पुस्तकालयभाग ११

२० फग्गण २०१८ बिक्रमी तारू सिँघ दे गृह कोरा पुर फारम

आदि अन्त इक्क अवतारा, आदि पुरख बेपरवाहीआ। आदि अन्त इक्क घर बाहरा, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। आदि अन्त इक्क नगारा, निरगुण आपणा शब्द सुणाईआ। आदि अन्त इक्क सिक्दारा, शाह पातशाह हरि रघुराईआ। आदि अन्त इक्क वरतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आदि अन्त एका एक, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। आदि अन्त वेस अनेक, रूप अनूप आप धराइंदा। आदि अन्त लिखे लेख, लिख लिख लेख आप समझाइंदा। आदि अन्त वसे साचे देस, देस दसन्तर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आपणा रंग रंगाइंदा। आदि अन्त एका रंग, रंग रंगीला इक्क उपाईआ। आदि अन्त इक्क पलँघ, थिर घर साचे सेज सुहाईआ। आदि अन्त इक्क मृदंग, बण मर्द मर्दाना आप वजाईआ। आदि अन्त एका सूरा सरबंग, सूरबीर आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप छुपाईआ। आदि अन्त एका राह, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। आदि अन्त इक्क मलाह, हरि पुरख निरँजण बेड़ा आप चलाइंदा। आदि अन्त इक्क सलाह, एकँकारा आप जणाइंदा। आदि अन्त इक्क रुशना, आदि निरँजण नूर धराइंदा। आदि अन्त एका थाँ, अबिनाशी करता साचे धाम सोभा पाइंदा। आदि अन्त इक्क निशान, श्री भगवान आप झुलाइंदा। आदि अन्त इक्क मकान, पारब्रह्म प्रभ आपणा आसण लाइंदा। आदि अन्त इक्क राजान, शाह पातशाह आपणा नाउँ रखाइंदा । आदि अन्त इक्क हुक्मरान, हुक्मी हुक्म आप चलाइंदा। आदि अन्त इक्क मेहरवान, मिहबान बीदो आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप छुपाइंदा। आदि अन्त एका आसण, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। आदि अन्त खेल तमाशन, हरि ख़ालक वेख वखाईआ। आदि अन्त पावे रासन, साचे मंडल दए वड्याईआ। आदि अन्त आपणा नाउँ रख पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता रूप अनूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा

भेव आप जणाईआ। आदि अन्त हरि भेव न्यारा, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे हो उज्यारा, दर घर साचा आप सुहाइंदा। निरगुण जोत कर उज्यारा, दीआ बाती इक्क टिकाइंदा। महल अटल अचल्ल मुनारा, थिर घर वासी आप सुहाइंदा। साचा तख्त कर त्यारा, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। निरगुण रूप अनूप करे खेल अपर अपारा, शाहो भूप वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा रंग रंगाइंदा। आदि रंग पुरख अकाल, आपणा आप रंगाईआ। आपणी खेल करे आपणे धर्मसाल, धुर दरबारे दए वड्याईआ। आपणा दीपक आपे बाल, जोती जोत डगमगाईआ। आपे वसे आपणे नाल, सगला संग आप हो जाईआ। आपे मार्ग दस्से सखाल, साचा मार्ग आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी बणत आप बणाईआ। आदि बणाए आपणी बणत, निरगुण निरगुण दया कमाइंदा। आपे नार आपे कन्त, साची सेज आप हंढाइंदा। आपे वेखे आपणा रंग बसन्त, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर आपे सोभा पाइंदा। आपणा घाड़न आपे घड़, हरि आपे वेख वखाईआ। आपणी सेजा आपे चढ़, आपणा आसण लाईआ। आपणे अंदर आपे वड़ वड़, आपणा बन्धन पाईआ। आपणे घर आपे वेखे खड़ खड़, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा भेव चुकाईआ। आपणे अन्तर हो त्यार, आपणा भेव चुकाइंदा। आपे नारी कन्त भतार, साची सेजा आप हंढाइंदा। आपे वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा आप हो जाइंदा। खेले खेल अगम्म अपार, आप आपणा खेल कराइंदा। अलख अगोचर बेऐब परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा। मुकामे हक़ हो उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा भेव जणाइंदा। आदि आपणी रचना रच, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। निरगुण अंदर वड़या सच्च, सच रखे आपणी वड्याईआ। आपे जाणे खेल तमाश, दूसर संग ना कोए रखाईआ। आपे करे आपणी पूरी आस, आसा आसा विच समाईआ। आपे वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। घर साचा सोभावन्त, सचखण्ड खण्ड वड्याआ। करे खेल श्री भगवन्त, अनुभव आपणा रूप रखाया। आप बणाए आपणी बणत, आप आपणा वेस कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप रचाया। साचा खेल पुरख करतार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, आपणा हुक्म आप जणाईआ। आपे दर दरवेश बणे भिखार, दर आपणी अलख जगाईआ। आपे दाता देवणहार, वड भण्डारी भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, निरगुण अग्गे निरगुण मंग मंगाईआ। निरगुण मंगे आपणा दान, निरगुण झोली पाइंदा। निरगुण बणे राज राजान, निरगुण निरगुण सीस झुकाइंदा। निरगुण शाहो भूप सुल्तान, निरगुण अनक रूप वटाइंदा। निरगुण तख्त निवासी राज राजान, निरगुण सेवक बण बण सेव कमाइंदा। सचखण्ड खेल करे श्री भगवान, भेव कोए ना पाइंदा। आपे देवे आपणा धुर फ़रमाण, आपणे विच्चों आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण दस्से राह, निरगुण सिफ्त सलाहीआ। निरगुण दाता बेपरवाह, बेऐब वड्डी वड्याईआ। निरगुण वेखे आपणा थाँ, निरगुण ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप चुकाईआ। निरगुण आपणा पड़दा चुक्क, आपणी दया कमाइंदा। आपे जाणे आपणा मुख, रूप रंग रेख ना कोए बणाइंदा। आपे सुन्न आपे चुप्प, आपे जै जैकार कराइंदा। आपे प्रकाश आपे अन्धेरा घुप्प, आपणी लुकवीं खेल कराइंदा। आपणे अन्तर आपे पए उठ, आप आपणा बल वधाइंदा। आपणा नाउँ रख अबिनाशी अचुत्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा मता पकाइंदा। सचखण्ड दुआरे हो उज्यार, हरि आपणी दया कमाईआ। निरगुण रूप अपर अपार, निरँकार वड्डी वड्याईआ। इक्क इकल्ला कर पसार, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। ना कोई दूसर मीत मुरार, सगला संग ना कोए रखाईआ। ना कोई मन्दिर चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। सूरज चन्न ना कोए पसार, मंडल मण्डप ना कोए उपाईआ। लोआं पुरीआं ना कोए पसार, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड ना कोए वंडाईआ। ना ज़िमीं ना कोए असमान, धरत धवल ना कोए जणाईआ। जंगल जूह ना उजाड़ पहाड़, समुंद सागर ना कोए वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए अकार, त्रैगुण बन्धन ना कोए रखाईआ। पंज तत्त ना कोए अखाड़, लख चुरासी नाच ना कोए नचाईआ। ना कोई गुरू ना अवतार, पीर पैग़म्बर ना कोए बणाईआ। ना कोई भगत करे विचार, सन्त ध्यान ना कोए लगाईआ। ना कोई शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई रसना जिह्वा दस्से ज़बान, बत्ती दन्द ना कोए सलाहीआ। सचखण्ड बैठ श्री भगवान, इक्क इकल्ला आपणा भेव आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आपणे हथ्थ रखाईआ। साची धार पुरख समरथ, नर हरि आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण देवे निरगुण वथ, निरगुण झोली आप भराइंदा। निरगुण मार्ग आपे दस्स, निरगुण राह आप वखाइंदा। निरगुण अन्तर आपे वस, निरगुण आपणा भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। साचा बन्धन हरि हरि पा, आपणा खेल कराईआ। निरगुण निरगुण लए प्रना, नारी कन्त रूप धराईआ। निरगुण मेला सहिज सुभा, निरगण वेखे चाँईं चाँईंआ।

निरगुण सेवा लए कमा, दाई दाया रूप वटाईआ। निरगुण जननी जन बणे आप बेपरवाह, धन्न जणेंदी माई आपणा नाउँ रखाईआ। सुत दुलारा लए जा, शब्दी शब्द प्रगटाईआ। आपणी गोदी आप उठा, आपे ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे चढ़या जा, आपणा बंस आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। सुत दुलारा ल्या जम्म, जन जनणी हरि अख्वाइंदा। निरगुण निरँकार जाणे आपणा कम्म, दूजी किरत ना कोए रखाइंदा। पवण स्वास ना कोए दम, तत्तव तत्त ना कोए बणाइंदा। आपणा खेल कर भगवन, रूप अनूप आप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा आप उठाइंदा। सुत दुलारा छोटा बाला, शब्दी शब्द आप उठाया। करे खेल हरि गोपाला, दीनन आपणी दया कमाया। आदि जुगादि होए रखवाला, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाला, चरन कँवल ध्यान जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाया। सुत दुलारे कर ध्यान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। थिर घर तेरा इक्क मकान, थिर घर वासी वंड वंडाइंदा। आदि अन्त इक्क निशान, सति सतिवादी तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल श्री भगवान, शब्दी शब्द शब्द जणाईआ। तेरा रूप रूप महान, अनूप तेरी वड्याईआ। तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखे भगवान, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। तेरा बंस वेखे दो जहान, सहँसर वेखे तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुत दुलारा कर प्रणाम, दोए दोए सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी पकड़या तेरा दाम, दामनगीर एका नज़री आइंदा। आदि जुगादि तेरा मिले इक्को नाम, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। बण सेवक करां साचा काम, साची सेव कमाइंदा। मैं बरदा तेरा ग़ुलाम, गुरबत होर ना कोए वधाइंदा। निउँ निउँ झुक झुक करां सलाम, अलैकम तेरा रंग वखाइंदा। तेरा इक्को इक्क पैग़ाम, सच पैग़म्बर मोहे भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा नाता तुट ना जाइंदा। तेरा नाता मंगां दान, शब्दी शब्द सीस झुकाया। सचखण्ड वेखां खेल महान, तेरा रूप अनूप समाया। हउँ बालक बाल अञ्याण, तुध बिन अवर ना दीसे कोई साया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सद तेरा ध्यान लगाया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया आप कमाईआ। तेरा मेरा इक्क मकान, एका घर वज्जे वधाईआ। तेरा मेरा इक्क निशान, मेरा निशान तेरी वड्याईआ। तेरा मेरा इक्क फ़रमाण, मेरा फ़रमाण तेरी शनवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा देवे

हरि, हरि हरि जू एका एक जणाया। शब्दी सुत तेरा दर घर, धुर दरबारी आप बणाया। निरभउ चुकाए भय डर डर, भयानक रूप ना कोए रखाया। आदि अन्त पल्लू फड़ फड़, तेरा संग निभाया। तेरा वेखा घाड़न घड़ घड़, रूप अनूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाया। साचे सुत तेरा निशान, हरि जू हरि हरि आप झुलाइंदा। खेले खेल श्री भगवान, भेव अभेद खुल्हाइंदा। तेरी उत्पत करे सन्तान, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गोद बहाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड खेल महान, सूरज चन्न तेरा नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी धार आप चलाइंदा। साची धार चलाए हरि निरँकार, एका गुण जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। लोआं पुरीआं वेख अखाड़, दो जहान करे रुशनाईआ। रवि ससि दे सहार, मंडल मण्डप दए वड्याईआ। जल जल पावे आपे सार, थल थल तेरा रूप वखाईआ। त्रैगुण माया कर त्यार, तेरी चरन धूढ़ लाए छाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे भण्डार, रजो तमो सतो नाल प्रनाईआ। पंज तत्त तत्त अकार, निराकार साकार रूप वटाईआ। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश कर पसार, मन मति बुध बन्धन नाल मिलाईआ । लख चुरासी भाण्डा घड़े बण ठठयार, चार खाणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द दए वड्याईआ । साचे शब्द तेरा हुलारा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा सहारा, सब तेरी ओट तकाइंदा। मेरा नाउँ तेरा भण्डारा, तेरा भण्डारा अतोट अतुट वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फ़रमाणा आप सुणाइंदा। सच फ़रमाण श्री भगवान, शब्दी शब्द जणाया। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, तेरा ज्ञान विष्न ब्रह्मा शिव दए पढ़ाया। विष्नूं चरन कँवल कँवल चरन ओट मंगे एका आण, ब्रह्म वेता सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द आप वड्याआ। साचे शब्द तेरा बल, हरि जू हरि हरि आप रखाइंदा। तेरे अन्तर जाए रल, दिस किसे ना आइंदा। तेरा संदेस लोक परलोक देवे घल्ल, दो जहानां आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव देवे दस्स, हरि जू हरि हरि आप जणाया । लख चुरासी अंदर जाए वस, आपणा आप मुख छुपाया। तेरा नूर करे प्रकाश, जोती जोत डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप समझाया। सुण संदेस श्री भगवन्त, शब्दी शब्द सीस झुकाइंदा। तूं साहिब दाता बेअन्त, हउँ बालक भेव ना आइंदा। तेरा नाउँ मेरा मंत, मेरा मंत तेरा नाउँ वड्याइंदा। तेरा लेखा आदि अन्त, आदि अन्त तेरा खेल मोहे भाइंदा। तूं घाड़त घड़ें लख चुरासी जीव जंत, घट घट मेरा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला आपणे संग मिलाइंदा।

सच वक्त दस्स मेरे निरँकार, शब्दी शब्द मंग मंगाया। निरगुण सरगुण तेरी धार, लख चुरासी वंड वंडाया। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार, दोए दोए जोड़ सीस झुकाया। दर दर वेस बण भिखार, खाली झोली लैण भराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होए सहाया। साचा वेला हरि जू रिहा जणा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। करे खेल अगम्म अथाह, दिस किसे ना आइंदा। निरगुण सरगुण वेस लए वटा, आपणा रूप वखाइंदा। जुग चौकड़ी वंड लए वंडा, पाँधी आपणा पन्ध रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। भेव अभेद खोल्हे निरँकारा, आपणी बूझ बुझाईआ। शब्दी तेरा सति भण्डारा, विष्नूं झोली आप भराईआ। शब्दी तेरा नाद जैकारा, ब्रह्मा दए वजाईआ। शब्दी तेरा अन्त अखाड़ा, शंकर दए वखाईआ। सरगुण निरगुण करे प्यारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। गुर गुर रूप विच संसारा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे विगसे वेखणहारा, चारे खाणी दए बुझाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पावे सारा, चारे बाणी दए पढ़ाईआ। चारे बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाए आपणी वारा, अनाद नाद धुंन वजाईआ । चारे वरन दे सहारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका पल्लू नाम फड़ाईआ। चारे कुण्ट हो उज्यारा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। सति सतिवादी साची कारा, सत्तां दीपां पड़दा लाहीआ। बोध अगाधी एका नाअरा, गुर गुर आपणा आप बुझाईआ। राग नाद ना पावे सारा, तीस बतीस ना कोए वड्याईआ। करे खेल आप निंरकारा, निरगुण आपणा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेसा एका वार जणाईआ। एका वार श्री भगवान, आपणा आप जणाया। साचे सुत होणा बलवान, बलधारी बल वधाया। जुग चौकड़ी खेल महान, निरगुण सरगुण आप कराया। गुर अवतार दे दे दान, लोकमात सेवा लाया। शब्दी शब्द इक्क ज्ञान, निष्अक्खर इक्क पढ़ाया। सति सतिवादी सति निशान, सचखण्ड दुआरे आप वखाया। जोती जोत जोत महान, नूर नुराना डगमगाया। शब्दी शब्द शब्द धुन्कान, अनहद नादी राग अल्हाया। मन्दिर अंदर सच मकान, साचा हट्ट इक्क खुल्हाया। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फोलाया। जुग चौकड़ी कर परवान, जुग जुग आपणा वेस वटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर देवे दान, कलयुग हिस्सा आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क सुणाया। साची सिख्या एका सिख, शब्दी शब्द ख़ुशी मनाइंदा। पारब्रह्म प्रभ पाई भिख, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। बिन कलम दवातों लेख दिता लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा।

आपे वन्डया आपणा हिस, दूजा शरीक ना कोए रखाइंदा। आदि अन्त रखे आपणी साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। साचा खेल दस्से बेअन्त, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बणाए बणत, लोकमात वंड वंडाईआ। अन्त करे सब दा अन्त, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल पुरख समरथ, आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी चलाए रथ, बण रथवाही फेरा पाइंदा। लेखा जाणे तत्त अठ्ठ, अठ्ठ तत्त सेव कमाइंदा। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, बण पाँधी पैंडा आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा घट घट, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। सुत दुलारा कहे श्री भगवान, आपणा भेव मोहे जणाईआ। सचखण्ड वसे तूं मकान, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, लख चुरासी वंड वंडाईआ। तेरा नाम सति निशान, रूप रेख ना कोए रखाईआ। कवण बिध प्रगट होवे विच जहान, मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गति मित तेरे हथ्थ रखाईआ। पुरख अबिनाशी कहे पुकार, कूक कूक सुणाया। तेरा मेरा इक्क विहार, बिवहारी खेल रचाया। जन भगतां देवां दरस दीदार, निरगुण नूर नूर धराया। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, मन्त्र ज्ञान इक्क जणाया। पारब्रह्म ब्रह्म इक्क सन्तान, सति सतिवादी दए वखाईआ। सुरती मेला शब्दी काहन, गोपी काहन रूप वटाया। बिन पढ़यां देवे आप ज्ञान, साचा मन्त्र आप सुणाया। एथे ओथे दो जहानां वेखे आण, आप आपणा दरस कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप रचाया। साचा खेल जुग जुग चार, चार चार वंड वंडाईआ। साचा खेल नौ नौ दुआर, दुआर दुआर वेख वखाईआ। साचा खेल नौ नौ धार, नव नौ आपणा फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग चले इक्क विहार, वेस अनेक अनेक वेस आप वटाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा रंग रंगाईआ। नव नौ चार तेरा रंग, हरि साचा सच जणाइंदा। गुर अवतारां आत्म सेज तेरा पलँघ, साची सेजा आप सुहाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क मृदंग, बण मर्दाना आप वजाइंदा। नंगी होण ना देवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। देवे वड्याई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्डां तेरा माण रखाइंदा। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पड़दा आपे लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी झोली पाइंदा। चारे जुग तेरी झोली, सो पुरख निरँजण आपे पाईआ। तेरे कंध उठाए डोली, लोकमात फिराईआ। करे खेल हौली हौली, भेव किसे ना आईआ। अन्तिम सब दी खेले होली, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चार जुग दए वंड, वंडणहार आप निरँकारा। लेखा जाणे विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खेल न्यारा। सेवा लाए सूरज चन्द, दिवस रैण करन निमस्कारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। अपर अपार खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फड़ाए पल्ला, जुग जुग गेड़ा आप भुवाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पार कराए कर कर हल्ला, पाँधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम संदेस नर नरेश एका घल्ला, सृष्ट सबाई आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द शब्द वड्याइंदा। साचे शब्द तेरी धार, जुग चौकड़ी आप चलाईआ। निरगुण सरगुण लए अवतार, जीव जंत करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त खोल्ह किवाड़, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। साचे सन्तां दे दीदार, दरसी आपणा दरस कराईआ। साचे गुरमुख दए अधार, गुर गुर एका बूझ बुझाईआ। साचे गुरसिख करे पार, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। मुर्शद मुरीद देवे इक्क दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। गुर अवतार करन पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरी कुदरत तूं ही जाणे आप निरँकार, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। हउँ सेवक चाकर सेवादार, बण सेवक सेव कमाईआ। कोटन कोटि तेरे नाउँ कर उज्यार, लोकमात गीत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा खेल वखाए जग, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। शाह पातशाह सूरा सर्बग, हुक्मी हुक्म आप फिराईआ। जुग चौकड़ी जायण लँघ, अन्त कन्त सर्ब कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। चार जुग भेव अपारा, भेदी भेद जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गायन वारा, लिख लिख जीव जंत समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर निउँ निउँ करे निमस्कारा, सीस जगदीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपारा, गुर शब्द दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द शब्द सलाहीआ। गुर शब्द गुर होवे बलवान, सो पुरख निरँजण आदि जणाया। नानक निरगुण लै के आवे दान, सरगुण जीव जंत वरताया। गोबिन्द वखाए इक्क निशान, सच निशाना इक्क उठाया। चार वरन देवे माण, ऊँच नीच राउ रंक गले लगाया। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, पुरख अकाल इष्ट वखाया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, रूप अनूप लए वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणा भेव चुकाया। आदि शब्द गुर उपज्या बलवान, हरि हरि आप उपाया। अन्तिम प्रगट होए विच जहान, गुर गुर आपणा रूप वखाया। नौ खण्ड पृथ्मी देवे इक्क ज्ञान, विष्न ब्रह्मा शिव लए पढ़ाया। आत्म परमात्म कर परवान, दर घर साचे लए मिलाया। नाता तोड़ कूड़ जहान, साची सिख्या

दए समझाया। एका मन्दिर इक्क मकान, एका हरि जू नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए समझाया। साचा खेल हरि समझाउणा, हरि हरि आपणी दया कमाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाउणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। शब्दी शब्द डंक वजाउणा, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। एका सतिगुर नज़री आउणा, ना मरे ना जाईआ। एका अक्खर आखर आप पढ़ाउणा, एका कलमा दए समझाईआ। एका नबी नज़री आउणा, एका रसूल असूल दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणा भेव चुकाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आए, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। शब्दी गुर वेस वटाए, दिस किसे ना आइंदा। निहकलंका नाउँ रखाए, दो जहानां फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी लहिणा झोली पाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप रखाइंदा। शब्दी शब्द तेरा संग, सगला संग आप रखाईआ। कलयुग अन्तिम करे भंग, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। नार दुहागण वेखे रंड, सृष्ट सबाई फेरा पाईआ। घर घर तोड़े माण घमंड, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। मेट मिटाए भेख पखण्ड, भेखी आपणा खेल जणाईआ। सति सतिवादी चाढ़े चन्द, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। प्रगट हो सूरा सरबंग, सूरबीर आपणा बल जणाईआ। गोबिन्द गीत सुहागी छन्द, जीव जंत करे पढ़ाईआ। चार वरन इक्क अनन्द, एका रस दए वखाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, पल्लू नाम गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका गुर अख्वाईआ। आदि अन्त एका गुर, गुर शब्दी नाउँ रखाइंदा। आदि अन्त एका सुर, एका ताल वजाइंदा। आदि अन्त एका घुड़, शाह अस्वारा आसण लाइंदा। आदि अन्त जाए बौहड़, जुग जुग वेस वटाइंदा। आदि अन्त रिहा दौड़, निरगुण सरगुण पन्ध मुकाइंदा। आदि अन्त लख चुरासी वेखे रीठा मिट्ठा कौड़, घट घट आपणा रूप धराइंदा। आदि अन्त किसे हथ्थ ना आए ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले पर्बत, आपणा आसण लाइंदा। आदि अन्त कोई चढ़ ना सके सच्चे पौड़्ह, बिन नानक दरस कोए ना पाइंदा। आदि अन्त बुझा ना सके कोई औड़, बिन गोबिन्द अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। आदि अन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द इक्क वड्याइंदा। गुर शब्द इक्क इक्क बलवान, जुगा जुगन्तर वेस वटाइंदा। सति सतिवादी सच निशान, लोकमात आप झुलाइंदा। कलयुग अन्तिम चार वरन पावे इक्को आण, एका राह वखाइंदा। शाह सुल्तान राज राजान सर्ब मिट जाण, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। जीव जंत राउ रंक पुरख अकाल एका गाण, फतिह डंका इक्क वजाइंदा। सति सतिवादी सत्त रंग झुलाए निशान, सत्तां दीपां आप उठाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होण हैरान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार करन ध्यान, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। पीर पैग़म्बर

करन सलाम, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। जो घल्लदा रिहा आप पैग़ाम, पीर पैग़म्बर मात पढ़ाइंदा। मुल्ला शेख़ मुसायक दस्सदा रिहा असलाम, इस्म आज़म आप जणाइंदा । मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला, हक़ हक़ीक़त जणाए सच कलाम, कलमा हक़ हक़ वखाइंदा। चौदां तबक वेखणहारा निज़ाम, शाह पातशाह आपणा रूप वटाइंदा। चार यारी जिस बरदे करे ग़ुलाम, सेवक साची सेव समझाइंदा। ज़बराईल असराफ़ील मेकाईल देदां रिहा पैग़ाम, आयत शरायत आप सुणाइंदा। सो अमाम खेल करे महान, बेनक़ाब आपणा पड़दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त वसे एका घर, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। सतिनाम दा ठंडा पाणी, सतिगुर नानक रिहा पा। गुरसिख अन्तर पढ़े बाणी, आत्म इक्क लिव ला। दिवस रैण सुणे अकथ कहाणी, रसना जिह्वा बन्द करा। सतिगुर देवे पद निरबाणी, घर विच घर दए वखा। जोत जगे इक्क महानी, नूरो नूर नूर रुशना। राग सुणाए सच्चे कानी, अनहद नादी नाद वजा। नाता तोड़े पंज शैतानी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार गवा। तिस सतिगुर सच्चा आपणे चरन करे परवानी, साची सरन लए बहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिनाम दा सच्चा पाणी, गुरू ग्रन्थ रिहा बरसा। गुरू सिख पढ़े गुर गुर धार, गुर शब्दी बूझ बुझाईआ। जो पढ़ पढ़ रहे विसार, तिस राए धर्म दए सजाईआ। एथे ओथे होए खुआर, नानक गोबिन्द दए ना अन्त गवाहीआ। जो दोए दोए जोड़ करन सदा निमस्कार, इक्को ओट रखाईआ। सो सुणदे उतरे पार, जो बैठे ध्यान लगाईआ। नानक लाई इक्क गुलज़ार, गोबिन्द बूटा रिहा महकाईआ। पुरख अकाल सेवादार, बण माली सेव कमाईआ। जिस जन भुलया नानक निरँकार, तिस जन एथे ओथे कोए ना मिले थाईंआ। अमृत रस आत्म अन्तर, गुर शब्दी आप बरसाइंदा। पंज तत्त विकारा त्रैगुण बुझे लग्गी बसन्तर, सति सति कराइंदा। जो जन पढ़े सतिनाम मन्त्र, तिस जन दूजा फुरना फुर कदे ना जाइंदा। वेखे घर विच गगन गगनंतर, मंडल मण्डप फेरा पाइंदा। बाहरों वेखे पहने बस्त्र, अंदर निरगुण निराकार जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम सति दा ठंडा पाणी, गुरमुख गुरमुख खेल महानी, गुर गुर आप कराइंदा। अमृत पीणा ठंडा रस, तिस गुरसिख गुर गुर आप जणाईआ। सतिगुर सरनाई जाणा ढट्ठ, माण मोह मिटाईआ। नाता तुट्टे तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा कोए ना पाईआ। काया मन्दिर अंदर साचा तीर्थ तट, सर सरोवर दए वखाईआ। सतिगुर नानक दो हथ्थां अमृत रिहा झट्ट, गुरमुख विरला पाईआ। मनमुख दूरो दूरो जांदे नट्ठ, अंदर वड़ दरस कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट फिरदे हट्टो हट्ट, हरि का नाम हथ्थ किसे ना आईआ। मणका मणका माला रहे रट, मन का मणका ना कोए भुवाईआ। दूई द्वैत ना मिले फट, एका रंग

ना कोए रंगाईआ। सतिगुर नानक जिस दे होया वस, सो जन दूजे दर ना मंगण जाईआ। निरगुण करे पूरी आस, सरगुण घर वज्जे वधाईआ। तिस गुरमुख कहो शाबाश, जिस गोबिन्द मिल्या सच्चा माहीआ। बिन गोबिन्द सृष्टी होई उदास, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नेत्र रोवे पृथ्मी आकाश, विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरलाईआ। गुरसिखां बुझाए ना कोए प्यास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अमृत आपे सिंच, गोबिन्द बूटा हरा कराईआ। गोबिन्द बूटा ना जाए सुक्क, पुरख अकाल आप लगाया। घर घर विच सतिगुर पूरा गुर गोबिन्द गुर शब्दी पए उठ, जो जन आत्म अन्तर ध्यान लगाया। गुरसिख माया ममता हउमे हंगता जड़ देवे पुट्ट, सच सुच्च एका झोली पाया। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा अमृत जाम प्याला देवे घुट्ट, तृष्ना तृखा दए मिटाया। नानक घर अनमुल्ली लुट्ट, कलयुग जीव लुट्टण कोए ना जाया। पंच विकारे मिल मिल भाग गए निखुट, गुर का शब्द ना रिदे वसाया। सतिगुर पूरा कदे ना जाए रुठ, अन्त रुठड़े लए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अमृत सच्चा बाटा, गुर गोबिन्द हथ्थ फड़ाया। गोबिन्द हथ्थ अमृत बाटा, चार वरनां रिहा प्याईआ। गुरसिख करना पूरा घाटा, वेला गया हथ्थ ना आईआ। अन्त पन्ध मुक्के वाटा, पंज तत्त काया संग ना जाईआ। जगत तमाशा खेल बाजीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। धन्न गुरसिख धन्न गुरमुख जिस सतिगुर नानक मिल्या कमलापाता, गुर गोबिन्द गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पुरख अकाल गोबिन्द बूटा आप लगाईआ।

सतारां सौ पैंसठ बिक्रमी अन्त नदेड़, गोबिन्द आपणा खेल कराइंदा। पंज तत्त काया खेल जगत निबेड़, जोती जोत डगमगाइंदा। आपणे हथ्थ रख के आपणा गेड़, भेव अभेद छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर नूर विच मिलाइंदा। देह जोत पंज तत्त, अस्व घोड़ा शब्दी रूप वटाईआ। करे खेल खेल समरथ, हथ्थ आपणे रख वड्याईआ। गुरू ग्रन्थ गुर गाउणा जस, गुरसिखन इक्क वड्याईआ। दूसर किसे ना होणा वस, पंज तत्त गुरू ना कोए मनाईआ। एका ओट लैणी रख, पुरख अकाल होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आपणे विच छुपाईआ। गोबिन्द सूरा कर प्याना, आपणा वेस वटाइंदा। सति सरूपी सति ज्ञाना, गुर शब्दी शब्द जणाइंदा। मेरा अंगीठा फोल ना वेखणा कोई निशाना, गुरसिखां सिख समझाइंदा। मेरा धाम सच टिकाणा, एथे ओथे दो जहान वखाइंदा। मेरा सिख मेरा निशाना, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। आपणी हथ्थीं बध्धा गाना, साचा सगन मनाइंदा। सारा बंस कीता

कुरबाना, मात पित पूत भेंट चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। आपणा भेव सतिगुर सूरा, सूरबीर आप जणाईआ। दिवस रैण मास बरस होया पूरा, दूर दुराडा नेड़े आईआ। गुरमुख नाता तोड़ कूड़ो कूड़ा, आपणी बूझ बुझाईआ। मस्तक लाई चरन धूढ़ा, दुरमति मैल धुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा देवे गोबिन्द, गुर गुर आप जणाइंदा। पन्थ ख़ालसा मेटणी चिन्द, चिंता चिखा ना कोए रखाइंदा। इक्को मिल्या वाली हिन्द, गोबिन्द आपणा रूप धराइंदा । पन्थ ख़ालसा मेरी बिन्द, दूजा पूत ना कोई मैं बणाइंदा। अमृत दे के आया सागर सिन्ध, पंज प्यारे गंढ्ढ वखाइंदा। गुरदुआर बैठ ना किसे करनी चुगली निन्द, द्वैत रूप ना कोए जणाइंदा। गुरू ग्रन्थ गुरदेव सर्ब बख्शिंद, पत्तत पापी पार कराइंदा। लेखा मुके जीव इंड पिण्ड, ब्रह्मण्ड दर घर साचे आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा पड़दा आप खुल्हाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल अपार, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी शाह सिक्दार, धुर फ़रमाणा हुक्म चलाइंदा। भूपत भूप बेऐब परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दरगाही भेव ना आइंदा। शब्दी शब्द कर त्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड कर पसार, लोआं पुरीआं आपणा बन्धन पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे आधार, त्रैगुण माया कर शृंगार, पंचम तत्त तत्त प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग जुग खेल हरि करतारा, आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी कर पसारा, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती डगमगाइंदा। शब्दी नाद नाद धुन्कारा, अनहद रागी राग सुणाइंदा। आत्म ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म वेख वखाइंदा। ईश जीव दे सहारा, जगदीस रंग चढ़ाइंदा। महल अटल उच्च मुनारा, काया बंक आप बणाइंदा। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़ा, पंज दस आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाइंदा। आपणी रचना पुरख अबिनाश, एका एक रचाईआ। लख चुरासी खेल तमाश, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। घट घट अंदर मन्दिर पावे रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, पवण पवणां विच रखाईआ। दीपक दीआ कर प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। पंज तत्त वेखे काया गढ़्ह, हरि जू हरि हरि खेल कराइंदा। लेखा जाणे चेतन जड़्ह, भेव कोए ना पाइंदा। सरगुण अंदर निरगुण वड़, आपणा रूप वटाइंदा। आपणा पल्लू आपे फड़, आपणा संग निभाइंदा। आत्म सेजा आपे चढ़, ब्रह्म आपणा पड़दा लाहइंदा। बजर कपाटी तोड़ गढ़्ह, बंक दुआरा आप

खुल्हाइंदा। बिन अक्खर विद्या आपे पढ़, आपणा नाउँ आप समझाइंदा। कर खेल श्री भगवन, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सति सतिवादी सच निशान, गृह मन्दिर आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी खेल खिलाइंदा। लख चुरासी खेल अपारा, पारब्रह्म प्रभ आप कराईआ। आत्म परमात्म दे सहारा, एका ओट जणाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर वड्याईआ। एका दीप इक्क उज्यारा, एका नूर नूर रुशनाईआ। एका हट्ट इक्क वणजारा, एका वस्त रिहा वरताईआ। एका नाद शब्द धुन्कारा, एका आत्मक राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईश जीव करे कुड़माईआ। ईश जीव एका नाता, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। खेले खेल पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाइंदा। दरस दिखाए इक्क इकांता, अनुभव आपणा रूप वटाइंदा। आपे होए पिता माता, बालक आपणी गोद बहाइंदा। आपे देवणहारा साची दाता, वस्त अमोलक आपणा नाउँ झोली पाइंदा। आप सुणाए साची गाथा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी वेख वखाइंदा। लख चुरासी वेखण जोग, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण करे सति संजोग, हरि पुरख निरँजण ख़ुशी मनाईआ। एकँकारा पढ़े सलोक, आदि निरँजण गीत ढोला सोहला साचा गाईआ। अबिनाशी करता निर्मल जगाए जोत, श्री भगवान करे रुशनाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखणहारा साचा कोट, घर एका कुण्डा लाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बैठा रहे अलोप, दिस किसे ना आईआ। अनडिठड़ी धार आपे जाणे आपणा सलोक, सूरबीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी आपणे मार्ग पाईआ। लख चुरासी मार्ग पा, हरि जू हरि हरि आपणा खेल कराइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगा, साची सेवा इक्क जणाइंदा। गुर गुर शब्द शब्द प्रगटा, गुर गुर एका बूझ वखाइंदा। निरगुण आपणा तत्त प्रगटा, निराकार वंड वंडाइंदा। मन मति बुध दए टिका, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश, चारों कुण्ट त्रैगुण पड़दा आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख करतारा, अनुभव आपणी धार चलाईआ। अजूनी रहित हो त्यारा, पुरख अकाल वेस वटाईआ। लख चुरासी कर पसारा, घट घट आपणी जोत जगाईआ। वसणहारा ठांडे दरबारा, हस्त कीट रिहा समाईआ। शब्दी शब्द गुर अवतारा, गुर गुर आपणा वेस वटाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए जणाईआ। सेवा लाए गुर अवतारा, हुक्मी हुक्म आप फिराईआ। तख्त निवासी एकँकारा, साचे तख्त बैठा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख अगम्म, अगोचर वड वड्याईआ। ना मरे ना पए जम्म, जीवण जुगत ना कोए रखाईआ। ना कोई राग ना कोई

कन्न, धुंन नाद ना कोए शनवाईआ। ना कोई आसा मनसा दए मन, मति बुध ना कोए वड्याईआ। ना कोई तत्तव ना कोई तन, त्रैगुण बन्धन ना कोए पाईआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, ना कोई दीप करे रुशनाईआ। ना कोई घड़े ना कोई देवे भन्न, बण ठठयार ना कोए बणाईआ। ना कोई देवणहारा डंन, ना कोई देवणहार सजाईआ। आदि जुगादि श्री भगवान, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग लाया आदि, शब्दी शब्द शब्द वड्याआ। विष्न ब्रह्मा दिती दाद, साची वस्त आप वरताया। खेले खेल हरि ब्रह्मादि, ब्रह्मादिक रंग रंगाया। धुरदरगाही एका नाद, हरि रागी राग सुणाया। आपणे विच्चों आपा काढ, निरगुण सरगुण रूप वटाया। आपे देवणहारा दाद, अक्खर वक्खर आप पढ़ाया । आपे हर घट रिहा विस्माद, बिसमाद आपणा रूप वटाया। आपे रखे आपणी याद, विसर कदे ना जाया। आपे होए बोध अगाध, अगाध बोध भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाया। साचा मार्ग लाए जग, लोकमात वड वड्याईआ। करे खेल सूरा सरबग, बेअन्त हरि रघुराईआ। तख्त निवासी साचे धाम बैठा सच्च, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। आपणा पड़दा आपे कज्ज, लख चुरासी मुख छुपाईआ। दो जहानां रिहा भज्ज, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। नाम जैकारा बोले गज्ज, निरगुण सरगुण दए सुणाईआ । आपे जाणे साची हद्द, पार किनारा ना कोए रखाईआ। आपे होए आपे नालों अड्ड, आपणी वंडण आप वंडाईआ। आपे काया चोले वसे डूँग्घी खण्ड, अन्ध अन्धेरे डेरा लाईआ। आपे आत्म परमात्म बणाए साची यद, विश्व यद आप रखाईआ। आपे अमृत जाम प्याए मदि, सति सरूर इक्क रखाईआ। आपे घर विच बह बह करे लड, आत्म परमात्म ख़ुशी मनाईआ। आपे सच निशाना देवे गड्ड, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, निरगुण निराकार आप कराइंदा। विष्नूं विश्व दए हुलारा, सांगोपांग इक्क रखाइंदा। ब्रह्मा करे ब्रह्म पसारा, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। शंकर देवे इक्क अखाड़ा, त्रिसूल एका हथ्थ रखाइंदा। बाशक तशका कर शृंगारा, कंठ माला गल लटकाइंदा। त्रैगुण माया रच अखाड़ा, पंचम आपणा नाच नचाइंदा। आपणी इच्छया कर पसारा, ब्रह्मा सुत आप प्रगटाइंदा। सनक सनंदन सन्त कुमारा, चारे मुख मुख सलाहइंदा। पिछला रूप लोकमात विच अवतारा, आप आप परगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वखाइंदा। सन्त कुमारा कर कर पार, बराह रूप आप वटाईआ। यगै पुरष हो त्यार, हाव ग़रीव करे रुशनाईआ। नर नरैण खेल अपार, लोकमात मात वड्याईआ। दत्ता त्रै दर पसार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। कपल मुल खोल्ह किवाड़, इक्क ज्ञान समझाईआ। रिखप

देव दे निशान, सच निशाना इक्क झुलाईआ। पिरथू देवे साचा दान, अन्न दाणा झोली पाईआ। मत्तस बख्शे इक्क ध्यान, जल जल आपणा रूप धराईआ। कछप करे आप प्रधान, मिन्दिरा एका सीस टिकाईआ । धनंतर वैद कर परवान, साचा औखध दए समझाईआ। मोहणी रूप कर भगवान, सब दा माण गंवाईआ। बल बावण वेखे आण, बाल बिरध रूप ना कोए जणाईआ। हँसा खेल करे महान, ब्रह्मे सुत करे पढ़ाईआ। प्रहिलाद लज्जया रखे आण, नर सिँघ आपणा वेस वटाईआ। ध्रू बालक देवे ज्ञान बिन विद्या करे पढ़ाईआ। गज देवे इक्को दान, एका खण्डा नाम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस अनेक रूप वटाईआ। रूप अनेक श्री भगवान, जुग करता आप वटाइंदा। आपे वेखे मार ध्यान, बल आपणा आप जणाइंदा। आपे परस राम देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपे रूप धरे राम भगवान, दसरथ बेटा जगत अख्वाइंदा। आपे घट घट करे पहचान, आपे दिस किसे ना आइंदा। आपे ग़रीब निमाणयां देवे माण, फड़ बांहों गले लगाइंदा। आपे दुष्ट हँकारी देवे हाण, गढ़्ह हँकार तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणे वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता उतरया पार, द्वापर हरि जू वेख वखाईआ। वेद व्यासा कर त्यार, आपणी विद्या आप पढ़ाईआ। पुराण अठारां कर त्यार, लख चार सतारां हज़ार सलोक गणाईआ। ऊँची कूक कूक कहे पुकार, एका नाद अल्हाईआ। एका रूप निराहार, आदि निरँजण वड वड्याईआ। चतुर्भुज बेमिसाल, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, युग युग आपणी खेल कराईआ। खेल कराए हर मेहरवान, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। धारे रूप कृष्ना काहन, नंद जसोदा दए वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, बिदर सुदामा गले लगाईआ। अर्जन एका दे ज्ञान, अठ्ठ दस दस अठ्ठ अठारां अध्याए करे पढ़ाईआ। त्रिलोकी नाथ खेल महान, सच सलोक इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलयुग लोकमात प्रगटाया। बोधी शब्दी इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म इक्क दृढ़ाया। करे खेल बेपहचान, दिस किसे ना आया। पंज तत्त काया देवे इक्क पैग़ाम, पैग़म्बर आपणा रूप वखाया। ईसा मूसा दे कलाम, कलमा अमाम आप पढ़ाया। मुकामे हक़ बैठ सच मकान, साचा काअबा दए जणाया। खेले खेल वाली दो जहान, दोए दोए आपणा रूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह चलाया। जुग जुग राह चलाए हरि हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। लोकमात खोल्हे दर दर, दर दरवाज़ा आप जणाईआ। लख चुरासी जीव फड़ फड़, जुग जुग आपणे मार्ग लाईआ। सरगुण अंदर निरगुण वड़ वड़, करे सच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वरताईआ।

वरताए खेल नौजवान, नौबत आपणे नाम वजाइंदा। इक्क मुहम्मद कर परवान, सच हदीस इक्क सुणाइंदा। एका कलमा इलाही कलाम, काया कुरा आप समझाइंदा। एका देवे सच पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, उम्मत उम्मती खेल खिलाइंदा। उम्मत उम्मती खेल खिलाया, निरगुण सरगुण वड वड्याईआ। आपणा भेव ना किसे जणाया, बेअन्त कहे ख़ुदाईआ। वेस अवल्लड़ा रूप धराया, रंग रेख ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपणा मार्ग निरगुण धार, निराकार निरँकार आप लगाइंदा। पंज तत्त चोली कर प्यार, नानक आपणा रूप वटाइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे दे आधार, जोती जोत जोत जगाइंदा। काया कोट कर त्यार, साचा मन्दिर इक्क सुहाइंदा। अंदर वड़ करे गुफ़तार, गुफ़त शुनीद खेल कराइंदा। आप वजाए सच सतार, नाड़ बहत्तर रबाब बणाइंदा। एका बोल एकँकार, एकँकारा गीत अल्हाइंदा। सतिनाम सच भण्डार, लोकमात मात वरताइंदा। जीवां जंतां दए आधार, साधां सन्तां आप समझाइंदा। ऊँचां नीचां भेव न्यार, राउ रंकां एका रंग वखाइंदा। बंक दुआरा खोल्ह भण्डार, सति सतिवादी साचा हट्ट खुल्हाइंदा। आत्म परमात्म इक्क आधार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। नाता तोड़ गढ़्ह हँकार, माया ममता मोह चुकाइंदा। मन मनसा कर ख़ुआर, बुरज हँकारी आपे ढाइंदा। देवे मति गुर विचार, गुर गुर बूझ बुझाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। नानक चलाए इक्को राह, नाम सति सति पढ़ाईआ। गोबिन्द पल्लू दए फड़ा, एका गंढ्ढ दवाईआ। दोहां विचोला बेपरवाह, पुरख अकाल सेव कमाईआ। लेखा जाणे थाउँ थाँ, भुल्ल कदे ना जाईआ। लख चुरासी जीव जंत वरन बरन जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज खाणी बाणी पिता मां, गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त आपणी गोद बहाईआ। आदि जुगादि सच्चा नाँ, लोकमात मात करे रुशनाईआ। जे कोई कहे प्रभू भुल्ल के रस्ता रिहा वखा, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आपणा भेव कोई जाणे ना, माया बैठी पड़दा पाईआ। नानक गोबिन्द वखाए एका राह, साचा मार्ग सृष्ट सबाई दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि करतारा, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। दुखी जीव ना दिसे विच संसारा, दुखियां दुःख आप वंडाइंदा। हरि का भेव ना पाए मूर्ख मुग्ध गंवारा, माया पड़दा ना कोए उठाइंदा। जुगा जुगन्तर साची कारा, करता पुरख आप कराइंदा । सेवक बण बण कटे आप वगारां, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे राह चलाइंदा । गुरसिख सच्चा ना जाए भुल्ल, गुर सतिगुर करी पढ़ाईआ। जो जन उपज्या नानक कुल, तिस नानक दए वड्याईआ। गुर गोबिन्द पाए मुल, जो गुर गोबिन्द ओट

तकाईआ। सतिगुर भण्डारा सदा अतुल, देंदिआ तोट ना राईआ। हरि दुआरा आदि जुगादि रिहा खुल्ह, ना कोई सके बन्द कराईआ। जो गुर के कंडे जाए तुल, दूजे दर ना कीमत पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आदि जुगादि एका हरि का नाउँ वखाईआ। साचा मार्ग विच संसार, आदि जुगादी हरि चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग उतरे पार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल वरन गोत ज़ात पात दीन मज़्हब वसे बाहर, शरअ शरीअत बन्द ना कोए कराइंदा। दो जहानां श्री भगवान घट घट वासी पुरख अबिनाशी सर्ब जीआं दा सांझा यार, नव नौ आपणा राह वखाइंदा। जिस जन आत्म बन्द किवाड़ा खोल्हे किवाड़, साचा दर आप सुहाइंदा। दुखीए दुःख ना लग्गे वा तत्ती हाढ़, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। होए प्रकाश नाड़ नाड़, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा । सतिगुर पूरा सदा सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूँग्घी कंदर दया कमाइंदा। त्रैगुण माया तत्त ना सके साड़, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग आपणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। मार्ग सच्चा एकँकारा, आदि जुगादि लगाईआ। मेटणहारा झूठ पसारा, झूठी करे ना कदे पढ़ाईआ। एका मन्दिर एका गुरुदुआरा, एका शिवदुआला मठ घर घर दए समझाईआ । एका नाद इक्क धुन्कारा, एका आत्मक राग सुणाईआ। एका बाती कर उज्यारा, घर घर विच करे रुशनाईआ। एका मेटे गढ़्ह हँकारा, काम क्रोध मोह लोभ हँकार ना होए हल्काईआ। एका आसा तृष्ना करे खुआरा, एका मन दी मनसा देवे मिटाईआ। एका ब्रह्म करे उज्यारा, एका पारब्रह्म समाईआ। एका आत्म सेजा हो त्यारा, बैठा सेज सुहाईआ। एका गाए मंगलाचारा, मिल मिल सख़ीआं गीत अल्हाईआ। गुरमुख बूझ बूझणहारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। गुरसिख अंदर गुर गुर धारा, गुर शब्दी शब्द रिहा सुणाईआ। बाहरों दिसे पंज तत्त अकारा, निरगुण अंदर आपणा खेल वरताईआ। एका नाम इक्क जैकारा, जै जैकार इक्क सुणाईआ। साचा मार्ग अपर अपारा, अपरम्पर आपणा आप लगाईआ। दुखियां दुःख दुःख जिस नवारा, दुःख विच कदे ना पाईआ। साचा सुख सतिगुर चरन दुआरा, दूजी ओट ना कोए सरनाईआ। सांतक सति सति वरते वरतारा, मन मनसा मन ही माहे खपाईआ। दहि दिशा उठ उठ ना करे विचारा, चार कुण्ट ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका एक लगाईआ। साचा मार्ग लग्गे जहान, दो जहानां वाली आप लगाइंदा। चौदां लोक वेखे मार ध्यान, चौदां तबक फोल फोलाइंदा। चौदां विद्या वेख नादान, नाम निधान इक्क प्रगटाइंदा। भगतां देवे ब्रह्म ज्ञान, साचे सन्तां पड़दा लाहइंदा। गुरमुखां एका राग सुणाए कान, अनादी आपणा नाद वजाइंदा। गुरसिख आपणे दर करे परवान, सति परवाना नाम फड़ाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर गुरसिख विच समाइंदा। गुरसिख अंदर गुर गुर रंग, हरि सतिगुर आप चढ़ाईआ। गुरसिख अंदर सेज पलँघ, हरि सतिगुर आप सुहाईआ। गुरसिख अंदर नाम मृदंग, हरि सतिगुर आप वजाईआ। गुरसिख अंदर कोटन कोटि सूरज चन्द, बैठे मुख शरमाईआ। गुरसिख अंदर खेल ब्रह्मण्ड, हरि ब्रह्मादी आप जणाईआ। गुरसिख नाता तुट्टे नार रंड, हरि कन्त सुहाग इक्क हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख अंदर सतिगुर रिहा समाईआ । गुरसिख अंदर सतिगुर वसे पास, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। किस दुआरे करे अरदास, अरदास सुणन वाला घर घर घर फेरी पाइंदा । वेखे विगसे पुरख अबिनाश, पुरख पुरखोतम रूप वटाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला कदे ना होए विनास, सृष्ट सबाई विनासी रूप जणाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर देवे साचा वर, गुरसिख तेरे स्वास स्वास समाइंदा। स्वास स्वास गुर गुर मेला, चेला रूप नज़र ना आईआ। चेला गुर सज्जण सुहेला, सतिगुर पूरा बेपरवाहीआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त श्री भगवन्त आपे जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोए वखाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलयुग अन्तिम खेला, भेव किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्ची अरदास गुरसिख तेरी सदा सदा लेखे लाईआ। गुरसिख सच्चा करे सच्ची अरदास, सतिगुर पूरा लेखे पाइंदा। कीती अरदास होए ना नास, अटल अटल्ल आप रखाइंदा। अंदर वड़ वड़ करे प्रकाश, आपणी बूझ बुझाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा इक्को घर रखीए वास, गुरसिख तेरा घर मोहे भाइंदा। तेरे मंडल तेरी रास, तेरी सुरती मेरा शब्द गोपी काहन खेल खिलाइंदा। तेरी पूरी पूरी आस, मेरा तेरा इक्क विश्वाश, एका दर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपणा पन्थ आपणा मग आप चलाइंदा। साचा मग चलाए बेपरवाह, जुगा जुगन्तर वड वड्याईआ। जे कोई जीव कहे चन्गा ना, करते घट किछ ना जाईआ। कलयुग लेखा देणा मुका, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग धरत धवल दी गोदी देणा बहा, लोकमात वज्जे वधाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एका नाउँ लैणा गा, गोबिन्द ढोला सच्चे माहीआ। चार वरनां एका मन्दिर देणा बहा, गुर दुआरा इक्क वखाईआ। बरन अठारां नाता देणा तुड़ा, राउ रंक होए सहाईआ। गोबिन्द अरदासा ना सके कोई भुला, सो भुलया जिस गोबिन्द नज़र ना आईआ। रसना जिह्वा सारे रहे गा, निज नेत्र दरस कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया ना कटया फाह, मनसा मन ना कोए मिटाईआ। काया मन्दिर अंदर ना ल्या मना, घर विच घर ना फेरा पाईआ। आत्म सुत्ता ना ल्या जगा, परमात्म वेखे ना चाँईं चाँईंआ। साची सेज ना ल्या बहा, कन्त कन्तूहला सच्चा माहीआ। अंगीकार ना ल्या करा, पंज तत्त काया कम्म किसे ना आईआ। निरगुण

चन्द ना ल्या चढ़ा, जूठ झूठ अन्धेर ना बाहर कढ्ढाईआ। पंज विकारा ना ल्या ढाह, आपणा बल वधाईआ। बिन सतिगुर दरस झूठी काया अन्त होए सुआह, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा निरगुण दाता पुरख बिधाता पकड़े सब दी बांह, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हँस बणाए फड़ फड़ काँ, रहिमत रहिमान आप कमाईआ। जिस ने खाधी सूर गां, तिस नूं देवे अन्त सज़ाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को नाँ, भिन्न भिन्न रहे सुणाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को पिता मां, आपणी गोद बहाईआ। नानक निरगुण सरगुण गया समझा, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द पल्लू गया फड़ा, आप आपणा रंग चढ़ाईआ । आदि अन्त होए सहा, भगत भगवन्त साचे सन्त गुरमुख गुरसिख आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अरदासा एका एक रखाईआ। सच अरदासा सतिगुर चरन ओट, मिले वड वड्याईआ। मन वासना कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। अंदर वड़ के वेखे काया कोट, सतिगुर बैठा डेरा लाईआ। निर्मल जगा के बैठा जोत, गुरसिख तेरा राह तकाईआ। माया अंदर आलणयों डिगा बोट, मन धक्का रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अरदास गुरसिख सदा घाल पाईआ। साची अरदास पाए घाल, कीती घाल भुल्ल ना जाईआ। गुरमुख वेखे साचे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। शब्दी गुर बण दलाल, जगत विचोला फेरा पाईआ। नाता तोड़ काल महांकाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचा मार्ग दस्से राह सुखाल, सतिजुग साची करे पढ़ाईआ। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। हरि जू बैठा दीन दयाल, दीनां नाथ दया कमाईआ। सन्त सुहेले आपे भाल, आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां गुरमुखां हरिभगतां साचे सन्तां साची अरदास सदा सदा पढ़ाईआ। गुरमुख पढ़न साची अरदास, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। नाता तोड़ पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर पन्ध मुकाईआ। चरनां हेठ रवि ससि करे प्रकाश, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। गुरमुख वसे सतिगुर पास, सतिगुर गुरमुख विच समाईआ। सो गुरमुख होया दास, जिस दासी बण के हरि जू सेव कमाईआ। एथे ओथे दो जहान अंदर बाहर गुपत ज़ाहर निरगुण नूर जोत प्रकाश, प्रकाशमान सर्ब लोकाईआ। धन्न गुरसिख जो सतिगुर अग्गे करे अरदास, दोए दोए जोड़ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तिस गुरसिख गुर संगत सदा बलि बलि जाईआ। गुरसिख तेरा उच्च महल्ला, भेव कोए ना पाइंदा। गुरसिख तेरा सुच्चा पल्ला, दुरमति मैल ना कोए वखाइंदा। गुरसिख तेरा इक्को हल्ला, गोबिन्द आपणी गोद बहाइंदा। गुरसिख तेरा इक्को भल्ला, पंज विकार डेरा ढाहइंदा। गुरसिख तेरा सतिगुर तेरे अग्गे खल्ला, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि गुरसिखां आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरमुख तेरा उच्च मुनारा, सो पुरख निरँजण आप बणाया। तेरा मित्र एकँकारा, दूजा साक ना कोए रखाया। तेरा नाद अनहद धुन्कारा, दूजा साज ना कोए वजाया। तेरा नूर जोत उज्यारा, दूजा दीप ना कोए जगाया। तेरा इष्ट तेरा गुरुदुआरा, पुरख अकाल इक्क अख्वाया। एथे ओथे दए सहारा, दो जहानां पार कराया। सचखण्ड बहाए ठांडे दरबारा, चरन कँवल दए सरनाया। जोती जोत जोत हुलारा, जोती जोत लए मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आपणे रंग रंगाया। धन्न वड्याई साचे सन्त, महिमा गणत गणी ना जाईआ। तूं नार सुहागण तेरा इक्को कन्त, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। तेरी काया चोली चढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। तेरा मेला आदि अन्त, जगत विछोड़ा दए मुकाईआ। जिस बणाई तेरी बणत, अन्त आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्त सदा समाईआ। हरिभगत तेरी वड्याई वड, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। लख चुरासी नालों करे अड्ड, आपणा भेव खुल्हाइंदा। लेखे लाए पंज तत्त काया मास नाड़ी रत्त हड्ड, तत्तव तत्त भेव चुकाइंदा। आप कराए पार हद्द, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे सद्द, आपणा दरस कराइंदा। कोटन कोटी रहे लभ्भ, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त एका घर वखाइंदा। भगत भगवन्त सन्त कन्त, घर साचे सोभा पाईआ। गुरमुख मेला आदि अन्त, गुरसिख ना होए जुदाईआ। निरगुण सरगुण मणीआ मंत, मन्त्र नाम करे पढ़ाईआ। मिले वड्याई जीव जंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति विच समाईआ। सति सति हरि करे सांत, सांतक आपणी दया कमाइंदा। भरम भुलेखा कढ्ढ भरांत, भाण्डा भउ भनाइंदा। अन्तर मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द चढ़ाइंदा। नाम अगम्मी सुणा गाथ, आपणा साथ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे सति कराइंदा। गुरमुख साचा होए अतीत, त्रैगुण अतीता आप कराईआ। कर किरपा अमृत नाम देवे ठांडा सीत, भर प्याला जाम प्याईआ। पत्तत उधारन पत्तत पापी करे पुनीत, परम पुरख सहिज सुखदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख एका रंग रंगाईआ । गुरमुख रंगे रंग अनडिठ, अनडिठड़े धाम आप रंगाइंदा। घर घर सुत्ता दे कर पिठ, आपणी करवट ना बदलाइंदा। किरपा करे सतिगुर जिस उपर सिख, तिस सिख आपणी सिख्या सच समझाइंदा। बिन कलम दवातों देवे लेख लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाइंदा। जिन नानक गोबिन्द दिती नाम भिख, तिस मन निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। मेरी चतुराई चले ना किछ, जिध्धर वेखां अंदर बैठा गोबिन्द नज़री आइंदा। मैं अंदर आवां बण के ढीठ, दोए जोड़ वास्ता

पाइंदा। मेरी लग्ग जाए सतिगुर तेरे नाल प्रीत, दूजी ओट ना कोए रखाइंदा। मेरा काअबा मन्दिर तूं मसीत, शिवदुआला मठ गुरुदुआरा तूं ही नज़री आइंदा। मैं हारया तूं गया जीत, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस गुरमुख वखाए आपणा घर, सो गुरमुख दूजे दर ना मंगण जाइंदा। गुरसिख ना मंगे दूजे दर, नानक निरगुण करी पढ़ाईआ। गुरसिख ना रखे कोई डर, गुर गोबिन्द खण्डा हथ्थ फड़ाईआ। गुरसिख आपणे अंदर आपे वेखे वड़, गुर का शब्द कमाईआ। सतिगुर पूरा अग्गों दरसन देवे खड़, स्वछ सरूपी रूप वटाईआ। सुखमन टेढी बंकों बाहर कढ्ढे बांह फड़, ईड़ा पिंगल ना कोए अटकाईआ। अन्ध अन्धेरा जाए दड़, पंच विकारा मुख छुपाईआ। मन हँकारी चरन लए फड़, आपणी भुल्ले सर्ब चतुराईआ। सतिगुर पूरा दया देवे कर, दीनन आपणी दया कमाईआ। घर प्रकाश इक्को कर, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। अनहद नाद वज्जे धड़ा धड़, ताल तलवाड़ा इक्क सुणाईआ। बजर कपाटी तुट्टे गढ़्ह, पड़दा रहिण कोए ना पाईआ। आत्म सेजा मिले वर, घर सच्चा सच्चा माहीआ। गुरसिख गुर इक्क दुआरे बहण रल, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगां जुगन्तर भगत सन्त गुरमुख गुरसिख देवे देवणहार माण वड्याईआ। शब्द गोबिन्द शब्द घोड़ा, शब्दी शब्द हरि दौड़ाईआ। शब्दी शब्द साचा जोड़ा, दो जहानां फेरा पाईआ। साचे गुरमुखां अंदर वज्जे पौड़ा, साढे तिन्न हथ्थ काया धरत रिहा हिलाईआ। जिस अन्तर मन वासना रूप धर के बैठी कौड़ा, तिस कान सुणन ना पाईआ। जिस जन जन्म जन्म दी लग्गी औड़ा, तिस जन आपणा दरस दिखाईआ । अग्गे समां रहि गया थोड़ा, लख चुरासी आपणा भेव दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घोड़े दए सुणाईआ। साचा घोड़ा मारे पौड़, पौड़ा दो जहान लगाया। साचे भगतां रिहा बौहड़, बौहड़ बौहड़ी करे सर्ब लोकाया। पहलों वेखो आपणे अंदर तक्क के गौर, गोबिन्द नज़र किसे ना आया। गोबिन्द घोड़ा अठ्ठे पहर पावे शोर, प्रेम दाणा मंग मंगाया। सतिगुर पूरा आपणे हथ्थ विच फड़ के बैठा डोर, बिन पूरन सिखां नज़र किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी घोड़ा इक्क रखाया। शब्दी घोड़ा वड्डा बलवान, बलधारी इक्क रखाइंदा। गोबिन्द सूरबीर नौजवान, शाह पातशाह आसण लाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सोलां कलीआं इक्क निशान, कन्नी कन्नी वंड वंडाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घोड़ा इक्क जणाइंदा। साचा घोड़ा इक्क अगम्म, अगम्मड़ी चाल रखाइंदा। चार पाउँ ना कोई चम्म, गरदन कन्न ना कोए रखाइंदा। निरगुण खेल श्री भगवन, गोबिन्द जोती जोत वखाइंदा। चारों कुण्ट वेखणहारा

वड मेहरवान, मेहर आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा पौड़ सुणन वाले साचे कन्न बणाइंदा। बिन किरपा ना झुके सीस, कोटन सीस बैठे धड़ उठाईआ। बिन कर्मां ना मिले जगदीस, जीव चले ना कोए चतुराईआ । करे खेल बीस इकीस, एका हर घट नज़री आईआ। छत्तर झुल्ले साचे सीस, शाह पातशाह शहिनशाह वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस दा लेख तिस आपे लए मिलाईआ। बुरा कर्म जिस जन मिटोणा, पहलों लए सरन सरनाईआ। दूजे सतिगुर शब्द धिआउणा, माण मोह चुकाईआ। तीजे मस्तक धूढ़ लगाउणा, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। चौथे दर दर दरवेश अख्वाउणा, दर्दी दु:ख वंडाईआ। पंचम नाता मोह तुड़ाउणा, छेवें छप्पर मोह तजाईआ। सत्तवें सति सतिवादी ओट रखाउणा, अठ्ठां तत्तां भेंट कराईआ। नौ दुआरे पन्ध मुकाउणा, दसवें बूझ बुझाईआ। सतिगुर साचे फिर दरसन पाउणा, निरगुण निराकार एका नज़री आईआ। जिस नूं हरि जू आप मनाउणा, राती सुत्तयां लए उठाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ तारू तारू सिँघ एका बूझ बुझाईआ।