल करे प्रीत, प्रीतीवान बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाया। धरनी कहे मेरा तुट्टा मोह, लोकमात रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म

प्रभ चरन गया छोह, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। एका बीज ल्या बोअ, अमृत फल अन्त वखाईआ। एका ढोला सोहँ सो, आदि अन्त पुरख अकाल समझाईआ। एका अन्तर आत्म चोअ, सांतक सति सति कराईआ। एका प्रकाश देवे लोअ, लोआं पुरीआं पन्ध मुकाईआ। एका घात देवे कोह, जगत विकारा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। धरनी कहे मेरा मिटया दुःख, दुःख अवर ना कोए रखाईआ। मिल्या हरि ना मानस ना मानुख, बेअन्त वड वड्याईआ। आपणे नूर बैठा लुक, दिस किसे ना आईआ। लख चुरासी इक्क दूजे तों रही पुच्छ, कवण दुआर हरि जू डेरा लाईआ। बिन हरि नामे खाली दिसण बुत्त, भेव कोए ना पाईआ। लेखा जाणे अबिनाशी अचुत्त, चेतन एका रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। धरनी कहे मेरा रख्या माण, मैं निमाणी दए वड्याईआ। मेरे उपर झुलाया सच निशान, सचखण्ड दए वखाईआ। मेरे उत्ते भगत कर परवान, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। मेरे उत्ते बह बह देवे दान, दाता दानी सेव कमाईआ। मेरे घर बह बह गाए गाण, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाईआ। मेरे अंदर बह बह करे पहचान, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाईआ। राउ रंक होए हैरान, राजन राज नैण शरमाईआ। प्रगट होया जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा नाल लिआईआ। कोई ना सके मात पछाण, भरमे भुल्ली लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। धरनी कहे मेरा हौला भार, होली हौली रिहा कराईआ। दिवस रैण करे विचार, घड़ी पल वंड वंडाईआ। करे खेल अगम्म अपार, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। सच महल्ल कर त्यार, मेरी गोदी गोद वड्याईआ। भगत भगवन्त अंदर वाड़, साचे सन्त संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा दुखड़ा दए गंवाईआ। धरनी कहे मेरी पूरी आस, आसा पुंनी ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी बुझी प्यास, रसना जिह्वा ना कोए ध्याईआ। लेखा लग्गा पृथ्मी आकाश, अकल कल दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रहिमत आप कमाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते होया रहिम, रहिमत हरि कमाईआ। जुग चौकड़ी रही सहिम, भय भउ डराईआ। भगतां संग मैं होई कायम, आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दए मुकाईआ। धरनी कहे मिल्या सहारा, ओट अकाल तकाईआ। दर ठांडा वेख परवरदिगारा, वाहिद आपणा नाउँ जणाईआ । चार जुग दा जगत नगारा, जुग करता वेख वखाईआ। एका अक्खर होए उज्यारा, नेत्र नैण करे रुशनाईआ। मेरे उपर लग्गा इक्क अखाड़ा, भगत भगवन्त नाच नचाईआ। मेरे उत्ते सोहे साचा लाड़ा, दूल्हे मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए समझाईआ। धरनी कहे मेरे उपर दूल्हा, साचा रंग वखाईआ। लोकमात फलया फूला, पत्त डाल्ही नाल रलाईआ। प्रेम अवल्लड़ा झूले झूला, सच हुलार रखाईआ। लहिणा देणा चुक्के मूला, पिछली गत मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा रिहा मुकाईआ। धरनी कहे मेरा मुक्का लेखा, लेखा अन्त कराईआ। जुग चौकड़ी रिहा भरम भुलेखा, गुर अवतार सेव कमाईआ। अन्तिम करदे रहे आदेसा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। धरनी कहे मेरी आसा पुंनी, आसावंद पूर कराईआ। कलयुग कूड़ चोटी मुंनी, दुःख दलिद्दर करे सफ़ाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोए गुणी, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराईआ। धरनी कहे मेरा सोहे घर, घर विच वज्जे वधाईआ। जिस डिठया जाईए तर, तिस मिले माण सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग लहिणा सर्ब मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे ज़िमीं असमान, सब दी जामनी आप रखाईआ।