१४ फग्गण २०१८ बिक्रमी इन्दर सिँघ दे गृह भूपाल
सतिगुर पूरा सदा मेहरवान, जुग जुग दीनन दया कमाइंदा। आदि जुगादि श्री भगवान, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, रजो तमो सतो वंड वंडाइंदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश कर परवान, वस्त अमोलक झोली
पाइंदा। ईश जीव खेल महान, जगदीस भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल हरि करतार, करता आप कराईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, अगम्मड़ी धार आप चलाईआ। सचखण्ड निवासी हो त्यार, थिर घर आपणा भेव चुकाईआ। शब्दी शब्द दए अधार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां बणत बणाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। दाई दाया बण अगम्म अपार, निरगुण सेव कमाईआ। पुरख अकाल हो त्यार, अजूनी रहित वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग समाईआ। आपणे रंग हरि जू राता, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। सचखण्ड निवासी खेले खेल खेल तमाशा, खेलणहारा दिस ना आइंदा। मंडल मण्डप पावे रासा, नूर नुराना जोती जोत डगमगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्क दलासा, धुर फ़रमाणा हरि जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। साची खेल पुरख अकाल, अनुभव आपणी धार चलाईआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जोती जाता वड बलवान, पुरख बिधाता वेस वटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म निशान, सति सतिवादी इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग श्री भगवान, आदि पुरख आप लगाइंदा । घर माचे मेला खेल महान, ख़ालक ख़लक वेस वटाइंदा। सचखण्ड निवासी नूर महान, मुकामे हक़ डगमगाइंदा। लेखा जाणे जीव जहान, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। आत्म ब्रह्म कर प्रधान, ब्रह्म आपणी अंस बणाइंदा। पंज तत्त काया देवे दान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव हरि अवल्ला, आदि पुरख आप चुकाईआ। नर नरायण इक्क इकल्ला, नर नरेश वेस वटाईआ । विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आप फड़ाया आपणा पल्ला, शब्दी डोर डोर बंधाईआ। वसणहारा सच महल्ला, लख चुरासी घाड़न लए घड़ाईआ। दीपक जोत जोत निरँजण आपे बल्ला, घट घट आप करे रुशनाईआ। शब्द संदेश एका घल्ला, अनहद नादी नाद वजाईआ। सरगुण अंदर निरगुण रल्ला, आप आपणा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, लख चुरासी खेल खलाईआ। लख चुरासी खेल अपार, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। जेरज अंड कर त्यार, उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। चारे खाणी पावे सार, चारे बाणी आप पढ़ाइंदा। परा पसन्ती खोल्ह किवाड़, मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। चारे कुण्टां हो उज्यार, दहि दिशा डंक वजाइंदा। चारे वेदां कर पसार, चार युग वंड वंडाइंदा। चार वरनां दे अधार, एका अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जीवण जीव आप उपाइंदा। जीवण जीव आप
उपा, हरि अचरज खेल कराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वंड वंडा, त्रैगुण माया जोड़ जुड़ाईआ। पंज तत्त घाड़न लए घड़ा, रक्त बूंद सोभा पाईआ। मन मति बुध दए वसा, घर बंक लए सुहाईआ। घर विच घर लए प्रगटा, काया मन्दिर दए वड्याईआ। मन्दिर अंदर दीप जगा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अन्ध अन्धेरा दए मिटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल पुरख अगम्म, आदि अन्त आप कराइंदा। जुगा जुगन्तर जाणे कम्म, जुग करता वेस वटाइंदा। लेखा जाणे पवण स्वास दम, पवण पवणां विच समाइंदा। आपे घड़े आपे लए भन्न, घड़न भन्नणहार आप अख्वाइंदा । आपे देवणहारा दान, आपे खाली हथ्थ फिराइंदा। आपे वेखणहारा मार ध्यान, आपे आपणा मुख छुपाइंदा। आपे होए जाणी जाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साची रचना आप रचाइंदा। साची रचना हरि जू रच, रच रच वेख वखाईआ। निरगुण अंदर वड़ वड़ सच्च, सच सच समझाईआ। काया माटी भाण्डा कच्च, झूठी गगरी वेख वखाईआ। त्रैगुण लाए एका आंच, अग्नी अग्ग जलाईआ। पंज तत्त तत्त बणाए सांझ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। नार पुरख पुरख नार कोए ना दिसे बांझ, जिस सतिगुर होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। भेव चुकाए हरि भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आदि जुगादि महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, सतिगुर आपणा रूप धराईआ। माणस जन्म बणाए बणत, घड़ भाण्डा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जुग जुग खेल अवल्लड़ा, करनहार करतार। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्लड़ा, दो जहानां पावे सार। सच सिँघासण एका मलड़ा, आत्म सेजा कर विचार। सच संदेस एका घल्लड़ा, अनहद शब्द सच्ची धुन्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल करे अपार। जुग जुग खेल करे अपारा, अपरम्पर वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात वेस वटाईआ। नाम शब्द सच भण्डारा, पुरख अकाल इक्क वरताईआ। जीवां जंतां दे सहारा, साधां सन्तां लए तराईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग चौकड़ी करे पार किनारा, सतिजुग त्रेता द्वापर रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे गुर अवतारा, गुर गुर शब्द करे पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर खेल न्यारा, दस्तगीर वेख वखाईआ। मुकामे हक़ एका नाअरा, हक़ हक़ीक़त दए जणाईआ। लाशरीक परवरदिगारा, बेऐब नाउँ ख़ुदाईआ। ख़ालक ख़लक वेखे वेखणहारा, मखलूक भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, आप चलाए साचा मन्त्र, नमो सति तत्त सति सति पढ़ाईआ। सति सति हरि का नाउँ, हरि हरि आप प्रगटाइंदा।
आप वखाए हर घट थाउँ, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। जन भगतां बणे पिता माउँ, बाल अञ्याणे गोद बहाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, थान थनंतर इक्क सुहाइंदा। पकड़नहारा आपे बांहों, फड़ फड़ आपणे गले लगाइंदा। करे कराए सच न्याउँ, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर एका हथ्थ रखाइंदा। देवे वर आप निरँकार, निरगुण वड वड्डी वड्याईआ। डुब्बदे पाथर लए तार, पाहन आपणा चरन छुहाईआ। संसार सागर वेखे आण, डूँग्घी गागर भेव चुकाईआ। जो जन बणे दर सौदागर, साचा वणज वणजारा इक्क वखाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल मैल धुवाईआ। दर आयां दर देवे आदर, दर्दी दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। साची वस्त रखे हथ्थ, हरि वड्डा बेपरवाहया। जुग जुग खेल करे समरथ, निरगुण सरगुण वेस वटाया। लख चुरासी पाए नथ्थ, जीव जंत रिहा फिराया। निर्धन निर्धन पूरी करे आस, आसावन्त आप अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त इक्क वखाया। साची वस्त साची दात, सो सतिगुर आप वरताईआ। लोकमात बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। पिता पूत एका साक, माता कुक्ख कुक्ख सुहाईआ। शुकला किशना मिटे अन्धेरी रात, एका नूर नूर चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त झोली पाईआ। साची वस्त झोली पा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बालक जन्मे घर विच आ, घर आपणा रंग रंगाईआ। मात पित पिता मात ख़ुशी लए मना, दर मंगल साचा गाईआ। नाता बिधाता जगत जुग लए बंधा, जीवण जुगत इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बालक ख़ालक कर किरपा झोली पाईआ। मन मति नार जगत कमज़ात, कलयुग घर घर करे लड़ाईआ। भैण भाई साक सज्जण कोई ना देवे साथ, सगला संग सर्ब तजाईआ। शांत ना आवे दिवस रात, घड़ी पल ना ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क रखाईआ। मन मति मति होए दूर, गुरमुख घर रहिण ना पाईआ। पंज तत्त काया तन ना तपे तन्दूर, सांतक सति सति वरताईआ। अमृत मेघ बरसे इक्क ज़रूर, झिरना निझर दए झिराईआ। पिछले बख्शे सर्ब कसूर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्क दूजे नूं कोई ना सके घूर, प्रेम प्रेम नाल मिलाईआ। आत्म कोलों आत्म कदे ना होवे दूर, परमात्मा मेला करे सहिज सुभाईआ। जगत विकारा करे चूरो चूर, नाम खण्डां इक्क चमकाईआ। सतो गुण करे भरपूर, तामस तृष्ना रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच मेला दए मिलाईआ। घर विच मेला दए मिला,
मिल मिल ख़ुशी जणाइंदा। दु:ख दर्द दर्द दए कढा, सुख सुख नाल मिलाइंदा। इक्क दूजे नूं हथ्थ नाल हथ्थ दए फड़ा, समरथ अंदरे अंदर बन्धन पाइंदा। मन हँकारी देवे ढाह, मन का मणका आप फिराइंदा। साचे मार्ग देवे ला, गुरमति इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर सोभावन्त सुहाइंदा।
बिन दवाईउँ करे इलाज, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। दुखियां दर्दीआं पूरा करे काज, कर किरपा दया कमाईआ। जिस तन पंज तत्त ल्या साज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो बन्धन पाईआ। जो अंदर वड़ चलाए जहाज़, बण बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रोग सोग चिंता दुःख आपणे हथ्थ रखाईआ। चिंता दु:ख रोग पूरब कर्म, कर्म कर्मां नाल बंधाइंदा । लेखा जाणे मानस जन्म, जन्म जन्म फोल फुलाइंदा। जिस जन बख्शे आपणी सरन, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। तिस नाता तोड़े जन्म मरन, मरन जन्म पन्ध मुकाइंदा। किरपा करे करनी करन, करता पुरख वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साची दवा हरि का नाउँ, हरि हरि आप प्याईआ। सदा सुहेला सिर रखे ठंडी छाउँ, तत्ती वा ना लागे राईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त काया वेख वखाईआ। पंज तत्त काया वेखे अग्नी अग्ग, हड्ड मास नाड़ी तन जलाया। दिवस रैण जीवत जीअ दुखीआ जग, जीवण मुक्त ना कोए कराया। नाड़ी नाड़ी गए बज्झ, बहत्तर तन्दी तन्द रखाया। तिन्न सौ सट्ठ हाडी विच्चों कोई ना सके कढ्ढ, धनंतर बैठा मुख छुपाया। जिस जन किरपा करे पुरख समरथ, दुःख दर्द रहे ना राया। साचा मार्ग देवे दस्स, एका अक्खर जाप पढ़ाया। सो पुरख निरँजण होए वस, हं मेला सहिज सुभाया। जगत दलिद्दर जाए नस्स, सुख सहिजे सहिज घर आया। हिरदे अंदर सतिगुर पूरा जाए वस, दिवस रैण रैण दिवस बिन नेत्र नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दु:ख दारू इक्क समझाया। दु:ख दारू वेखे दरद, वेखणहारा आप हो आईआ। कदे तत्ती काया कदे सरद, भेव कोए ना पाईआ। नेत्र नैण होण ज़रद, दुःख दुःख विच छुपाईआ। ना रोग नारी ना कोई मरद, मर्द नारी दिस किसे ना आईआ। पारब्रह्म सतिगुर पूरा शब्द सरूपी इक्को फेरे करद, नाड़ी नाड़ी साफ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन दवा दया कमाईआ। बिन दवा आया तबीब, वेखे वेखणहारा। वेखणहारा हो करीब, नेत्र नैण नैण उग्घाड़ा। पिछला अगला अगला पिछला बख्शे आप नसीब, निसबत निसबत आपणे हथ्थ रखे करतारा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन अमृत आत्म देवे ठंडा ठारा। घट घट अंदर हरि का ज्ञान, हरी हरि आदि जुगादि रखाइंदा। बिन सतिगुर पूरे मिले ना किसे निशान, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। गुर सतिगुर पूरा होए मेहरवान, नौ दुआरे खोज खुजाइंदा। सुखमन टेढी बंक वेखे मार ध्यान, आप आपणा भेव चुकाइंदा। ईड़ा पिंगल होए हैरान, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। नाता तुट्टे पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। आसा तृष्ना हउमे हंगता जूठ झूठ मुक्के दुकान, माया ममता हट्ट ना कोए विकाइंदा। अमृत आत्म निझर झिरना झिराय श्री भगवान, रस रसक इक्क वखाइंदा। दीपक जोती देवे बाल, अज्ञान, अन्धेर मिटाइंदा। अनहद शब्द सुणाए जस धुन्कान, धुन आत्म राग अल्हाइंदा। बजर कपाटी तोड़े आण, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। घर विच घर वखाए मकान, चार दीवारी ना कोए बणाइंदा। निर्मल जोत जगे महान, जोत निरँजण डगमगाइंदा। आत्म सेजा हो प्रधान, सच सिँघासण आसण लाइंदा। सुरती शब्दी दए ज्ञान, मूर्त अकाल वेख वखाइंदा। नाता तोड़ दो जहान, आप आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज्ञान प्रकाश इक्क कराइंदा। ज्ञान प्रकाश होवे भान, सूरज चन्द मुख शरमाईआ । एका राग सुणाए कान, छत्ती राग भेव चुकाईआ। इक्क वखाए मन्दिर मकान, घर घर विच पड़दा लाहीआ। एका अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुख गंवाईआ। एका ईश जीव होए बलवान, ईश जीव लए मिलाईआ। एका पारब्रह्म ब्रह्म वेखे आण, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ज्ञान इक्क जणाईआ। सच ज्ञान सतिगुर चरन, एका ओट सरनाईआ। नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, दोए लोचन बन्द कराईआ। नाता तुट्टे वरन बरन, ज़ात पात रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल इक्को सरन, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। किरपा करे करनी करन, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ज्ञान इक्क वखाईआ। सच ज्ञान निष्अक्खर, लिखण पढ़ण विच ना आया। पुरख अबिनाशी ओहले रख्या बजर कपाटी पत्थर, दिस किसे ना आया। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त विरोलण अथ्थर, नेत्र नैणां नीर वहाया। गुरमुख विरला चोटी चढ़े सिखर, जिस सतिगुर पूरा दए चढ़ाया। अग्गे हरि जू मिले मित्र, मित्र प्यारा नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ज्ञान इक्क वखाया। साचा ज्ञान सतिगुर चरन धूढ़, टिक्का मस्तक इक्क जणाया। चतुर सुघड़ सयाण करे मूर्ख मुग्ध मूढ़, मूढ़े आपणे धन्दे लाईआ। काया चोली चाढ़े रंग गूढ़, उतर कदे ना जाईआ। आत्म परमात्म जोती नूर, नूर नुराना दए दरसाईआ। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, हाज़र हज़ूर फेरा पाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण बख्शे नाम सरूर, चिंता दुःख रहे ना राईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ज्ञान इक्क चमकाईआ। सच ज्ञान सच प्रकाश, हरि प्रकाश आप वखाइंदा। जुग जुग जन भगतां होए दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। प्रभ मिलण दी जो जन रखे आस, तिस आपणा मेल कराइंदा। नाता तोड़ पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहइंदा। गुरसिख तेरा वेखणहारा पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। हरिजन कदे ना होए निरास, जो इक्को ओट रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज्ञान ज्ञान ज्ञान चमकाइंदा। हरि का ज्ञान हरि का रूप, हरि विच रिहा समाईआ। हरि जू वसे चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाईआ। नाता तोड़े जूठ झूठ, तिस गुरमुख मिले वड्याईआ। प्रभ वेखे आ आ साचा पूत, पूत सपूता गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज्ञान प्रकाश इक्क कराईआ। ज्ञान प्रकाश होए नेत्र अन्ध, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। सुरती मुकाए आपणा पन्ध, शब्दी मेल मिलाइंदा। नाता तुट्टे बत्ती दन्द, अजपा जाप आप कराइंदा। लेखा चुक्के जेरज अंड, जोती जोत जोत मिलाइंदा। आत्म अन्तर इक्क अनन्द, परमानंद वखाइंदा। रसना तजे मदिरा मास गंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म इक्को नाता, वरन गोत ना कोए पछाता, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। हरि का ज्ञान ना कोए रूप रंग नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख मेला आत्म सेज पलँघ, घर साचे वज्जे वधाईआ। दिवस रैण इक्क अनन्द, अनन्द मंगल एका गाईआ। गीत गोबिन्द साचा छन्द, साचा सोहला दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। सच ज्ञान नाम सति, सति सति समझाया। घर विच उपजे ब्रह्म मति, मन मति रहे ना राया। सति सन्तोख धीरज जत, सति सतिवादी आप बंधाया। एथे ओथे रखे पत, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। पंच विकारा पाए नथ्थ, एका डोरी हथ्थ रखाया। सर्ब जीआं जाणे मित गत, हरिजन वेखे थाउँ थाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ज्ञान इक्क समझाया। सच ज्ञान चरन कँवल, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। मिले वड्याई उपर धवल, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। उलटा होए नाभ कँवल, कँवला कँवल भुवाईआ। निरगुण सरगुण अंदर जाए मवल, आप आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया अंदर ज्ञान दए प्रगटाईआ। काया अंदर ज्ञान भण्डारा, हरि सतिगुर आप रखाया। गुरमुख विरला बणे वणजारा, आपणा हट्ट लए खुल्हाया। सृष्टी रोवे ज़ारो ज़ारा, नाम अनमुलड़ा हथ्थ किसे ना आया। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ चढ़ चढ़ वेखण डूँग्घीआं गारा, दहि दिशा फेरा पाया। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत मंगे इक्क सहारा, प्रभ चरन ध्यान लगाया। नानक गोबिन्द वेखे विगसे वेखणहारा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
साचा वर, घर विच वखाए नाम खज़ाना, दूई द्वैती पड़दा लाहया। दूई द्वैती पड़दा जाए लथ्थ, माया ममता रहिण ना पाईआ। अन्तर मिले पुरख समरथ, निरंतर बैठा आसण लाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, आपणे राह चलाईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दा गावण जस, घर एका बैठे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ज्ञान ध्यान एका नाम दृढ़ाईआ। शरीरक रोग मिटे दुःख, दुखी जीव ना कोए कुरलाया। पंज तत्त काया मिले सुख, सुख सागर रूप वटाया। सुफल करे मात कुक्ख, जन जननी लेखे लाया। उज्जल होए जगत मुख, जिस नेत्र सतिगुर दरसन पाया। मात गर्भ ना उलटा रुक्ख, लख चुरासी फंद कटाया। लेखे लग्गा जन्म मनुक्ख, जन्म मरन रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दिखाए जो बैठा अंदर लुक, स्वच्छ सरूपी शाहो भूपी आपणा रूप वटाया। पूरब जन्म मिल्या लहिणा, सतिगुर निन्दया मुख रखाईआ। गुरू अमरदास ना मन्नया कहिणा, बैठा मुख भुवाईआ। जगत भाणा सहिणा पैणा, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। अग्गे सचखण्ड दुआरे गुर की चरनी बहणा, राम दास होए सहाईआ। मरन तों पहलों तिन्न दिन दरसन देवे तेरे नैणां, गुरू अमरदास अमर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा देणा लहिणा आदि जुगादि जुगां जुगन्तर वेखे विगसे बेपरवाहीआ। चरन कँवल सच प्रीत, गुरसिख सिख वड्याईआ। आदि जुगादी सतिगुर रीत, हरि हरि जणाईआ। काया करे पतित पुनीत, पतित पापी लए तराईआ। धाम वखाए इक्क अनडीठ, बंक दुआरा आप खुल्हाईआ। आत्म परमात्म ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। वेखणहारा सद अतीत, नित नवित वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम रिहा बीत, जुग चौकड़ी मुख भुआईआ। पुरख अकाल इक्क अतीत, तख्त निवासी शाहो शबासी सच महल्ले उच्च अटल्ले आपणा आसण लाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे इक्क प्रीत, प्रीतीवान हरि भगवान जुग जुग आपणा बन्धन पाईआ। सच प्रीती साचा मेला, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। एका घर वसे गुरू गुर चेला, गुर गोबिन्द वेख वखाइंदा। वसणहारा धाम निवेला, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। आदि जुगादी सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बन्धन इक्क रखाइंदा। कूड़ा बन्धन जाए उठ, बल बलीआ बल जणाइंदा। दीन दयाल जाए तुट्ठ, अन्त दया कमाइंदा। अमृत पीणा इक्को घुट्ट, रोग सोग मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। देही दु:ख लथ्थे सरीर, अंग अंग मिले वड्याईआ। मन चिन्दया देवे धीर, धीरज धीर इक्क रखाईआ। हड्डी हड्ड कढ्ढे पीड़, नाड़ नाड़
सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुःख दर्द कट ज़ंजीर, जरा जरा होए सहाईआ। सो पुरख निरँजण बेपरवाह, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण शहिनशाह, साचे तख्त सोभा पाईआ। एकँकारा अगम्म अथाह, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। आदि निरँजण नूर रुशना, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा साचे थाँ, महल अटल सोभा पाईआ। श्री भगवान हुक्मी हुक्म रिहा वरता, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेस वटा, आपणी अलख आप जगाईआ। सचखण्ड दुआरे डेरा ला, थिर घर आपणी रचन रचाईआ। थिर घर शब्दी सुत बहा, देवे माण वड्याईआ। साचे सुत सेवा ला, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचाईआ। करे खेल बेपरवाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड आप उपा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। विष्नूं विश्व रूप धरा, ब्रह्मा पारब्रह्म प्रगटाइंदा। कँवल कँवला कँवल खुला, रस रसीआ रस चुआइंदा। सुन्न अगम्मी आप समा, धूआँधार वेख वखाइंदा। शंकर मेला सहिज सुभा, सगला संग रखाइंदा। निरगुण निराकार बेपरवाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, पुरख अकाल आप जणाईआ। तख्त निवासी श्री भगवाना, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। भूपत भूप राज राजाना, बेअन्त वड वडआईआ। वसणहारा सच मकाना, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जुगा जुगन्तर हो प्रधाना, लोकमात वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुकाना, जुग चौकड़ी गेड़ा इक्क रखाईआ। नव नौ चार खेल महाना, मेहरवाना आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण वेखे आ, आदि जुगादि रूप धराइंदा। गुर अवतार नाउँ रखा, पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा। शब्दी शब्द डंक वजा, जीव जंत आप उठाइंदा। रागी राग नाद अला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। जुग जुग खेल खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। लख चुरासी कर पसारा, घट घट आपणा रूप धराईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यारा, निरवैर नूर करे रुशनाईआ। अगम्म अगोचर वसणहारा ठांडे दरबारा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा बल आप रखाईआ। आपणा बल रखे भगवान, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। निरगुण निरगुण हो प्रधान, निरवैर खेल कराइंदा। सचखण्ड वेख मकान, लोकमात आसण लाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे पहचान, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। गुर अवतारां धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर देवे ईमान, आलमीन रूप वटाइंदा। दस्तगीर सच कलाम, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। रसूल रसूलां
बण अमाम, उम्मत आपणा रंग वखाइंदा। निरगुण वेख पद निरबाण, नानक मेला आप कराइंदा। पंज तत्त तत्त निशान, जगत निशाना इक्क रखाइंदा। अन्तर वस श्री भगवान, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। चार वरन इक्क ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना वंड वंडाइंदा। राउ रंक राज राजान इक्क मकान, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। सतिनाम साचा दान, बण बण दानी आप वरताइंदा। अन्तिम दे के गया धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। अन्तिम कल निहकलंक आवे बली बलवान, बल आपणा आप जणाइंदा। जूठा झूठा मेट निशान, सति सतिवादी राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल हरि करतारा, आदि जुगादि कराईआ। एका जोती दस अवतारा, एका नूर नूर रुशनाईआ। एका पुरख एका नारा, पूत सपूता एका जाईआ। गोबिन्द बणया सुत दुलारा, पुरख अकाल ख़ुशी मनाईआ । माता गुजरी दए सहारा, तेग बहादर वड वड्याईआ। नूरी शब्द नूर उज्यारा, रक्त बूंद ना बन्धन पाईआ। लोकमात वेख अखाड़ा, महांबली फेरा पाईआ। दुष्ट दमन बण वणजारा, साचा वणज इक्क कराईआ। हेम कुण्ट ठांडी धारा, सीतल धार इक्क वहाईआ। जीव जंतां कर प्यारा, अमृत मेघ गया बरसाईआ। पंचम मेल मेल संसारा, पंचम देवे माण वड्याईआ। बंस सरबंस आपे वारा, आप आपणी ख़ुशी मनाईआ। आपे सत्थर सुत्ता साचे यारा, सूलां सेज आप हंढाईआ। आप मंगे मंग दोए जोड़ करे निमस्कारा, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि इक्क अवतारा, जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम कल कल्की आए अवतारा, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। शब्दी शब्द बणे वणजारा, शब्द गुर इक्क प्रगटाईआ। रागां नादां वसे बाहरा, ताल तलवाड़ा ना कोए रखाईआ। बोध अगाध इक्क जैकारा, जै जैकार आप सुणाईआ। नाता तोड़े दो जहान जीव जंत गंवारा, साध सन्त वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग मेटे कूड़ कुड़यारा, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। करे खेल अपर अपारा, आप आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, गुर गोबिन्द इक्क जणाइंदा। सिँघ रूप हरि वटाउणा, भेव कोए ना पाइंदा। नाम खण्डा इक्क चमकाउणा, दो जहानां आप वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव अन्त कराउणा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। करोड़ तेतीसा पन्ध मुकाउणा, सुरपति इन्द डेरा ढाहइंदा। गुरमुख साचे माण दवाउणा, गुर गोबिन्द गोद सुहाइंदा। साचा मार्ग एका लाउणा, चार वरनां गले लगाइंदा। कलयुग जड़ आप उखड़ाउणा, बाले नीहां हेठ दबाइंदा। साचा मन्दिर इक्क सुहाउणा, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाँई एका रंग रंगाउणा, दूजा वेस ना कोए वटाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ एका घर वखाउणा, गुरदुआर बणत बणाइंदा। पुरख अकाल
सब ने गाउणा, इक्क अकाल नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा देवे खोल्ह, कलयुग अन्त वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी तोले साचा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत वेखे घोल, त्रैभवण धनी करे लड़ाईआ। बैठा रहे आप अडोल, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग वेला अन्तिम आया, अन्त अन्त वखाईआ। निरगुण निरगुण वेस वटाया, भेव कोए ना पाईआ। गुरमुख विरले लए जगाया, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। नेत्र नैण इक्क खुल्हाया, दोए लोचन बन्द कराईआ। अंदर वड़ वड़ दरस कराया, बन्द ताकी कुंडा लाहीआ। राती सुत्तयां लए जगाया, बण सेवक सेव कमाईआ। लहिणा देणा बाकी दए चुकाया, पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। नेत्र नाम गहिणा देवे पाया, तन शृंगार इक्क वखाईआ। थिर घर साचे बहणा दए समझाया, गुर चरन सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे बूझ बुझाईआ। हरिजन बूझे गुर विचार, गुर शब्दी आप समझाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, किरत कर्म विछड़े मेल मिलाइंदा। राती रुत्ती थिती ना कोई जाणे वार, घड़ी पल ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण दाता पुरख बिधाता हरिजन तेरी उत्तम जाता, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। उत्तम ज़ात आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म सरनाईआ। निहकर्मी जाणे साचा कर्म, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। नाता तुट्टे चार वरन, बरन अठारां रहिण ना पाईआ। जिस जन हरि जू मिली साची सरन, तिस मानस जन्म हार कदे ना आईआ। निरभउ चुकाए भय डरन, भयानक रूप ना कोए रखाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निरगुण निरगुण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला सहिज सुभाईआ। सहिज सुभाउ मिले गोबिन्द, भगत वछल दया कमाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, जिस जन आपणा दरस कराइंदा। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर खेल कराइंदा। जीव जंत क्या कोई करे निन्द, निन्दक निन्दया मुख रखाइंदा। गुरसिख गुरसिख आदि जुगादि अनादी बिन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन मेला साध संगत, हरिसंगत माण वड्याईआ। इक्को नाम चढ़े रंगत, दूजी वार उतर ना जाईआ। गुरमुख सच्चा किसे दुआरे कदे ना होए मंगत, जिस गोबिन्द मिल्या सच्चा माहीआ। जिस नानक अंगीकार करया आपणे अंगत, अंग अंग ख़ुशी मनाईआ। मानस जन्म ना होए भंगत, गुर शब्द विचौला लए बचाईआ। नाता तोड़े जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज रहिण ना पाईआ। हरि का भेव क्या कोई जाणे पंडत, पढ़यां हथ्थ किसे ना आईआ। निरगुण निरवैर निराकार सदा अखण्डत, अखण्ड रूप इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साध संगत रिहा समाईआ। साध संगत समाए सतिगुर, सो पुरख वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे लिख्या धुर, धुर मस्तक वेख वखाईआ। बिन सद्दयां घर विच जाए बौहड़, दयावान दया कमाईआ। जन्म जन्म दी बुझाए औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। काया रीठा मिट्ठा करे कौड़, कड़वा रूप रहिण ना पाईआ। पन्ध मुकाए दौड़ दौड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। जिस नूं कहिन्दे ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले पर्बत बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे माण माण वड्याईआ। हरिसंगत तेरा इक्को नैण, नेत्र नैण नैण वड्याईआ। गुरमति नाता भाई भैण, अक्ख अक्ख ना कोए उठाईआ। अन्तिम सब नूं खाए लाड़ी मौत डैण, बिन सतिगुर पूरे ना कोए छुडाईआ । लख चुरासी वहे वहिंदे वहण, गुरमुख विरले गुर गुर ओट तकाईआ। रसना जिह्वा सारे कहिण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गुरमुख विरले भाणा सहिण, दोए जोड़ जोड़ पए सरनाईआ। साध संगत आदि जुगादि लहण देण, देणा लहिणा एका घर वंड वंडाईआ। साध संगत तेरा साचा नाता, वरन बरन ना कोए रखाइंदा। करे कराए पुरख बिधाता, पुरख परखोतम सेव कमाइंदा। इक्को राम इक्को कृष्न एका नानक गोबिन्द गाए गाथा, एका ईसा मूसा मुहम्मद आप पढ़ाइंदा। जुगा जुगन्तर चलाए राथा, बण रथवाही सेव कमाइंदा। सर्ब जीआं इक्को दाता, घर घर रिज़क पुचाइंदा। लख चुरासी पिता माता, जीव जंत गोद बहाइंदा। हरिसंगत हरि जू तेरा सज्जण साका, सगला संग आप निभाइंदा। राती सुत्तयां काया मन्दिर अंदर खोल्हे ताका, खोल्ह ताकी आपणा दरस वखाइंदा। जन्म जन्म दे विछड़यां पुछे वाता, भेव अभेद आपणा पड़दा लाहइंदा। कलयुग अन्त मिटे अन्धेरी राता, जिस जन हरि जू दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि हरिसंगत अंदर डेरा लाइंदा। हरिसंगत अंदर जाए वड़, हरि वड्डा वड वड्याईआ। बिन पौड़ी डण्डे जाए चढ़, औंदा जांदा दिस ना आईआ । डूँग्घी भँवरी काया कवरी पार कर, आत्म सेजा सोभा पाईआ। निर्मल नूर जोत इक्को धर, अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। सुरती शब्द लए वर, शब्द सुरत होए कुड़माईआ। एका सेजे बहण चढ़, वजदी रहे वधाईआ। आपे पुरख आपे नारी नर, नार कन्त आप हो जाईआ। आपे वसे साचे घर, गुरमुख तेरा घर आप वखाईआ। मंगल सिँघ नाल सिँघ इन्दर जाए रल, अठ्ठे पहर एका रंग रंगाईआ। काया अंदर चलावे हल, बण हाली सेव कमाईआ। अमृत आत्म लावे फल, बूटा दिस किसे ना आईआ। साहिब सतिगुर जिस होए वल, तिस दुःख पोह ना सके राईआ। कलयुग माया झूठी रही छल, लख चुरासी डेरा रही ढाहीआ। गुरसिख कदे ना जाए हल्ल, जिस सतिगुर गोबिन्द मिल्या चाँईं चाँईंआ । इक्क दूजे अंदर जायण रल, गुर चेला एका घर सोभा पाईआ। हरिसंगत मेला
घड़ी घड़ी पल पल, पल घड़ी विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन्म कर्म धर्म वरन बरन सरन सरनाई इक्क रखाईआ।