पुस्तकालयभाग ११

१२ फग्गण २०१८ बिक्रमी इटारसी

हर घट अंदर निरगुण धार, श्री भगवान आप रखाइंदा। लख चुरासी पावे सार, जीव जंत भेव चुकाइंदा। भगत भगवन्त लए उभार, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। साचे सन्तां कर प्यार, हरि सतिगुर मेल मिलाइंदा। गुरमुखां खोल्ह बन्द किवाड़, नेत्र नैण इक्क वखाइंदा। गुरसिखां देवे दरस दीदार, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। जुग चौकड़ी हो उज्यार, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सरगुण मीता एकँकार, अकल कल वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग हरि करतार, हरिजन हरि जू आप रंगाईआ। हरिसंगत मेला अपर अपार, हरि मन्दिर इक्क वखाईआ। काया बंक खोल्ह किवाड़, घर वेखे चाँईं चाँईंआ। दीपक दीआ जोत उज्यार, प्रकाश प्रकाश

नाल मिलाईआ। शब्द नाद धुंन जैकार, अनहद नादी नाद सुणाईआ। महल अटल उच्च मुनार, सोभावन्त आप सुहाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, एका एक कराइंदा। पुरख अबिनाशी वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, दो जहानां फोल फुलाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे रला, जलां थलां डेरा लाइंदा। आदि जुगादि सच संदेस नर नरेश एका घल्ला, शब्दी शब्द आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख समरथ, श्री भगवान आप कराईआ। जीव जंत चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जुग जुग महिमा जाणे अकथ, अकथ करे पढ़ाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, भेव अभेद खुल्हाईआ। जिस जन हिरदे अंदर जाए वस, तिस आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता हो उज्यारा, द्वापर आपणा डंक वजाइंदा। कलयुग वेखे वेखणहारा, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। जन भगतां मेले मेलणहारा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ जणाइंदा। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। वेद कतेब वसे बाहरा, शास्त्र सिमरत मुख शरमाइंदा। अञ्जील कुरान करे पुकारा, कलमा कलाम ना कोए जणाइंदा। खाणी बाणी एका नाअरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप रखाइंदा। आपणा भेव पुरख अगम्म, आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी जीव जंत जाणे पवण स्वास दम, घट घट आपणा आसण लाईआ। जीवण जीवत बेड़ा बन्न्ह, जुगती जगत दए वड्याईआ। रागी नाद सुणाए कन्न, एका राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, आपणा आप कराइंदा। कलयुग अन्त हो उज्यारा, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे निमस्कारा, करोड़ तेतीसा सीस झुकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बण भिखारा, खाली झोली सर्ब भराइंदा। भगतां देवे वस्त हरि थारा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। लेखा जाणे जुग चारा, चारे वरन वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी दया कमाइंदा। दीन दयाल दया कमा, पूरब लहिणा आप चुकाईआ। बिन पढ़यां विद्या दए पढ़ा, आत्म अन्तर कर जणाईआ। जग नेत्र बन्द दए वखा, निज नेत्र इक्क खुल्हाईआ। काया खेत्र अंदर साचा ब्रह्मण्ड दए प्रगटा, ब्रह्म आपणी अंस बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। लेखा जाणे थान थनंतर, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट वसे सच्चा माहीआ। जिस जन बणाए साची बणतर, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा सुत्तयां खुवाब, बेख़बर आप जणाइंदा। दूई द्वैती पड़दा लाहे नक़ाब, मुख घूँगट आप चुकाइंदा। बेऐब परवरदिगार जाम प्याए एका आब हयात, आपणे रंग रंगाइंदा। जन्म जन्म दा लहिणा देवे दाद, पूरब लेखा इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल एकँकार, हरिजन करे जणाईआ। हरिसंगत वेखे वेखणहार, आप आपणा पड़दा लाहीआ। पंज सिख जिस जन देवण दरस दीदार, तिस उपर हरि जू दया कमाईआ। मिले वड्याई विच संसार, संसा सागर दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे लेखे पाईआ। पिछला लेखा जाए लग्ग, वेखणहार करतार। करे खेल सूरा सरबग, राती सुत्तयां दए दीदार। त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, अमृत बख्शे ठंडां ठार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल निरँकारा, निरगुण आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े मेले यारा, कलयुग वेला अन्त समझाईआ। अग्गे पिच्छे आवण वारो वारा, दूर नेड़ा ना कोए जणाईआ। घर घर देवे दरस दीदारा, दर दर आपणा बंक सुहाईआ। गावत गावत गावे ढोला हरि करतारा, गुरमुख गीत आप अल्हाईआ । भगती भगत भगत वणजारा, साची भगती इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बन्धन आपे पाईआ। साचा बन्धन नाम डोर, अनडिठड़ी धार रखाइंदा। लेखा जाणे काया अन्ध घोर, डूँग्घी भँवरी फोल फुलाइंदा। राती सुत्तया नाल लए तोर, दिने वेखयां नज़र ना आइंदा। मारनहारा पंज चोर, शब्द खण्डा इक्क चमकाइंदा। निरगुण चढ़या फिरे साचे घोड़, शाह सवारा फेरा पाइंदा। पूरब जन्म दे विछड़े जोड़, आप आपणा मेल मिलाइंदा। मिट्ठा करे रीठा कौड़, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन्म जन्म दी बुझाए औड़, दे दरस तृप्त कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब मेला गुरू गुर चेला गुर गोबिन्द संग रखाइंदा। गुर चेला एका रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाईआ। हरिसंगत कोलों मंगी मंग, साची भिच्छया हरि वरताईआ। गुरमुख वेख गुरसिख होए अनन्द, अनन्द अनन्द वज्जे वधाईआ। नाता तुट्टे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए वड्याईआ। मुख शरमाए चौधवीं चन्द, चन्द चांदनी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन अन्तर बूझ बुझाईआ। अन्तर बूझ हरि लिव तार, लिव आपणी आप कराइंदा। गुफ़त शनीद करे गुफ़तार, रसना जिह्वा ना कोए वखाइंदा। काया मन्दिर काअबा सच मनार, साचे हुजरे आसण लाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह किवाड़, इलाबुत्त डेरा लाइंदा। महबूब महिव होए आप परवरदिगार, बेऐब रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा वेख वखाइंदा। पूरब लहिणा रखे याद,

अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जुग जुग सुणे आप फ़रयाद, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। भगत भगवन्त लडाए लाड, गोदी गोद आप उठाईआ। लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणा बन्धन पाईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, ईश जीव भेव चुकाईआ। गुरमुख गुरसिख सज्जण आपे लाध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। रंगे रंग रंग चलूल, काया चोला आप रंगाइंदा। देवे नाम नाम अनमोल, करता कीमत ना कोए रखाइंदा। गुरमुख गुरसिख जाए भूल, सतिगुर भुल्ल कदे ना जाइंदा। पूरब जन्म लेखा चुक्के मूल, पिछला लहिणा झोली पाइंदा। आदि जुगादी सच असूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा बन्धन पाइंदा। आपणा बन्धन आपे पा, आपणी बूझ बुझाईआ। नौ साल तों रिहा समझा, नौ दुआरे साफ़ कराईआ। नौ खण्ड ढेरी ढाह, नौ निधां माण चुकाईआ। गुरमुख सज्जण आप मिला, आपणा भेव खुल्हाईआ। पूंना संगत पूरब लहिणा झोली पा, पूरी आस कराईआ। गुरसिख डिठयां गुरसिख मिले सच्चा थाँ, मनमुख देण दुहाईआ। बणे विचोला आप शहिनशाह, दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा देणा लहिणा सब दा आपणे लेखे पाईआ। किरपा करे कृपानिध ठाकर, दीन दयाल दया कमाईआ। काया वेखे डूँग्घा सागर, भँवरी आपणा फेरा पाईआ। देवे नाम रती रतनागर, रंग रतड़ा सच्चा माहीआ। एका वणज कराए सच सौदागर, नाम वस्त अमुल अतुल वरताईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एथे ओथे देवे आदर, दो जहान सदा सहाईआ। पिछला लहिणा मेला गुर तेग बहादर, गुर चेला बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निध किरपन दए वड्याईआ। दया करी सर्ब करतार, करनी किरत वेख वखाइंदा। जो जन आया चल दुआर, तिस दर्दी दर्द वंडाइंदा। जननी जन कर विचार, जग आपणा रंग रंगाइंदा। दु:ख सुख मेट संसार, मुख उज्जल आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक्क टिकाइंदा। मेहरवान बेनज़ीर, नज़र आपणी आप टिकाईआ। बदलणहार जगत तकदीर तदबीर दए समझाईआ। गुरचरन सरोवर साचा नीर, अमृत जल दए वखाईआ। हउमे हंगता कढ्ढे पीड़, दूई द्वैत दु:ख मिटाईआ। निहकर्मी बन्न्हे बीड़, सच धर्मी धर्म कमाईआ। शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, एका कलमा दए समझाईआ। पौड़े चाढ़े फड़ अख़ीर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर आयां लेखा लेखे विच रखाईआ। दर आए दरवेश परवान, घर साचे आप सुहाइंदा। अनमंगया अनडिठया अनडिठड़ा देवे दान, साची झोली आप भराइंदा। घर घर उपजे गुर सन्तान, गुर शब्दी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे मेहर श्री भगवान, विष्नूं आपणी खेल कराइंदा। सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। निरगुण रूप आदि जुगादि, निराकार निरवैर खेल कराईआ। शब्द अगम्म अनादी नाद, धुर फ़रमाणा राग अल्हाईआ। दो जहानां खेल तमाश, अनुभव आपणा रूप वटाईआ। थिर घर साचे पाए रास, श्री भगवान सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत कर प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल अपारा, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। आदि पुरख पुरख हो उज्यारा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। आपणी इच्छया कर विचारा, साची इच्छया आप प्रगटाइंदा। अजूनी रहित कर पसारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। सच महल्ल कर त्यारा, अटल्ल आप वड्याइंदा। दीवा बाती ठांडे दरबारा, कमलापाती आप टिकाइंदा। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर वेस वटाइंदा। सूरज चन्न ना कोए सितारा, मंडल मण्डप ना कोए बणाइंदा। ज़िमीं असमान ना कोए अखाड़ा, पुरीआं लोआं ना नाच नचाइंदा। सरगुण रूप ना कोए जैकारा, तत्तव तत्त ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। रूप अनूप श्री भगवान, आपणा आप प्रगटाईआ। करे खेल नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। सच महल्ला इक्क मकान, सचखण्ड दुआरे दए वड्याईआ। भूपत भूप बण सुल्तान, राजन राज नाउँ रखाईआ । तख्त निवासी हो मेहरवान, साचे तख्त सोभा पाईआ। शब्दी अगम्मी अगम्म फ़रमाण, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। दर दरवेश बण दरबान, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआरा सच महल्ला, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण वसे इक्क इकल्ला, एकँकारा वेस वटाइंदा। आदि निरँजण जोती दीपक आपे बला, श्री भगवान खेल कराइंदा। अबिनाशी करता सच सिँघासण एका मल्ला, पारब्रह्म प्रभ आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। साचा मन्दिर सोभावन्त, निरगुण निरवैर आप सुहाईआ। पुरख अकाल महिमा अगणत, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। करे खेल आदि अन्त, बेअन्त वड शहिनशाहीआ। लेखा जाणे नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। सचखण्ड दुआरे निरगुण निरगुण बणाए बणत, बण बण पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, सचखण्ड निवासी आप कराइंदा। निर्मल दीआ कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। पुरख पुरखोतम हो त्यारा, बेऐब आपणी खेल कराइंदा। निरगुण नाउँ रख परवरदिगारा, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। आदि आदि आपणी कारा, करता पुरख कार

कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। दूसर संग ना कोए साथ, निरगुण आपणी खेल कराईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। आदि जुगादि वसे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। आपे तख्त निवासी खेले खेल तमाश, खेलणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा वड्डा वड, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। आपणे विच्चों आपा कढ्ढ, आपे वेख वखाइंदा। आपे करे साचा लड, साची गोद आप सुहाइंदा। आप बणाए आपणी यद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणी कार कमाइंदा। साची कार हरि करतार, आदि पुरख आप कराईआ। आपे पुरख आपे नार, नर नरायण वेस वटाईआ। आपे साची सेज माणे बण भतार, बेअन्त बेपरवाहीआ। आपे दाई दाया बणे सेवादार, बण बण सेवक सेव कमाईआ। आपे जननी जन बणे निरँकार, सुत दुलारा एका जाईआ। आपे शब्दी शब्द लए उभार, जोती जोत जोत वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे खोल्ह किवाड़, साचा कुण्डा देवे लाहीआ। चरन कँवल कँवल चरन इक्क विचार, पुरख अबिनाशी इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घाड़न आपे घड़, आपे वेख वखाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे वड़या, मात पित ना कोए बणाइंदा। नारी कन्त बण बण आपा आपे वरया, साचा सगन आप मनाइंदा। तख्त निवासी शाहो शबासी शाह सुल्ताना श्री भगवाना साचे मन्दिर आपे चढ़या, उच्च महल अटल सोभा पाइंदा। आपणा नाउँ निरँकारा आपे पढ़या, अक्खर अक्खर ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल कराइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल अवल्ला, अल्ला इलाही नूर आप कराईआ। वसणहारा निहचल धाम उच्च अटल्ला, मुकामे हक़ सोभा पाईआ। जोती नूर आपे रल्ला, शब्दी शब्द नाद सुणाईआ। सच दुआरे आपे खला, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल पुरख समरथ, आदि आदि आप कराया। निरगुण नूर हो प्रगट, असुत्ते प्रकाश आप धराया। सचखण्ड दुआर खोल्ह हट्ट, बण वणजारा सेव कमाया। इक्को जोत लट लट, नूर नुराना डगमगाया। इक्को शब्द साचा सति, रागी राग राग अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप जणाया। आदि पुरख आपणा मार्ग ला, आपणी दया आप कमाईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क वसा, दर घर साचे सोभा पाईआ। तख्त निवासी बण ख़ुदा, रहिमत आपणी आप कमाईआ। पुरख अकाल नाउँ धरा, नाउँ निरँकारा दए वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ सिफ्त सलाह, अबिनाशी करता सेव कमाईआ। सो पुरख निरँजण राग अला, हरि

पुरख निरँजण रिहा सुणाईआ। बण विचोला बेपरवाह, आपणा बन्धन आपे पाईआ। साचा ढोला आपे गा, आपणा नाउँ लए समझाईआ। थिर घर साचे भेव चुका, चरन कँवल दए सरनाईआ। सुत दुलारा इक्क वसा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्दी शब्द नाउँ वटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर देवे माण वड्याईआ। थिर घर देवे हरि जू माण, भेव कोए ना पाइंदा। सचखण्ड वसे आप भगवान, सुत दुलारा एका गुण जणाइंदा। तेरा मेरा इक्क ज्ञान, एका राह वखाइंदा। तेरा मेरा इक्क मकान, एका घर बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर दरबार आप सुहाइंदा। थिर दरबारा वसया घर, सो पुरख निरँजण आप वसाया। हरि पुरख निरँजण देवे वर, एकँकारा होए सहाया। आदि निरँजण नूर धर, जोती जोत करे रुशनाया। श्री भगवान दरस दिखाए अग्गे खड़, अबिनाशी करता रूप वटाया। पारब्रह्म प्रभ पल्लू लए फड़, आप आपणी गंढ्ढ पुवाया। सुत दुलारे देवे वर, एका गुण समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द आप पढ़ाया। शब्द सुत हो त्यार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। सचखण्ड वसे तूं निरँकार, तेरी महिमा गणत ना आईआ। तेरा नूर नूर जोत उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अलख अगम्म अगोचर तेरी धार, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। हउँ बालक सेवादार, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख तेरा वेखां घर, आदि जुगादि चाँईं चाँईंआ। सुत दुलारा कर निमस्कार, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, इक्क तेरी ओट तकाईआ। वसदा रहे तेरा दुआर, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। मैं थिर घर बैठा नेत्र नैण रिहा उग्घाड़, लिव अन्तर इक्को लाईआ। तूं देणा सच प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं मंगां दरस दीदार, आदि जुगादि सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हउँ बाला मंग मंगाईआ। सुत दुलारा छोटा बाला, हरि जू अग्गे सीस झुकाइंदा। शाह पातशाह तेरा खेल निराला, शहिनशाह तेरा अन्त कोए ना आइंदा। तूं सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, साचे तख्त सोभा पाइंदा। आदि जुगादि दीना बंधू दीन दयाला, हउँ दीनन तेरे अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं नरायण रखवाला, इक्को तेरी आस रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरनां सीस निवाइंदा। चरनी सीस गया झुक, पुनह पुनह सरनाईआ। पुरख अबिनाशी आपणी गोदी लए चुक्क, साचे बाले लए उठाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, भेव कोए ना पाईआ। थिर घर सुहाए साची रुत्त, सचखण्ड मिले माण वड्याईआ। निरगुण दाता दानी गया तुट्ठ, अनडिठड़ी दात आप वरताईआ। सुत दुलारे साचे सुत, अबिनाशी करता रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। छोटे सुत सुण लै बाल, आदि पुरख आदि सुणाया। तेरा खेल दो जहान, दो जहानां वाली आप वखाया। सति सतिवाद तेरा निशान, सति पुरख निरँजण दए झुलाया। तेरा रूप अनूप महान, भेव कोए ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, शब्दी शब्द रिहा समझाया। साचे शब्द सुण सुण मीत, हरि साचा सच जणाइंदा। मेरा नाउँ तेरा गीत, तेरा गीत हरि गुण वखाइंदा। तेरा मार्ग चले रीत, साचा राह आप जणाइंदा। तूं वसणा धाम अनडीठ, थिर घर साचे आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुलाइंदा। साचा भेव खोल्हे भगवान, आदि पुरख दया कमाईआ। सुत दुलारे वड बलवान, बल तेरा इक्क समझाईआ। तेरे अन्तर अन्तर खेल करे महान, खेलणहारा दिस ना आईआ। तेरी गोदी विष्नूं दान, विष्नूं अंदर ब्रह्म प्रगटाईआ। ब्रह्म अंदर खेल महान, पारब्रह्म वेख वखाईआ। वंडे वंड नौजवान, आप आपणा बल समझाईआ। सुन्न अगम्म वेखे सुंझ मसाण, धूआँधार वेस वटाईआ। तेरी शक्त इक्क निशान, शंकर आपणा खेल कराईआ। तिन्नां मेल मेले भगवान, साचे मन्दिर दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द तेरा फ़रमाण, सच संदेसा दए सुणाईआ। सच संदेस सुणाए ढोला, हरि जू हरि हरि आप सुणाया। आप चुकाए पड़दा ओहला, आपणा पड़दा दए उठाया। इक्क वखाए अमृत कँवला, कँवल कँवली नाभ भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी धारा आप बन्नाया । साची धारा हरि निरँकार, तेरा तेरी दए बणाईआ। सचखण्ड निवासी हो उज्यार, थिर घर आपणा फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, आप आपणा हुक्म जणाईआ। सदा सुहेला चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। अग्गे मार्ग दस्से सुखाल, एका तत्त तत्त वड्याईआ। तेरी घालण हरि जू घाल, बण सेवक सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण बणे दलाल, रूप अनूप वटाईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, त्रै त्रै मेला मेल मिलाईआ। पंचम खेल खेल भगवान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। तेरा मार्ग सच निशान, पूत सपूते दए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत शब्द इक्क समझाईआ। सुत शब्द कर ध्यान, हरि जू हरि हरि आप जणाया। थिर घर तेरा इक्क मकान, सचखण्ड निवासी आप बणाया। आपणा नाउँ नाम निधान, तेरी गोद वड्याआ। आपणा बल तेरा बलवान, बलधारी आप रखाया। आपणी इच्छया कर प्रधान, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाया। साची सिख्या बाल अञ्याण, सो पुरख निरँजण इक्क समझाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक्क निशान, तेरा रंग चढ़ाया। रवि ससि कर परवान, किरन किरन किरन चमकाया। मंडल मण्डप देवे दान, साची वस्त झोली पाया। त्रै त्रै खेल खेल महान,

पंचम पंच जोड़ जुड़ाया। निरगुण सरगण होए प्रधान, सूरबीर तेरा नाउँ वड्याआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचे हरि, आपणी रचना आपणा मूल सुत शब्दी इक्क जणाया। सुत शब्द नैण उठा, नीर नीर वहाईआ । पुरख अबिनाशी बेपरवाह, तेरा भेव कोए ना आईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा चला, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। सदा सद रखीं ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तूं ही पिता तूं ही मां, हउँ बालक रूप सखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए प्रगटा, आपणी सेवा देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा संग विछड़ ना जाईआ। तेरा संग सगला साथ, इक्को मंग मंगाया। तूं साहिब पुरख समराथ, समरथ तेरी वड्याआ। मैं गावां तेरी गाथ, नाउँ निरँकारा इक्क सालाहया। मैं वेखां तेरा हाट, बण वणजारा सेव कमाया। त्रैगुण माया तेरी दात, विष्न ब्रह्मा शिव लए प्रनाया। पंज तत्त तेरा खात, डूँग्घा खाता फोल फुलाया। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी वाट, लोआं पुरीआं पन्ध मुकाया। ज़िमीं असमान तेरी दात, धरत धवल वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि अन्त सदा सदा आपणा संग रखाया। इक्को मंगां सच्चा संग, सुत शब्दी आख जणाइंदा। तेरा नूर चढ़े रंग, दूसर रंग ना मोहे भाइंदा। तेरा नाद वज्जे मृदंग, ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाइंदा। मेरी तेरे नाल जाए हंढ, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। मैं तेरा गावां छन्द, साचा ढोला इक्क अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, खाली झोली इक्क वखाइंदा। खाली झोली देणी भर, शब्दी सुत आख सुणाया। निरभउ चुकाउणा भय डर, भयानक रूप ना कोए रखाया। आदि जुगादि वेखां तेरा दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाया। सरन सरनाई जावां पढ़, निउँ निउँ सीस झुकाया। तूं दरस दिखाउणा अग्गे खड़, बेअन्त बेपरवाहया। विष्न ब्रह्मा शिव घाड़न ल्या घड़, त्रैगुण माया रजो तमो सतो नाल रलाया। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश लाई जड़्ह, पंचम तत्त जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आदि आदि तेरे अग्गे झोली डाहया। तेरे अग्गे झोली दिती डाह, बेअन्त मेरे गुसाँईंआ। तूं बणना आप मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। आपणी देवीं सच सलाह, सलाहगीर ना होर रखाईआ। इक्क जपाउणा आपणा नाँ, दूसर नाँ ना कोए वड्याईआ। तूं वसणा हर घट थाँ, घट घट आपणा रंग रंगाईआ। मैं मंगां तेरी पनाह, चरन कँवल इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या श्री भगवन्त, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। आदि बणाई तेरी बणत, मात पित ना कोए वखाइंदा। रूप धर धर नारी कन्त, साची गोद गोद सुहाइंदा। एका नाउँ मणीआ मंत, बोध अगाध आप

पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। साचे सुत हो त्यार, हरि साचे सच जणाया। करां खेल अपर अपार, आपणा पड़दा लाहया। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, साची सेव इक्क समझाया। भाण्डे घड़ां अपर अपार, लख चुरासी वंड वंडाया। तत्तव तत्त इक्क अखाड़, निरगुण सरगुण रूप धराया। मन मति बुध दए आधार, साची वस्त आप वरताया। नव दर खोल्ह आप किवाड़, नौ नौ लहिणा देणा इक्क रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। सचखण्ड निवासी खेल अपारा, थिर दरबारी आप समझाईआ। लख चुरासी घड़े बण ठठयारा, सेवक साची सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण कर उज्यारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। घर विच घर खेल अपारा, बंक दुआरा दए वड्याईआ। वेखणहारा टेढी गारा, बंक बंक भेव छुपाईआ। राग अनाद सच्ची धुन्कारा, धुंन आत्मक आप रखाईआ। अमृत सरोवर ठंडी ठारा, निझर झिरना इक्क बणाईआ। आत्म सेजा कर त्यारा, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर त्यारा, निरगुण आपणी वंड वंडाईआ। ईश जीव दे सहारा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर इक्क अखाड़ा, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, दिस किसे ना आईआ। अलख अगोचर अगम्मड़ी कारा, पुरख अगम्मड़ा आप कराईआ। शब्द सुत तेरा खेल अपारा, पारब्रह्म आप समझाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां हो उज्यारा, उत्भुज सेत्ज राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा भेव समझाईआ। आदि आदि हरि खेल अपारा, हरि हरि नरायण आप समझाइंदा। हरी रूप अपर अपारा, विष्नूं आपणा रंग रंगाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म वेख वखाइंदा। शंकर मेटे अन्तिम धारा, संसा रोग सर्ब चुकाइंदा। विष्नूं विश्व इक्क भण्डारा, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। लख चुरासी कर पसारा, जेरज अंड वंड वंडाइंदा। उत्भुज सेत्ज करे कारा, करता पुरख खेल खलाइंदा। चारे खाणी कर त्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप जणाइंदा। साचा मार्ग पुरख अबिनाश, आपणा आप जणाईआ। सचखण्ड दुआरे पाए रास, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। लख चुरासी जोत प्रकाश, घट घट आपणा आसण लाईआ। देवे वस्त पवण सुवास, स्वास स्वासां विच समाईआ। सदा वसे आस पास, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। सेवा करे बण बण दासी दास, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। तेरी पूरी करे आस, आसावन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। साचा भेव हरि जू दस्स, एका एक जणाया। ब्रह्में अन्तर आपे वस, आपणा राग अल्हाया। चारे मुख हस्स, चारे वेद सुणाया। चारे जुग जायण वस, चारों कुण्ट डंक वजाया।

चारे खाणी देवे रस, चारे बाणी नाद सुणाया। चार जुग चौकड़ी करे बस, थिर कोए रहिण ना पाया। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाया । करे खेल पुरख समरथ, जुग जुग आपणा वेस वटाया। शब्द अगम्मी मार्ग दस्स, साचा मन्त्र इक्क सुणाया। निरगुण नूर कर प्रकाश, जोती जोत कर रुशनाया। साचा करे भोग बिलास, भस्मड़ आपणा रूप धराया। साचे सुत देवे शाबाश, शहिनशाह आपणी दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा पड़दा आप उठाया। आदि पुरख आपणा पड़दा लाह, भेव अभेद जणाईआ। लख चुरासी लए बणा, घाड़त घड़े सच्चा शहिनशाहीआ। जल बिम्ब जाए समा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। नव नौ वंड वंडा, सति सति करे रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मति इक्क समझा, एका तत्त तत्त रखाईआ। साचा रथ दए चला, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। शब्दी शब्द खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता बन्न्हे धारा, द्वापर आपणा खेल कराइंदा। कलयुग वेखे वेखणहारा, रूप अनूप आप जणाइंदा। चारे वेद बोल जैकारा, अलख अगोचर एका ढोला गाइंदा। शास्त्र सिमरत दए सहारा, पुराण पुराणी आप जणाइंदा। गीता ज्ञान लाए अखाड़ा, गोपी काहन आप नचाइंदा। अञ्जील कुराना बोले नाअरा, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, कलमा कलाम इक्क पढ़ाइंदा। निरगुण निरगुण साची धारा, नाम सति सति दृढ़ाइंदा। सतिनाम कर प्यारा, वरन बरन आप समझाइंदा। एका बोल फतहि जैकारा, डंका शब्दी शब्द वजाइंदा। जुग चौकड़ी पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी आवे वारो वारा, गेड़ा गेड़े विच रखाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। शब्दी सुत तेरा जैकारा, जै जैकार आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। वस्त अमोलक सच्ची दात, सतिगुर पूरा झोली पाईआ। जुगां जुगन्तर तेरी गाथ, गुर अवतारां करे पढ़ाईआ। भगतां वसे सदा साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। सन्तन पूरी करे आस, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। गुरमुखां करे बन्द ख़लास, राए धर्म ना दए सजाईआ। गुरसिखां वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा देणा दए समझाईआ। तेरा लहिणा देणा विच मात, निरगुण दाता आप समझाइंदा। जुग जुग वेखणा खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी झोली पाइंदा। साध सन्त भगत भगवन्त तेरा साक, गुरमुख सज्जण नाल मिलाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्हणा ताक, साचा मन्दिर इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग चार, चार पन्ध मुकाईआ। करे खेल आप करतार, कुदरत कादर वेखे चाँईं चाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लहिणा जाणे तेई अवतार, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। रामा कृष्ना दे सहार, ईसा मूसा संग मुहम्मद करे पढ़ाईआ। मुख नक़ाब पड़दा दए उतार, जल्वा नूर नूर रुशनाईआ। आबे हयात दए दिलदार, आब आब बेताब ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। शब्द सुत रहिणा ख़बरदार, हरि साचे सच जणाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग उतरे पार, कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाया। राम कृष्न लै अवतार, त्रैलोकी नाथ आपणा जस जस सुणाया। ईसा मूसा बोल जैकार, सच पैग़ाम कलमा नबी पढ़ाया। मुहम्मद लेखा चार यार, चौथे जुग फेरा पाया। अल्ला राणी नेत्र नीर वहाए ज़ारो ज़ार, ज़रा ज़रा तरस ना आया। निरगुण खेल करे अपार, निरवैर आपणा रूप वटाया। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वेखे हाहाकार, बरन अठारां देण दुहाया। एका जोत कर पसार, पंज तत्त चोला नानक नाम हंढाया। नाम सति बोल जैकार, सति सतिवादी राह चलाया। लेखा जाणे धुर दरबार, जोती जोत डगमगाया । एका जोती ना कोई वरन ना कोई गोती, रूप रंग रेख ना कोई रखाया। निरगुण चढ़ के बैठा साची चोटी, सचखण्ड दुआरे आसण लाया। लभ्भ लभ्भ थक्के कोटन कोटी, अंदर वड़ वड़ ध्यान लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाया। आपणा भेव दस्से हाल, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल महान, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम हो बलवान, गोबिन्द सूरा लए उपजाईआ। सुत दुलारे देवे माण, दुष्ट दमन दमक वखाईआ। साचा चिल्ला तीर कमान, अणयाला तीर इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए समझाईआ। साचे सुत जुग चौकड़ी धार, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। गुर अवतार दे हुलार, शब्द हुलारा इक्क रखाइंदा। भगत सन्त कर त्यार, गुरमुख सज्जण नाल मिलाइंदा। एका नाद अनाद धुन्कार, धुंनी धुंन धुंन सुणाइंदा। जोती जोत कर उज्यार, जोत निरँजण डगमगाइंदा। करे खेल अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा माण तेरा निशान दो जहान श्री भगवान आप झुलाइंदा। सुत शब्द तेरा सच निशाना, सतिगुर पूरा आप झुलाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जुग जुग देवे धुर फ़रमाणा, शब्द संदेसा इक्क सुणाईआ। वेद व्यास करे कल्याणा, लिख लिख लेखा कलम शाहीआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आए विच जहाना, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। ईसा दोए जोड़ करे सलामा, सजदा सीस जगदीस झुकाईआ। मेरा परवरदिगार

मेरे पिच्छे दए पैग़ामा, पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ मुसायक दस्तगीर करे पढ़ाईआ। मुहम्मद कहे मेरा ख़ुदा सही सलामा, चौदां तबकां वेखे चाँईं चाँईंआ। मुकामे हक़ खेले खेल महाना, जल्वा नूर नूर रुशनाईआ। नानक निरगुण कहे श्री भगवाना, सचखण्ड वसे साचा माहीआ। जिस ने दिता सति नाम सच्चा दाना, वरन चार करे पढ़ाईआ। सो हर घट अन्तरजामा, घट घट बैठा डेरा लाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक बली बलवाना, बल आपणा आप रखाईआ। एका जोती दस दस जामा, गोबिन्द अन्तिम वेख वखाईआ। जोधा सूरबीर बलवाना, साचा चिल्ला तीर उठाईआ। दूई द्वैती मारे इक्क निशाना, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। भाणा मन्ने श्री भगवाना, बंस सरबंसा भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द दए वड्याईआ। साचे शब्द तेरा खेल अपार, हरि साचा सच जणाइंदा। गोबिन्द सूरा वड बलकार, लोकमात समझाइंदा। सत्थर हंढाए साचे यार, सूलां सेज सोभा पाइंदा । एका मंगे मंग दोए जोड़ करे निमस्कार, पुरख अकाल अग्गे झोली डाहइंदा। तेरा कर्ज़ा दिता उतार, मकरूज़ तेरा लहिणा आप चुकाइंदा। इक्को मंगां दरस दीदार, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। पुरख अबिनाशी किरपा करे आप निरँकार, कलयुग अन्त कन्त समझाइंदा। गोबिन्द सूरे हो त्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता पुरख अकाल ना मरे ना कदे जम्मा, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। पंज तत्त काया चोला जो घड़या सो अन्तिम भन्ना, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत तेरा बल, हरि जू आप समझाइंदा। सुत शब्द तेरा अन्तिम बल, हरि कलयुग वेख वखाईआ। लख चुरासी लए छल, भेव कोए ना पाईआ। गोबिन्द अन्तर आपे रल, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, लोकमात फेरा पाईआ। सम्बल नगर वेखे अचल, मूर्त अकाल आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा माण वड्याईआ। साचे शब्द तेरा माण, कलयुग अन्तिम अन्त रखाइंदा। चार वरन दा इक्क ज्ञान, चौथे जुग आप समझाइंदा। चार कुण्ट इक्क ध्यान, एका इष्ट प्रगटाइंदा। चार वेद वेखे आण, पुराण अठारां फोल फुलाइंदा। शास्त्र सिमरत भेव चुकान, गीता ज्ञान अठारां अध्याए पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रूप आप प्रगटाइंदा। अंज़ील कुरानां वेखे आ, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाईआ। मेहरबान बीदो बी खैर या अल्लाह प्रगट होए आप ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए गंवाईआ। पीर पैग़म्बर औलीए वेखे थाउँ थाँ, चौदां चौदां फेरा पाईआ। हक़ हक़ीक़त दए समझा, लाशरीक शरअ इक्क जणाईआ। जगत तारीक दए मिटा, साचा नूर कर रुशनाईआ। एका कलमा दए पढ़ा, आलमीन करे पढ़ाईआ। सुहबत जाणे दो जहां, साची नौबत नाम वजाईआ। लेखा लहिणा देणा दए मुका, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। तेरा नाउँ

लए प्रगटा, अनादी नाद नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण शब्द वड्याईआ। वेखणहारा जुग चौकड़ी चार, चार यारी पन्ध मुकाइंदा। नाम सति कर प्यार, सति असति पड़दा लाहइंदा। निरगुण सरगुण दे अधार, सरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। काया तोड़ गढ़्ह हँकार, माया ममता मोह चुकाइंदा। दूई द्वैती कर खुआर, सच्चा एका रंग रंगाइंदा। काया मन्दिर कर त्यार, साचे बंक सोभा पाइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती ख़ुशी मनाइंदा। गुरमुख सज्जण वेख विचार, गुर गुर आपणा हट्ट खुल्हाइंदा। तीर्थ तट सरोवर वेखे वारो वार, अठ सठ आपणा पन्ध मुकाइंदा। गंगा जमना सुरस्ती गोदावरी नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। केशव करे खेल अपार, ·षी केश रूप वटाइंदा। मोहण माधव हो उज्यार, मुकंद मनोहर लखमी नरायण चतुर्भुज आदि शक्ति रूप अनूप आप धराइंदा। एका जोती जोत बलकार, एका शब्द नाद धुन्कार रागां नादां वसे बाहर, छत्ती राग भेव ना आइंदा। सचखण्ड दुआरे खेले खेल अपार, नानक मेला सच दरबार, कबीरा कूक करे पुकार, सृष्ट सबाई एका गुण समझाइंदा। सुत दुलारा विच संसार, गोबिन्द मेला अपर अपार, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। पंज तत्त तत्त कर खुआर, गुर अवतार कोई ना निभे नाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत अंज़ील कुरान खाणी बाणी करे पुकार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। भगत भगवन्त कर कर गए निमस्कार, सन्त सज्जण मंगण दीदार नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। गुरमुख रोवण ज़ारो ज़ार, पुरख अबिनाशी तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाइंदा। साचे सुत रहिणा त्यार, कलयुग आए अन्तिम वार, लख चुरासी जाए हार, जीव जंत होण विभचार साचा इष्ट ना कोए मनाइंदा। चार वरन होण खुआर, अठारां बरन रोवण ज़ारो ज़ार, मन मति बुध ना कोए विचार, साची सुध ना कोए जणाइंदा। घर विच घर ना मिले किसे दीदार, राम रघुवंस ना करे प्यार, सीता सुरती ना संग रखाईआ। कान्हा कृष्ना ना दए दीदार, घर सच्चा मिले ना कन्त भतार, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। ईसा मूसा मिले ना कोए मुहम्मद यार, अल्ला राणी रोवे आपणी धार, ऊँची कूक कूक सुणाईआ। नानक निरगुण वेखे वेखणहार, जीव जंत होए विभचार, हिरदे हरि हरि नाउँ ना कोए वसाईआ। गुर गोबिन्द सूरा पावे सार, कवण गुरसिख सिँघ सच्चा मेरा मंगे दरस दीदार, शस्त्र बस्त्र सीस सजाईआ। नाता तोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना ना संग निभाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर करे विचार, पैंती अक्षर अक्खर पढ़ाईआ। एकँकार वेखे धार, सति सति समझाईआ। करता पुरख भुलया नारी नार, हरि जू कन्त ना कोए हंढाईआ। रसना गौंदे जगत वार, अन्तर आत्म लिव ना कोए लगाईआ। कलयुग कूड़ चारों कुण्ट रिहा ललकार, आप आपणा बल रखाईआ। साध सन्त गए हार, अन्त बैठे पत्त गंवाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ

शिवदुआले गुरदुआर हाहाकार, सति सन्तोख नज़र ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड निवासी वेखे वेखणहार, आदि जुगादि भुल्ल कदे ना जाईआ। कलयुग अन्तिम निहकलंक लए अवतार, सम्बल नगरी आसण लाईआ। शब्दी डंक वज्जे संसार, दहि दिशा लए जगाईआ। साधा सन्तां करे ख़बरदार, राज राजाना हुक्म जणाईआ। चारों कुण्ट होए हाहाकार, नौ खण्ड पृथ्मी पए दुहाईआ। सति दीप ना कोए सुधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द देवे माण वड्याईआ। साचे सुत तेरा वक्त सुहाउणा, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। कलयुग वेला अन्त कराउणा, अन्त देवे ना कोए सफ़ाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सति सतिवादी रूप वटाईआ। वरन बरन हरि डेरा ढाउणा, ज़ात पात ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई एका इष्ट वखाउणा, नमो देव गुरदेव सतिनाम सति कलमा कलाम इक्क समझाईआ। ब्रह्म मति इक्क प्रगटाउणा, मन मति दए खपाईआ। साचा मन्दिर इक्क वखाउणा, काया बंक बंक वड्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म नज़री आउणा, ईश जीव करे कुड़माईआ। सो पुरख निरँजण ढोला सब ने गाउणा, हँ ब्रह्म रहे सरनाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना किसे अख्वाउणा, एका ब्रह्म रूप समझाईआ। साचा मार्ग आप लगाउणा, पुरख अकाल फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द वेख वखाईआ। साचे शब्द हरि लैणा वेख, अन्त अन्त समझाइंदा। कलयुग अन्तिम मिटणी रेख, रूप रंग ना कोए जणाइंदा। लख चुरासी झूजणा झूठे खेत, गुरमुख विरले नाल मिलाइंदा। जुगा जुगन्तर करे हेत, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। वसणहारा नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां चार जुग दा लहिणा देणा नबेड़े पहली चेत, चेतन सब नूं आप कराइंदा। अजूनी रहित अनभउ प्रकाश जुगा जुगन्तर सब दा जाणे भेत, भेव ना कोए छुपाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साचे भगत रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। त्रैगुण अग्नी कलयुग तपे महीना जेठ, कलयुग जीव सर्ब तड़फाइंदा। निरगुण सरगुण तेरी वेखण आया खेड, लख चुरासी एका खेड जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरि शब्दी शब्द तेरा माण वधाइंदा। शब्दी शब्द तेरा सच बिबाणा, हरि साचा सच प्रगटाइंदा । कलयुग अन्तिम खेल महाना, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। नव नौ होए वैराना, चार चार वंड वंडाइंदा। गुरू गुरदेव मन्नणा पए सब नूं भाणा, भाणे विच सर्ब रखाइंदा। गुरमुख विरले गीत गोबिन्द बिन रसना जिह्वा गाणा, आत्म अन्तर तार सितार हिलाइंदा। बिन मंज़ल चढ़या देवे पद निरबाणा, चौथे पद आप बहाइंदा। अनहद राग अनादी गाणा, बिन रसना जिह्वा आप सुणाइंदा। अमृत आत्म पीणा खाणा, निझर झिरना आप झिराइंदा। आत्म ब्रह्म कर परवाना, पारब्रह्म

आपणा मेल मिलाइंदा। हरिभगत तेरा संग निभाणा, सगला संग आप रखाइंदा। दो जहानां देवे माणा, एथे ओथे सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि शब्द दुआरे साचे खड़, खड़ग खण्डा इक्क चमकाइंदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, तिक्खी धारी धार जणाईआ। निरगुण हथ्थ फड़े निरँकार, दो जहानां नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी जीव जंत कलयुग माया सुत्ते पैर पसार, ना लए कोए अंगड़ाईआ । मानस जन्म रहे हार, हरि जू भुलया बेपरवाहीआ। अंदर वड़या ठग्ग चोर यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मन मती दए सलाहीआ। नौ दुआरे वणज वापार, साचा हट्ट ना कोए समझाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, गुर का शब्द हथ्थ किसे ना आईआ। सतिगुर अर्जन लिख लिख लेखा रख्या विच संसार, बिन खोजे शब्द हरि शब्द सार ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द तेरा वसाए घर, सच दुआरे दए वड्याईआ। शब्दी घर वसे दरबारा, सतिगुर पूरा आप वसाईआ। वेखे विगसे पावे सारा, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। महल अटल उच्च मुनारा, छत्ती युग माण दवाईआ। नानक सतिगुर गाई धारा, छत्ती राग सिफ्त सलाहीआ। भगतां मिले हरि मीत मुरारा, मित्र प्यारा रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम दए सहारा, साची नईया मात चलाईआ। निहकलंक महांबली उतरे विच संसारा, डंका शब्द इक्क सुणाईआ। लोकमात सचखण्ड खोल्हे सच दुआरा, सचखण्ड निवासी आपणा आसण लाईआ। दर सद्दे गुर अवतारा, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। पीर पैग़म्बर आउणा वारो वारा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ करन निमस्कारा, दर बैठण सीस झुकाईआ। सुरपति इन्द करे पुकारा, करोड़ तेतीसा इक्क ध्यान लगाईआ। गण गंधर्ब किन्नर जच्छप गायन वारा, गीत गीत नाल मिलाईआ । भगत भगवन्त मंगण दरस दीदारा, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। गोबिन्द कहे कल कल्की आए अवतारा, कलयुग कलेश दए गंवाईआ। साख्यात प्रगट होए विच संसारा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। कायनात देवे इक्क हुलारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द खेल कराईआ। शब्द खेल पारब्रह्म, ब्रह्म आपणी अंस जणाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता दुःख ना कोए वखाइंदा। नेत्र नीर ना छम्म छम्म, हँस मुख ना रूप वटाइंदा। पवण स्वास ना कोए दम, नेत्र नैण ना कोए मटकाइंदा। जोत निरँजण ना कोए चन्न, धुंन नाद ना कोए सुणाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध आप उठाइंदा। प्रगट हो श्री भगवन, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। दिस ना आए नेत्र अन्न, कलयुग अन्धेरा छाइंदा। साचा राग ना सुणया कन्न, मन का मणका ना कोए भुवाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी देवणहारा डंन, गुरमुख मनमुख जीव जंत फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत शब्द तेरा माण आदि अन्त रखाइंदा । आदि

अन्त तेरा ज़ोर, ज़ोरावर आप समझाईआ। तुध बिन रहे ना कोई होर, गुर शब्द तेरी वड्याईआ। तेरे हथ्थ जुग चौकड़ी डोर, जिउँ भावे तिउँ लए चलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकर्मी चढ़या साचे घोड़, साचा घोड़ा आप दौड़्हाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुख सन्त जाए बौहड़, आप आपणी गोद उठाईआ। जूठा झूठा भन्ने रीठा कौड़, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। गुरमुखां जन्म जन्म दी बुझाए लग्गी औड़, दे दरस तृप्त कराईआ। सस्से उपर लाया होड़, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। हँ ब्रह्म आत्म परमात्म जोड़ जोड़, सोहँ रूप इक्क समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सृष्ट सबाई दिसाए अन्ध घोर, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। जीव जंत साचा धन्न लुट्टया काम क्रोध लोभ मोह हँकार ठग्ग चोर, काया अंदर फेरी पाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोई ना सके होड़, घर घर रोवे सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म प्रभ अग्गे दोए हथ्थ रहे जोड़, चरन कँवल सीस झुकाईआ। तेरे अग्गे चले ना कोई ज़ोर, तेरे हुक्म फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, पंज तत्त काया छड्डया घर, एका शब्द गुर वखाईआ। एका शब्द गुरू आदि जुगादि, जुग जुग खेल कराइंदा। एका शब्द गुरू वजाए नाद, घट घट राग सुणाइंदा। एका शब्द गुरू वसे ब्रह्माद, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाइंदा। एका शब्द गुरू साधा सन्तां करे लाड, गुरमुखां आपणी गोद बहाइंदा। एका शब्द गुरू सच निशाना देवे गाड, साचा धर्म साचा कर्म साचा जन्म इक्क समझाइंदा। एका शब्द गुरू मारे आपे आवाज़, गुरमुख सोए आप जगाइंदा। एका शब्द गुरू ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। एका शब्द गुरू चलाए जहाज़, जन भगतां बेड़ा बन्न्ह वखाइंदा। एका शब्द गुरू सचखण्ड देवे सच्चा राज, सरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। एका शब्द गुरू नारी कन्त रचे काज, दूल्हा दुल्हन मेल मिलाइंदा। एका शब्द गुरू सब दा खोल्हे पाज, कंचन सोना वेख वखाइंदा। एका शब्द गुरू आदि जुगादि जन भगतां रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका शब्द गुरू जन भगतां सुवारे काज, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, शब्द गुरू इक्क प्रगटाइंदा। शब्द गुरू होए प्रगट, कलयुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। वसणहारा घट घट, निरगुण फेरा पाईआ। लहिणा देणा मुकाए तीर्थ तट, अठ सठ मूल चुकाईआ। सति सतिवादी साचा मार्ग जाए दस्स, सतिजुग साचा राह चलाईआ। चार वरन एका सरन एका मन्दिर जायण वस, एका इष्ट देव मनाईआ। पुरख अकाल गावण जस, दूसर होर ना कोए पढ़ाईआ। सतिगुर पूरा मिले हस्स हस्स, हरिजन मेला चाँईं चाँईंआ। जिस दे अग्गे जोड़दे रहे हथ्थ, कर डण्डौत मस्तक धूढ़ लाई शाहीआ। सो साहिब पुरख सुल्तान, प्रगट होए समरथ, संसा दुःख दए गंवाईआ। जिस कोलों रवीदास चुमारे सीआं मंगी

साढे तिन्न हथ्थ, तिस कोलों सब दा लेखा दए मुकाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे त्रैलोकी नाथ, सो नाथ अनाथा होए सहाईआ। जिस नूं कहिन्दे राम सुत दसरथ, सो दहि दिशा फेरा पाईआ। जिस नूं कहिन्दे नंद जशोदा होया वस, सो रूप अनूप वटाईआ। जिस नूं ईसा मूसा सजदा करदे रहे चरनां सीस झस, सो मुख नक़ाब रिहा उठाईआ। जिस नूं नानक निरगुण कहे रखे पत्त, ढाकण कु पत सच्चा माहीआ। जिस नूं गुर गोबिन्द किहा मेरा पिता पुरख समरथ, पुरख अकाल इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां गाए साचा जस, शब्दी शब्द वज्जे वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे ना आए हथ्थ निरगुण बैठा मुख छुपाईआ।