पुस्तकालयभाग ११

१४ फग्गण २०१८ बिक्रमी जसवन्त सिँघ दे गृह इटारसी

आदि जुगादि इक्क भगवान, श्री भगवान वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि इक्क निशान, सति निशाना इक्क प्रगटाईआ। आदि जुगादि इक्क राजान, शाहो भूप बेपरवाहीआ। आदि जुगादि इक्क मकान, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। आदि जुगादि एका नूर महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आदि जुगादि एका धुन्कान, नाद अनादी नाद सुणाईआ। आदि जुगादि इक्क ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। आदि जुगादी एका अमृत पान, अंमिउँ रस आपणा आप चखाईआ। आदि जुगादी एका काहन, निरगुण निरवैर रूप धराईआ। आदि जुगादी एका दान, दाता दानी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। आदि जुगादी एका मीत, मित्र प्यारा इक्क अख्वाइंदा। आदि जुगादी एका गीत, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। आदि जुगादी एका रीत, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। आदि जुगादी ठांडा सीत, थिर घर साचे भेव पाइंदा। आदि जुगादी पत्तत पुनीत, पतित पावण वेस वटाइंदा। आदि जुगादी वसे हर घट चीत, चेतन आपणा खेल कराइंदा। आदि जुगादी सदा अनडीठ, अनडिठड़े धाम आसण लाइंदा। आदि जुगादि सुत्ता रहे दे कर पीठ, आपणी करवट ना कदे बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप चलाइंदा। आदि जुगादी एका गोबिन्द, हरि गोबिन्द वड वड्याईआ। आदि जुगादी एका बिन्द, बिन्द अनादी आप दरसाईआ। आदि जुगादी एका सिन्ध, सिन्ध सागर रूप वटाईआ। आदि जुगादी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर नाउँ रखाईआ। आदि

जुगादी हरख़ सोग ना कोई चिन्द, चिंता दुःख ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि जुगादी एका आसण, एका सेजा सोभा पाइंदा। आदि जुगादी खेल तमाशन, दो जहानां खेल कराइंदा। आदि जुगादी भूपत भूप शाहो शाबाशन, शहिनशाह नाउँ धराइंदा। आदि जुगादि वेखे विगसे पृथ्मी आकाशन, आकाश आकाशां डेरा लाइंदा। आदि जुगादी मंडल रासन, गोपी काहन आप नचाइंदा। आदि जुगादी पवण सुवासन, पवणी पवण फेरा पाइंदा। आदि जुगादी पूरी करे आसन, आसा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादी दासी दासन, बण सेवक सेव कमाइंदा। आदि जुगादी बन्द खुलासण, बन्दी तोड़ बन्द तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आदि जुगादी एका रंग, रंग रंगीला इक्क जणाईआ। आदि जुगादी इक्क पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाईआ। आदि जुगादी नाम मृदंग, बिन तार सितार हिलाईआ। आदि जुगादी वसणहारा ब्रह्मण्ड खण्ड, लोआं पुरीआं सोभा पाईआ। आदि जुगादी रचना रच जेरज अंड, रच रच आपणी ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादी वेस वटाए विच वरभण्ड, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। आदि जुगादी गाए छन्द, साचा सोहला आप सुणाईआ। आदि जुगादी इक्क अनन्द, अनन्द मंगल आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप जणाईआ। आदि जुगादी एका नूर, नूर नुराना डगमगाइंदा। आदि जुगादी इक्क ज़हूर, ज़ाहरा ज़हूर वेस वटाइंदा। आदि जुगादी इक्क दस्तूर, हुक्म हाकम आप सुणाइंदा। आदि जुगादी सर्बकला भरपूर, अकल कल खेल कराइंदा। आदि जुगादी नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। आदि जुगादी सति सरूर, सति सतिवादी इक्क रखाइंदा। आदि जुगादी नाता तोड़े कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल वखाइंदा। आदि जुगादी इक्क भगवन्त, भगवन आपणा रूप वटाईआ। आदि जुगादी एका कन्त, लख चुरासी नारी सेज हंढाईआ। आदि जुगादी बणाए बणत, घड़न भन्नणहार बेपरवाहीआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। आदि जुगादी एका सन्त, एका सतिगुर सोभा पाईआ। आदि जुगादी एका मंत, एका मन्त्र करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाईआ। आदि जुगादी इक्को दाता, देवणहार आप अख्वाइंदा। आदि जुगादी इक्को गाथा, जुग जुग आप पढ़ाइंदा । आदि जुगादी इक्को राथा, बण रथवाही सेव कमाइंदा आदि जुगादी सगला साथा, सगला संग निभाइंदा। आदि जुगादी इक्को नाता, ज़ात पात ना वंड वंडाइंदा। आदि जुगादी इक्को नाता, बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। आदि जुगादी पिता माता, पिता पूत खेल खिलाइंदा। आदि जुगादी इक्को साका, पुरख अबिनाशी इक्क

सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। आदि जुगादी इक्क गोपाल, एका घर सुहाईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, आपणी दया कमाईआ। आदि जुगादी एका काल, लख चुरासी फड़ फड़ खाईआ। आदि जुगादी एका घालन लए घाल, साची घालण आप समझाईआ। गुरमुख विरला वेखे लाल, लाल अनमुलड़ा, कीमत आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता वेस वटाईआ। जुग करता वेस अवल्लड़ा, निरगुण नूर नूर प्रगटा। जन भगत फड़ाए पलड़ा, दर घर साचा दए वखा। निहचल धाम उच्च अटल्लड़ा, सचखण्ड दुआरा बणत बणा। करे खेल अगम्म अगम्मड़ा, अलख अगोचर बेपरवाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी वेस वटा। आदि जुगादी एकँकार, रूप अनूप धराईआ। आदि जुगादी कर पसार, जुग जुग वेख वखाईआ। आदि जुगादी गुर अवतार, सेवक साची सेव लगाईआ। आदि जुगादी पीर पैग़म्बर देवे सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि जुगादी जुग चौकड़ी लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, मकरूज़ नज़र कोए ना आईआ। ख़ालक ख़लक वेखे विगसे वेखणहार, मखलूक आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा नाद आप सुणाईआ । आदि जुगादी इक्को नाद, अनादी हरि वजाइंदा। आदि जुगादी खेल ब्रह्माद, ब्रह्मादक वेस वटाइंदा। आदि जुगादी बोध अगाध, बोध अगाधा शब्द अल्हाइंदा। आदि जुगादी निरगुण सरगुण आपणे विच्चों काढ, लख चुरासी बणत बणाइंदा। आदि जुगादि विष्न ब्रह्मा शिव लडाए लाड, साची गोदी गोद सुहाइंदा। आदि जुगादी दो जहान श्री भगवान जाणे हाद, पार किनारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादी सति निशाना एका गाड, सच सुच्च आप दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। आदि जुगादी इक्को राह, एका एक चलाईआ। आदि जुगादी इक्क मलाह, जुग जुग बेड़ा कंध उठाईआ। आदि जुगादी सच सलाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। आदि जुगादी इक्क निकाह, खावंद बीवी रूप वटाईआ। आदि जुगादी इक्क महल्ला दए वसा, महल अटल नाउँ रखाईआ। आदि जुगादी नूर नुराना इक्क ख़ुदा, जल्वा जलाल करे रुशनाईआ। आदि जुगादी देवे इक्क पनाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रैहबर आपणा वेस वटाईआ। आदि जुगादी इक्क दातार, दातार आपणी खेल खिलाइंदा। आदि जुगादी विहार, बिवहारी धार चलाइंदा। आदि जुगादी एका कार, करता पुरख किरत कमाइंदा। आदि जुगादी इक्क दरबार, सचखण्ड दुआरे आप लगाइंदा। आदि जुगादी एका यार, मित्र प्यारा नाउँ धराइंदा। आदि जुगादी खेले खेल अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा । आदि जुगादी

एका गुरदेव, गुरू गुर गुर वड वड्याईआ। आदि जुगादि साची सेव, सेवक सेवा सच समझाईआ। आदि जुगादी एका मेव, नाम रस हरि चखाईआ। आदि जुगादी एका जिहव, जिहव रसना रूप वटाईआ। आदि जुगादी अलख अभेव, अलखना अलख वेख वखाईआ। आदि जुगादी सदा निहकेव, निहचल धाम आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा पड़दा लाहीआ। आदि जुगादी एका मीत, मित्र प्यारा हरि अख्वाइंदा। आदि जुगादी वसणहारा हस्त कीट, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। आदि जुगादी पत्तत पापी करे पुनीत, दुरमति मैल धुवाइंदा। आदि जुगादी वसणहारा दर घर ठांडे सीत, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका घर समझाइंदा। आदि जुगादि एका घर इक्क दरवाज़ा, हरि साचा सच जणाईआ। आदि जुगादि ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। आदि जुगादि रचणहारा काजा, रच रच आपे वेख वखाईआ। आदि जुगादि चलाए जहाज़ा, दो जहानां बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। आदि जुगादि जन भगतां मारे वाज़ां, लोकमात सुत्तयां लए उठाईआ। आदि जुगादि गुरमुखां रखे आपे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि जुगादि गुरसिखां फिरे पिच्छे भाजा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। आदि जुगादि घाले घाल, घालणहार हरि अख्वाइंदा। आदि जुगादि लभ्भे लाल, गुरमुख साचे खोज खुजाइंदा। आदि जुगादि बणे दलाल, गुर शब्दी रूप वटाइंदा। आदि जुगादि बण वणजारा देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़जीना इक्क वखाइंदा। आदि जुगादि नाता तोड़ जगत जंज़ाल, जागरत जोत जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी आपणी खेल खलाइंदा। आदि जुगादि खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। आदि जुगादि जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। आदि जुगादि वसणहारा सच महल्ला, हरिजन काया मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। आदि जुगादि सच स्नेहुड़ा इक्को घल्ला, गुरमुख साचे करे पढ़ाईआ। आदि जुगादि गुरसिखां अंदर आपे रल्ला, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादि बिरहों वैरागी हरिजन वैराग अंदर होए झल्ला, आपणी झलक ना कोए जणाईआ। जिस दुआरे गुरमुख सज्जण साचा खल्ला, तिस दुआरे आपणी अलख जगाईआ । गुरमुख तेरे बाझ फिरे इकल्ला, हरि जू कम्म किसे ना आईआ। तेरे हथ्थ फड़ाए आपणा पल्ला, तेरा पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि बण चाकर सेव कमाईआ। चाकर चाक बणाया ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक वेख वखाइंदा। गुरमुख विरले घर खुल्ल्हे ताक, बन्द किवाड़ी पड़दा लाहइंदा। अंदर बह बह मारे झात, आप आपणा रंग वखाइंदा। नाता जोड़े

बण बण साक, साचा सज्जण ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जन भगतां मेल मिलाइंदा। आदि जुगादि मेल मिलंना, मिल मिल आपणी ख़ुशी बणाईआ। बिन भगतां हरि जू फिरे अन्ना, जगत नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। किसे माण ना मिले छपर छन्ना, गुरदुआर मन्दिर मस्जिद मट्ठ रहिण ना पाईआ। गुरमुख विरला इक्को मन्ना, हरि सतिगुर ख़ुशी मनाईआ। दूर दुराडा वाली दो जहानां आए भन्ना, लोआं पुरीआं पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणी सेवा आप कमाईआ। सेवा करन दा सदा चाओ, हरि जू हरि हरि आप रखाइंदा। जुग जुग करे सच नयाउं, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। हरिजन वेखे थाईं थांउँ, थान थनंतर खोज खुजाइंदा। आपे मेले फड़ फड़ बांहों, आपणा पन्ध आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा । मेलण आए हरि जू नर नरायण, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। रसना क्या कोई सके कहिण, कहिण कथन ना कोए वड्याईआ। इक्क दूजे दा लैणा देणा इक्क दूजे नूं देण, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ। भगत भगवान दोवें इक्को धाम रहिण, सद वज्जदी रहे वधाईआ। दोहां नेत्र इक्को नैण, एका अक्ख मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा करे साचा हरि, बिन भगतां चैन किते ना आईआ। बिन भगतां फिरे उदास, जुग जुग कूक कूक सुणाइंदा। कवण दुआरे करां वास, साचा घर नज़र कोए ना आइंदा। किस मन्दिर दीपक करां प्रकाश, साचा मन्दिर कौण सुहाइंदा। किस गृह होवां दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। बिन हरिभगत मेरी पूरी करे ना कोई आस, पुरख अबिनाशी इक्क ध्यान लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग जुग वेस वटाइंदा। आदि जुगादि वेस वटाया, वेस अनेका रूप वटा। कलयुग वेला अन्तिम आया, पुरख अबिनाशी अचरज खेल रिहा रचा। निरगुण आपणा नाउँ धराया, सरगुण मेला सहिज सुभा। अन्तर बह बह डेरा लाया, मन्त्र आपणा जाप जपा। जगत बसन्तर दए बुझाया, एका मेघ बरसा। गगन गगनंतर डेरा ढाहया, रवि ससि सूरज चन्न रहे शरमा। विष्न ब्रह्मा शिव चरन सीस झुकाया, दोए जोड़ पए सरना। गुरमुख साचा ख़ुशी मनाया, प्रभ मिल्या बेपरवाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग आपणा नाउँ लए धरा। आपणा नाउँ आपे रख, रक्षक आपणा वेस वटाईआ। निरगुण निरगुण हो प्रतख, निरगुण निरगुण लए मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी भाण्डे करे सख, साची वस्त हथ्थ किसे ना आईआ। जन भगतां मार्ग देवे दस्स, आप आपणी बूझ बुझाईआ। पहलों आप होए वस, दूजे गुरमुख लए मिलाईआ। तीजे पूरी करे आस, चौथे आपणे घर बहाईआ। पंचम लेखा लाए पवण स्वास, छेवें छप्पर छन्न दए वड्याईआ।

सत्तवें सति पुरख निरँजण पाए रास, अठ्ठां तत्तां नाच नचाईआ। नौ दुआरे बन्द खुलास, बन्दीखाना तोड़ तुड़ाईआ। दसवें मेला शाहो शाबाश, दहि दिशा वंड वंडाईआ। गुरमुख पूरी करे आपे आस, आपणी आसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका घर, जन भगतां रिहा समझाईआ। साचे घर हरिजन वड़ना, हरि हरि आख सुणाइंदा। बिन पौड़ी डण्डे उपर चढ़ना, सच महल्ल इक्क वड्याइंदा। बिन तेल बाती दीपक जलणा, जोती जोत डगमगाइंदा। सतिगुर पूरा इक्को मिलणा, एकँकारा आपणी गोद धराइंदा। पुरख अबिनाशी दुआरे गुरसिख सदा पलणा, पाल पोस आपणे नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख गुरमुख आपणी गोद सुहाइंदा।

१४ फग्गण २०१८ बिक्रमी टोपन लाल दे गृह इटारसी

आदि अन्त एका गुर, निरगुण निराकार हरि अख्वाइंदा। आदि अन्त एका सुर, नाद अनादी नाद सुणाइंदा। आदि अन्त एका घुड़, शब्द शब्दी वेस वटाइंदा। आदि अन्त एका जोड़, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। आदि अन्त एका जाए बौहड़, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त खेल कराइंदा। आदि अन्त इक्क अवतार, एका एक वड्डी वड्याईआ। आदि अन्त इक्क दुआर, दर घर साचा इक्क समझाईआ। आदि अन्त इक्क भण्डार, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। आदि अन्त इक्क विहार, बिवहारी आप कराईआ। आदि अन्त एका कार, करता पुरख आप कमाईआ। आदि अन्त इक्क दरबार, धुर दरबारी आप लगाईआ। आदि अन्त इक्क पसार, पसर पसारी खेल कराईआ। आदि अन्त इक्क जैकार, जै जैकार नाउँ सुणाईआ। आदि अन्त खेल पुरख नार, नारी कन्त रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त वेख वखाईआ। आदि अन्त एका धार, इक्क इकल्ला हरि चलाइंदा। जुगा जुगन्तर हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाइंदा। लोकमात करे ख़बरदार, जीव जंत आप जगाइंदा। नाम डंका अपर अपार, दो जहानां वाली आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि अन्त सूरबीर, वड बलवान बल रखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पैडा चीर, वरभण्ड करे कुड़माईआ। सर सरोवर तट किनारा वेखे नीर, नव नौ फेरा पाईआ। त्रैगुण तोड़णहार ज़ंजीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त भेव चुकाईआ। आदि अन्त इक्क बलवान, बलधारी हरि अख्वाइंदा। आदि अन्त इक्क

भगवान, भगवन वेस वटाइंदा। आदि अन्त इक्क निशान, दरगाह साची सच जणाइंदा। आदि जुगादी एका बाण, तीर निराला आप चलाइंदा। आदि जुगादी इक्क मकान, हरि चरन सरन सरन चरन हरि समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त वेख वखाइंदा। आदि अन्त वेखे एक, एका रंग समाया। जुगा जुगन्तर बख्शे टेक, इष्ट देव रूप वटाया। लख चुरासी लिखणहारा लेख, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाया। निरगुण सरगुण धर धर भेख, भेख अवल्लड़ा आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणा खेल आप समझाया। आदि अन्त खेल अपारा, आदि निरँजण हरि कराईआ। जुगा जुगन्तर लए अवतारा, गुर गुर वेस वटाईआ। शब्दी शब्द शब्द जैकारा, नादी नाद नाद सुणाईआ। भगत भगवन्त खोल्ह किवाड़ा, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। सन्तन देवे सच हुलारा, साची सिख्या इक्क समझाईआ। गुरमुख मेले चरन दुआरा, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। गुरसिख नाता तोड़े अग्नी तत्त तत्ती हाढ़ा, सांतक सति सति कराईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, जल थल महीअल फेरा पाईआ। लेखा जाणे बहत्तर नाड़ा, नाड़ी नाड़ी रूप वटाईआ। काया मन्दिर अंदर इक्क अखाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त वेख वखाईआ। आदि अन्त वेखण योग, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि अन्त कटणहारा रोग, चिंता सोग मोह चुकाइंदा। आदि अन्त वसणहारा चौदां लोक, लोक परलोक फेरा पाइंदा। आदि अन्त दस्सणहारा सच सलोक, साचा सोहला ढोला गाइंदा। आदि अन्त वसणहारा साचे कोट, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। आदि अन्त जगावणहारा निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाइंदा। आदि अन्त वेखणहारा ओत पोत, पूत सपूते भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि अन्त खेल खिलाइंदा। आदि अन्त हरि जू खेल, खेलणहारा आप खिलाईआ। भगत भगवन्त साचा मेल, घर मेला सहिज सुभाईआ। करे प्रकाश बिन बाती तेल, जोती जोत जोत जगाईआ। सखा सहाई सज्जण सुहेल, सगला संग निभाईआ। राए धर्म दी कटे जेल, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त हरिजन साचे लए तराईआ। आदि अन्त इक्क सहारा, सो पुरख निरँजण इक्क जणाइंदा। जन भगतां लाए पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। देवे दरस अगम्म अपारा, अगम्म निग़म आपणी खेल जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। आदि अन्त तारे हरि, तारनहार इक्क अख्वाया । जुगां जुगन्तर देवे वर, वर साचा झोली पाया। जन्म जन्म चुकाए डर, निरभउ आपणा भय मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए समझाया। आदि अन्त खेल अगम्म, पुरख अगम्मड़ा

आप कराईआ। हरिजन लेखा लाए दमों दम, पवण स्वास वेख वखाईआ। नाता तोड़ हरख़ सोग चिंता ग़म, एका रंग रंग वखाईआ। डुब्बदा बेड़ा आपे बन्न्ह, पाथर पाहन लए तराईआ। लेखा जाणे जननी जन, जन वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, हरिजन साचे लए तराईआ। आदि अन्त इक्क नरेश, नर हरि हरी नरायण हरि अख्वाइंदा। आदि अन्त एका लेख, गुर अवतारां आप पढ़ाइंदा। आदि अन्त एका भेख, विष्न ब्रह्मा शिव समझाइंदा। आदि अन्त इक्क आदेस, भगत भगवन्त सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर आप सुहाइंदा। आदि अन्त इक्क महल्ल, हरि जू हरि हरि आप बणाईआ। आदि अन्त एका कल, अकल कल रूप वटाईआ। आदि अन्त एका जोत रही बल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आदि अन्त इक्क अटल्ल, अटल्ल पदवी इक्क समझाईआ। आदि अन्त एका बल, बल आपणा आप प्रगटाईआ। आदि अन्त अछल अछल, वल छल आपणी खेल कराईआ। आदि अन्त जन भगतां अंदर जाए रल, रल रल आपणा मुख छुपाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि अन्त एका माण, निमाणयां हरि रखाइंदा। आदि अन्त इक्क ज्ञान, मूढ़ मुग्ध आप समझाइंदा। आदि अन्त इक्क ध्यान, चरन सरन इक्क रखाइंदा। आदि अन्त एका राग एका गान, सुर ताल इक्क वजाइंदा । आदि अन्त एका एक करे पछाण, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, हरि जू हरि हरि आपणा डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। अन्त हथ्थ रख निरँकार, आपणी दया कमाईआ। समरथ खेल करे अपार, महिमा अकथ कथ पढ़ाईआ। हिरदे वस वस करे प्यार, नस्स नस्स आपणा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां गाए जस विच संसार, वेद पुराण मुख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त अन्त आपणी कल आप वरताईआ। गाए जस श्री भगवान, जुग जुग दए वड्याईआ। हथ्थ उठाए इक्क निशान, दो जहानां दए झुलाईआ। आपे वेखे निरगुण आण, सरगुण नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन जन जन आपणे लेखे लाईआ।

१४ फग्गण २०१८ बिक्रमी इटारसी

पूरब लहिणा मानस जन्म, जन्म अजन्म वेख वखाइंदा। ज़ात पात नाता तोड़े वरन बरन, दर घर इक्क वखाइंदा। ईश जीव जगदीस साची सरन, श्री भगवन्त कन्त इक्क समझाइंदा। नाता तुट्टे मरन डरन, आवण जावण पत्तत पावण फंद

कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। पूरब लेखा हरिजन लैणा, देवणहार इक्क अख्वाइंदा। सतिगुर दरसन पेखत नैणां, नैण नैण ख़ुशी मनाइंदा। नाता झूठा साक सज्जण भाई भैणां, सगला संग ना कोए निभाइंदा। हरि सरनाई साची बहणा, मन्दिर महल्ल इक्क वखाइंदा । नाम हरि का साचा गहिणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा हरि जणाइंदा। पूरब लेखा पंज तत्त, तत्त तत्त तत्त दृढ़ाईआ। वेखणहारा रती रत, नाड़ी हड्ड फोल फुलाईआ। देवणहारा इक्को मति, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। सति सन्तोख धीरज जत, आसा तृष्ना मोह चुकाईआ। आत्म सेजा साची खाट, घर मन्दिर दए वखाईआ। जोत निरँजण नूर लिलाट, नूरो नूर डगमगाईआ। नाम निधाना अनहद नाद, अनडिठड़ा आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वरन बरन बरन वरन लेखा दए मुकाईआ। वरन बरन राउ रंक, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। वेखणहारा काया बंक, बंक सरीर फोल फुलाइंदा। रूप अनूप वटाए अनक, अनक कल धारी मेल कराइंदा। हरिजन वेखे जिउँ जन जनक, राम रामा भेव खुल्हाइंदा। जोती धार शब्दी तनक, रागी राग आप अल्हाइंदा। मानस जन्म बणाए बणत, घड़ भाण्डा वेख वखाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार झूठा नत चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा आप समझाइंदा। पूरब लेखा निर्मल धार, जोत अधारी आप जणाइंदा। किरपा निध किरपन पाए सार, निर्धन सरधन खेल कराइंदा। चरन धूढ़ धूढ़ चरन बख्श छार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मानस जन्म पैज स्वार, लख चुरासी फंद कटाइंदा। राए धर्म ना करे ख़ुआर, चित्तर गुपत ना लेख वखाइंदा। मात गर्भ ना देवे साड़, दस दस मास ना अग्न तपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। वरन बरन ज़ात पात नाता गया छुट्ट, माया मोह बन्धन दए चुकाईआ। जूठ झूठ हउमे हंगता विच्चों कढ्ढे खोट, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। हरिजन उठाए जिउँ बालक माता सुत, बण जननी सेव कमाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणा भेव जणाईआ। सोभावन्त होई रुत्त, प्रभ वेखे थाउँ थाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ। लेखा जाणे सागर सिन्ध, गहर गम्भीर दया कमाइंदा। जिस जन बणाए साची बिन्द, तिस एका घर बहाइंदा। सगली मेटे झूठी चिन्द, चिंता चिखा ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस मानुख एका रंग रंगाइंदा। मानस जन्म उतरे पार, मनुष लहिणा मूल चुकाया। मानव देवे एका अधार, दानव देव सेव कमाया। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, दोए दोए जोड़ सीस झुकाया। किरपा करे आप करतार, राम रामा रूप धराया। साचा काहन होया बेपहचान, रूप रंग रेख

ना कोए वखाया। साची सखीआं मेले आण, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाया। मथरा गोकल बन बिन्दरा वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा आपे वेखा आप आपणी दया कमाईआ। दया कमाए हरि बनवारी, बसन आपणी खेल कराइंदा। मुकंद मनोहर एका मुरली नाम वजाए अगम्म अपारी, सुर ताल ना कोए जणाइंदा। साची सखीआ घनईआ गाए मंगलाचारी, गीत अतीत आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे बिन्दरा बन, बनवारी फेरा पाईआ। वेखणहारा साचे चन्न, चन्न चांदनी पड़दा लाहीआ। जुग जुग बेड़ा आपे बन्न्ह, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा रिहा चुकाईआ। पूरब लहिणा वेखे रास, मंडल मण्डप सोभा पाइंदा। जन्म जन्म पूरी करे आस, निरासा कोए नज़र ना आइंदा। करे कराए बन्द ख़लास, बन्दीखाना तोड़ तुड़ाइंदा। आत्म अन्तर वसे पास, निरंतर धार चलाइंदा। माया ब्रह्म होए विनास, प्रकाश आपणा रूप वटाइंदा। करनहारा बन्द ख़लास, बन्दीखाना आप तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आत्म खोल्हे इक्को दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग़रीब निवाज़ा निर्धन सरधन सरधन निर्धन निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण गुण अवगुण अवगुण गुण गुण आपणे हथ्थ रखाइंदा।

१४ फग्गण २०१८ बिक्रमी भगत सिँघ दे गृह इटारसी

पारब्रह्म पुरख समरथ, समरथ वड वड्याईआ। जुग जुग महिमा अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाया रथ, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। चार वरन मार्ग दस्स, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। एका अमृत साचा रस, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। एका जोत नूर प्रकाश, एका ब्रह्म दए दरसाईआ। एका हर घट रखे वास, लख चुरासी डेरा लाईआ। एका पूरी करे आस, श्री भगवान सच्चा शहिनशाहीआ। एका खेले खेल तमाश, ख़ालक वेखे चाँईं चाँईंआ। एका पावे साची रास, मंडल मण्डप सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग आप रंगाईआ। एका रंग श्री भगवान, जीव जंत रंगाइंदा। एका लेखा चारे वरन, अवरन भेव मिटाइंदा। एका बख्शे साची सरन, चरन सरन इक्क जणाइंदा। एका खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण पड़दा लाहइंदा। एका चुकाए मरन डरन, आवण जावण फंद कटाइंदा। एका दाता करनी करन, करता पुरख किरत कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आप आपणी धार बंधाइंदा। आदि जुगादि एका धार, हरि जू हरि हरि आप रखाइंदा। सर्ब जीआं बण सांझा यार, सगला संग निभाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, रामा कृष्ना खेल खिलाइंदा। कलयुग अन्तिम हो उज्यार, निरगुण नूर धराइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। लहिणा देणा दए उतार, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। सृष्ट सबाई पावे सार, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, सुरपति इन्द नाल रलाइंदा। त्रैगुण तोड़े जगत जंजाल, पंज तत्त आपणा भेव खुल्हाइंदा। भगतां चले नाल नाल, भगवन संग रखाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, ऊँच नीच भेव मिटाइंदा। सति सरूपी बण दलाल, सच दलाली आप कमाइंदा। लेखा जाणे हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणी खोज खुजाइंदा। लोकमात बणाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्याइंदा। दीपक दीआ एका बाल, जोती जोत डगमगाइंदा। नाता तोड़ अन्तिम काल, महांकाल संग रखाइंदा। निरगुण रूप दीन दयाल, दयानिध वंड वंडाइंदा। चले चलाए अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पाइंदा। हरिजन घालण रहे घाल, घाली घाल लेखे लाइंदा। मस्तक दीपक वेखे थाल, गगन गगनंतर पड़दा लाहइंदा । आपे सुणे मुरीदा हाल, मुर्शद आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग पुरख करतार, कुदरत आप रंगाईआ। चार वरन करे प्यार, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। एका मन्दिर खोल्ह दुआर, ऊँचां नीचां लए मिलाईआ। एका डंका अगम्म अपार, अलख अगोचर आप सुणाईआ। एका नाद जै जैकार, एका शब्द करे पढ़ाईआ। एका इष्ट गिरवर गिरधार, रघपत रघुवंस रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। साचा मार्ग जाए लग्ग, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। सतिजुग दीपक जाए जग, कलयुग अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। करे खेल सूरा सरबग, बल आपणा आप धराइंदा। जन भगतां दरस दिखाए उपर शाह रग, घर मन्दिर इक्क सुहाइंदा। सति सन्तोखी बन्न्हे तग, जत सति आपणे हथ्थ वखाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आपणा बन्धन पाइंदा। विष्नूं वेखे विश्व यद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा राह आप चलाइंदा। साचा राह चले संसार, सतिगुर पूरा आप चलाईआ। सतिजुग सति सति वरतार, सांतक सति दए कराईआ। ब्रह्म मति कर पसार, मन मति दए गंवाईआ। जीव जंत जै जैकार, नौं खण्ड पृथ्मी ढोला गाईआ। चार वरन करे निमस्कार, इष्ट देव इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग हरि निरँकार, एका एक लगाइंदा। सतिजुग साचा करे विहार, सति सतिवादी दया कमाइंदा। एका मन्दिर कर त्यार, हरि मन्दिर वड वड्याइंदा। नारी पुरख दए आधार, पुरख पुरखोतम

खेल कराइंदा। एका वणज कराए वापार, हरि जू साचा हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क रखाइंदा। साचा मार्ग इक्को राह, चार वरन जणाईआ। ऊँचां नीचां बण मलाह, राउ रंकां लए तराईआ। एका नाम दए सलाह, सोहँ साचा ढोला गाईआ। एका एक पकड़े बांह, फड़ बांहों पार कराईआ। इक्क वखाए सच्चा थाँ, दरगाह साची माण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बन्धन आपे पाईआ। सतिजुग पाए साचा बन्धन, बन्दी छोड़ दया कमाईआ। मस्तक टिक्का लाए चन्दन, निम्म वासना दए कढ्ढाईआ। करे खेल सर्ब बख्शंदन, पत्तत पापी लए तराईआ। लेखा जाणे त्रैलोकी नंदन, अनन्द अनन्द रूप वटाईआ। भेव खुल्हाए ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंडन, अण्डज जेरज वेख वखाईआ। दो जहानां एका छन्दन, सोहँ गीत गीत अल्हाईआ। भगत भगवन्त करे बन्दन, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जगत विकारा करे खण्डन, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। प्रगट हो विच वरभण्डन, झूठी भंडी दए मुकाईआ। जन भगतां आपे आए सद्दन, निरगुण घर घर फेरा पाईआ। पार किनारा करे हद्दन, हद्द महिदूद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाईआ। सतिजुग साचा साख्यात, हरि लोकमात प्रगटाइंदा। धरनी धरत धवल देवे दात, दाता दानी झोली आप भराइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाइंदा। चार वरन सुणाए एका पूजा पाठ, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई एका घाट, सर सरोवर इक्क नुहाइंदा। एका मेला कमलापात, कँवल नैण नज़री आइंदा। एका ब्रह्म एका ज़ात, एका पारब्रह्म वखाइंदा। एका बैठा रहे इकांत, महल अटल सोभा पाइंदा। एका पुछणहारा वात, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। एका लेखा लिखे बिन कलम दवात, लिख लिख लेख आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा डंक आप वजाइंदा। साचा डंक दए वजा, वजावणहारा इक्क अख्वाईआ। राउ रंक दए उठा, राज राजान दए सुणाईआ। भगत भगवन्त लए जणा, भगवन आपणी बूझ बुझाईआ। लहिणा देणा दए चुका, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मात धराईआ। सतिजुग साचा मात धर, धर धर ख़ुशी मनाइंदा। देवणहारा एका वर, वर दाता दया कमाइंदा। लेखा जाणे नारी नर, नर नरायण खेल कराइंदा। कलयुग वेख हँकारी गढ़्ह, जूठा झूठा डेरा ढाहइंदा। जन भगतां फड़ाए आपणा लड़, साचा पल्लू नाम बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर लोकमात, चार वरन वरन सरनाईआ। निरगुण निराकार बंधाए नात, साकार जोड़ जुड़ाईआ। बण मलाह लाए घाट, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। आत्म सेजा वखाए साची खाट, आसण सिँघासण दए

वड्याईआ। जूठ झूठ मुक्के वाट, सच सुच्च लए उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन दए सरनाईआ। चार वरन एका सरनगति, सरन सरनाई हरि रखाइंदा। चार वरन एका मति, मित्र प्यारा आप समझाइंदा। चार वरन एका तत्त, तत्तव तत्त रूप धराइंदा। चार वरन एका हट्ट, बण वणजारा हट्ट खुल्हाइंदा। चार वरन एका गाथ, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। चार वरन एका नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। चार वरन एका साक, सज्जण सैण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची डोर आप बंधाइंदा। साची डोर बन्धन पा, चार वरन करे कुड़माईआ। साचा मन्दिर दए वखा, बंक दुआरा दए वड्याईआ। साचे अंदर दए बहा, दूई द्वैती पड़दा दए मिटाईआ। साचा छन्द दए सुणा, बिन रसना जिह्वा गाईआ। साचा अनन्द दए दरसा, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। साचा चन्द दए चढ़ा, नूरी जोत जोत रुशनाईआ। साचा खण्डा दए चमका, नाम निधाना हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग वेखे सतिजुग, सति सतिवादी दया कमाइंदा। पुरख अकाल आपे उठ, पारब्रह्म खेल कराइंदा। भगतां उपर आपे तुट्ठ, आपणा संग रखाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे एका मुट्ठ, आपणी वंडण आप वंडाइंदा। बाकी सब दा गल देवे घुट्ट, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। दो जहानां जड़ देवे पुट्ट, लोकमात फेर ना कोए लगाइंदा। डूँग्घे खाते देवे सुट्ट, शौह दरया आप रुढ़ाइंदा। हरिजन वेखे साचे सुत, सुत बाले आप जगाइंदा। आप जणाए आपणी रुत्त, रुत्त बसन्ती आप लहराइंदा। लेखा जाणे काया बुत्त, पंचम तत्त जोड़ जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म विच्चों पए फुट्ट, परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाइंदा। आदि अन्त कढ्ढणहारा झूठा खोट, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। चार वरन दस्से एका गोत, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। दो जहानां चौदां लोकां, ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं एका सतिगुर बहुत, दूजा गुरू कम्म किसे ना आइंदा । नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां इक्क बणाए किला कोट, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड आपणे चरनां हेठ रखाइंदा। एथे ओथे निरगुण सरगुण जगाए जोत, जोती जाता पुरख बिधाता नूरो नूर नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंगल आपे गाइंदा। साचा मंगल गाए गीत, गावणहारा इक्क अख्वाइंदा। आदि जुगादि रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। लख चुरासी परखे नीत, घट घट आसण लाइंदा। लेखा जाणे पतित पुनीत, पत्तत पावण दया कमाइंदा। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत, नेत्र नैण ना कोए मिलाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच जोत रखाइंदा। जन भगतां बणे साचा मीत, जुग जुग आपणे अंग लगाइंदा। सतिजुग चलाए साची रीत, कौड़ा रीठा भन्न वखाइंदा। नव नौ चार सुत्ता रिहा दे कर पीठ, कलयुग अन्त आपणी करवट आप बदलाइंदा। वसणहारा

धाम अनडीठ, लोकमात वेख वखाइंदा । जन भगतां काया चोली चाढ़े रंग मजीठ, उतर कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन आप समझाइंदा । चार वरन इक्क ज्ञान, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। चार वरन इक्क ध्यान, इष्ट देव गुर एका नज़री आईआ। चार वरन एका माण, एका मन्दिर दए बहाईआ। चार वरन इक्क निशान, सति निशाना दए वखाईआ। चार वरन एका काहन, एका नाद दए वजाईआ। चार वरन एका बाण, तीर निराला आप चलाईआ। चार वरन इक्क महिमान, आप आपणा दर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अग्गे लेखा आप जणाईआ। चार वरन एका लेखा, लिखण हार आप हो जाइंदा। चार वरन कढ्ढे भरम भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा । चार वरन वेखे रेखा, वेखणहारा दिस ना आइंदा। चार वरन लेखा जाणे मूंड मुंडाए धारी केसा, केसव आपणी खेल कराइंदा। चार वरन सेवा करे ब्रह्मा विष्न महेषा, शंकर आपणी धार चलाइंदा। चार वरन आत्म परमात्म पेशा, साची बणत आप समझाइंदा। चार वरन इक्क आदेसा, नर नरेशा एका नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा आप उठाइंदा। चार वरन पड़दा चुक्क, चार कुण्ट जणाईआ। नज़र आए जो बैठा लुक, आपणा रूप दरसाईआ। निरगुण शेर पए बुक्क, साची भबक इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अबिनाशी अचुत्त, चेतन सब नूं दए कराईआ। चार वरन करे चेतन, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। लख चुरासी वेखे खेतन, वड किरसाणा बेपरवाहीआ। दूर दुराडा वसे नेत नेतन, निज घर आपणा आसण लाईआ। ऊँचां नीचां करे हेतन, राउ रंक लए मिलाईआ। आपणा दस्सण आया भेतन, पड़दा मात चुकाईआ। हरिजन रखे साया हेठन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल आप वरताईआ। अचरज खेल रिहा वरता, हरि हरि भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग कूड़ा रिहा मुका, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। पिछला लहिणा रिहा चुका, अग्गे आपणा हुक्म वरताइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी होए सहा, सहायक आपणा बल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राग आप अल्हाइंदा। आपणा राग अल्हाए रागी, एका राग जणाईआ। दो जहानां बण त्यागी, करे खेल बेपरवाहीआ। बिरहों विछोड़े बण वैरागी, जन भगतां रिहा ध्याईआ। निरगुण वरते सुवांग आपणा सुवांगी, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वटाईआ। रूप वटाए एकँकारा, अकथ कला वड्याईआ। सतिजुग साचा करे पसारा, लोकमात मात धराईआ। एका नाद शब्द जैकारा, जै जैकार दए सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करे ख़बरदारा, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। सालस बण आप निरँकारा, सच सालसी लए कमाईआ।

लहिणा देणा चुक्के विच संसारा, लोक परलोक वेखे थाउँ थाईंआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अंज़ील कुरान खाणी बाणी लिख लिख लेखा लिखाया विच संसारा, बण बण कातब सच्चा माहीआ। अन्तिम करे पार किनारा, आपणे घाट दए बहाईआ। इक्को वणज इक्क वणजारा, एका हरि जू फेरा पाईआ। एका वस्त रखे हरि थारा, थिर घर आपणी खेल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तन्दी तन्द हिलाईआ। एका तन्दी एका तन्द, तार सितार आप हिलाइंदा। लेखा जाणे बत्ती दन्द, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। चार वरन दा इक्को छन्द, सोहँ सोहला आप सुणाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, साची गंढ्ढ आप पुवाइंदा। जन भगतां अन्तर पावे ठंड, त्रैगुण अग्नी तत्त बुझाइंदा। सुरत सवाणी नार दुहागण ना होए रंड, हरि जू कन्त भगवन्त आपणी गोद सुहाइंदा। नाम निधाना श्री भगवाना नौजवाना दो जहानां एका वंड, साची वस्त झोली पाइंदा। चिला तीर कमान उठाए इक्क कमंद, बलधारी आपणा बल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। भेव चुकाए दया कमाए, आपणा पड़दा आप उठाईआ। गुरमुख जगाए लए मिलाए, आप आपणे अंग लगाईआ। नैण खुल्हाए दरस कराए, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। निहकलंक अख्वाए डंक वजाए, डौरू डंके सब दे बन्द कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कुरलाए, करोड़ तेतीसा हाए हाए, दोए जोड़ सरनाईआ। गुर अवतार राह तकाए, पीर पैग़म्बर सजदा सीस झुकाए, चरन सरन सरन चरन मंगण सरनाईआ। गुरमुख विरला ख़ुशी मनाए, लोकमात जिस नज़री आईआ। लख चुरासी अग्न तपाए, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पुरख अबिनाशी खेल कराए, घट घट वासी फेरा पाईआ। सन्त सुहेले लए तराय, तारनहार दया कमाईआ। पूरब लहिणा लए मुकाए, भगत सिँघ भगवान एका रूप वखाईआ । सुत दुलारे नाल मिलाए, बंस सरबंस पार कराए, साची अंस आप बणाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोटन कोटि कोटां विच्चों हरिजन साचे आप तराय, तारनहारा आपणी सेव कमाईआ। ईड़ी इष्ट इक्क हो जाए, टैंका टल्ल नाम खड़काए, रारा राम रूप नज़री आए, सस्सा सतिगुर सच्चा फेरा पाए, बिहारी नारी गोद बहाए, इटारसी आपणा चरन छुहाईआ।