११ फग्गण २०१८ बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह इटारसी
दो जहानां सच्चा अनन्द, हरिसंगत विच समाईआ। सति सतिवादी अतीत पलँघ, हरिजन हिरदा हरि बणाईआ। जोधा सूरबीर सरबंग, शाह पातशाह खेल कराईआ। नाता तोड़ कोट बंहिमंड, करे खेल बेपरवाहीआ। नव नौ चार पार किनार आपे लँघ, लोकमात वेख वखाईआ। धुंन अनाद शब्द मृदंग, आत्म परमात्म आप सुणाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, हरि सज्जण मेले थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेखे वेखणहारा दिस किसे ना आईआ। दो जहानां सच्चा माण, पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निरगुण निरवैर खेल कराइंदा। हरिजन साचे देवे दान, आत्म परमात्म एका ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाइंदा। इक्क इकल्ला वेखणहारा घट घट वेखे आप गुण निधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत एका रंग समाईआ। हरिसंगत अन्तर एका धार, हरि हरि जू आप वहाइंदा। आत्म परमात्म सच प्यार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। राग रागनी वसे बाहर, शास्त्र सिमरत चार वेदां हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नर हरि, हर घट साचा मेल मिलाइंदा।
हरिसंगत मेल मिलंदड़ा, हरि सच्चा शहिनशाह। चरन कँवल कँवल चरन इक्क वखंदड़ा, दो जहानां देवे पनाह। आवण जावण पत्तत पावण मेट मिटंदड़ा, सिर आपणा हथ्थ टिका। लख चुरासी जीव जंत वेख वखंदड़ा, गुरमुख सज्जण आप मिला। राग अनादी इक्क सुनंदड़ा, सोहँ ढोला सच्चा गा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत मेला लए मिला। मेल मिलावा श्री भगवान, आदि जुगादि कराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी वेखे मार ध्यान, हरि सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निरगुण दाता नौजवान, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। हरिजन सज्जण लए पछाण, किरपा कर हरि मेहरवान, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, हरि सज्जण मेले आपणे घर, घर साचा इक्क समझाईआ। साचा घर सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण वसे इक्क इकल्ला, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। एकँकारा सच सिँघासण आपे मल्ला, आदि निरँजण तोड़ निभाइंदा। श्री भगवान कर कर हल्ला, रूप अनूप आप धराइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, लोकमात फेरा पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म अन्तर रला, आप आपणा रंग रंगाइंदा। हरिसंगत दूई द्वैती मेटे सल्ला, एका तीर निराला बाण चलाइंदा। वसणहारा जलां थलां, लोआं पुरीआं डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिसंगत वेख वखाइंदा। हरिसंगत वेखे वेखणहारा, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका नाम सच जैकारा, जै जैकार आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाए पल्ला, करोड़ तेतीसा संग निभाईआ। गुर अवतार कढ्ढण हाढ़ा, पीर पैग़म्बर मारन नाअरा, परवरदिगार तेरा इक्क सहारा, मुकामे हक़ हक़ मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिसंगत संग मेला श्री भगवान, हरि साचा सच मिलाईआ। एका देवे इक्क ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। नाता तोड़ जीव जहान, जागरत जोत जगत जगाइंदा। दर आयां घर देवे माण, निमाणयां गोद बहाइंदा। सति सतिवादी सति निशान, सति पुरख निरँजण इक्क वखाइंदा। दाता जोधा सूरबीर बली बलवान, निहकलंक वजाए डंक, जीव जंत साध सन्त सर्ब उठाइंदा। आदि जुगादि खेल पुरख समरथ, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। जुगां जुगन्तर महिमा अकथ, हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हाइंदा। निरगुण निराकार सचखण्ड दुआरे वस, एकँकारा वेस वटाइंदा। अजूनी रहित कर प्रकाश, आदि निरँजण डगमगाइंदा। खेले खेल खेल तमाश, अबिनाशी करता वेस वटाइंदा। शाहो भूप बण शाबाश श्री भगवान साचे तख्त सोभा पाइंदा। पारब्रह्म साचे मंडल पावे रास, दर घर साचा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा खेल कराइंदा।
आदि जुगादि खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड वड्डी वड्याईआ। सच संदेश आदि जुगादि एका घल्ला, निरगुण आपणा नाउँ प्रगटाईआ। जोती धार आपे रला, शब्दी शब्द डंक वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। साचा मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, एकँकारा भेव छुपाइंदा। आदि निरँजण आदि अन्त, अबिनाशी करता वेस वटाइंदा। श्री भगवान सोभावन्त, सच महल्ला इक्क वसाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बेअन्त, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल हथ्थ करतार, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सच महल्ला कर त्यार, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। रूप धर पुरख नार, नर नरायण वेस वटाईआ। साची सेजा कर प्यार, आप आपणा घर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपे रिहा खुल्हाईआ। साचा भेव पुरख अकाल, आपणा आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी हो दयाल, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। लेखा जाण शाह कंगाल, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। सति सरूपी बण दलाल, दर घर साचे फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। आपणा पड़दा चुक्क पुरख अबिनाश, आपणी दया आप कमाईआ। सचखण्ड निवासी सच दुआरे पावे रास, गोपी काहन आपणा रूप धराईआ। आदि जुगादि सदा सुहेला वसे पास, सगला संग आप निभाईआ। भूपत भूप राज राजान शाहो शाबाश, शाह सुल्तान आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग हरि निरँकार, आदि जुगादि रखाइंदा। सचखण्ड दुआर खोल्ह किवाड़, थिर घर आपणी बणत बणाइंदा। सुत दुलारे कर प्यार, शब्दी शब्द शब्द वड्याइंदा। वस्त अमोलक भर भण्डार, सच ख़ज़ीना हथ्थ फड़ाइंदा। दाता दानी बण दातार, दयावान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपणी इच्छया कर विचार, साची भिच्छया इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग पुरख अगम्म, आदि आदि लगाईआ। आपे जाणे आपणा कम्म, निरगुण निरवैर बेपवराहीआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। करे खेल श्री भगवन, दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया विश्व धार, विष्नूं आपणा खेल कराइंदा। निरगुण नूर कर त्यार, निराकार वंड वंडाइंदा। विष्नूं खेल अपर अपार, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। जोती जाता हो त्यार, जोती जोत डगमगाइंदा। किला कोट कर त्यार, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। निरगुण
नूर दरस दीदार, नेत्र नैण नैण मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। आपणा मार्ग श्री भगवान, आदि आदि लगाईआ। विष्नूं देवे एका दान, दाता दानी आप हो जाईआ। सचखण्ड निवासी सच निशान, सति सतिवादी इक्क झुलाईआ। एका अमृत पीण खाण, रसना रस इक्क वखाईआ। एका नाम साचा गान, ढोला सोहला आपे आप सुणाईआ। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, हं आपणी अंस उपाईआ। विष्नूं भगवान खेल महान, आदि आदि दिती वड्याईआ। साचे तख्त बैठ शाह सुल्तान, तख्त निवासी हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआर एकँकार, एका बैठा आसण लाईआ। एका आसण पुरख अबिनाश, सचखण्ड दुआर लगाइंदा। करे खेल खेल तमाश, भेव कोए ना पाइंदा। शब्दी शब्द साची रास, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। भगवन विष्नूं होया दास, विष्नूं भगवन रंग रंगाइंदा। जोती जोत जोत प्रकाश, नूर नूराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। सति सतिवादी साचा राह, आदि पुरख आप चलाईआ। निरगुण निराकार बण मलाह, साचा बेड़ा कंध उठाईआ। विष्नूं विश्व रूप वटा, आप आपणी गोद उठाईआ। समरथ पुरख सिर हथ्थ टिका, महिमा अकथ करे पढ़ाईआ। सोहँ रथ आप चला, निरगुण निराकार साकार आपणी वंड वंडाईआ। सच संदेसा इक्क सुणा, एकँकारा करे पढ़ाईआ। महल अटल इक्क बणा, छपर छन्न ना कोए सुहाईआ। बिन सूरज चन्द कर रुशना, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप जणाईआ। साचा मार्ग श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। मुकामे हक़ नौजवान, बेऐब खेल कराइंदा। तख्त निवासी हो मेहरवान, शाह सुल्तान हुक्म मनाइंदा। विष्नूं विश्व इक्क ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। दीपक जोती जोत महान, ब्रह्मण्ड खण्ड नूर चमकाइंदा। एका इष्ट श्री भगवान, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। एका भूप राज राजान, शाह पातशाह सोभा पाइंदा। एका हुक्म इक्क हुक्मरान, एका हुक्मी हुक्म फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न आपणा रंग रंगाइंदा। विष्नूं विश्व कर विचार, नेत्र नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी निराकार, तत्तव तत्त ना कोए रखाईआ। सचखण्ड वसे वसणहार, दर घर साचे सोभा पाईआ। रूप रंग ना कोए आधार, रेख भेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। विष्नूं दोवें नैण उठा, प्रभ नेत्र नैण मिलाईआ। चरन कँवल मंगे सरना, सरनगति इक्क वखाईआ। आदि जुगादि तेरी पनाह, समरथ पुरख तेरी वड्याईआ। सदा सुहेले पकड़ीं बांह, दामन पल्लू हथ्थ रखाईआ। तूं ही पिता तूं ही मां, हउँ बालक रूप सखाईआ।
इक्को गावां तेरा नाँ, दूसर जस ना कोए वड्याईआ। चरन कँवल देणा थाँ, मिले सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी वड मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। विष्नूं देवे एका दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। तेरा मेरा इक्क निशान, दो जहानां आप समझाइंदा। तेरे अन्तर खेल महान, अमृत धार आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। विष्नूं मंगे मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, हथ्थ तेरे वड्याईआ। आदि जुगादी तेरा अनन्द, तुध बिन अवर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ ढह प्या सरनाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, आपणी दया कमाइंदा। उठ बाली बाल अञ्याण, बाल अञ्याणे गोद बहाइंदा। तेरा मेरा इक्क ज्ञान, एका अंक जणाइंदा। तेरा मेरा इक्क मकान, एका मन्दिर सोभा पाइंदा। तेरा मेरा एका माण, एका घर वखाइंदा। तेरा मेरा खेल महान, खेलणहारा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। विष्नूं नेत्र नैणां नीर वहा, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। प्रभ तेरी सरन सरना, मोहे एका एक सखाईआ। आदि जुगादि भुल्लणा ना, जुग जुग तेरा जस गाईआ। तेरा दरस दो जहानां वेखां थाँ थाँ, थान थनंतर मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका वार दए समझाईआ। एका वार सच संदेसा, हरि जू हरि हरि आप सुणाया। तेरा लेखा ब्रह्म विष्न सच आदेसा, देस दसन्तर आप वसाया। निरगुण सरगुण धारे भेखा, रूप अनूप आप धराया। पारब्रह्म ब्रह्म करे हेता, आप आपणी वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा सगला संग निभाया। तेरा संग तेरा मीत, हरि हरि आप निभाईआ। आदि जुगादि रहे अतीत, आपणी कल धराईआ। विष्नूं तेरी ब्रह्मा रीत, ब्रह्म शंकर करे कुड़माईआ। करे खेल इक्क अनडीठ, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। शब्द निराला साचा गीत, सोहँ ढोला करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। विष्नूं विश्व कर विचार, हरि साचा सच जणाइंदा। त्रैगुण माया कर त्यार, साची झोली आप भराइंदा। पंज तत्त तत्त अखाड़, तत्तव तत्त रखाइंदा। चारे खाणी दे अधार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज नाल रलाइंदा। चारे बाणी कर अधार, चार जुग आप वंडाइंदा। चारे वेद कर पसार, चार वरन आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण हो त्यार, सरगुण निरगुण रंग वखाइंदा। गुर गुर रूप अपर अपार, लोकमात आप प्रगटाइंदा। शब्दी शब्द शब्द जैकार, साचा सोहला आप सुणाइंदा। मन मति बुध दए अधार, गुण अवगुण आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं तेरा बंस वड्याइंदा।
विष्नूं विश्व रखणा याद, हरि साचा सच जणाईआ। तेरा लेखा जाणे आदि, अन्त आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आपणे विच्चों आपा काढ, निरगुण निरगुण खेल कराईआ। ना कोई माई ना कोए बाप, दाई दाया ना कोए बणाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साक, सगला संग ना कोई रखाईआ। तन माटी ना कोई ख़ाक, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। करया खेल हरि पाकी पाक, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। अगम्म अगम्मड़ा खोल्ह ताक, साचे मन्दिर करे रुशनाईआ। आप वखाए आपणा घाट, पार किनारा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ। साचा भेव हरि करतार, आपणा आप जणाइंदा। विष्नूं तेरा विश्व पसार, ब्रह्मा शिव नाल रलाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंचम गोद बहाइंदा। लख चुरासी कर त्यार, चार चार वंड वंडाइंदा। पंचम पंच बोल जैकार, साचा नाअरा आप सुणाइंदा। निरगुण सरगुण दे अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप वखाइंदा। साचा मार्ग विच संसार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। लख चुरासी कर त्यार, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। सरगुण अंदर निरगुण धार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्दी शब्द शब्द धुन्कार, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत सरोवर ठंडा ठार, निझर झिरना इक्क झिराईआ। पंचम पंच पंच विकार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग रिहा वखाईआ। साचा मार्ग जाए लग्ग, हरि साचा सच जणाइंदा। करे खेल सूरा सरबग, दिस किसे ना आइंदा। घट घट दीपक जोत जाए जग, जोत निरँजण डगमगाइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त मास नाड़ी हड्ड, रत्ती रत्त वेख वखाइंदा। विष्नूं तेरी विश्व यद्द, ब्रह्मा ब्रह्म रूप वटाइंदा। शंकर अन्तिम वेखे हद्द, जो घड़या भन्न वखाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, भेव अभेद आप छुपाइंदा। जुग जुग चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, साचा राह आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। आपणा पड़दा देवे लाह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। विष्नूं देवे इक्क सलाह, लख चुरासी घाड़त लए घड़ाईआ। लोकमात वेस वटा, जून अजूनी आप भवाईआ। निरगुण सरगुण लए प्रगटा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार रूप वटा, वेस अनेक खेल कराईआ। साची वंडण वंड वंडा, चार चार बन्धन पाईआ। चारे दिशा खेल करा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं एका गुण समझाईआ। विष्नूं चरनी गया ढट्ठ, दोए जोड़ करे निमस्कारा। तूं साहिब पुरख समरथ, तेरा अन्त ना पारावारा। हरि जू आपणा मार्ग दस्स, किव रूप वरते विच संसारा। मैं गावां तेरा जस, आदि जुगादि बोल जैकारा। तेरे चरनां जावां वस, मिले सच दुआरा। तेरा दर्शन पावां
हस्स हस्स, नेत्र नैण नैण उग्घाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच सहारा। सच सहारा मंगे मंग, दोए जोड़ सरनाया। आदि जुगादि तेरा अनन्द, अनन्द मेरा सुखदाया। तेरा नूर साचा चन्द, चन्द चांदनी मुख शरमाया। तूं खेले खेल विच वरभण्ड, आपणा पड़दा दे उठाया। तुध बिन होए कदे ना रंड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पड़दा दे चुकाया। पुरख अबिनाशी साहिब दातार, दाता दानी दया कमाईआ। विष्नूं विश्व कर विचार, पारब्रह्म रिहा समझाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म करे पसार, पारब्रह्म वंड वंडाईआ। ईश जीव कर त्यार, जगदीश खेल कराईआ। एका अक्खर बोल जैकार, साचे सुत करे पढ़ाईआ। अबिनाशी अचुत्त साची कार, करता पुरख आप कमाईआ। चारे वेद खोल्ह किवाड़, एका अन्त दए समझाईआ। चार जुग जगत विहार, बिवहारी आप कराईआ। निरगुण सरगुण लए अवतार, लोकमात करे जणाईआ। गुर गुर होए ख़बरदार, बेख़बर लए उठाईआ। रैहबर बणे आप निरँकार, साचा मार्ग दए वखाईआ। खेले खेल अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। साचा भेव श्री भगवाना, आपणा आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी होए प्रधाना, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। लेखा जाणे दो जहाना, दोए दोए रूप धराइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक्क निशाना, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। भूपत भूप राज राजाना, शाह पातशाह हरि अख्वाइंदा । गुर अवतारां धुर फ़रमाणा, शब्द अगम्मी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंड आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची वंड हरि निरँकार, आपणे हथ्थ रखाईआ। चारे वेद कर त्यार, ब्रह्मा सुत करे पढ़ाईआ। अबिनाशी अचुत्त खेल न्यार, भेव कोए ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पाए सार, कलयुग एका रंग रंगाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग आवे वारो वार, कोटन कोटि काल बिताईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप दरसाईआ। साचा खेल श्री भगवन्त, विष्नूं आप जणाइंदा। आदि जुगादी साचा कन्त, नर हरि हरी आप अख्वाइंदा। जीव जंत बणाए बणत, साध सन्त आप प्रगटाइंदा। जुगा जुगन्तर मणीआं मंत, नाम मन्त्र आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप वखाइंदा। आदि जुगादी राह अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। गुर अवतार फड़ाए पल्ला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच संदेस एका घल्ला, जुग जुग करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। विष्नूं करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। जुग चौकड़ी तेरा विहार, भेव कोए ना आया। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, बण बण सेवक सेव कमाया। शंकर मंगे धूढ़ी छार, चरन चरनोदक टिक्का लाया। हुक्मे अंदर गुर
अवतार, वेस अनेक गए वटाया। शब्दी नाद धुन जैकार, सोहला ढोला तेरा गाया । लख चुरासी भाण्डा घड़े बण ठठयार, वेले अन्त दए भन्नाया। सचखण्ड वेस आप निरँकार, रूप रंग रेख ना कोए जणाया। सरगुण सिफ्त करे विच संसार, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाहया। तेरा जल्वा नूर निराकार, आदि निरँजण डगमगाया। मुकामे हक़ वसे सांझा यार, साचे तख्त सोभा पाया। विष्नूं वंस कर त्यार, साचा बंस इक्क सुहाया। ब्रह्मा ब्रह्म दए अधार, ब्रह्म वेता खेल कराया। शंकर लेखा दए निवार, लेखा कोए रहिण ना पाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीते विच संसार, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाया। आपणा अन्त दस्स आप निरँकार, एह तेरे अग्गे मंग मंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दोए जोड़ प्या सरनाया। पुरख अबिनाशी शब्द अगम्मी बोल, एका एक जणाईआ। आदि जुगादि सदा अतोल, हरि तोल ना तोलया जाईआ। जुग चौकड़ी शब्द अगम्मी नाम निधान वजाए ढोल, गुर अवतार सेव लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा अनभोल, पारब्रह्म ब्रह्म समझाईआ। निरगुण निराकार घट घट अन्तर रिहा मौल, मौला आपणा रूप समझाईआ। लेखा जाणे धरनी धरत धवल धौल, आकाश प्रकाश रिहा समाईआ। आपे जाणे आपणा कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। आपणा भेव आपे दस्स, हरि हरि दया कमाईआ। आदि जुगादि खेल तमाश, पारब्रह्म प्रभ वेखे चाँईं चाँईंआ। मंडल मण्डप पावे रास, लोआं पुरीआं नाच नचाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। लहिणा देणा वेखे लख चुरासी जीव जंत पवण स्वास, स्वास स्वासां नाल मिलाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां पूरी करे आस, बख्शे सरन सच्ची सरनाईआ। विष्नूं तेरा वसे तेरे पास, तेरा संग रखाईआ। आदि अन्त ना कोए उदास, चिंता सोग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। आपणा भेव खोल्ह करतार, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। चार वेद ना पावण सार, पुराण अठारां ना अंक जणाईआ। शास्त्र सिमरत ना कोए धार, धार धार नज़र ना आईआ। गीता ज्ञान ज्ञान अधार, एका एक करे पढ़ाईआ। अंज़ील कुरान जायण हार, शरअ शरीअत ना कोए वखाईआ। खाणी बाणी करे पुकार, ऊँची कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार बोल जैकार, आदि जुगादि ढोला गाईआ। सेवा लाए तेई अवतार, भगत अठारां नाल मिलाईआ। ईसा मूसा दए हुलार, संग मुहम्मद करे कुड़माईआ। दस गुर कर निमस्कार, निउँ निउँ बैठण सीस झुकाईआ। भगत भगवन्त बोल जैकार, जै जै एका गुण गाईआ। सन्त मंगण धूढ़ी सार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गुरमुख रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । गुरसिख मंगण इक्क दीदार, आदि जुगादि आस तकाईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार,
ख़ालक ख़लक रिहा खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा धन्दा आपे रिहा समझाईआ। साचा धन्दा श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। सतिजुग वेख सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। त्रेता मेला रम्मईआ राम, हर घट आप समाइंदा। द्वापर लेखा कृष्ना काहन, घर घर बंसरी नाम वजाइंदा। कलयुग खेल करे महान, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। एका कलमा सच पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। निरगुण सरगुण हो मेहरवान, नानक नाम आप जणाइंदा। गोबिन्द सुत कर परवान, सति परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। जुग चौकड़ी वेख वखान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाइंदा। नौ नौ जाणे लेखा आप भगवान, चार चार भेव कोए ना आइंदा। विष्नूं विश्व वेखे आण, वास्तक आपणा रूप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा सच संदेसा, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। जुगां जुगन्तर हरि जू वेसा, नर हरि नरायण वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आपे वेखा, जोती जोत कर रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम धारे भेखा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। लहिणा देणा मुकाए पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ा मुसायक सुणाए सच संदेसा, एका कलमा नबी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं एका गुण समझाईआ। विष्नूं वेख कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी बीते विच जहान, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार दे पैग़ाम, पीर पैग़म्बर मुख छुपाइंदा। चार वरन होण हैरान, चार कुण्ट नैण ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाइंदा। विष्नूं वेस हरि का रंग, हरि साचा सच जणाईआ। जुग चौकड़ी काल जाए लँघ, कोटन कोटि रूप वटाईआ। गुर अवतार वजा मृदंग, बैठण मुख छुपाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। लख चुरासी वंडण वंड, वंड वंड वेखे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, विष्नूं एका गुण वखाईआ। विष्नूं गुण हरि जणाया, रसना जिह्वा ना कोए रखाइंदा। बिन अक्खर आप पढ़ाया, अक्षर वंड ना कोए वंडाइंदा। बिन कलम दुवात आप लिखाया, शाही नाल ना कोए मिलाइंदा। सच संदेसा इक्क सुणाया, बिन कन्नां आप अल्हाइंदा। साचे मन्दिर इक्क बहाया, चार दीवार ना कोए वखाइंदा। साचा नूर कर रुशनाया, सूरज चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। साचा सज्जण इक्क बणाया, आप आपणे अंग लगाइंदा। सिर आपणा हथ्थ टिकाया, समरथ पुरख आपणा खेल कराइंदा। वेला अन्त दए समझाया, भेव अभेद खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप वखाइंदा। साचा राह श्री भगवाना, भगवन आप जणाईआ।
कलयुग अन्तिम आए विच जहाना, लोकमात वज्जे वधाईआ। प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना, बल आपणा आप रखाईआ। सचखण्ड दा सच निशाना, लोकमात झुलाईआ। चार जुग दा इक्क ज्ञाना, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। चार वरन दा इक्क ध्याना, एका इष्ट दए समझाईआ। चार खाणी दा इक्क मकाना, एका मन्दिर दए बणाईआ। चार बाणी दा इक्क परवाना, सच संदेसा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी होए अन्त, सो पुरख निरँजण आप जणाया। करे खेल श्री भगवन्त, दूसर संग ना कोए रलाया। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाया। लख चुरासी वेखे जीव जंत, घट घट आपणा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त दए समझाया। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, हरि साचा सच जणाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाउणा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। चार जुग दे गुर अवतारां फड़ उठाउणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। नेत्र सब दे आप वखाउणा, नैण नैणां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। कलयुग वेला अन्तिम मात, लोकमात कराईआ। पुरख अबिनाशी वेखे मार झात, निरगुण आपणा नैण खुल्हाईआ। लख चुरासी विके झूठे हाट, साचा वणज ना कोए कराईआ। आत्म सेजा मिले ना किसे खाट, ख़ाकी ख़ाक सर्ब लोकाईआ। कोई ना उतरे पूरे घाट, कलयुग भँवर रही रुढ़ाईआ। नाता तुट्टे तीर्थ अठ साठ, सर सरोवर देण दुहाईआ। नेत्र रोवे ज़ात पात, चार वरन ना धीर धराईआ। मन मनसा नार कमज़ात, कलयुग जीवां लए प्रनाईआ। माया राणी डूँग्घा खात, घर घर रही वखाईआ। पिता पूत करे घात, घर घर पई लड़ाईआ। भैणां भईआं बणे नात, विभचार सर्ब कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए समझाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आए, हरि साचा सच जणाइंदा। हरि का नाम ना कोए ध्याए, रसना जिह्वा सर्ब कुरलाइंदा। आत्म अन्तर सच सरोवर कोई ना नुहाए, अठ सठ तीर्थ सर्ब भवाइंदा। गुर का शब्द ना कोई गाए, अन्तर ध्यान ना कोई लगाइंदा। कलयुग डौरू डंका वाहे, जूठ झूठ नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आपणा खेल दस्से भगवान, आपणी दया कमाईआ। चार जुग गुर अवतारां दस्से निशान, निशान निशाना नाल मिलाईआ। वेद व्यासा कर कल्याण, गुण गुण गया समझाईआ। ईसा दे दे सच पैग़ाम, पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। मुहम्मद मंगे एका आण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। नानक निरगुण करे ध्यान, निरवैर रिहा सलाहीआ। गोबिन्द वेखे साची शान, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। दोए जोड़ करे प्रणाम, चरन चरन सीस झुकाईआ। कलयुग प्रगट होवे आण, निहकलंक सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। भेव अभेद देवे खोल्ह, हरि साचे सच जणाया। विष्नूं तेरा तोले तोल, कलयुग अन्तिम वेस वटाया। निरगुण निरगुण वसे कोल, दिस किसे ना आया। लख चुरासी खेले होल, चारों कुण्ट फेरा पाया। भगत भगवन्त रखे अडोल, आप आपणी बूझ बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। आपणा खेल करे करतारा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। भगतां देवे इक्क अधारा, एका नाम करे पढ़ाईआ। सन्तां देवे सति विचारा, सति सतिवाद सति समझाईआ। गुरमुखां खोल्ह बन्द किवाड़ा, घर घर विच लए प्रगटाईआ। गुरसिखां देवे दरस दीदारा, राती सुत्तयां आप जगाईआ। लख चुरासी हाहाकारा, जीव जंत सर्ब कुरलाईआ। शाह पातशाह रोवण ज़ारो ज़ारा, राज राजान धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त रिहा समझाईआ। वेला अन्तिम वेखे अन्त, आदि अन्त वड्डी वड्याईआ। प्रगट हो श्री भगवन्त, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। लेखा जाणे जीव जंत, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, पूरब जन्मां लहिणा आप चुकाईआ। मेल मिलावा नारी कन्त, कन्त कन्तूल ख़ुशी मनाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, मन का मणका आप भुवाईआ। गुरसिख मेले साची संगत, सगला संग आप हो जाईआ। विष्नूं तेरी इक्को पंगत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम खेल अपारा, हरि साचा सच जणाइंदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, मात पित ना कोए बणाइंदा। जन भगतां हित करे विच संसारा, नित नवित आपणी खेल वखाइंदा। महल अटल उच्च मुनारा, दो जहानां आप जणाइंदा। विष्न बणना सेवादारा, साची सेवा इक्क रखाइंदा। ब्रह्मा निउँ निउँ करे निमस्कारा, सीस जगदीस इक्क झुकाइंदा। शंकर धूढ़ी मस्तक लाए छारा, साचा टिक्का इक्क लगाइंदा। तिन्नां विचोला आप करतारा, साची खेल आप वखाइंदा। साचा ढोला अपर अपारा, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। आदि कीआ आप पसारा, अन्त आपे वेख वखाइंदा। विष्नूं तेरा रूप न्यारा, निरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त अनमुलड़ी दात, हरि साचा सच वरताईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पा पा आपणे ख़ात, साचा खाता वेख वखाईआ। आपे बैठा आपणे घाट, साचे पत्तण बेपरवाहीआ। निरगुण जोत नूर लिलाट, घट घट नूर करे रुशनाईआ। गुरमुख वेखे सज्जण साक, लख चुरासी विच्चों लए प्रगटाईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पात, वरन गोत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्त संदेशा इक्क सुणाईआ। अन्त संदेसा अछल
अछल, श्री भगवान आप जणाइंदा। विष्नूं जोती भगवन रल, श्री भगवान वेस वटाइंदा। वसणहारा जल थल, जल थल महीअल खेल कराइंदा। आपणे दीपक आपे बल, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। सच दुआरा निहचल धाम अटल्ल, महल्ल इक्क वड्याइंदा। दरस दिखाए अग्गे खल, स्वच्छ सरूप अनूप धराइंदा। गुरमुख सज्जण बलि बलि, विष्नूं तेरी सेव लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा । विष्नूं सेव साचे घर, हरि साचा सच लगाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भय अवर ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेस कर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले लए फड़, गुर चेले गोद उठाईआ। आप बंधाए आपणे लड़, एका पल्लू हथ्थ रखाईआ। काया मन्दिर अंदर जाए चढ़, औदा जांदा दिस ना आईआ। साचा ढोला आपे पढ़, बिन पढ़यां करे पढ़ाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, सो पुरख निरँजण खेल कराईआ। विष्नूं आउणा साचे दर, दर दरवाज़ा इक्क समझाईआ। ब्रह्मा नाल लिआउणा फड़, एका गुण वखाईआ। सरन सरनाई डिगणा दड़, ढह ढह ख़ुशी मनाईआ। लख चुरासी घाड़न ल्या जो घड़, प्रभ देवे अन्त भनाईआ। गुर अवतारां भाणा ल्या मन्न, गए सीस झुकाईआ। भगत भगवन्त जनणी जन लेखा जाणे पिता माईआ। एका राग सुणाए कन्न, राग रागनी नैण शरमाईआ। एका देवे सच्चा धन्न, त्रैगुण बैठी डेरा ढाहीआ। पंज विकारा देवे डंन, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न, कंध आपणे भार उठाईआ। तेई अवतार कहिण धन्न धन्न, पारब्रह्म ब्रह्म जस गाईआ। दिस ना आए नेत्र अन्न, भरम भुलाए सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणा भेव चुकाईआ। विष्नूं अन्त कर विचार, हरि विचार विच ना आया। निरगुण जोत नूर धार, धार धार विच समाया। शब्द अगम्मी अगम्म जैकार, खाणी बाणी रही जस गाया। गुर अवतार करे निमस्कार, लख लख बैठे शुकर मनाया। पीर पैग़म्बर सजदा कर विच संसार, रसना कलमा रहे गाया। आदि जुगादि एका एकँकार, आपणा खेल रचाया। विष्नूं तेरा अन्त प्यार, विश्व तेरा रंग चढ़ाया। साचे सन्तां कर त्यार, सतिगुर आपणी गंढ्ढ पुवाया। चार वरन दा दुःख निवार, साचा सुख इक्क उपजाया। उज्जल मुख कर करतार, नूरी नूर दए चमकाया। माता कुक्ख दे सहार, साची कुक्ख आप वड्याआ। सो गुरमुख उतरे पार, जिस आपणा दरस दिखाया। कल कल्की लए अवतार, निहकलंका नाउँ रखाया। राम रामा रूप अपारा, हर घट आपणा आसण लाया। कान्हा कंस करे शृंगार, माया ममता मोह मिटाया। नानक नाम सति करे प्यार, सति सति विच वखाया। गोबिन्द बोल फतहि जैकार, एका डंका डंक वजाया। अन्तिम आए हरि निरँकार, सब दा लेखा दए मुकाया। विष्नूं रहिणा ख़बरदार, आलस निंद्रा देणा लाहया। पुरख अबिनाशी होए त्यार, निरगुण
आपणा वेस वटाया। लोकमात करे ख़बरदार, जीव जंत आप जगाया। साचा मन्दिर कर त्यार, पिछला लेखा दए मुकाया। चौथे जुग आए हार, चारों कुण्ट कुण्ट कुरलाया। अग्गे चल्ले सच विहार, सति सतिवादी आप रखाया। हिन्दू मुस्लिम सिख इक्क प्यार, शरअ शरीअत ना वंड वंडाया। काया मन्दिर अंदर खोल्ह किवाड़, साचा काअबा दए वखाया। निर्मल जोत जगे अपार, नूरो नूर डगमगाया। अनहद शब्द सच्ची धुन्कार, घर मन्दिर नाद अल्हाया। शिवदुआले मट्ठ पाए सार, घर गणपति गणेश दए वखाया। अष्टभुज जोत उज्यार, जोती जोत जोत जगाया। चतुर्भुज दे दीदार, बाली बाला रूप वटाया। करे खेल आप करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वेला अन्त रिहा समझाया। वेला अन्तिम रखणा याद, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण सुणे सर्ब फ़रयाद, एकँकारा वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त लड़ाए लाड, आप आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। साहिब सतिगुर सच्ची रीत, आदि जुगादि चलाईआ। बिन मंग्गयां देवे चरन प्रीत, जिस जन आपणी प्रीत समझाईआ। काया करे पत्तत पुनीत, पतित पापी पार कराईआ। नाता तुट्टा मन्दिर मसीत, काया मन्दिर दए वखाईआ। अठ्ठे पहर वसे चीत, विसर कदे ना जाईआ। जो जन गाए सोहँ गीत, जन्म मरन विच ना आईआ। सतिजुग साची चली रीत, बिन पढ़यां करी पढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती बण प्रीतीवान आपणी प्रीत आप लगाईआ।