१३ फग्गण २०१८ बिक्रमी हरदित सिँघ दे गृह इटारसी
जगत जग खेल अपारा, जन्म जन्म भेव चुकाईआ। राती रुत्ती थिती वारा, घड़ी पल दिवस रैण मास बरख लेखे लाईआ। आत्म परमात्म खेल न्यारा, हरि निरँकारा आप कराईआ। लख चुरासी बण ठठयारा, घड़ घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। मानस मानुख दए अधारा, मानव आपणे रंग रंगाईआ। तत्तव तत्त दए सहारा, त्रैगुण आपणा बन्धन पाईआ। पंज तत्त तत्त अखाड़ा, जगत वासना विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पंज तत्त त्रैगुण नाता, पंचम मीता जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण खेल तमाशा, जोती जाता वेख वखाइंदा। नाम निधान अगम्मी गाथा, पुरख अबिनाशी आप सुणाइंदा। शब्दी शब्द चलाए राथा, बण रथवाही सेव कमाइंदा। लेखा जाण त्रैलोकी नाथा, त्रै त्रै आपणा रंग वखाइंदा। आदि जुगादी इक्क इकांता, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जुगा जुगन्तर पुछे वाता, जन भगतां मेल मिलाइंदा। चरन कँवल बंधाए नाता, लोकमात जोड़ जुड़ाइंदा। सदा सुहेला देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। अक्खर वक्खर पूजा पाठा, हरि हरि नाम पढ़ाइंदा। सर्ब जीआ घट कर कर वासा, गृह गृह खोज खुजाइंदा। निर्मल दीआ कर प्रकाशा, जोत निरँजण आप जगाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशा, गगन मंडल सोभा पाइंदा। रवि ससि दासी दासा, सूरज चन्द नूर चमकाइंदा। हरिजन हरि जू पूरी करे आसा, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा सच सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाईआ। हरिजन मेला आदि निरँजणा, जोत निरँजण वेख वखाईआ। दाता दानी दर्द दुःख भय भञ्जणा, भव सागर पार कराईआ।
एकँकारा एका पाए नाम अञ्जणा, नेत्र ज्ञान इक्क खुल्हाईआ। आत्म परमात्म साचा सजणा, साक सैण इक्क हो आईआ। साचे मन्दिर इक्क अनन्दना, अनन्द अनन्द समाईआ। चरन धूढ़ कराए मजना, दुरमति मैल धुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह सच्चा राम, हर घट रिहा समाईआ। जुग जुग जाणे आपणा काम, करनी करता सेव कमाईआ। काया खेड़े वसे नगर ग्राम, साचे मन्दिर डेरा लाईआ। अमृत आत्म निझर देवे जाम, भर प्याला इक्क प्याईआ। मेटे रैण अन्धेरी शाम, जोती नूर कर रुशनाईआ। एका नज़री आए शाम, घनईआ आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। थान थनंतर हरि हरि कार, हरी हरि नर नरायण आप कराइंदा। लखमी खेल करे करतार, उतर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी हो उज्यार, सत्त दीप भेव चुकाइंदा। चौदां तबक पावे सार, चौदां लोक हट्ट वखाइंदा। चौदां विद्या कर त्यार, गुण अवगुण आप समझाइंदा। आपे वसे सब तों बाहर, निरगुण आपणे रंग समाइंदा। जन भगतां करे सच प्यार, जुग जुग आपणा वेस धराइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे विगसे वेखणहार, रूप अनूप सति सरूप अनडिठड़ी खेल कराइंदा। वसणहारा चारों कूट, दहि दिशा फेरी पाइंदा। जिस जन उपर जाए तूठ, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। लेखा जाणे काया कलबूत, काया काअबा फोल फुलाइंदा। सरगुण देवे सच सबूत, निरगुण आपणा रूप दरसाइंदा। नाता तोड़ जूठ झूठ, सच सुच्च इक्क दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला इक्को घर, पंज तत्त काया मन्दिर दए वड्याईआ। जगत वासना जाए हर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए मिटाईआ। आसा तृष्ना चुक्के डर, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। नौ दुआरे पार कर, सुखमन टेढी बंक लँघाईआ। ईड़ा पिंगल सरन सरनाई जाए पड़, त्रिकुटी छुट्टी आपणी बूझ बुझाईआ। नूर उजाला इक्को कर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अनहद नाद मृदंगा वज्जे घर, ताल ताल नाल मिलाईआ। सच सरोवर नुहाए साचे सर, अमृत आत्म दए वखाईआ। सहँस सहँसा पार कर, कँवल कँवला दए वड्याईआ। बजर कपाटी तोड़ गढ़्ह, साचा मन्दिर लए खुल्हाईआ। साची सेजा आपे चढ़, ब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। पारब्रह्म प्रभ खेल कर, ईश जीव ख़ुशी मनाईआ। सुन्न अगम्मी आपे वड़, आपणा मुख छुपाईआ। आपणी किरपा आपे कर, करे खेल बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव लगाए आपणे लड़, सूरज चन्न आपणे हेठ दबाईआ। सागों पांग बाशक तशका साची सेज वेखे नर, नर नरायण ख़ुशी मनाईआ। थिर घर दुआरे खोल्ह किवाड़, अलख निरँजण एका अलख जगाईआ। सुत दुलारा सरन सरनाई जाए पड़, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी धार बल, बल आपणा आप दए समझाईआ।
सचखण्ड दुआरे आपे वड़, पुरख अबिनाशी ख़ुशी मनाईआ। वेखे प्रकाश एका घर, जोती जोत डगमगाईआ। अलख अगम्म अगोचर खेल कर, धार धार नाल समाईआ। शाहो भूप आपे बण, तख्त निवासी नाउँ रखाईआ। सीस जगदीस ताज धर, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। निरगुण निरगुण वेस हरि, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। आपणी रचना वेखे खड़, जुग जुग आपणा राह चलाईआ। निरगुण सरगुण देवे वर, लोकमात फेरा पाईआ। सन्त सुहेले लए फड़, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग आरती हवन, पूजा पाठ पाठ समझाइंदा। आपे सब मैं रिहा गवन, दिस किसे ना आइंदा। आपे सच सुगंधी होए हवन, धूप दीप माला आप फुलन अख्वाइंदा। आपे तुलसी आपे चन्दन, चन्दी मस्तक टिक्का आप लगाइंदा। आपे जाणे खाना बन्दी, बन्दीखाना आप तुड़ाइंदा। आपे गीत सुहागी छन्दी, वाह वाह आपणा ढोला आप सुणाइंदा। आपे खेल करे वरभण्डी, ब्रह्मण्डी खोज खोजाइंदा। लख चुरासी जीव जंत बिन परमात्म आत्म होई अन्धी, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जगत विकारा वासना गंदी, सच सुगंधी ना कोए रखाइंदा। चारों कुंट भेख पखण्डी, कलयुग आपणा डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा । हरिजन तेरा चुक्के ओहला, श्री भगवान आप चुकाईआ। पंज तत्त काया वेखे चोला, नगर खेड़ा सोभा पाईआ। अंदर मन्दिर बह बह गाए ढोला, गीत अनादी इक्क सुणाईआ। मन वासना ना पाए रौला, मन मनसा दए खपाईआ। नज़री आए साँवल सवला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा मूल चुकाईआ। हरिजन लहिणा चुक्के मूल, अनमुल्ल आप चुकाइंदा। लेखा जाणे शंकर त्रिसूल, जटा जूट वेख वखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर साहिब सुल्तान सच असूल, असलीअत आपणे हथ्थ रखाइंदा। ब्रह्म मेला पारब्रह्म कन्त कन्तूहल, नारी कन्त वेस वटाइंदा। विष्नूं विश्व वास्तक झूला लए झूल, सच हुलारा आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। वेखणहारा इक्क गुरदेव, नमो नमो नमो वड्याईआ। जन्म जन्म दी जाणे सेव, पूरब लेखा झोली पाईआ। दाता दानी वड देवी देव, देवत सुर लए मिलाईआ। जगत मिलावा इक्क नेहकेव, निहचल धाम दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला हरि शब्द सच्ची कुड़माईआ। शब्द कुड़माई जुड़या जोड़, सुरती शब्द बंधाया। निरगुण सरगुण इक्को लोड़, बण विचोला खेल कराया। दो जहानां वाली घर घर दर दर जाए बौहड़, आप आपणा पन्ध मुकाया। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढे डोर, बण सेवक सेव कमाया। नाता तोड़ मढ़ी गोर, आप आपणी गोद बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे
लए तराया। तारनहारा एकँकार, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। काया मन्दिर अंदर वेखे डूँग्घी गार, अन्धेरी भँवरी फेरा पाईआ। किरपा निध ठाकर स्वामी लए उभार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मानस जन्म जन्म संवार, जन भगतां पैज वधाईआ। कागज कलम लिख लिख गए हार, हरि का भेव कोए ना पाईआ। बसुधा आपणा आप कर पसार, आपणा बल गई गंवाईआ। समुंद सागर रोवण ज़ारो ज़ार, मस लेखा ना कोए जणाईआ। बनास्पत डिगे मूँह दे भार, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। गुर अवतार करन पुकार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी कहे मेरा इक्को इक्क प्यार, जन भगतां मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम लए अवतार, निरगुण निराकार साकार वेखे चाँईं चाँईंआ । जुग जुग विछड़े मेले मेलणहार, मिल मिल सखीआं मंगल गाईआ। गीत गोबिन्द आप उच्चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। हरिजन माण इक्क दुआर, दर दुआरका इक्क वखाइंदा। सोभावन्त वन्त करतार, श्री भगवन्त खेल कराइंदा। मणीआ मंत मंत जैकार, जै जैकार शब्द अल्हाइंदा। बणाए बणत विच संसार, बसन बनवारी रूप वटाइंदा। पूरब लहिणा कर्म विचार, साचे नैणां नैण मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साचे घर, दर साचा आप सुहाइंदा। दर सच्चा सोहे दरबार, दर दर वज्जे वधाईआ। हरिजन मेला मीत मुरार, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जोत अकालण बण दलालण लोकमात बणे सेवादार, बण सुघड़ सुचज्जी सुआणी सेव कमाईआ। गुरमुख वेखे मीत मुरार, चारों कुट नैण उग्घाड़ दहि दिशा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जोत अकालण बण निमाणी, लोकमात वेस वटाया। गुरमुख लभ्भे सच्चा हाणी, दर दर फेरा पाया। एका बख्शे अमृत ठंडा पाणी, प्रेम प्याला हथ्थ उठाया। मैं गावां उहदी सच कहाणी, कह कह आपणा शुकर मनाया। गुरमुख दर जाए बणा साची राणी, सीस ताज इक्क सुहाया। नाता तुट्टे चारे खाणी, चारे बाणी माण चुकाया। मिले पद पद निरबाणी, सच महल्ल सोभा पाया। ओथे रल मिल गाईए अकथ कहाणी, रसना जिह्वा ना कोए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे आपणा घर, आपे मेले आपणा वर, हरिजन आपणा बन्धन पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस काया मन्दिर जाए वड़, सो मन्दिर आप सुहाया।
१३ फग्गण २०१८ बिक्रमी सुरिंदर सिँघ दे गृह इटारसी
हरिजन मंगे इक्को मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। काया चोली चढ़े रंग, उतर कदे ना जाईआ। आत्म अन्तर इक्क अनन्द, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। अनहद नाद वज्जे मृदंग, शब्दी शब्द होए शनवाईआ। आत्म सेजा मिले पलँघ, बंक दुआरे वड्डी वड्याईआ। इक्को गीत सुहागी सुणे छन्द, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। पंच विकारा होए खण्ड खण्ड, जगत तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। हरिजन बख्शे चरन ध्यान, सरन सरनाई इक्क जणाइंदा। आत्म ब्रह्म ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म आप पढ़ाइंदा। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुख गवाइंदा। कर प्रकाश कोटन भान, निरगुण जोती जोत जगाइंदा। शब्द अगम्मी एका गाण, बोध अगाध सुणाइंदा। काया मन्दिर सच मकान, गुरुदुआर इक्क वखाइंदा। नज़री आए श्री भगवान, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाइंदा। हरिजन मंगे इक्को दात, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। मेल मिलावा लोकमात, मिले शरन सरनाईआ। नाउँ निरँकारा साची गाथ, किरपन कर पढ़ाईआ। जोत लिलाटी मस्तक माथ, साची घाटी फड़ चढ़ाईआ। एथे ओथे देणा साथ, सगला संग निभाईआ। तेरा नाउँ पूजा पाठ, बिन रसना जिवहा गाईआ। तेरा नूर पाकी पाक, पतित पापी पार कराईआ। तेरी बातन दिसे ज़ात, ज़ाहरा ज़हूर तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाल, दीनन आपणी दया कमाइंदा। हरिजन वेखे साचे लाल, बाल अञ्याणे आप उठाइंदा। देवे नाम सच्चा धन माल, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, एका रंग वखाइंदा। दीपक दीआ एका बाल, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाइंदा। हरिजन मंगे इक्को वर, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। निरभउ चुका भय डर, भयानक रूप नज़र ना आईआ । थिर घर वेखां तेरा घर, घर वज्जदी रहे वधाईआ। दरस देणा अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। नाता तुट्टे सीस धड़, पंज तत्त ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म बन्नणा लड़, निरगुण डोरी आप रखाईआ। साचे पौड़े जावां चढ़, घर बंक तेरा पाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, देणी माण वड्याईआ। मैं सरन सरनाई जावां पड़, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। मानस जन्म ना आए हार, लख चुरासी फंद कटाईआ। राए धर्म ना मारे मार, चित्रगुप्त ना दए सजाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगार, वेले अन्त काल ना खाईआ। महांकाल कर प्रितपाल, इक्को मंग मंगाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दरवेश बैठा सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, बेऐब नाउँ रखाइंदा। जुगा जुगन्तर बण मलाह, जन भगतां बेड़ा आप चलाइंदा। शब्द अगम्मी सति सलाह, सति सतिवादी आप समझाइंदा। फड़ फड़ बांहों राहे पा, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। नाउँ निरँकारा लैणा गा, साची सिख्या इक्क सिखाइंदा। निरगुण सरगुण होए सहा, सरगुण रूप अनूप धराइंदा। गुर गुर फेरा आपे पा, शब्दी डंक वजाइंदा। साचे सन्त लए उठा, गुरमुख मेल मिलाइंदा। डूँग्घी भँवरी पार करा, साचे बेड़े आप चढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पकड़नहारा बांह, आप आपणा खेल कराइंदा। जन भगतां बणे पिता मां, बालक आपणी गोद सुहाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाइंदा। वेखणहारा थाउँ थाँ, नौ खण्ड पृथ्मी खोज खुजाइंदा। लख चुरासी अंदर रिहा समा, भेव कोए ना पाइंदा। वसणहारा नगर खेड़ा ग्रां, पंज तत्त काया सोभा पाइंदा। सदा सुहेला इक्क अकेला आदि जुगादी शब्द ब्रह्मादी सिर रखे ठंडी छाँ, समरथ आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाइंदा। गुरसिख मंगे कर पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाया। मात गर्भ जन्म जन्म अग्नी रही साड़, हवनी हवन कुण्ड तपाया। बहत्तर नाड़ लग्गी आग, तत्तव तत्त रिहा जलाया। नेत्र नैण ना खुल्ही जाग, ज्ञान नेत्र ना कोए रखाया। लख चुरासी विच्चों लए ना कोए काढ, जूनी जून जून भुवाया। मात पित भाई भैण सज्जण दिसे झूठे साक, सगला संग ना कोए निभाईआ। बिन तेरे खोल्हे ना कोए ताक, घर दीपक ना कोए जगाया। जगत वणजारा झूठा हाट, जुग जुग त्रैगुण माया हट्ट चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सरन रहे सरनाया। पुरख अबिनाशी सदा समरथ, समरथ दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा मार्ग दस्स, भगत भगवन्त लए तराईआ। कलयुग अन्तिम महिमा जाणे अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। निरगुण सरगुण होया वस, बेवस बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्त सच प्यार अंदर जाए फस, साची भगती इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुरमुख सज्जण सुण संदेसा, घर विच ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म प्रभ नर नरेशा, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। जन भगतां कारन करे वेसा, रूप अनूप धराइंदा। आदि जुगादी साचा पेशा, बण किरती किरत कमाइंदा। तिस साहिब नूं सदा आदेसा, जो विछड़े मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वसीए साचे घर, घर साचा मोहे भाइंदा। साचा घर श्री भगवान, एका एक जणाईआ। नाता तुट्टे जगत जहान, जीवण जुगत ना कोए वड्याईआ। दिवस रैण इक्क ध्यान, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। काया मन्दिर सच मकान, गुरदुआरा इक्क समझाईआ।
अंदर वसे श्री भगवान, घर घर विच सोभा पाईआ। दीआ बाती जोत महान, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। अनहद शब्द नाद धुन्कान, धुंन आत्मक रिहा सुणाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, निझर झिरना आप झिराईआ। नाता तुट्टे पंज शैतान, आसा तृष्ना दए खपाईआ। मन मनुआ मिटे माण, उठ उठ ना दहि दिश धाईआ। मति मतवाली होए हैरान, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। हरि का शब्द इक्क बलवान, बल आपणा लए वखाईआ। एका देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। चौदां विद्या नैण शरमाण, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी सर्ब जस गाण, जस हरि जू आप जणाईआ। गुरसिख तेरा मेला इक्क मकान, गृह मन्दिर मिले वड्याईआ। सूरज चन्द ना कोए निशान, मंडल मण्डप ना कोए रखाईआ। ना कोए ज़िमीं ना असमान, समुंद सागर ना कोए रखाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोए बीआबान, उच्चा टिल्ला पर्बत नज़र कोए ना आईआ। इक्क इकल्ला नौजवान, निरगुण बैठा आसण लाईआ। जोती जाता श्री भगवान, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सचखण्ड वसे सदा मेहरवान, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गुरमुख सज्जण वेखे आण, गुर गोबिन्द मेला चाँईं चाँईंआ। नानक लेखा दर परवान, सच परवाना इक्क फड़ाईआ। सो पुरख निरँजण गुण निधान, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां फोल फुलाईआ। कर किरपा जिस जन देवे नाद दान, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। नाता तुट्टे जीव जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरसिख गुर गुर सदा वसण इक्क मकान, घर साचे सोभा पाईआ। दो जहानां इक्क निशान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आप झुलाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, सच प्रधानगी इक्क वखाईआ। जन्म जुग दे विछड़े मेले आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा बन्धन पाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन चतुर सुघड़ सुजान, बुध बिबेक इक्क कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे सच्चा वर, अन्त कन्त भगवन्त, जोती जाता पुरख बिधाता, गुर गुर चेला सज्जण सुहेला, सचखण्ड निवासी सच घर मेला इक्क इकेला आप कराईआ। साचे तख्त बैठ निरँकार, धुर फ़रमाणा हरि जणाइंदा। सच संदेसा एका वार, एकँकारा आप अल्हाइंदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़, नूर नुराना नूर दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा । साचा हुक्म धुर फ़रमाण, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण वड बलवान, बलधारी भेव खुल्हाईआ। एकँकारा जाणी जाण, जानणहार सच्चा शहिनशाहीआ। आदि निरँजण हो प्रधान, सति प्रधानगी आप कमाईआ। श्री भगवान सच निशान, सच महल्ले इक्क वखाईआ । अबिनाशी करता हुक्मरान, पारब्रह्म प्रभ
दए सलाहीआ। सचखण्ड खेल महान, अगम्म अगम्मड़ा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म हरि निरँकार, एका एक सुणाइंदा। सच सिँघासण सोभावन्त श्री भगवन्त इक्क इकल्ला बैठ करे विहार, भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी जाणे पिछली कार, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार लए उठाल, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। पीर पैग़म्बर दे जलाल, जल्वा नूर आप वखाइंदा। उठो वेखो हक़ हक़ीक़त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा जोधा बीर, बली बलवान आप जणाईआ। जुग चौकड़ी होए अख़ीर, आखर आपणे हथ्थ रखाईआ। दो जहानां खेल बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शरअ शरीअत पा ज़ंजीर, वरन बरन वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार सब नूं रिहा जगाईआ। गुर अवतार जाणा जाग, हरि जागरत जोत जगाइंदा। तख्त निवासी एका राग, पुरख अकाल आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी बन्नां ताग, साचा तन्द इक्क वखाइंदा। सरगुण रूप जगे चिराग़, दीआ बाती डगमगाइंदा। त्रैगुण तत्त वेखे आग, अग्नी अग्ग लगाइंदा। मानस मानुख वेखो काग, कागी रूप वटाइंदा। दुरमति मैल लग्गा दाग़, निर्मल नीर ना कोए वखाइंदा। कोई ना किसे रखे लाज, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। गुर अवतार खोल्हो अक्ख, हरि आखर आप सुणाइंदा। लोकमात वेखो प्रतख, परम पुरख खेल कराइंदा। जुग जुग मार्ग जो आए दस्स, जीव जंत जंत समझाइंदा। भेव चुकाए मन्दिर मट्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करवट आप बदलाइंदा । साची करवट श्री भगवान, चौथे जुग आप बदलाईआ। सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। नेत्र खोल्ह करो ध्यान, लोकमात रिहा वखाईआ। चार वरन सर्ब कुरलाण, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देण दुहाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अंध्यान, दीपक जोत ना कोए रुशनाईआ । आत्म परमात्म ना कोए ज्ञान, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। अन्तर लिव ना कोए ध्यान, निज नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। अमृत रस ना पीण खाण, कँवल झिरना ना कोए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम सब नूं रिहा जगाईआ। गुर अवतार करो विचार, हरि साचा सच जणाइंदा। लेखा वेखे वेखणहार, लिख्या लेख सर्ब वखाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत गए हार, गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ाइंदा। अंज़ील कुरान ना कोए अधार, तीस बतीस ना कोए सलाहइंदा। साचा कलमा ना कोए प्यार, कलाम इलाही ना कोए जणाइंदा। कातब बणे ना कोए लिखार, लिख लिख लेख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार आप समझाइंदा। गुर अवतार
दयो दलील, हरि साचा सच जणाईआ। पीर पैग़म्बर करो अपील, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दिसे ना कोए वकील, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म रिहा वरताईआ। एका हुक्म ब्रह्मा सुत, सनक सनंदन आप जणाइंदा। सन्त कुमार जाणा उठ, वेला अन्तिम आइंदा। बराह तेरी गई रुत्त, जगे पुरष पन्ध मुकाइंदा। हाव ग़रीव तेरी रुत्त, नर नरायण वेख वखाइंदा। कपल मुन वेख काया बुत्त, दत्ता त्रै आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दा पिछला लेखा लहिणा सब दा झोली पाइंदा। रिखव देव कर ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। पिरथू तेरा धरत निशान, धरत धवल दए दुहाईआ। मत्तस तेरा तुट्टा माण, जल बिम्ब ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा पड़दा रिहा चुकाईआ। कछप उठ वेख विचार, मिन्दिरा सीस नज़र ना आइंदा। धनंतर तेरी करे ना कोए विचार, औखध जगत ना कोए मुकाइंदा। मोहणी रूप नज़र ना आए विच संसार, नेत्र नैण बन्द रखाइंदा। हँस चोग ना चुगे माणक मोती सोहँ शब्द ना कोए जैकार, पंखी पंछी संग ना कोए रखाइंदा। नर सिँघ तेरा लेखा ना कोए उज्यार, प्रहिलाद वेस ना कोए वटाइंदा। हरी रूप ना कोए अधार, गज़ तन्द ना कोए तुड़ाइंदा । नरायण तेरा ज्ञान ना कोए सहार, बालक ध्रू ना कोए वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खलाइंदा। बावन उठ कर विचार, बल नज़र किते ना आया। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी धार आप चलाया। सतिजुग रिहा ना विच संसार, त्रेता आपणा रूप वटाया। परस राम करया ख़बरदार, ब्रह्मण सुत एका जाया। राम रघुपत लए अवतार, रघुवंस लेख चुकाया। नेत्र नैण वेख उग्घाड़, सीता सुरती रूप ना कोए वटाया। भीलणी दिसे ना कोए विच उजाड़, सर सरोवर ना कोए सुहाया। सृष्ट सबाई रावण रूप होया संसार, लंका गढ़्ह ना कोए तुड़ाया। पुरख अबिनाशी करे ख़बरदार, साचा हुक्म इक्क सुणाया। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। वेद व्यास उठ बाल अंञाणा, बाली बुध इक्क दृढ़ाईआ। नाता तुट्टा अठारां पुराणा, चार लख सतारां हज़ार गिण गिण पन्ध मुकाईआ। अन्तिम वरते हरि का भाणा, हरि भाणा आप वरताईआ। जीव जंत कोई ना दिसे सुघण सयाणा, मन मति चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। काहन कृष्न वेख खेल महाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा रिहा जणाईआ। काहन कृष्न त्रैलोकी नाथ, नाथ अनाथां आप जणाइंदा। लख चुरासी कोए ना दिसे साथ, सगला संग ना कोए निभाइंदा। आत्म परमात्म भुलया पाठ, सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा। कोई ना आए साचे घाट, साचे सरोवर सच इश्नान ना कोए कराइंदा। कूड़ी क्रिया विक्या हाट, जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि हरि बोध, बोध अगाधा आप सुणाईआ। जगत विद्या ना सके कोई सोध, सोभत नज़र किसे ना आईआ। हरि का भेव ना किसे दिसे गोझ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बुध रिहा समझाईआ। सो पुरख निरँजण परवरदिगारा, आपणा खेल आप समझाइंदा। ईसा मूसा कर ख़बरदारा, ख़ालक ख़लक आप वखाइंदा। मुकामे हक़ हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। लोकमात हाहाकारा, नेत्र नैण सर्ब जणाइंदा। कलमा कलाम ना किसे विचारा, बिस्मिल रूप ना कोए वटाइंदा। सजदा सीस ना झुके परवरदिगारा, आबे हयात ना कोए प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा आप चुकाइंदा। उठ मुहम्मद वेख विचार, बेऐब रिहा समझाईआ। नाता तुट्टा चार यार, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। अल्ला राणी रोवे धाहां मार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। हक़ हक़ीक़त ना पावे कोई सार, लाशरीक बैठा मुख छुपाईआ। उम्मत उम्मती गई हार, नबी रसूल ना संग निभाईआ। चारों कुण्ट धूआँधार, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। चौदां तबक करन पुकार, चौधवीं सदी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उम्मत उम्मती रिहा वखाईआ। उम्मत वेखो वड उल्मा, आलमीन समझाइंदा। साचा कलमा ना सके कोई पढ़ा, शरअ शरीअत ना कोए वखाइंदा। साचा हुजरा ना सके कोई वखा, साची बांग ना कोए अल्हाइंदा। साचा महबूब ना सके कोई मिला, गुरबत कोई ना बाहर कढाइंदा। इलाबुत्त ना सके फेरा पा, इतल वितल सितल खेल ना कोए जणाइंदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह दो जहानां वेख वखाइंदा। सब दा लहिणा दए मुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। साची खेल हरि निरँकार, सचखण्ड निवासी आप कराईआ। नानक निरगुण वेख विचार, सरगुण नानक रिहा समझाईआ। चारों कुण्ट कुण्ट विभचार, जीव आधार ना कोए वड्याईआ। नाम सति ना कोए प्यार, सतिनाम ना कोए पढ़ाईआ। अंदर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार, ज्ञान गुरू ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा रिहा समझाईआ। नानक निरगुण बोल जैकारा, पुरख अबिनाशी इक्क सुणाइंदा। तेरा भेव आदि जुगादि न्यारा, अन्त कोए ना पाइंदा। मैं लोकमात बण के गया वणजारा, साचा वणज हट्ट वखाइंदा। चार वरन दिता इक्क सहारा, ऊँच नीच राउ, रंक ना कोए जणाइंदा। आत्म ब्रह्म इक्क अधारा, पारब्रह्म मेल मिलाइंदा। एका शब्द नाम जैकारा, चारों कुण्ट कुण्ट सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम भुलया सर्ब संसारा, कलयुग आपणा डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव वड बलवान, आपे आप खुल्हाईआ। गोबिन्द सूरा नौजवान, सिँघ रूप लए प्रगटाईआ। पुरख अबिनाशी
वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण नैण मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द वेखे लोकमात, एका नैण उठाया। कोई ना दिसे मेरा साक, सब बैठे संग तजाया। अंदर बाहर ना कोई पाक, पतित रूप ना कोए वटाया। साचे उतरया ना कोई घाट, कन्ढ्ढा पार ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप जणाया। गोबिन्द सूरा वड बलकार, एका शब्द शब्द जणाईआ। मैं दस्स के आया सच विहार, चार वरन कर कुड़माईआ। ऊँच नीच कर प्यार, आपणा रंग रंगाईआ। अमृत दे के आया ठंडा ठार, साचा रस विच समाईआ। सीस बन्न्ह के आया दस्तार, पंचम पंच पंच वड्याईआ। चार यारी जाए हार, चौथा जुग रहिण ना पाईआ। अन्तिम खेल करे निरँकार, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। सम्बल नगर धाम न्यार, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। प्रगट होए कल कल्की अवतार, कालख टिक्का दए मिटाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा कर्ज़ा दए उतार, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पिछला मुक्के सर्ब विहार, अग्गे लेखा आपे लाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार आपणी गोद लए बहाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक तोड़ ज़ंजाल, एका मार्ग दए वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दो जहान सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड एका इष्ट पुरख अकाल, एका सीस जगदीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा एका वार सुणाईआ। सच संदेसा पीर पैग़म्बर, पैग़ाम हरि जणाइंदा। कलयुग अन्तिम वेख अडम्बर, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। सतिजुग साचे रचे सुअम्बर, थित वार आपणे हथ्थ रखाइंदा। सर्ब गुणां आपे भरतम्बर, गुणवन्ता गुण ना किसे समझाइंदा। वसणहारा डूँग्घी कंदर, उच्चे टिल्ले आपे फेरा पाइंदा। लख चुरासी मन जीव जंत बन्न्हे बन्दर, नाम डोरी हथ्थ उठाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे खण्डर, एका खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप समझाइंदा । पीर पैग़म्बर शाह हकीर, हक़ीक़त हरि जणाईआ। चार जुग शरअ शरीअत वज्जा रिहा ज़ंजीर, कलयुग अन्तिम दए तुड़ाईआ। बदलण आया आप तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। करे खेल बेनज़ीर, लिख्त पढ़त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाईआ। नेत्र खोलो्ह अग्गों बोलो, हरि हरि आख सुणाइंदा। आपणी उम्मत आपणा मज़्हब आपे तोलो, कंडा हथ्थ फड़ाइंदा। आदि जुगादि सदा अडोलो, अडोल डुल कदे ना जाइंदा। लख चुरासी जीव जंत कलयुग अन्तिम करन आया घोलो, लोकमात नौ खण्ड पृथ्मी अखाड़ा इक्क वखाइंदा। आपणा आपणा पड़दा खोलो्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। खोल्हो ताकी बन्द किवाड़, हरि हरि आप जणाया। कलयुग अन्तिम अग्ग लग्गी तत्ती हाढ़, जीव जंत रहे कुरलाया। साधां सन्तां रही साड़ धीरज धीर ना कोए धराया। ना कोए पिच्छे ना कोए अगाड़, सीस हथ्थ ना कोए टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा रिहा मुकाया। पीर पैग़म्बर कर सलाम, दोए जोड़ पए सरनाईआ। बेऐब तेरे बणे ग़ुलाम, आपणा माण ना कोए रखाईआ। उम्मत सके ना कोए पहचान, शरअ शरीअत रही कुरलाईआ। असीं छड्ड के आए मैदान, आपणा बल ना कोए रखाईआ। तेरी चरनी डिगे आण, इक्क पनाह मंगाईआ। लोकमात मन्नया तेरा फ़रमाण, धुर संदेसा जो ल्या सुणाईआ। सदी चौधवीं कर कल्याण, कलमा नबी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म शाह सुल्ताना, शहिनशाह आप समझाइंदा। आपणी हथ्थीं लिखो सर्ब परवाना, आपणी परवानगी आप जणाइंदा। कलयुग अन्त खेल महाना, ख़ालक ख़लक विच वखाइंदा। लख चुरासी बन्न्हे गाना, जीव जंत सगन मनाइंदा। चारों जुग जुग चौकड़ी तुट्टे माणा, अभिमान ना कोए वड्याइंदा। सब नूं मन्नणा पए भाणा, हर भाणे सद रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। दीन दयाल दया कर, एका गुण जणाईआ। देवे हुक्म अग्गे खड़्ह, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। लोकमात जिस लाई जड़, अन्तिम देवे आप उखड़ाईआ। जिस दा कलमा आए पढ़, अञ्जील कुरान सिफ्त सलाहीआ। जिस दी बाणी आए मात धर, लिख लिख लेख वखाईआ। जिस नूं सजदा आए कर, सो सयाह पोश रूप वटाईआ। जिस दा बरदा आए बण, सो बेपर्दा होया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म सचखण्ड निवासी, एका एक जणाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल तमाशी, चौथे जुग आप कराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जीव जंत बिन हर नामे चढ़ने फाँसी, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। नज़र ना आए पंडत कांसी, मुल्ला शेख़ ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। वरते हुक्म श्री भगवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तख्तों लाहे राज राजान, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। नगर खेड़े बीआबान, जंगल जूह रूप वटाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा लए धराईआ। चार युग दी चुक्के आण, पिछली काण ना कोए रखाईआ। अग्गे देवे इक्क ज्ञान, चार वरन करे पढ़ाईआ। एका शब्द नौजवान, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। एका खण्डा बिन म्यान, पुरख अबिनाशी आप चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन सलाह, इक्क दूजे नाल मिल मिल मता पकाया। कलयुग वेला अन्तिम गया आ, पाँधी आपणा
पन्ध मुकाया। जिस दा ढोला आए गा, सो साहिब होए रुशनाया। जिस नूं वेद व्यास गया लिखा, सो टिल्ले पर्बत डेरा लाया। जिस नूं ईसा कहे मेरा ख़ुदा, सो नूर ज़हूर दए जणाया। जिस नूं मुहम्मद कहे अमाम मैहन्दी वेस लए वटा, सो मुख नक़ाब पड़दा लए चुकाया। जिस नूं सतिगुर नानक किहा निहकलंक महांबली जाए आ, सब दा देवे माण गंवाया। जिस नूं गोबिन्द किहा कल कल्की अवतार फेरा लए पा। सम्बल नगरी डेरा लाया। सो पुरख निरँजण लोकमात आया वेस वटा, सब दा करे सफाया। पहली चेत दिवस सुहा, साचे तख्त सोभा पाया। हुक्मी हुक्म लए मंगा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर बहाया। किसे कोलों मंगे ना अन्त कोई गवाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बल धराया। ना कोई मंगे गवाह, ना देवे सफ़ाईआ। सब दा लेखा देवे वखा, जो लिख लिख आए नाल कलम शाहीआ। ब्रह्मे अग्गे चारे वेद दए टिका, वेद व्यास पुराण अठारां दए समझाईआ। गीता ज्ञान दए खुल्हा, कान्हा कृष्ना पड़दा लाहीआ। सच मुसल्ला हेठ वछा, इल लिल्ला करे पढ़ाईआ। बिस्मिल रूप होए ख़ुदा, बेहबल वेखे सर्ब लोकाईआ। ईसा मूसा डेरा देवे ढाह, करे खेल बेपरवाहीआ। चौदां तबकां फेरा पा, अहिमद मुहम्मद खेल कराईआ। अल्फ़ ये दए मुका, हमज़ा नून ना कोए पढ़ाईआ। नुकता गैन दए मिटा, ऐन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सही सलामत इक्क ख़ुदा, सूरत आप दरसाईआ। अजूनी रहित वेस वटा, पुरख अकाल भेव चुकाईआ। नानक निरगुण मेला सहिज सुभा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। गुर गोबिन्द अंदर जाए समा, सच सिँघासण आसण लाईआ। ज़िमीं असमानां फेरा आए पा, शब्दी घोड़ा इक्क दौड़ाईआ। सोलां कलीआं आसण पा, सोलां शृंगार करे सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम सब नालों होए बेवफ़ा, परवरदिगार मुर्शद मुरीद वेखे चाँईं चाँईंआ। राम रूप आप धरा, लोकमात आपणा रंग जणाईआ। सन्त सुहेले भगत भगवन्त लए उठा, आप आपणा बन्धन पाईआ। आत्म ताकी बजर कपाटी कुण्डा लाह, साचे मन्त्र मेल मिलाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले पन्ध दए मुका, सतिजुग साचा राह चलाईआ । एक इष्ट इक्क गुरदेव इक्क स्वामी हर निहकामी दए वखा, निहचल धाम दए वड्याईआ। घट घट बैठा अन्तरजामी, पूरन ब्रह्म ब्रह्म ज्ञानी, पारब्रह्म वेस वटाईआ। जन भगतां देवे इक्क निशानी, आत्म अंदर अनहद बाणी, धुन अनादी खेल महानी, जोत निरँजण नूर नुरानी, सुरती शब्द बणे सवाणी, आत्म ब्रह्म पद निरबाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल पुरख करतार, अगोचर आपणी धार चलाइंदा। अनहद शब्द वज्जे आपणे भार, आपणे विच छुपाइंदा। आपणी जोती आपणे अंदर वाड़, आपे बन्द कराइंदा। दस्म दुआरी आपे होए बाहर, सुन अगम्म आप समाइंदा। आपे वेखे धूआँधार, नूर नूर आप प्रगटाइंदा। ना
कोई सूरज चन्द होए उज्यार, किरन किरन ना कोए चमकाइंदा। प्रकाश प्रकाश विच प्यार, प्यार प्यार विच मिलाइंदा। आपणे फड़ के कढ्ढे बाहर, पंज तत्त नाता तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत खेल न्यार, थिर घर आपणा खेल वखाइंदा। थिर घर बैठ आप करतार, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पुरख अकाल इक्क अख्वाइंदा। एका पुरख इक्क अकाल, अकल कला अख्वाइंदा। आदि जुगादी दीन दयाल, दयानिध ठाकर भेव ना आइंदा। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, सोभावन्त आप सुहाइंदा। जुग जुग खेल करे लोकमात बण दलाल, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। जन भगतां देवे नाम निशान, सच निशाना हथ्थ फड़ाइंदा। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, बिन रसना जिह्वा आप समझाइंदा। अनहद शब्द अनादी तान, रागी राग आप अल्हाइंदा। जोती दीपक दीआ बाल महान, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। जन भगतां करे आप पछाण, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। रातीं सुत्तयां दरसन देवे आण, जन्म जुग दे रुट्ठयां आप मनाइंदा। बिरहों तीर निराला मारे बाण, अणयाला आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान, हरिजन आपणी गोद बहाइंदा। हरिजन आपणी गोदी चुक्क, हरि साचा ख़ुशी मनाईआ। आवण जावण लख चुरासी पैंडा जाए मुक्क, मात गर्भ फेर ना आईआ। अन्त कन्त भगवन्त बख्शे एका ओट, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। मेल मिलावा निर्मल जोत, जोती जोत जोत समाईआ। धाम अवल्लड़ा सचखण्ड साचा कोट, चार दीवार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सहाईआ। भगत सहाई एकँकारा, भगत वछल दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम कर प्यारा, परम पुरख वेख वखाइंदा। चतुर्भुज बाल अञ्याणा, रूप अनूप आप धराइंदा। भगौती भगवन हो मेहरवाना, आप आपणा रंग रंगाइंदा। आदि शक्ति नूर महाना, नूरो नूर नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, लोकमात फेरा पाइंदा । लोकमात फेरा पा, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग पन्ध दए मुका, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कूड़ी क्रिया दए खपा, जूठ झूठ रहे ना राईआ। सति सतिवादी साचा मार्ग दए लग्गा, सति असति एका रंग वखाईआ। एका अक्खर दए पढ़ा, एका जपत जाप समझाईआ। एका मन्दिर दए बणा, चार वरन सोभा पाईआ। एका राग दए अला, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। एका पड़दा दए उठा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जीव जंत साध सन्त पतिपरमेश्वर नज़री जाए आ, लख चुरासी नारी ख़ुशी मनाईआ। कन्त कन्तूहला साची सेज दए सुहा, सोभावन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम देवे वर, हरिजन साचे आप मिलाईआ। हरिजन साचे
मिल्या मेला, मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। एका घर वसे गुरू गुर चेला, गुर गोबिन्द रंग चढ़ाइंदा। एथे ओथे सज्जण सुहेला, राम रमइया आपणे अंग लगाइंदा। जुगा जुगन्तर वसणहार नवेला, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। भगत भगवन्त लए उठा, हरि जू आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों लए जगा, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। बिन तन्दी तार सतार राग दए अला, घर नाद मृदंग वजाईआ। ब्रह्म ब्रह्माद दए वखा, पारब्रह्म सच सरनाईआ। जिस जन दया दए कमा, तिस आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया मन्दिर अंदर आपे वड़, हरिजन साचे आप उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, ईश जीव जीव ईश जगदीश करे कुड़माईआ।