पुस्तकालयभाग ११

१६ फग्गण २०१८ मंगल सिँघ दे गृह भूपाल

हरि प्यार सति अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, एका पल्लू हथ्थ फड़ाइंदा। जूठ झूठ मेटे गंद, सच सुच्च इक्क वखाइंदा। कृपानिध चाढ़े चन्द, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। आवण जावण मुके पन्ध, लख चुरासी फंद कटाइंदा। ममता मोह खण्ड खण्ड, धीरज धीर इक्क रखाइंदा। दूई द्वैत ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। घर विच घर सुणे सुहागी छन्द, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार इक्क रखाइंदा। सच प्यार भगत भगवान, जुग जुग आप रखाईआ । सन्तां देवे इक्क ज्ञान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। गुरमुख वेखे चतुर सुजान, गुर गुर बूझ बुझाईआ। गुरसिख मेला गुण निधान, गुणवन्ता होए सहाईआ। नाता तुट्टे जगत शैतान, साचा मन्दिर इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्यार इक्क रखाईआ। सच प्यार गुरचरन डोर, डोरी हरि हरि आपणे हथ्थ रखाइंदा। कढ्ढणहारा पंजे चोर, नीचां माण रखाइंदा। पंचम शब्द दए घनघोर, घर आत्मक राग सुणाइंदा। गुर शब्दी आदि जुगादि जुगा जुगन्तर चढ़या रहे अगम्मी घोड़, दो जहानां वेख वखाइंदा। गुरमुख साचे जाए बौहड़, गुर गुर आपणी दया कमाइंदा। जन्म जन्म बुझाए औड़, कर्म निहकर्मी लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ब्रह्म एका बन्धन पाइंदा। साचा ब्रह्म बन्धन पा, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। मस्तक टिक्का चन्दन ला, चिंता चिखा दए गंवाईआ। सद बख्शंदन बेपरवाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्दी शब्द बण मलाह, गुर गुर बेड़ा आप चलाईआ। साची नईया लए चढ़ा, नौका आपणा नाम रखाईआ। पार किनारे देवे ला, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। राए धर्म ना दए सजा, चित्रगुप्त ना लेखा राईआ। लाड़ी मौत ना लए प्रना, वेले अन्त काल ना खाईआ। जिस जन सतिगुर पूरा दए दया कमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती इक्क समझाईआ। प्रेम प्रीती निभे तोड़, हरि सतिगुर आप निभाइंदा। जन्म जन्म दे विछड़े लए जोड़, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सुरत सुवाणी शब्द हाणी अग्गे देवे तोर, पल्लू पल्लू नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम नाता इक्क जुड़ाइंदा। प्रेम नाता शब्दी धार, सुरती सुरत सुरत कुड़माईआ। दोहां विचोला एकँकार, घर घर विच मेल कराईआ।

जोती जाता हो त्यार, पुरख बिधाता वेख वखाईआ। साची गाथा महिमा मंगलाचार, अनहद रागी राग सुणाईआ। बोध अगाधी बोल जैकार, जै जैकार आपणा नाउँ समझाईआ। प्रेम अनडिठड़ी वजदी रहे सितार, तन्दी तन्द ना कोए रखाईआ। बत्ती दन्द ना कोए अधार, रसना जिह्वा ना कोए हिलाईआ। अन्तर अन्तर करे प्यार, जगत बसन्तर दए बुझाईआ। गुर का शब्द मन्त्र अपार, बिन रसना जिह्वा गाईआ। आत्म सेजा खेल अपार, ब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। पारब्रह्म प्रभ कन्त भतार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नारी कन्त प्रनाईआ। प्रेम विछाउणा कर त्यार, दर घर साचा आप सुहाईआ। कमलापाती किरपा धार, दीआ बाती डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी हो त्यार, घट घट वासी दरस दिखाईआ। जोत प्रकाश मिटे धूआँधार, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। पवण स्वासी लेखा जाणे जानणहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रेम नाल निभाईआ । प्रेम नाल प्रेम रंग, हरि प्रीतम आप रंगाइंदा। प्रेम विछाउणा प्रेम पलँघ, प्रेम उपर सोभा पाइंदा। प्रेम नाम प्रेम मृदंग, प्रेम ढोला साचा गाइंदा। प्रेम नूर प्रेम चन्द, प्रेम गीत प्रेम छन्द प्रेम आपणा राग सुणाइंदा। प्रेम सूरबीर सरबंग, प्रेम अन्तर आत्म वेखे लँघ, घर मन्दिर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां एका प्रेम वधाइंदा। एका प्रेम जाए वध, हाथ किसे ना आईआ। कोटन कोटि जीव जंत साध सन्त गए लद, बेअन्त कहे लोकाईआ। जिस मन्दिर वजावे आपणा नद, सो मन्दिर सोभा पाईआ । सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आपे सद, गुर गुर आपणा भेव खुल्हाईआ। जगत जंज़ाले विच्चों कढ्ढ, साचे मार्ग आपे लाईआ। लेखा जाणे साची यद्द, बंस सरबंसा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम बन्धन इक्क रखाईआ। प्रेम बन्धन साचा नाता, हरिजन हरि हरि आप रखाइंदा। दो जहानां पिता माता, बण बण सेवक सेव कमाइंदा। नाम अगम्मी देवे दाता, अनमुलड़ी आप वरताइंदा। घर विच घर बह बह गाए गाथा, महल अटल सोभा पाइंदा। आपे जाणे पूजा पाठा, हवन दीप घिृत पवण तेल बाती कमलापाती आपणा प्यार रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले साचे घर, घर साचा आप वड्याइंदा। प्रेम अंदर प्रेम प्याला, बण बण साकी जाम प्याइंदा। दीनां बंधप दीन दयाला, दीनन आपणा भेव चुकाइंदा। सदा सदा सद रहे रखवाला, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। नाता तोड़े काल महांकाला, भय भयानक सोभा पाइंदा। अन्तर मन्त्र देवे साची माला, मन का मणका आप भुवाइंदा। अठ्ठ अठोतरी तोड़ जंजाला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम आपणे रंग वखाइंदा। प्रेम रंगा हरि पुरख, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता दुःख ना कोए रखाईआ। जन भगतां देवे आपणा दरस,

रूप अनूप धराईआ। अमृत मेघ देवे बरस, निझर झिरना इक्क झिराईआ। जुग जन्म दी मेटे हरस, हवस होर ना कोए वधाईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, काया कुरा फोल फुलाईआ। गुरमुख उपर करे तरस, गुर पूरे वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम खेल इक्क खिलाईआ। प्रेम खेल रिहा खेल, खेलणहारा एकँकारा। जुगा जुगन्तर कर कर मेल, जन भगतां देवे सति दुआरा। दीप जगाए बिन बाती तेल, घर विच घर करे उज्यारा। अमृत बख्शे कर कर मेहर, निझर झिरना ठंडा ठारा। देवे दरस ना लाए देर, खोल्हणहारा बन्द किवाड़ा। आवण जावण पतित पावन लख चुरासी कटे गेड़, अग्नी तत्त ना लग्गे हाढ़ा। लहिणा देणा दए निबेड़, नाड़ बहत्तर वज्जे इक्को ताड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे प्रेम न्यारा। प्रेम न्यारा निराकार, निरगुण एका एक जणाईआ। लिखण पढ़ण तों वसे बाहर, कागद कलम भेव ना राईआ। वेद कतेब गए हार, हरि का अन्त कोए ना पाईआ। समुंद सागर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। धरत बसुधा करे पुकार, बल आपणा आप गंवाईआ। ब्रह्मा दोए जोड़ करे निमस्कार, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। गुर अवतार बण भिखार, हरि अग्गे झोली डाहीआ। जुग जुग खेल करे करतार, कुदरत कादर वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण सरगुण लए अवतार, गुर गुर शब्दी वंड वंडाईआ । शब्द भण्डारा अपर अपार, जीवां जंतां झोली पाईआ। साचे सन्तां कर प्यार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। काया मन्दिर अंदर हरी दुआर, हरि जू बैठा आसण लाईआ। दिस ना आवे जीव संसार, त्रैगुण माया पड़दा पाईआ। कूड़ा काया कपड़ वेख विचार, तन धन हाटी बाजी लाईआ। गुर साखी गुर साख्यात गुर शब्द दए अधार, गुर नादी नाद वजाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी खोल्ह किवाड़, आदि जुगादी इक्क सहार, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। डूँग्घी भँवरी पार ग़ार, आत्म सेजा खेल न्यार, निरगुण मेला सरगुण धार, सरगुण नाता छुट्टे संसार, गुर गुर रूप अपर अपार, गुरसिख मेला एका वार, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार इक्क रखाईआ। प्रेम प्यार सदा अतुट, गुर चेला रूप वखाइंदा। जगत वासना जाए छुट, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जिस जन अमृत जाम प्याए घुट्ट, तिस आपणा जाम प्याइंदा। अमृत सोमा पए फुट्ट, मुख कँवल नाभ खुल्हाइंदा। अंदर बैठा पए उठ, आपणी करवट आप बदलाइंदा। गुरमुख गोदी लए चुक्क, साची गोद सुहाइंदा। जगत विकारा कढ्ढे कुट्ट, आप आपणा बल धराइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, चेतन आपणा रूप वखाइंदा। गुरसिख मेला गुर गुर सुत, गुर एका रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त काया बुत्त, मन मति बुध आपणे राह चलाइंदा। मानस जन्म जीव देवे सुध, सुध पिछली सर्ब भुलाइंदा। हरि का प्रेम प्यार निर्मल दुद्ध, दस्म दुआरी साची

धार, धार धार विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे नाम वर, वर दाता इक्क अख्वाइंदा।

१७ फग्गण २०१८ कानपुर

सिरोपाउ हरि नाउँ, सदा संग रखाइंदा। भगत भगवान मिलण दा चाउ, चाउ घनेरा इक्क जणाइंदा। प्रेम प्रेम पकड़े बांहों, प्यार प्यार नाल रखाइंदा। एथे ओथे दो जहान ठंडी छाउँ, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस आप उडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिरोपा सन्तां सीस टिकाइंदा। सिरोपाउ सोहे साचे सन्त, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। जीवां नारी मिले कन्त, मिल कन्त ख़ुशी मनाईआ। काया चोली चढ़े रंग बसन्त, आत्म अन्तर वज्जे वधाईआ। मानस जन्म बणे बणत, मानुख आपणा भेव चुकाईआ। मेला होए हरि जू अन्त, अन्त कन्त सन्त भगवन्त एका घर समाईआ। नाता तुट्टे जीव जंत, लख चुरासी जम्म की फाँसी राए धर्म ना दए सजाईआ। सिरोपाउ सन्त माण, घर घर विच वेख वखाईआ। निज नेत्र दिसे श्री भगवान, निज आत्म आसण लाईआ। निज खेत्र कर परवान, बण हेती हित रखाईआ। दिती वस्त होई परवान, परवानगी सन्तां हथ्थ फड़ाईआ। इक्को सति सति निशान, सदा सदा सद झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिल मिल आपणी ख़ुशी रखाईआ। तुछ चीज ना दिसे कोए, हर घट घट रिहा समाईआ। बिन हरि मिले ना कोई ढोए, ढोआ लै के अग्गे कोए ना आईआ। पूरब लहिणा बीज जो जन बोए, पूरब लेखा लेखे पाईआ। चिट्टे बस्त्र चिट्टी धार चिट्टा रंग सो पुरख निरँजण जाणे सोए, हरि पुरख निरँजण वेखे चाँईं चाँईंआ। एकँकार निर्मल जोत बलोए, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता सन्त सुहेला सन्तां जिहा होए, श्री भगवान आपणे घर आपे सोभा पाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म अमृत आत्म रस साचा चोए, साचा झिरना दए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिरोपाउ साची पग्ग, लेखा जाणे सूरा सरबग, त्रैगुण वेखे जगत बसन्तर, गल चोला प्रेम बस्त्र शस्त्र नाम हथ्थ रखाईआ।

१७ फग्गण २०१८ बिक्रमी अवतार सिँघ दे गृह कानपुर

सो पुरख निरँजण खेल न्यारा, हरि पुरख निरँजण आप कराइंदा। एकँकारा हो उज्यारा, आदि निरँजण नूर धराइंदा।

अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबारा, श्री भगवान सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, पारब्रह्म वेस वटाइंदा। हुक्मी हुक्म सच वरतारा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे अधारा, लख चुरासी बन्धन पाइंदा। त्रैगुण माया कर पसारा, पंचम मेला मेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणी कार कराइंदा। निरगुण नूर पुरख अकाल, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, सति दुआरे सोभा पाइंदा। थिर घर वासा दीन दयाल, खेल तमाशा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव पुरख अपारा, एका एक जणाईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, लोकमात वेस वटाईआ। जुगा जुगन्तर साची कारा, करता पुरख आप कमाईआ। गुर गुर रूप लए अवतारा, शब्दी शब्द डंक सुणाईआ। जीवां जंतां दे सहारा, एका मन्त्र नाम पढ़ाईआ। वणज कराए बण वणजारा, हट्ट हटवाणा इक्क चलाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, घट घट आपणा आसण लाईआ। जोती जोत जोत उज्यारा, नूर नूर नूर समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल पुरख करतार, एका एक कराइंदा। निरगुण सरगुण लए अवतार, वेस अनेक आप वटाइंदा। लेखा जाणे धुर दी धार, धुर धारा आप उपाइंदा। लख चुरासी कर पसार, घट घट आपणा रंग रंगाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड खोल्ह किवाड़, लोआं पुरीआं डगमगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रैगुण अतीता साचा भेव चुकाइंदा। ठांडा सीता एकँकार, अकल कल रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाइंदा। साची करनी हरि करतारा, आदि जुगादि कराईआ। लोकमात कर पसारा, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे सहारा, गुण अवगुण आप जणाईआ। एका मंत ब्रह्म उज्यारा, पारब्रह्म वेख वखाईआ। एका नाद शब्द धुन्कारा, घट घट आप सुणाईआ । एका अमृत ठंडा ठारा, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। एका मन्दिर गुरदुआरा, घर घर विच लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना श्री भगवान, आदि पुरख आप रचाइंदा। तख्त निवासी वड मेहरवान, सचखण्ड आपणी खेल कराइंदा। थिर घर दुआरा खोल्ह दुकान, शब्दी हट्ट इक्क चलाइंदा। विष्न ब्रह्मा देवे दान, शंकर झोली आप भराइंदा। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा आसण लाइंदा। सूरज चन्न कर प्रधान, मंडल मण्डप डेरा लाइंदा। खेले खेल ज़िमीं असमान, गगन गगनंतर सोभा पाइंदा। धुर दी बाणी धुर फ़रमाण, सति संदेसा आप जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे पैग़ाम, साचा कलमा आप पढ़ाइंदा। लख चुरासी जाणी जाण, घट घट आपणी खेल वखाइंदा। एका नाद शब्द धुन्कान, वेद शास्त्र आपे गाइंदा।

ब्रह्मे आपणे ब्रह्म पछाण, एका अन्तर इक्क ध्यान, ज्ञान ज्ञान विच समाइंदा। सति सतिवादी सच निशान, सति सरूप श्री भगवान, अनडिठड़ा धाम आप रखाइंदा। लेखा जाणे गोपी काहन, आत्म परमात्म खेल महान, ईश जीव जगदीश आपणा बन्धन आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख समरथ, आदि जुगादि कराईआ। निरगुण सरगुण चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। लेखा जाणे पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेस वटाईआ। देवणहारा इक्को तत्त, मन मति बुध दए समझाईआ। वेख वखाए हड्ड मास नाड़ी रत्त, रत्ती रत्त फोल फुलाईआ। सर्ब जीआं जाणे मित गत, भेव कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करने जोग, जुगीशर हरि अख्वाइंदा। आदि जुगादी धुर संजोग, लख चुरासी मेल मिलाइंदा। कटणहारा जन्म जन्म दा रोग, अजन्म आपणा रंग वखाइंदा। वसणहारा सचखण्ड साचे कोट, काया बंक डेरा लाइंदा। निर्मल नूर जगाए जोत, दीआ बाती इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आप वटाइंदा। साचा वेस वेस अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप वटाईआ । वसणहारा काया उच्च अटल्ल महल्ला, घर घर विच सोभा पाईआ। असुत्ते प्रकाश निरगुण नूर साचा दीपक आपे बला, तेल बाती ना कोए रखाईआ । पावे सार जलां थलां, महीअल आपणा डेरा लाईआ। सच संदेस नर नरेश एकँकार एका घल्ला, जुगा जुगन्तर गुर अवतारां करे पढ़ाईआ। जोती शब्दी निरगुण सरगुण आपे रला, ब्रह्म पारब्रह्म सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेस आप वटाईआ । साचा वेस श्री भगवान, जुग जुग आप वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे मार ध्यान, रूप अनूप आप जणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान दे दे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। भगत भगवन्त रखे माण, चरन सरन सरन चरन इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग लाए राह, रैहबर आपणा रूप वटाईआ। निरगुण सरगुण दए सलाह, साची सिफ्त सिफ्त समझाईआ। सति सतिवादी बण मलाह, लोकमात बेड़ा आप चलाईआ। इक्क जणाए साचा नाँ, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। सन्त सुहेले वेखे थाउँ थाँ, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। साचे गुरमुखां पकड़े बांह, सत्त दीप चरनां हेठ दबाईआ। अठ्ठ अठारां डेरा ढाह, गुरसिख साचे वेखे चाँईं चाँईंआ। नौ दुआरे पन्ध मुका, नव नौ आपणा रंग रंगाईआ। चार चार लेखा लए लग्गा, ना कोई रखे कलम शाहीआ। काग़ज़ कलम रहे शरमा, हरि का अन्त कोए ना पाईआ। भगत भगवन्त रहे ध्या, इक्क ध्यान लगाईआ। सतिगुर पूरा दया निध ठाकर हरिजन साचे लए जगा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जगत बसन्तर त्रैगुण दए बुझा, एका

अमृत मेघ बरसाईआ। बजर कपाटी दए खुल्हा, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। अनहद नाद दए वजा, रागी राग अल्हाईआ। जोत निरँजण दीप जगा, वेखे चाँईं चाँईंआ। अमृत आत्म जाम प्या, निझर झिरना दए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ । जुग जुग खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आप कराइंदा। जन भगतां वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। काया मंडल मण्डप बह बह पाए रास, दर घर साचा आप सुहाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां पार कराइंदा। सेवक बणे बण बण दास, साची सेवा आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता वेस वटाइंदा। जुग करता करता पुरख, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता रोग ना कोए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करदा आया परख, नाम कसवट्टी हथ्थ उठाईआ। साचे भगतां दे दे दरस, आत्म तृखा बुझाईआ। अमृत मेघ इक्को बरस, सांतक सति सति कराईआ। नाता तोड़ अर्श फर्श, घर साचे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करे कराए करनेहार। हरिजन फड़ाए पलड़ा, देवे दरस दीदार। सच संदेश एका घलड़ा, हिरदे राम नाम उरधार। दर दुआरे आपे खलड़ा, निरगुण सरगुण लए अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अपार खेल अनडिठ, अनडिठड़ा आप कराईआ । सर्ब जीआं प्रभ लेखा लिख, लिख लिख वेखे चाँईं चाँईंआ। लख चुरासी ना पए दिस, नेत्र नैण सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एका एक सुणाईआ। सच संदेसा गुर अवतार, गुर गुर आप जणाइंदा। लिख लिख लेख गए विचार, विचार विच कदे ना आइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त करन पुकार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव दीन दयाल, दया निध आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खावे काल, थिर कोए रहिण ना पाईआ। त्रैगुण माया जगत ज़ंजाल, लख चुरासी बन्धन वखाईआ। करे खेल आप निराल, त्रैगुण अतीता साचा माहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर, जन भगतां करदा रिहा भाल, लुक लुक आपणी सेव कमाईआ। गुर अवतार घालण गए घाल, हरि हरि नाउँ ध्याईआ। पीर पैग़म्बर कहिन्दे गए हक़ हलाल, मुकामे हक़ नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क जणाईआ। सच संदेसा एकँकार, जुग जुग आप सुणाइंदा। ब्रह्मा वेता लिख लिख वेद चार, चारे जुग जुग पढ़ाइंदा। शास्त्र सिमरत दे अधार, पुराण अठारां नाल मिलाइंदा। वेद व्यासा कर कर गया पुकार, ऊँची कूक कूक सुणाइंदा। कल कल्की आए अवतार, भेव कोए ना पाइंदा।

रामा कृष्ना खेल अपार, निरगुण सरगुण रंग रंगाइंदा। एका अक्खर गीता ज्ञान, वक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। पंज तत्त काया कर परवान, साचा काअबा आप सुहाइंदा। ईसा मूसा दे पैग़ाम, पीर पैग़म्बर नबी रसूल आप पढ़ाइंदा। साचा हुजरा इक्क महान, चौदां तबक वेख वखाइंदा। चार यारी देवे दान, मुहम्मद एका बन्धन पाइंदा। नानक निरगुण कहे सतिनाम, नाम सति सर्ब दृढ़ाइंदा। ब्रह्म मति इक्क ज्ञान, दूजा तत्त ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड वसे आप भगवान, साचे तख्त डेरा लाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे आण, महांबली वेस वटाइंदा। चार वरनां देवे माण, ऊँच नीच राउ रंक ना कोए जणाइंदा। चारे खाणी करे परवान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणी खेल वखाइंदा। चारे जुग वेख निशान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। चारे बाणी कर पहचान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। गुर अवतारां वेखे मार ध्यान, निरगुण निरगुण आपणा कुण्डा आपे लाहइंदा। शब्द अनादी धुर फ़रमाण, देवणहार श्री भगवान, सच संदेसा नर नरेशा, दो जहानां आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन आदेसा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। नानक गोबिन्द करे आदेसा, घर साचे मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग आपणा रूप धराइंदा। जुग जुग आपणा रूप रख, रक्षक आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रतख, प्रतख सरगुण लए वड्याईआ। निरँकार निराकार गाए जस, साकार वज्जे वधाईआ। जीव जंत मार्ग दस्स, साचा राह इक्क चलाईआ । जगत विकारा पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठाईआ। आपणे विच्चों आपा कढ्ढ, आपे दए समझाईआ। साचे भगतां करे लाड, आप आपणी बूझ बुझाईआ। सन्तन देवे नाम दाद, अनमुलड़ी वस्त आप वरताईआ। गुरमुखां देवे साचा साथ, सगला संग आप हो जाईआ। गुरसिखां मेटे अन्धेरी रात, जूठ झूठ अन्धेरा रहे ना राईआ। मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण होए सहाईआ। बन्द किवाड़ी खोले्ह ताक, ब्रह्म मेला चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। गुरसिखां देवे इक्क सहारा, दर घर साचा इक्क वखाइंदा। मन ममता करे दूर किनारा, मनसा मन ना कोए रखाइंदा। मति मतवाली रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैण नैण नीर वहाइंदा। बुद्धि दोए जोड़ करे निमस्कारा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। सुरती शब्द करे प्यारा, शब्द सुरत मेल मिलाइंदा। नाम वज्जे सति सतारा, अहिबाब रबाब आप हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ठाकर स्वामी आपणे रंग रंगाइंदा। साचा रंग हरि हरि स्वामी, एका एक रंगाईआ। सर्ब घटां घट अन्तरजामी, आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द अगम्मी गाए बाणी, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। सचखण्ड वखाए सच निशानी, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। इक्क जणाए पद निरबाणी,

चौथा पद इक्क वखाईआ। गुरमुख नारी सुघड़ सुजाणी, हरि कन्त लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता वेस वटाईआ। जुग करता वेस वटाइंदा, जुगा जुगन्तर साची कार। कलयुग अन्तिम खेल वखाइंदा, निरगुण निरगुण लए अवतार। पूरब लेखा पूर कराइंदा, गुर गुर कर कर गए पुकार। सब दा लेखा आप चुकाइंदा। लेखा रहे ना विच संसार। साचे मन्दिर डेरा लाइंदा, सोभावन्त हरि मन्दिर हरी दुआर। साचा दीपक इक्क टिकाइंदा, दिवस रैण रहे उज्यार। गीत गोबिन्द एका गाइंदा, छत्ती राग ना पावण सार। जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा, नाता तोड़ सर्ब संसार। मनसा मन ही माहें खपाइंदा, मन ममता देवे मार। सांतक सति सति वरताइंदा, सति सतिवादी कर प्यार। बोध अगाधी शब्द सुणाइंदा, लिखण पढ़ण तों होवे बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। हरि करतारा खेल कर, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम दे दे वर, गुर अवतार करी पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर रहे डर, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए नरायण नर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। चार वरन लए फड़, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लुकया कोए रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ तोड़े हँकारी गढ़्ह, सच सुच्च दए दृढ़ाईआ। हँकार विकार विभचार लए फड़, दुराचार रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल हरि निरँकारा, कलयुग अन्त अन्त कराइंदा। निरगुण रूप निहकलंक हो उज्यारा, शब्दी डंक डंक वजाइंदा। दो जहानां श्री भगवाना करे ख़बरदारा, विष्न ब्रह्मा शिव उठाइंदा। तेई अवतार लैण हुलारा, भगत अठारां अक्ख खुल्हाइंदा। गुर दस मंगण सहारा, एका ओट अकाल जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग करे पार किनारा, कोटन कोटि जुग आपणे विच छुपाइंदा। जन भगतां देवे इक्क अधारा, चरन कँवल उपर धवल सरन सरनाई इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण आपणा रंग वखाइंदा। निरगुण रंग अगम्म अपार, अगोचर नज़र किसे ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी लभ्भ लभ्भ गई हार, हरि जू दरस कोए ना पाईआ। कोटन कोटि चढ़ चढ़ थक्के उच्चे टिल्ले पर्बत पहाड़, डूँग्घी कंदर बैठे आसण लाईआ। कोटन कोटि तन माटी ख़ाकी गए साड़, हवन कुण्ड कुण्ड तपाईआ। कोटन कोटि पंज तत्त काया रहे ठार, सीतल धार जल वहाईआ। कोटन कोटि मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले गुरू घर करन पुकार, सतिगुर नज़र किसे ना आईआ। कोटन कोटि अठ सठ तीर्थ होए खुआर, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। काया मन्दिर अंदर ना कोई वेखे आपणा मीत मुरार, घर बैठा मुख छुपाईआ। सृष्ट सबाई धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। पंच विकार करन प्यार, पंचम शब्द ना कोए शनवाईआ। जूठ झूठ वणज वापार,

सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। हरि का नाम गए विसार, ज़ात पात वरन गोत पई लड़ाईआ। अन्तिम कोई ना उतरे पार किनार, अध विचकारे बैठे डेरा लाईआ। साध सन्त करन विभचार, धीआं भैणां रहे तकाईआ। आत्म मिले ना नाम ख़ुमार, अमृत रस ना कोए चखाईआ। डूँग्घी भँवरी डिगे ग़ार, काया बंक ना पार कराईआ। नौ दुआरे रस जहान, आत्म रस ना कोए चखाईआ। रसना जिह्वा गायन गाण, अन्तर मन्त्र ना कोए पढ़ाईआ। गुर का नाउँ सुणन कान, हिरदे गुर ना कोए वसाईआ। घर घर नाच करे शैतान, शरअ शरीअत घूँगट रही उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस धराईआ। जुग जुग वेस हरि करतारा, आदि जुगादि कराइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे पार किनारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। सति सन्तोख ना कोए वणजारा, साचा हट्ट ना कोए चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्त वेखे भगवान, निहकलंक रूप वटाईआ। सम्बल वसे सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। शब्द अनादी एका गाण, सोहँ ढोला आप सुणाईआ। बण विचोला दो जहान, वेले अन्त होए सहाईआ। सुरती मेला शब्दी काहन, नाम बंसरी दए सुणाईआ । सीआ सुवाणी वेखे राम, घर मेला सहिज सुभाईआ। चतुर सुघड़ सुचज्जी राणी गुरमुख मिले इक्को नाम, नाम सति सति समझाईआ। गुरसिख गुर गुर करे प्रणाम, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे वेखणहार श्री भगवान, निरगुण आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग एका लाईआ। साचा मार्ग चार वरन, हरि जू हरि हरि आप लगाइंदा। जन भगतां नेत्र खोल्हे हरन फरन, राती सुत्तयां दरस दिखाइंदा। निरभउं चुकाए भय डरन, भव सागर पार कराइंदा। लेखा जाणे भन्नण घड़न, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, लहिणा देणा सर्ब मुकाइंदा। लहिणा देणा चुकाए आप, आपणी दया कमाईआ। चौथे जुग वेखे पुंन पाप, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। चार वरन चार कुण्ट चार जुग अन्त अन्धेरी रात, जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। कलयुग जीव सुत्ता माया खाट, आपणी करवट ना लए बदलाईआ। ममता मोह विक्या हाट, करता कीमत कोए ना पाईआ। अन्त किनारा दिसे ना कोई घाट, मँझधारे दए रुढ़ाईआ। साचे भगतां पुछे आपे वात, हरि जू बण सेवक सेव कमाईआ। जुग जन्म दी पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी करे बन्द ख़लास, राए धर्म ना दए सजाईआ। निज घर आत्म करे वास, आपणा रूप दरसाईआ। जोत उजाला कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर

चुकाईआ। लेखे लाए पवण स्वास, स्वास पवण जो रिहा ध्याईआ। गुरमुख सच्चे सदा शाबाश, जिस मिल्या सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम डेरा ढाहीआ। कलयुग डेरा जाए ढट्ठ, वेला अन्त दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी गेड़े उलटी लट्ठ, चारों कुण्ट आप भुवाईआ। किसे ना रहे कोई हठ, जीव जंत सर्ब कुरलाईआ। नाता तुटणा मन्दिर मस्जिद गुरदुआर मट्ठ, पुरख अकाल एका नज़री आईआ। चार वरन अठारां बरन वखाए इक्को हट्ट, साचा हट्ट हरि खुल्हाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जीवां जंतां साधा सन्तां मार्ग देवे दस्स, दस्स दस्स आपणी बूझ बुझाईआ। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता जग रीती विच ना जाए फस, बन्धन होर ना कोए रखाईआ। जन भगतां मिले हस्स हस्स, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी पन्ध मुकाए नस्स नस्स, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। तारनहारा एको एक, आदि अन्त अख्वाया। हरिजन करे बुध बिबेक, आप आपणी बूझ बुझाया। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत्त ना कोए रखाया। चरन कँवल जणाए साची टेक, दर दुआर इक्क वखाया। सदा सुहेला रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। मिट्ठा करे कौड़ा रेठ, रस अमृत इक्क भराया। लेखा जाणे मात पित बेटी बेट, दाई दाया रूप धराया। गुरसिख शब्द दुशाले लए लपेट, एका पल्लू हथ्थ रखाया। निरगुण सरगुण बणे खेवट खेट, लोकमात बेड़ा आप चलाया। कलयुग अग्नी लग्गे ना तत्ती जेठ, अग्नी अग ना कोए जलाया। रुत्त बसन्ती वखाए चेत, फुल फुलवाड़ी आप महकाया । जिस गुरसिख देवे आपणा भेत, तिस पड़दा दए चुकाया। सदा सदा सद करे हेत, नित नवित वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निराकार निरवैर अजूनी रहित अनभउ प्रकाश आप कराया। अनभउ प्रकाश करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े मेले यार, बण मित्र प्यारा सेव कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान ना पावे सार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। आपणी करनी करता पुरख जाणे कार, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। कलयुग अन्त लए अवतार, निहकलंक नाउँ रखाईआ। लेखा जाणे जुग चार, जुग चौकड़ी आप भुवाईआ। अन्त सब नूं करे दस्तबरदार, दस्तगीर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। सतिजुग साचा हरि हरि लाउणा, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। एका नाम हरि प्रगटाउणा, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। एका मन्दिर हरि वखाउणा, एका घर सोभा पाईआ। एका वरन सर्ब जणाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म रूप धराईआ। एका राह हरि चलाउणा, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। भगत भगत आपणी गोद बहाउणा, चुक्क चुक्क आपणी ख़ुशी मनाईआ।

आलणयो डिगे बोट आप उठाउणा, बण सेवक सेव कमाईआ। सोहँ हँसा चोग चुगाउणा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका घर मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा लए प्रगटाईआ। सतिजुग साचा उठे मात, हरि जू हरि हरि आप उठाइंदा। सति सतिवादी देवे दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। भगतां देवे साचा साथ, सगला संग बणाइंदा । सोहँ अक्खर इक्को गाथ, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म इक्को ज़ात, वरन गोत ना वंड वंडाइंदा। ईश जीव एका घाट, जगदीश डेरा लाइंदा। लेखा जाणे लोकमात, परलोक आपणी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा खेल कराइंदा। नर हरि नरायण बनवारी, रघपत आपणी दया कमाईआ। पुरख अकाल जोत निरँकारी, निरगुण आपणा वेस धराईआ। ख़ालक ख़लक कर पसारी, मख़लूक वेखे बेपरवाहीआ। चौथे जुग टुट्टे यारी, यारड़ा सत्थर ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरमुख साचे लए फड़, काया मन्दिर अंदर आपे चढ़, औदा जांदा दिस ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करता पुरख पुरख करतार, आपणी करनी रिहा कर, दूसर संग ना कोए रखाईआ।