१९ फग्गण २०१८ बिक्रमी तारू सिँघ दे गृह कोरा पुर फारम लखीमपुर
हरि दान हरि निरँकार, आदि जुगादि जन भगतां आप वरताइंदा। आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, निज नेत्र नैण आप खुल्हाइंदा। अनहद शब्द सच्ची धुन्कान, अनादी नाद राग अल्हाइंदा। निर्मल जोत नूर महान, जोती जाता आप जगाइंदा। चरन कँवल देवे सच ध्यान, सरन सरनाई इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप वरताइंदा। साचा दान नाम धन, हरि जू हरि हरि आप वरताईआ। मन वासना देवे बन्न्ह, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। एका राग सुणाए कन्न, अनहद नादी नाद वजाईआ। गढ़्ह हँकारी देवे भन्न, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। करे प्रकाश नेत्र अन्न्ह, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। पंच विकारा देवे डंन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। थिर घर वखाए बिन छप्परी छन्न, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। दरस दिखाए श्री भगवन, सति सरूपी रूप वटाईआ। माणस जन्म बेड़ा देवे बन्न्ह, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान नाम वरताईआ। साचा दान श्री भगवान, जुग करता आप वरताइंदा। गुरमुख वेखे चतुर सुघड़ सुजान, लख चुरासी जीव जंत फोल फुलाइंदा। मानस मनुख देवे माण, अभिमाण मोह मिटाइंदा। कर प्रकाश कोटन भान, नूरो नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप वरताइंदा। साचा दान श्री भगवन्त, जुग जुग आप वरताईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, ईश जीव बूझ बुझाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान इक्क वरताईआ। साचा दान देवणहारा, आदि जुगादि समाइंदा। सचखण्ड वसे वसणहारा, निरगुण निराकार रूप रखाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल अपारा, हरि पुरख निरँजण आप कराइंदा। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण जोत जगाइंदा। अबिनाशी करता सच भण्डारा, थिर घर साचे आप टिकाइंदा। श्री भगवान बण वणजारा, साची वस्त आप वरताइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए सहारा, आप आपणी दया कमाइंदा। एका नाम हरि निरँकारा, साचा दान आपणे हथ्थ रखाइंदा। खेल करे अगम्म अपारा, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, दानी आपणा दान आपणे कोल वखाइंदा। साचा दान रखे कोल, दिस किसे ना आईआ। नाम कंडे लए तोल अतुल बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर रखे अनमोल, करता कीमत कोए ना पाईआ। सच भण्डारा साचे सन्तां देवे खोल्ह, आप आपणी बूझ बुझाईआ। अन्तर आत्म जाए मौल, बसन्तर अग्नी दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान एका एक रखाईआ। साचा दान एकँकार, अकल कल रखाइंदा। जन भगतां देवे कर प्यार, जुग जुग झोली आप भराइंदा। वेखे विगसे वेखणहार, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। जोती जाता पुरख नार, नारी कन्त रूप वटाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क वणजार, बण वणजारा सेव कमाइंदा। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां खोल्ह किवाड़, गगन पातालां एका वस्त वखाइंदा। रवि ससि सूरज चन्न मंडल मण्डप दे सहार, धरत धवल एका ओट जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, साची वस्त झोली पाइंदा। त्रैगुण माया दे दे दान, रजो तमो सतो संग मिलाइंदा। पंच तत्त कर प्रधान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश वेस वटाइंदा। निरगुण निरगुण खेल महान, सरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्रधान, नूर नुराना डगमगाइंदा। ईश जीव वेख वखाए इक्क मकान, घर घर विच सोभा पाइंदा। आत्म ब्रह्म कर कल्याण, एका कलमा आप पढ़ाइंदा। एकँकारा नाउँ निरँकारा साचा दान, लख चुरासी झोली पाइंदा। खेले खेल श्री भगवान, लेखा जाण दो जहान, जीव जंत आदि अन्त जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान एका एक रखाइंदा। साचा दान इक्को रख, विष्न ब्रह्मा शिव दए वड्याईआ। साचा दान झोली पाए चुरासी लख, घट घट आपणी जोत टिकाईआ। साचा दान अनहद शब्द नाद धुन्कान आप रखाए अलखणा अलख, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रतख, आत्म परमात्म पड़दा दए चुकाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक निरगुण दाता पुरख बिधाता आपे लए ढक, उपर आपणा पड़दा पाईआ। किरपा निध दीन दयाल ठाकर गुरमुख विरले दए दस्स, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान इक्क वरताईआ। साचा दान देवण जोग, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि जुगादि सच सलोक, गुर अवतारा आप पढ़ाइंदा। एका दान चौदां लोक, चौदां हट्ट आप वरताइंदा। एका दान हरि का नाम सलोक, बिन अक्खर आप पढ़ाइंदा। एका दान अन्तिम देवे मोख, जीवण मुक्त आप कराइंदा। एका दान बख्शे पंज तत्त काया किला कोट, त्रैगुण मेला जोड़ जुड़ाइंदा। एका दान निर्मल जोत, घट दीपक बाती आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान एका एक प्रगटाइंदा। साचा दान देवे दातार, दीनन आपणी दया कमाईआ। जुग जुग वेस करे अगम्म अपार, बेअन्त वड्डा शहिनशाहीआ। शब्द अगम्मी
खोल्ह भण्डार, गुर गुर वेस वटाईआ। लख चुरासी पावे सार, घट घट पड़दा रिहा उठाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लए उठाल, आप आपणा मेल मिलाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। चार वरनां बणे दलाल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणे रंग रंगाईआ । हक़ हक़ीक़त जाणे हलाल, मुकामे हक़ हक़ रसाईआ। नौबत वजाए दो जहान, करे खेल श्री भगवान, बेअन्त बेअन्त आपणा नाउँ आप जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान एका हथ्थ रखाईआ। साचा दान एका हथ्थ, सो पुरख निरँजण आप रखाइंदा। हरि पुरख निरँजण साहिब समरथ, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। एकँकारा चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। आदि निरँजण अन्तर अन्तर जाए वस, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। अबिनाशी करता आपणे मंडल पाए रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। श्री भगवान इक्क वखाए सच निशान, दो जहानां आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ देवे दान, ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म करे कल्याण, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दात आप वरताइंदा। देवे दान दीन दयाला, गुर गुर वेस वटाईआ। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाला, घट बैठा मुख छुपाईआ। हरिजन गुरमुख गुरसिख आप उठाए सच्चा बाला, बाली बुध बिबेक कराईआ। बिरहों तीर मारे निराला, निरवैर हथ्थ उठाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाला, राए धर्म मुख छुपाईआ। जिस जन दस्से राह सुखाला, एका हरि का नाउँ पल्लू दए फड़ाईआ। आत्म अन्तर इक्को माला, मन का मणका दए भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप वरताईआ। साचा दान देवे गोबिन्द, गुर गुर आपणी दया कमाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, कर्मी कर्म कांड मुकाइंदा। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर वेख वखाइंदा। अमृत आत्म सागर सिन्ध, घर सरोवर इक्क प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान इक्क रखाइंदा। साचा दान एको एक, इक्क इकल्ला हरि वरताइंदा। जुग जुग जणाए साची टेक, पुरख अकाल इष्ट रखाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। आत्म अन्तर खोल्हे भेत, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। सति फुलवाड़ी काया खेत, पत्त डाली आप महकाइंदा। दरस दिखाए नेतन नेत, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। भगत भगवन्त करे हेत, मिल मिल साचा मंगल गाइंदा। भेव ना पायण चार वेद, पुराण अठारां नैण शरमाइंदा। हरि जू खेले आपणी खेड, जुग जुग आपणी वस्त आप वरताइंदा। साचे सन्त रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मिट्ठा करे कौड़ा रेठ, अमृत रस विच भराइंदा। अग्नी लगे ना तत्ती जेठ, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। देवे दान पुरख अबिनाश,
अबिनाशी करता दया कमाईआ। दो जहानां पूरी करे आस, अवण गवण ना कोए फिराईआ। एथे ओथे देवे साथ, जिस जन आपणा नाम वरताईआ। रसना जिह्वा चुक्के पूजा पाठ, अजपा जाप आप कराईआ। नाता तुट्टे तीर्थ ताट, अठ सठ पन्ध ना कोए फिराईआ । मिटे रैण अन्धेरी रात, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। दरस दिखाए इक्क इकांत, अनुभव आपणा नूर प्रगटाईआ। गुरमुख बाले गोद उठाए जिउँ बालक मात, पिता पूत सेव कमाईआ। नाता तोड़ सज्जण साक, चरन कँवल देवे इक्क सरनाईआ। आप उतारे औखे घाट, पार किनारा आप कराईआ। जिस जन देवे नाम दात, वड दानी दया कमाईआ। वेले अन्तिम आपे पुछे वात, राए धर्म नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा दान आप समझाईआ। जुग जुग दान हरि का नाउँ, दूसर वस्त ना कोए रखाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, निथाव्याँ गले लगाइंदा। निताणयां पकड़े आपे बांहों, फड़ बांहों आप उठाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस उडाइंदा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे सच न्याउँ, तख्त निवासी साचे तख्त आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप समझाइंदा। साचा दान शब्दी धार, हरि शब्द शब्द वड्याईआ। साचा हरि चरन प्यार, हरि चरन सरन सरन सरनाईआ। साचा दान हरि अमृत ठंडा ठार, सरोवर सर इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप वरताईआ। साचा दान विष्न ब्रह्मा शिव रंग, रंग रंगीला इक्क रखाइंदा। साचा दान लख चुरासी आत्म सेज पलँघ, आत्म परमात्म आप सुहाइंदा। साचा दान शब्द अनाद मृदंग, घट घट रागी राग अल्हाइंदा। साचा दान सूरा सरबंग, आत्म अनन्द इक्क वखाइंदा। साचा दान वंडे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आप रखाइंदा। साचा दान देवे सूरज चन्द, किरन किरन आप प्रगटाइंदा। साचा दान वेखे नव खण्ड, सत्त दीप झोली पाइंदा। साचा दान जाणे ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा दान आप वरताइंदा। जुग जुग देवे दान, सतिजुग आपणी दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, हँ ब्रह्म करी कुड़माईआ। सोहँ रूप निरगुण सरगुण इक्क निशान, सरगुण निरगुण आपणा खेल रचाईआ। ओम रूप आप भगवान, नमो सति सति पढ़ाईआ। करे खेल श्री भगवान, लोकमात राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा दान सतिजुग वेस, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। त्रेता देवे इक्क आदेस, राम रामा रंग रंगाइंदा। साचा दान विष्नूं सेजा बाशक सेज, सागों पांग हेठ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान एका घर वखाइंदा। द्वापर देवे साचा दान, आपणी दया
कमा। पंज तत्त काया खेल भगवान, कान्हा कृष्ना नाम प्रगटा। इक्क वखाए सच निशान, बंसरी नाद धुन जणा। साचे मंडल पावे रास, गोपी काहन वेस वटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप वरता। साचा दान परवरदिगार, बेऐब आप वरताईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, साबत सूरत इक्क रखाईआ। ईसा मूसा कर त्यार, सच हदीसा इक्क पढ़ाईआ। मुहम्मद करया ख़बरदार, कलमा नबी इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताईआ। साची वस्त नौजवान, सो पुरख निरँजण आप वरताइंदा। जुग जुग खेले खेल महान, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर परवान, कलयुग आपणा राह वखाइंदा। चारों कुण्ट सुंञ मसाण, नव नौ अन्धेरा छाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप वरताइंदा। साचा नाम नाम सति, निरगुण सरगुण नानक झोली पाइंदा। चार वरन देवे इक्को मति, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। सति सन्तोख धीरज जत, चरन कँवल नत इक्क बंधाइंदा। सर्ब जीआं जाणे मित गत, हरि जू घट घट आसण लाइंदा। बिन हरि नामे काया खेड़ा भट्ठ, पंज तत्त कम्म किसे ना आइंदा। काया अंदर मक्का काअबा मन्दिर शिवदुआला मट्ठ, गुरदुआरा इक्क वखाइंदा। नाता तुट्टे तीर्थ अठसठ, जिस जन सतिगुर आपणा नाम झोली पाइंदा। निर्मल जोत जगे लट लट, घट घट प्रकाश धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप वखाइंदा। साचा दान सति नाम, सतिगुर गुर गुर करे पढ़ाईआ। धुरदरगाही इक्क पैग़ाम, पीर पैग़म्बर रिहा सुणाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को राम, एका तृष्ना वेख वखाईआ। सर्ब जीआं इक्को अमाम, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। सर्ब जीआं इक्को मुकाम, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। सर्ब जीआं एका भगवान, थिर घर नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप वरताईआ। साचा दान नानक धार, हरि दाता दानी आप वरताइंदा। देवे दान कर प्यार, गुर अंगद अंग लगाइंदा। अंगद अंग कर परवान, अमर अमरापद वखाइंदा। अमर अमर हो मेहरवान, राम दास झोली आप भराइंदा। राम दास हो मेहरवान, गुर अर्जन बोध ज्ञान दृढ़ाइंदा। पुरख अबिनाशी देवे दान, साची गाथा आप जणाइंदा। गुरू ग्रन्थ गुर कर परवान, चार जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग एका घर बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दान अनमुल्ला आपणे हट्ट विकाइंदा। देवे दान हरि गोबिन्द चाढ़े रंग, घर साचे वज्जे वधाईआ। हरिराय मिल्या इक्क अनन्द, हरिकिशन वज्जी वधाईआ। गुर तेग बहादर दीआ दान बन्द बन्द, बन्दीखाना सर्ब तुड़ाईआ। पुरख अकाल देवे दान लेखा जाणे गुजरी चन्द, चन्द चांदना इक्क चमकाईआ। भूमका सुहाए पुरी अनन्द, अनन्द मंगल एका गाईआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड,
वरभण्ड फेरा पाईआ। दुष्ट दमन पूरी करी मंग, साची वस्त आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दान जुग जुग झोली आप भराईआ। देवे दान झोली भर, भर झोली ख़ुशी मनाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे वर, वर दाता आप अख्वाइंदा। निर्भय चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए जणाइंदा। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा । आप बंधाए आपणे लड़, पल्लू पल्लू नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान एका घर टिकाइंदा। साचा दान देवे गोबिन्द, माता पिता भेंट चढ़ाईआ। लेखा जाणे सर्ब हिन्द, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। हरख़ सोग ना कोई चिन्द, गमीं रूप ना कोए वटाईआ। लेखे लाई आपणी बिन्द, चौथे जुग चारे बाल करन कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान आप वखाईआ। साचा दान दिता प्यार, प्रेम प्यार इक्क जणाया। सत्थर माणयां साचे यार, सूल्हा सत्थर हेठ विछाया। मंगी मंग अगम्म अपार, पुरख अकाल अग्गे झोली डाहया। तेरा कर्ज़ा दिता उतार, मकरूज़ आपणा र्फ्ज़ अदा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह खेल अवल्ला, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, उच्च अटल्ला डेरा लाइंदा । सच संदेस नर नरेश जुगा जुगन्तर एका घल्ला, शब्दी शब्द शब्द अल्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भगत भगवन्त फड़ाउदा आया पल्ला, आप आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताइंदा। साचा खेल करे हरि ख़ालक, ख़लकत वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर गोबिन्द हरि जू बणाया आपणा बालक, पूत सपूता नाउँ धराईआ। एथे ओथे बणे सदा प्रितपालक, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा देवे खोल्ह, पुरख अगम्म बेपरवाहया। बैठा रहे सदा अडोल, निरगुण सचखण्ड आसण लाया। सरगुण तोले साचा तोल, तोलणहारा सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराया। करे वेस पुरख अगम्म, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, जूनी जून ना कोए वटाइंदा। तत्तव तत्त काया ना कोई तन, छप्पर छन्न ना कोई छुहाइंदा। ना कोई राग ना कोई कन्न, तन्दी तन्द ना कोए वजाइंदा। ना कोई मनसा ना कोई मन, आसा तृष्ना ना कोए वधाइंदा। ना कोई विकार ना कोई डंन, घड़ भन्न ना कोई बणाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मंडल मण्डप ना कोए रखाइंदा। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, चार दीवार ना बणत बणाइंदा। निरगुण निराकार जोत सरूप श्री भगवान, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। अन्त अन्त एका देवे आपणा दान, दाता दानी आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, गुर गोबिन्द भेव चुकाइंदा। गोबिन्द मंगे एका दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। तेरा खेल सदा महान, भेव कोए ना पाईआ। तूं दाता जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। तूं शाह पातशाह राज राजान, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। तूं हुक्मी हुक्म जणाए धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क अल्हाईआ। तेरे गीत गाए चार वेद अठारां पुराण, शास्त्र सिमरत देण दुहाईआ। तेरा अन्त ना पाया अञ्जील कुरान, पीर पैग़म्बर करन सिफ्त सालाहीआ। मैं तेरा छोटा बाल निधान, तेरे चरन बैठा सीस झुकाईआ। कर किरपा देणा दान, मेरी घाल लेखे पाईआ। कलयुग चार कुण्ट दिसे बेईमान, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। चार वरन बणे शैतान, हक़ हक़ीक़त ना कोए समझाईआ। बिन तेरे नाम ना कोई ज्ञान, चौदां विद्या नेत्र नैणां नीर रही वहाईआ। तूं प्रगट होणा विच जहान, इक्क तेरी ओट तकाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां ऊँचां नीचां देणा एका माण, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। एका देणा नाम निधान, एका अक्खर कर पढ़ाईआ। इक्क कराउणा सच इश्नान, दुरमति मैल मैल धुवाईआ। एका देणा पद निरबाण, परम पुरख वड वड्याईआ। इक्क वखाउणा सच मकान, साचा मन्दिर सोभा पाईआ। एका नज़र आए भगवान, दूजा इष्ट ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा दान कलयुग अन्त अन्त वरताईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। गोबिन्द गुर गुर कर परवान, हरि सतिगुर खेल कराइंदा। तेरा मेरा इक्क निशान, दूजा रंग ना कोए चढ़ाइंदा। कलयुग अन्त होए प्रधान, निरगुण जोती जोत डगमगाइंदा। गोबिन्द डंका चले दो जहान, विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब उठाइंदा। करोड़ तेतीसा तुट्टे माण, सुरपति इन्द तख्तों लाहइंदा। सृष्ट सबाई देवे इक्क ज्ञान, नौ खण्ड पृथ्मी आप पढ़ाइंदा। ऊँचां नीचां इक्को माण, राउ रंकां एका दर वखाइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख मेले आपे आण, गुरसिख आपणे अंग लगाइंदा। भगत भगवन्त कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निध दीनन ठाकर, साचा दान वस्त अमोलक अनमुल्ल आप वरताइंदा। अमुल अतुल हरि भण्डार, बण भण्डारी आप वरताईआ। लेखा जाणे जुग चार, नौ सौ चुरानवें जुग गेड़ा आप भुवाईआ। लहिणा देणा जाणे तेई अवतारा, भगत अठारां नाल मिलाईआ। वेखे विगसे ईसा मूसा मुहम्मद संग चार यारा, अल्ला राणी नैण खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द इक्क जैकारा, फतिह डंका डंक वजाईआ। रागी नादी वसे बाहरा, ब्रह्म ब्रह्मादी डेरा लाईआ। आदि जुगादी एकँकारा, अकल कल आपणी आप वरताईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। सम्बल नगर धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ बंक दए वड्याईआ। दो जहानां करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। शब्दी खण्डा तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां
आप चमकाईआ। तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप जणाईआ। बल बावन देवे दान, वल छल आपणा खेल कराइंदा। आपे बल देवे रावण राम, रम्मईआ आपणा रूप वटाइंदा। आपे बल कंस देवे कृष्ना काहन, पकड़ केसी आप गिराइंदा। आपे कलयुग अन्तिम जूठ झूठ करे बलवान, जगत विकारा नाल मिलाइंदा। नाम खण्डा तेज़ कृपान, पुरख अबिनाशी इक्क चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा खेल आपणे हथ्थ रखे निरँकारा, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। कलयुग अन्त हो उज्यारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पावे सारा, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। जन भगतां देवे नाम अधारा, एका वस्त झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दान, हरि हरि नाम कर परवान, परम पुरख हरिजन झोली आप भराईआ। निरगुण नानक निरगुण तत्त, निराकार रूप समाइंदा। सरगुण नानक पंज तत्त, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाइंदा। दोहां विचोला पुरख समरथ, सचखण्ड निवासी राह चलाइंदा। निरगुण नानक सरगुण नानक मार्ग देवे दस्स, लोकमात मात जणाइंदा। निरगुण नानक सरगुण नानक घर लए सद्द, सचखण्ड दुआरे मंग मंगाइंदा। सरगुण नानक निरगुण नानक चरनी जाए ढट्ठ, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। निरगुण नानक अग्गों पए हस्स, फड़ फड़ आपणे गले लगाइंदा। इक्क दूजे दे अंदर जाईए वस, भेव अभेद चुकाइंदा। दो जहान निरगुण सरगुण हो के जाईए फस, फाँसी होर ना कोए पवाइंदा। इक्क दूजे दा बह बह गाईए जस, काग़द कलम भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नानक सरगुण नानक नानक नंना रूप वटाइंदा। पहला नंना कर त्यार, निरगुण रूप वटाईआ। दूजा नंना खोल्ह किवाड़, आपणी जोत जगाईआ । तीजा कक्का कर्मां कुकर्मां मारी मार, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। कक्का मुक्ता करया ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। दूजे कक्के पिच्छे सिहारी कर त्यार, त्रैगुण बन्धन पाईआ। तीजे कक्के थल्ले औकड़ करया ख़बरदार, दो जहान किला कोट निरगुण सरगुण एका चरन वखाईआ। नाम सति दे फेर भण्डार, पुरख अबिनाशी सिर दे उत्ते दे प्यार, लोकमात राह दिता वखाल, बिन अक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड वसया आप निरँकारा, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। सरगुण नानक बण वणजारा, साची वस्त मात ल्याइंदा। चार वरन खोल्ह भण्डारा, जीवां जंतां आप वरताइंदा। सतिनाम सति जैकारा, जै जैकार आप सुणाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाँई करे इक्क प्यारा, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। वरन बरन ते वसे बाहरा, भेव अभेद आप समझाइंदा । एका इष्ट हरि निरँकारा, दृष्ट सर्ब
आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरगुण नानक निरगुण निराकार आप सलाहइंदा। नानक कहे सो पुरख निरँजण निराकार, सचखण्ड वसे साचा माहीआ। हँ ब्रह्म कर पसार, लख चुरासी घाड़त ल्या घड़ाईआ। गुर शब्द विचोला कर त्यार, जुग जुग करे पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे आपणी वार, कलयुग आपणा रंग चढ़ाईआ। एका जोती दस अवतार, दहि दिशा रूप धराईआ। पूरब लहिणा कर्म विचार, दुष्ट दमन दए वड्याईआ। हेम कुण्ट ल्या ठार, साचे पर्बत सोभा पाईआ। किरपा कर दीन दयाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। जननी जन जणया लाल, लाल अनमुलड़ा वेस वटाईआ। दीपक दीआ निरगुण बाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अमृत जाम इक्क प्याल, एका रस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द सूरा हरि बलवान, शब्दी शब्द प्रगटाइंदा। साचा चिल्ला तीर कमान, तीर अंदाज इक्क रखाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, लोकमात वेस वटाइंदा। धुर फ़रमाणा सुण भगवान, लोकमात खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप लगाइंदा। साचा मार्ग गोबिन्द मीत, हरि मित्र प्यारा आप जणाइंदा। आप चलाई आपणी रीत, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। चार वरन ऊँच नीच परखी नीत, झीवर छीबें नाई रंग चढ़ाइंदा। सर्ब बणाए भाई भाई, दूई द्वैती मोह मिटाइंदा। एका अमृत जाम प्याई, अमर अमर वखाइंदा। एका सीस दस्तार बन्नाई, सीस जगदीस बन्न्ह वखाइंदा। एका खण्डां हथ्थ चमकाई, खड़ग खण्डा नाउँ रखाइंदा। एका बाटा एका रस भराई, पंचम बाणी बाण लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या दस्से गुर गुर, गोबिन्द आपणी बूझ बुझाईआ। पुरख अकाल मेल मिलाया धुर धुर, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। इक्क दूजे नाल बहणा जुड़ जुड़, दूई द्वैती रहे ना राईआ। गुर पूरे नूं गुरसिखां दी सदा लोड़, बिन गुरसिखां गुरू कम्म किसे ना आईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त जाए बौहड़, रूप अनूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम नीले वाला माही मारे एका पौड़, चारों कुण्ट दए भुवाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार किनारा करे दौड़, गुरमुख आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या सतिगुर पूरा, एका एक जणाइंदा। गुरसिख मेरा होए नूरा, नूर गुरसिख विच रखाइंदा। सो गुरमुख होए पूरा, जो पुरख अकाल मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताइंदा। साचा खेल हरि करतार, इक्क सत पंज छे वरताईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, सति सतिवादी हुक्म सुणाईआ। पंज प्यारे कर त्यार, छेवें घर दर वड्याईआ। पंजां अमृत ठंडा ठार, भर प्याला जाम प्याईआ। पंजां बणाउणा वड सिक्दार, दे
दे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द रीती इक्क बणाईआ । गोबिन्द सिँघ सिँघ बलवान, बल आपणा आप धराया। पंज प्यारे कर परवान, धुर परवाना हथ्थ फड़ाया। गुर चेला इक्क ज्ञान, चेला गुर रूप वटाया। आपे चरनीं डिगा आण, दोए जोड़ मंग मंगाईआ। ख़ालसा देणा इक्को दान, प्रेम वस्त झोली पाया। बणे विचोला श्री भगवान, पुरख अकाल होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क समझाया। सच संदेसा गुर गोबिन्द, सिँघ सिँघ समझाईआ। पंजां लाहे सगली चिन्द, चिंता चिखा दए मिटाईआ। आप बणा आपणी बिन्द, नादी सुत नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण माण वड्याईआ। पंज प्यारे दे दे माण, गुर सतिगुर आप जणाया। लोकमात दा सति निशान, पंज प्यारे रूप धराया। चार यारी मिटे निशान, अन्त रहे ना राया। सति सन्तोख इक्क ज्ञान, धीरज जत सति वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पन्थ इक्क बणाया। साचा पन्थ बणाया सच्च, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। सर्ब जीआं दा दाता कमलापति, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणयां लए रख, जो जन ओट तकाईआ। अन्तिम पड़दा लए ढक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पन्थ ख़ालसा इक्क सजाईआ। पन्थ ख़ालसा होणा ख़ालस, गुर गुर आप सुणाया। सतिगुर पूरा होऐ सालस, वेखे विगसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आख जणाया। भेव अभेद देवे दस्स, गुर गोबिन्द वड्डी वड्याईआ। गुरमति अन्तिम जाए नस, आपणा मुख छुपाईआ। किसे ना चले कोई वस, भरमे भुल्ले सर्ब लोकाईआ। नानक नाम बाण मारया कस, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर गुर ज्ञान पुरख अकाल श्री भगवान गाए जस, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाहीआ। हरि का नाउँ जिस हिरदे जाए वस, तिस सतिगुर पूरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरू ग्रन्थ गुर उपदेश नर नरेश इक्क वखाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, गुर गोबिन्द आख जणाइंदा। पढ़ पढ़ वक्त सर्ब लँघाउणा, हिरदे गुरू कोए वसाइंदा। अमृत वेले उठ उठ सब ने नहाउणा, दुरमति मैल ना कोए धुवाइंदा। हथ्थ विच माला मणका सब फिराउणा, मन का मणका ना कोए भुवाइंदा। धीरज जत ना किसे रखाउणा, सति सन्तोख ना कोए वड्याइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर अंदर फेरा पाउणा, अग्गे हो बाहर ना कोए कढाइंदा। सिखां नाल सिख लड़ाउणा, गुरमुख गुरमुख नज़र कोए ना आइंदा। पुरख अकाल वेस वटाउणा, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। नानक लिख्या पूर कराउणा, महांबली उतरे आपणा पन्ध मुकाइंदा। चार वरनां नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप ब्रह्मण्डां खण्डां एका मार्ग लाउणा, एका राह चलाइंदा। कलयुग अन्तिम
रहिण ना पाउणा, आपणी हथ्थीं आप मिटाइंदा। सतिजुग साचा धरत मात दी गोद बहाउणा, लोकमात मात प्रगटाइंदा। सन्त सुहेले नाल रलाउणा, भगत भगवन्त जोड़ जुड़ाइंदा। जिस जन एका सतिगुर आत्म अन्तर इक्क धिआउणा, तिस जम नेड़ कदे ना आइंदा। श्री भगवान दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत ना कोए रखाउणा, इष्ट सृष्ट सृष्ट इष्ट आप हो जाइंदा।