१८ फग्गण २०१८ बिक्रमी शाशतर नगर सिँघ दे गृह कानपुर
हरि हरि खेल अगम्म अथाह, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि वेस वटा, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। जुग चौकड़ी मार्ग ला, पाँधी आपणा पन्ध रखाइंदा। शब्दी शब्द नाम प्रगटा, नाम निधाना इक्क सुणाइंदा। गुर अवतार नाउँ धरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेअन्त आपणा नाउँ रखाइंदा। बेअन्त नाउँ आपणा रख, भेव अभेद छुपाईआ। सचखण्ड निवासी अलखणा अलख, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। निरगुण निराकार अजूनी रहित हो प्रतख, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह एकँकारा, अकल कला अख्वाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। थिर घर खोल्हे, आप किवाड़ा, रूप अनूप आप धराइंदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, जै जैकार आप सुणाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, शाह पातशाह हुक्म वरताइंदा। हुक्मी हुक्म खेल न्यारा, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवान, आदि अन्त कराईआ। सचखण्ड निवासी सच निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां इक्क ज्ञान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखे मार ध्यान, घट घट आपणा आसण
लाईआ। भेव चुकाए गोपी काहन, मंडल मण्डप डेरा लाईआ। रवि ससि कर प्रधान, नूरी नूर नूर रुशनाईआ। चौदां लोक खेल महान, चौदां तबक बणत बणाईआ। गुर अवतार दे दे दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। पंज तत्त काया कर प्रधान, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। बोध अगाधी शब्द निशान, श्री भगवान आप झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वेस अनेक आप वटाईआ। वेस अनेक इक्क इकल्ला, आदि पुरख आप वटाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, उच्च अटल्ला सोभा पाइंदा। शब्दी शब्द जोती जोत आपे रला, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। सच संदेस नर नरेश दो जहान एका घल्ला, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाए पल्ला, त्रैगुण आपणा बन्धन पाइंदा। वसणहारा जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। अनुभव धार पुरख अकाल, आदि जुगादि चलाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, थिर दरबारे डेरा लाईआ। जल्वा नूर नूर जलाल, बेऐब ऐब ख़ुदाईआ। परवरदिगार दीन दयाल, राम राम राम समाईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पाईआ। कागद कलम लिख लिख गए हार, समुंद सागर नेत्र रो रो नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल हरि करतार, करता कुदरत वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त लए उभार, आत्म अन्तर इक्क ज्ञान दृढ़ाइंदा। साचे सन्तां दे दीदार, दरसी आपणा दरस कराइंदा। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, आत्म ताकी आपे लाहइंदा। गुरसिखां अग्ग ना लगे तत्ती हाढ़, त्रैगुण अग्नी आप बुझाइंदा। सच दुआरे देवे वाड़, घर घर विच आप वखाइंदा । करे प्रकाश बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ी जोत जगाइंदा। नाता तुट्टे अन्ध अन्धयारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कराइंदा। साची कार करता पुरख, करनहार करतारा। ना कोए सोग ना कोई हरख़, लख चुरासी बणे वणजारा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सन्त सुहेले देवे दरस, रूप अनूप करे कराए करनेहारा। अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत्त करे ठंडा ठारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर खेल न्यारा। जुगा जुगन्तर खेल अवल्ला, अजूनी रहित आप कराईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, महल अटल करे रुशनाईआ। भगतां अंदर बिन तेल बाती दीपक आपे बला, आपणी करे सच रुशनाईआ। पंच विकार ना करे हल्ला, आसा तृष्ना हउमे हंगता मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता आपणा वेस वटाईआ। जुग करता वेस अवल्लड़ा, करे कराए आप। मार्ग लाए इक्क सुखल्लड़ा, गुर अवतार देवे
जाप। शब्दी शब्द फड़ाए पलड़ा, दो जहानां वड प्रताप। सच दुआरे आपे खलड़ा, निरगुण नूर जोत प्रकाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर वेखे खेल तमाश। खेल तमाशा वेखे जग, हरि जागरत जोत करे रुशनाईआ। लख चुरासी लग्गी अग्ग, सांतक सति ना कोए कराईआ। पंच विकार सृष्ट सबाई गई बज्झ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। आपणा पड़दा सके ना कोई कज्ज, सीस जगदीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जो घड़या सो रिहा भज्ज थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख विरला हरि चरन दुआरे जाए सज, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। आपणे रंग आपे राता, जुग जुग खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर गाए गाथा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा । लेखा जाणे त्रिलोकी नाथा, त्रै त्रै आपणा बन्धन पाइंदा। लहिणा देणा हाथो हाथा, लख चुरासी आप चुकाइंदा। जन भगतां वेखे मस्तक माथा, पूरब भेव खुल्हाइंदा। एथे ओथे दो जहान सगला साथा, साचा संग आप निभाइंदा। बोध अगाध देवे साची गाथा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा । एका पूजा एका पाठा, एका तीर्थ एका ताटा, सर सरोवर इक्क वखाइंदा। एका जोत नूर ललाटा, एका अमृत देवे काया बाटा, निझर झिरना आप झिराइंदा। एका खोल्हे साचा हाटा, जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निरगुण सरगुण दासी दासा, भगत भगवन्त करे पूरी आसा, निरासा कोए नज़र ना आइंदा। खेले खेल पृथ्मी आकाशा, गगन मंडल पाए रासा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणी धार चलाइंदा। निरगुण जोत नूर प्रकाशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेदा अछल अछेदा, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। आपणा पड़दा देवे चुक्क, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। दरस दिखाए जो बैठा लुक, रूप अनूप आप धराईआ। शब्दी शब्द पए बुक्क, सिँघ आपणा नाउँ रखाईआ। लेखा जाणे लोक परलोक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल पुरख अगम्म, अलख अलखणा आप जणाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना डेरा लाइंदा। पवण स्वास ना कोए दम, जूनी जून ना कोए भुवाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता रोग ना कोए रखाइंदा। आपे जाणे आपणा कम्म, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर बेड़ा बन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख समरथ, जुगा जुगन्तर आप कराईआ। निरगुण सरगुण चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। भगत भगवन्ता होए वस, निर्धन सरधन रूप वटाईआ। वेद पुराण गा गा थक्के जस, अन्त कोए ना आईआ। जुग जौकड़ी मार्ग दस्स, साचा पन्ध आप मुकाईआ। जिस जन हिरदे जाए वस, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। अमृत देवे
इक्को रस, रसना रस ना कोए वखाईआ। तीर निराला मारे कस, शब्दी बाण चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त वड वड्याईआ। वड्डी वड्याई आदि अन्त, मध आपणी खेल कराइंदा। पूरन जोत श्री भगवन्त, परम पुरख वेस वटाइंदा। लेखा जाणे साचे सन्त, सन्त सतिगुर दया कमाइंदा। मेल मिलावा नारी कन्त, कन्त कन्तूहल गोद सुहाइंदा। देवे वड्याई विच जीव जंत, जागरत जोत जोत जगाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क समझाइंदा। एका नाम मणीआ मंत, मन का मणका आप भुवाइंदा। जुग जुग बणाए साची बणत, घड़न भन्नणहार खेल कराइंदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी गेड़े विच भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। नौ सो चुरानवें चौकड़ी जुग जाए हार, नव नौ आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सुरपति इन्द करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। करोड़ तेतीसा गया हार, वेला अन्त अन्त जणाईआ। गुर अवतार करन विचार, बेअन्त हरि तेरी शहिनशाहीआ। पीर पैग़म्बर दोए जोड़ करन निमस्कार, सजदा सीस सीस झुकाईआ। चारे वेद नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, पुराण अठारां रहे कुरलाईआ। शास्त्र सिमरत गए हार, हरि का रूप नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, कलयुग अन्तिम आप कराइंदा। वेखणहारा रवि ससि सूरज चन्न सितारा, पुरीआं लोआं फेरा पाइंदा। गगन मंडल दे सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। साचा भेव देवे खोल्ह, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ कुड़यारा वज्जे ढोल, चारों कुण्ट रिहा सुणाईआ। सच वस्त ना किसे कोल, खाली दिसे सर्ब लोकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तोलणहारा साचा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। लख चुरासी लए वरोल, नाम मधाणा एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप जणाईआ। साची खेल जणाए जन, जन जनणी आप समझाइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त तन, तन मन्दिर भेव चुकाइंदा। पंच विकारा देवणहारा डंन, नाम खण्डा हथ्थ रखाइंदा। बन्न्हणहारा मनुआ मन, मन मनसा मोह चुकाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाइंदा। एका देवे नाम धन, सच खज़ाना इक्क रखाइंदा। एका बेड़ा देवे बन्न्ह, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका नूर चढ़ाए चन्न, जोत निरँजण डगमगाइंदा। भगतां देवे साचा दान, बण दानी आप वरताइंदा। घर विच मेला गोपी काहन, सुरती शब्दी बन्धन पाइंदा। आत्म सेजा कर परवान, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोधा सूरबीर
बली बलवान, बल आपणा आप रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर मिटया अन्त निशान, कलयुग हरि जू वेख वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्यान, सत्तां दीपां पड़दा लाहइंदा। चारे वेद वेखे हरि जू आण, खाणी बाणी शास्त्र सिमरत अंज़ील कुरानी फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। राह चलाए श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे झूठ निशान, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देवे इक्क ज्ञान, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर वखाए सच मकान, गुरुदुआरा इक्क सुहाईआ। एका मस्जिद करे परवान, काया काअबा इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम वेस अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यारा, निरगुण आपणा पड़दा लाहइंदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण जोत जगाइंदा। अबिनाशी करता दे सहारा, श्री भगवान आपणा बन्धन पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ भर भण्डारा, ब्रह्म आपणी वस्त वरताइंदा। ईश जीव इक्क किनारा, जगदीस हरि वखाइंदा। त्रैगुण माया खेल न्यारा, पंचम आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। लख चुरासी बण ठठयारा, घड़ घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण कर पसारा, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा रंग रंगाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी वेखणहारा, चारे बाणी आप जणाइंदा। चारे कुण्टां हो उज्यारा, दहि दिशा फेरा पाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड इक्क नगारा, निराकार आप वजाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, हुक्मे हुक्म आप सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम पार किनारा, झूठा जूठा मोह तुड़ाइंदा। आपे सुट्टे डूँग्घी गारा, शौह दरयाए आप रुढ़ाइंदा। नाता तुट्टे चार यारा, मुहम्मद संग ना कोए रखाइंदा। चौदां तबकां हाहाकारा, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। मुकामे हक़ एका नाअरा, परवरदिगार आप सुणाइंदा। सदी चौधवीं पार किनारा, चौदस चौदस चन्द इक्क चमकाइंदा। करे खेल आप निरँकारा, दूसर संग ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग लाए जग, जीवण जुगत आप जणाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। जन्म कर्म वरन बरन मेटे अग्ग, ज़ात पात रहे ना राईआ। दरस दिखाए सूरा सरबग, साख्यात रूप वटाईआ। कूड़ी क्रिया देवे कढ्ढ, सच सुच्च माण वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पार हद्द, कलयुग लेखा दए मुकाईआ। सतिजुग साचा उपजे साची यद, विष्न विश्व इक्क रखाईआ। अमृत प्याए एका मदि, नाम ख़ुमार इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सब दा आण चुकाईआ। लहिणा देण चुकाए श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। कलयुग मेटे कूड़ निशान, कूड़ी क्रिया नाता
मोह तुड़ाइंदा। सर्ब जीआं देवे इक्क ज्ञान, अक्खर आखर इक्क पढ़ाइंदा। काया मन्दिर वेख मकान, डूँग्घी कंदर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप वखाइंदा। साचा मार्ग इक्को हरि, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। सरन सरनाई जो जन जाए पड़, जन्म मरन विच ना आईआ। राए धर्म ना देवे कोई डर, चित्रगुप्त हिसाब ना कोए वखाईआ। लाड़ी मौत ना लए वर, काल ग्रास ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे रंग रंगाईआ। जिस जन रंगे आपणे रंग, रंग रंगीला दया कमाइंदा। आत्म सेजा सच पलँघ, सच सिँघासण इक्क वखाइंदा। दिवस रैण इक्क अनन्द, परमानंद विच समाइंदा। गीत गोबिन्द साचा छन्द, धुंन आत्मक राग अल्हाइंदा। नाता तुट्टे बत्ती दन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। तत्तव तत्त देवे दंड, खण्डा खड़ग आप चमकाइंदा। सुरत सवाणी ना होए रंड, शब्दी कन्त कन्त मिलाइंदा। नाता तोड़ भेख पखण्ड, आप आपणा बन्धन पाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती नूर इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन साचा जाए उठ, सतिगुर पूरा आप उठाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी जाए तुट्ठ, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। चरन चरनोदक अमृत जाम प्याए घुट्ट, रस रसीआ इक्क वखाईआ। काया कवरी डूँग्घी भँवरी निर्मल जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। लेखे लाए पवण स्वास, पवण पवणां विच समाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले पूरी करे आस, आसा आसा नाल रखाईआ। निज घर आत्म कर कर वास, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। नाता तुट्टे पृथ्मी आकाश, घर मंडल सोभा पाईआ। सतिगुर पूरा वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। हरिजन साचे मिले मेल, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। दीपक जगे बिन बाती तेल, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। वसणहारा धाम नवेल, घर घर विच सोभा पाइंदा। राए धर्म दी कटे जेल, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। अचरज वखाए आपणा खेल, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि जू सज्जण सुहेल, जन भगतां संग निभाइंदा। निहकर्मी आपणा कर कर मेल, अभेव अभेद खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। हरिजन साचा जाए जाग, जागणहारा आप जगाइंदा। आत्म अन्तर इक्क वैराग, पुरख वैरागी आप उपजाइंदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल आप धुवाइंदा। अनहद शब्द अनादी राग, बिन तन्दी तन्द सितार आप सुणाइंदा। दीपक जोत जगे चिराग़, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप बणाइंदा। पंज तत्त काया चोला देवे साध, साची साधना आप समझाइंदा । मेल मिलावा
मोहण माधव माध, मुकंद मनोहर लखखी नरैण आपणे रंग रंगाइंदा। भगत भगवन्त सुणे फ़रयाद, दुखियां दर्दी दर्द वंडाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, चरन कँवल आप बहाइंदा। दरगह साची करे लाड, सचखण्ड दुआरे आप सुहाइंदा। लेखा जाणे जुगादि आदि, जुग जुग आपणा वेस धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप मिलाइंदा। भगतन मीता एकँकार, अकल कला अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर लए अवतार, नित नवित वेस वटाईआ। घर मन्दिर वखाए ठांडा दरबार, सीतल धार इक्क वहाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, आप आपणे रंग रंगाईआ। झूठा दिसे सर्ब पसार, मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण कम्म कोए ना आईआ। धीआं पुत्तर ना कोई नार, अन्तर बिन हरि कन्त सगला संग ना कोए निभाईआ। आसा तृष्ना जगत प्यार, माया ममता होई हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन करे इक्क पढ़ाईआ। हरिजन पढ़े अक्खर एक, एका गुण समझाइंदा। हरिजन रखे एका टेक, एका इष्ट वखाइंदा। हरिजन वेखे एका लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। हरिजन वसे एका देस, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। हरिजन सहाई इक्क नरेश, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी गोद बहाइंदा। हरिजन साची बहे गोद, सतिगुर पूरा आप बहाईआ। दूई द्वैती मिटे रोग, सोग चिंता ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म होए संयोग, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। एका पुरख एका ओट, एका सीस जगदीस होए सहाईआ। एका किला एका कोट, एका गढ़्ह बंक वड्याईआ। एका नूर एका जोत, एका निर्मल धार समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन उठाए आप दयाल, दीनन दया कमाइंदा। गुरमुख वेखे साचे लाल, आपणी गोद बहाइंदा। नाता तोड़ काल महांकाल, आप आपणे रंग रंगाइंदा। मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, सतिगुर साचा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख गुरसिख सन्त भगवन्त एका घर बहाइंदा। एका घर हरिजन बहणा, हरी हरि नरैण आप जणाईआ। दर्शन करना हरि हरि नैणां, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। साचे धाम सचखण्ड बहणा, सच वज्जे सदा वधाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डैणां, जूनी जून ना कोए भुवाईआ। गुरसिख गुर गुर मन्नणा कहिणा, गुर इष्ट देव गुर नमो नमो सदा सदा सखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरैण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त श्री भगवन्त हरिजन मेला नारी कन्त, सेज सुहञ्जणी जोत निरँजणी अनभउ प्रकाश शाहो शाबाश दासी दास सेवक सेवा आपणी आप कमाईआ।
सेवा करे हरि जू ठाकर हरिजन साचे वेख वखाईआ। देवे नाम रत्ती रतनागर, रत्ती रत्त दए सुकाईआ। भाग लगाए काया गागर, काची गगरीआ दए वड्याईआ। अमृत नीर विरोले सिन्ध सागर, समुंद आपणा भेव चुकाईआ। जन भगतां देवे माण आदर, आदरश आपणा आप वखाईआ। निर्मल कर्म होए उजागर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस आपणा भेव चुकाईआ। जिस जन खोल्हे आपणा भेव, भेद ना कोए रखाइंदा। नज़री आए वड देवी देव, देवत सुर सीस झुकाइंदा। निराकार निरँकार निहकेव, निहचल धाम आसण लाइंदा । कथनी कथ ना सके रसना जिहव, गुण अवगुण ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अलख अभेव, अलख अलखणा आपणी अलख आप सुणाइंदा। हरिजन विरला लग्गे सेव, जिस जन साची सेव समझाइंदा। अमृत आत्म रस देवे इक्को मेव, रसना रस सर्ब गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणी बूझ बुझाइंदा। हरिजन बूझे गुर विचार, गुर गुर भेव चुकाया। मन मति बुध ना पावे सार, बेअन्त बेपरवाहया। जिस जन खोल्हे बन्द किवाड़, निज नेत्र दए दरसाया। जिस जन करे आप प्यार, किरपन आपणे गले लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप तराया। गुरमुख तरया विच संसार, संसार सागर पार कराया। प्रभ मिल्या एको वार, विछड़ कदे ना जाया। दर देवे ठांडा दरबार, तत्ती वा ना लागे राया। जिस जन किरपा करे आप निरँकार, कर किरपा मेल मिलाया। दर दर घर घर आ आ देवे दरस दीदार, निरगुण आपणा रूप वटाया। जन्म जन्म दा लहिणा देणा देवे कर्ज उतार, पूरब लेखा झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणी बूझ बुझाया। गुरमुख बूझे आत्म अन्तर, लिव आत्म इक्क इक्क लाईआ। जन्म जन्म दी बुझे बसन्तर, अग्नी अग्ग रहे ना राईआ। लेखा चुक्के गगन गगनंतर, गगन मंडल डेरा ढाहीआ। एका जाप मिले सच मन्त्र, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। मानस जन्म बणाए बणतर, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे एका वर, चरन सरन इक्क सरनाईआ। चरन सरन सच्ची सरनागत, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा देवणहारा इक्को मति, ब्रह्म मति आप पढ़ाइंदा। बीज बीजे साचे वत, नाम फल इक्क लगाइंदा। नाता तोड़ सीआं साढे तिन्न हथ्थ, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे विच छुपाइंदा। हरिजन आपणे अन्तर रख, आपणा भेव छुपाईआ। सृष्ट सबाई होए भट्ठ, भठ खेड़ा दए जणाईआ। उलटी गेड़े आपे लट्ठ, लख चुरासी दए भुवाईआ। करे खेल बाजीगर नट, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। हरिजन आपणे खाते लए घत, डूँग्घा खाता लए भराईआ। कलयुग अन्त हो प्रगट, निहकलंक फेरा पाईआ।
सम्बल नगर रिहा वस, गोबिन्द मेला चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले आपणे घर, घर मन्दिर इक्क वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग जुग भगत भगवन्त साचे सन्त सगला संग रखाईआ।