पुस्तकालयभाग ११

पहली चेत २०१९ बिक्रमी हरिभगत दुआर दरबार विच जेठूवाल

सचखण्ड निवासी सच दरबार, सति सतिवादी आप लगाइंदा। निरगुण खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। सो पुरख निरँजण हो त्यार, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाइंदा। एकँकारा खोल्ह किवाड़, आदि निरँजण जोत जगाइंदा। अबिनाशी करता हो त्यार, आपणा बल आप धराइंदा। श्री भगवान सच निशान, दरगाह साची आप झुलाइंदा। पारब्रह्म हो निगहबान, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। आपणी इच्छया कर परवान, साची भिच्छया आप वरताइंदा। सति सतिवादी सति मकान, बेनिशान आप जणाइंदा। सचखण्ड दुआर गुण निधान, गुण आपणे रंग रंगाइंदा। तख्त निवासी बण बलवान, साचा तख्त आप सुहाइंदा। भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह नाउँ रखाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्मरान, सति फ़रमाणा आप अल्हाइंदा। करे खेल श्री भगवान, आपणी धारा आप चलाइंदा। दर दरवेश बण दरबान, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुलाइंदा। भेव खुल्हाए हरि निंरकारा, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। आदि आदि कर पसारा, पुरख पुरख वेस वटाईआ। महल महल अटल मुनारा, सचखण्ड दुआर समझाईआ। घर विच घर कर त्यारा, थिर घर देवे माण वड्याईआ। नार कन्त बण निरँकारा, अचरज खेल रचाईआ। साची सेजा

बैठ भतारा, आप आपणे अंग लाईआ। जननी जन बण अगम्म अपारा, दाई दाया सेव कमाईआ। निरगुण निरगुण कर पसारा, शब्दी शब्द शब्द प्रगटाईआ। करे खेल खेलणहारा, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा भेव रखे हथ्थ, आदि पुरख बेपरवाहया। आपणे गृह हो प्रगट, आप आपणा रूप धराया। आपणे मन्दिर बैठ पुरख समरथ, आपणा बल आप रखाया। आपणी महिमा गाए अकथ, भेव अभेद आप जणाया। आपणा चलाए साचा रथ, बण रथवाही सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप चुकाया। आपणा पड़दा आपे लाह, पुरख अकाल खेल कराइंदा। अजूनी रहित बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। सति सतिवादी देवे सच सलाह, मार्ग पन्ध आप रखाइंदा। नाउँ निरँकार आप प्रगटा, इक्क इकल्ला आपे गाइंदा। थान थनंतर आप सुहा, दरगाह साची आसण लाइंदा। आपणी बणतर आप बणा, तख्त निवासी दया कमाइंदा। आपणी इच्छया आप समझा, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा घाड़न आप घड़ा, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। आपणा गढ़्ह आप बणा, निराकार आपे आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साची खेल करनी कर, करता पुरख आप कराईआ। साचे तख्त बहे चढ़, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप प्रगटाईआ। धुर फ़रमाणा आपे जाण, आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड दुआरा कर परवान, थिर घर आपणा आप सुहाइंदा। सति सतिवादी सति निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाइंदा। तख्त निवासी हो मेहरबान, सीस जगदीस ताज टिकाइंदा। एका रंग खेल महान, बेरंग नज़र ना कोए वखाइंदा। मुकामे हक़ हो प्रधान, बेऐब वेस वटाइंदा। परवरदिगार वड मेहरबान, महिबान बीदो आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव जाणी जाण, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण कर परवान, सच संदेसा इक्क समझाईआ। एकँकारा इक्क ध्यान, एका एक दए समझाईआ। आदि निरँजण दीप महान, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता वड मेहरवान, मेहर मेहर मेहर आपणी आप कराईआ। श्री भगवान देवे दान, दाता दानी इक्क अख्वाईआ। पारब्रह्म वेखे मार ध्यान, आप आपणा पड़दा लाहीआ। निरगुण खेल करे महान, बेअन्त आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाईआ। साचा राह लाए भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड वसणहारा सच मकान, थिर घर आपणा रूप प्रगटाइंदा। शब्दी शब्द शब्द बलवान, दर घर साचे आप बहाइंदा। नाम निधाना इक्क फ़रमाण, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। दीपक दीआ

जोत महान, जोती जाता आप जगाइंदा। अनभउ प्रकाश खेल महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क रखाइंदा। साची सेवा शब्द सुत, सति सतिवादी आप जणाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाई साची रुत्त, थिर घर फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। आपणे मन्दिर आपे उठ, निरगुण आपणा बल धराईआ। साहिब सुल्तान हरि जू तुट्ठ, आपणी दया आप कमाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूर नूर नूर रुशनाईआ। वसणहारा साचे कोट, बंक दुआर ख़ुशी मनाईआ। आपे रखे आपणी ओट, दूजा भय ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आपे लाहीआ। आपणा पड़दा लाहे हरि निरँकार, एकँकारा नाउँ धराइंदा। एका नाम मंत जैकार, जै जैकार अल्हाइंदा। आपणा नूर ज़हूर करे खेल अपार, रूप रंग रेख ना कोए बणाइंदा। महल अटल उच्च मुनार, बिन चार दीवार सोभा पाइंदा। साचा तख्त कर त्यार, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। बाढी बण आप करतार, साची घाड़न घड़न घड़ाइंदा। सीस जगदीस पहन दस्तार, अपरम्पर आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप रखाइंदा। आपणा बल आपे रख, हरि हरि खेल कराइंदा। सचखण्ड दुआरे हो प्रतख, अनभुव प्रकाश कराइंदा। थिर घर दुआरे हो हो वक्ख, शब्दी धार चलाइंदा। आदि जुगादी अलखना अलख, एका अलख जगाइंदा। साचे मन्दिर आपे वस, निरगुण सोभा पाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, सुत दुलारे हरि समझाइंदा। चरन कँवल धूढ़ साचा रस, रस रसीआ आप चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या पुरख अबिनाश, हरि अबिनाशी आप जणाईआ। सुत दुलारे रहिणा दास, दासन दास खेल वखाईआ। मेरा नूर तेरा प्रकाश, तेरा प्रकाश वड वड्याईआ। मेरी वस्त तेरी रास, तेरी रास सोभा पाईआ। मेरा खेल तेरा तमाश, तेरा तमाशा साची रास रचाईआ। आदि जुगादि वसणा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए समझाईआ। साचे सुत जाणा जाग, हरि जागरत आप जगाइंदा। तेरा मेरा इक्क वैराग, सचखण्ड निवासी थिर घर दुआरे आप सुणाइंदा। तेरा मेरा इक्क सुहाग, नारी कन्त रूप वटाइंदा। तेरा मेरा इक्क राग, हरि रागी राग अल्हाइंदा। तेरा मेरा इक्क काज, काज करता आप कराइंदा। तेरा मेरा इक्क साज, साजनहारा आप वजाइंदा। तेरा मेरा इक्क ताज, ताज सीस जगदीस सुहाइंदा। तेरा मेरा इक्क जहाज़, बण जहाज़ी आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाइंदा। साचे सुत कर ध्यान, नर नरायण आप जणाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाण, धुर दा बाण लगाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान,

एका घर दए वसाईआ। एका नाम इक्क निशान, एका दए झुलाईआ। एका खेल करे भगवान, एका शब्दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप समझाईआ। राह साचा आप समझाए भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। निरगुण बणाई निरगुण बणत, निराकार वेस वटाइंदा। निरगुण नार निरगुण कन्त, निरगुण सेज हंढाइंदा। निरगुण महिमा बेअन्त, अगणत लेखा लेख ना कोए जणाइंदा। निरगुण आदि निरगुण अन्त, निरगुण आपणी खेल खिलाइंदा। निरगुण नाम निरगुण मंत, निरगुण रागी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या सच्ची सिख, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। तेरा लेख देवां लिख, लेखा लिखा बिन कलम शाहीआ। एका देवां साची भिख, भिखक झोली एका भराईआ। आदि जुगादि बिन नेत्र आवां दिस, जोती जोत जोत रुशनाईआ। तेरा वंडां साचा हिस, आपणा भाग तेरे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तेरे हथ्थ रखां सच्चा भाग, हरि जू हरि हरि वंड वंडाइंदा। तेरे मन्दिर इक्क चराग़, बिन तेल बाती आप जगाइंदा। तेरे अंदर इक्क वैराग, बण वैरागी आप प्रगटाइंदा। तेरे अन्तर एका जाग, बिन नेत्र आप खुल्हाइंदा। तेरे अंदर एका राज, इक्क रईयत राज कमाइंदा। तेरे अंदर इक्क समाज, निरगुण आपणा रूप वखाइंदा। तेरे अन्तर इक्क काज़, करता पुरख आप रखाइंदा। तेरे अन्तर इक्क अवाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त देवे दात, हरि दानी आप वरताईआ। चरन कँवल साचा नात, निरगुण निरगुण लए समझाईआ। आदि अन्त रहे इकांत, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। थिर घर वेखे मार झात, बन्द ताकी आप खुल्हाईआ। पिता पूत सज्जण साक, बन्धन बंधप इक्क रखाईआ। सच महल्ला साचा घाट, सच दुआरा दए समझाईआ। निरगुण नूर जोत लिलाट, एका नूर करे रुशनाईआ। सदा सुहेला देवे साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। इक्क पढ़ाए एकँकारा गाथ, अक्खर रूप ना कोए वटाईआ। करे खेल पुरख समराथ, सचखण्ड निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण निरगुण गाउणा जस, जस एका गुण वखाईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, हँस मुख दए समझाईआ। तेरा तेरी पूरी करे आस, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा देवे खोल्ह, खोल्हणहार आप निरँकारा। शब्द अगम्मी एका बोल, बोले सच जैकारा। नाम कंडे तोले तोल, तोलणहारा हरि गिरधारा। सच महल्ले बैठा अडोल, डुल ना जाए अगम्म अपारा। तेरे अन्तर जाए मौल, फुल फुलवाड़ी वेखे सच गुलज़ारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वस्त नाम हरि थारा। नाम वस्त देवे दानी, हरि दाता

आप वरताइंदा। सो पुरख निरँजण शाह सुल्तानी, हरि पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। एकँकारा वड बलवानी, बल आपणा आप जणाइंदा। श्री भगवान जोत नूरानी, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता खेल महानी, अनुभव आपणी धार वखाइंदा। पारब्रह्म वखाए सच निशानी, सच निशाना इक्क झुलाइंदा। शब्द अगम्मी इक्को बाणी, अगम्म अथाह बेपरवाह आप पढ़ाइंदा। साचे सुत कर परवानी, हरि परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। चरन सरन मेल कर कुरबानी, साची सिख्या आप जणाइंदा। पुरख अकाल सच्चा हाणी, आदि अन्त मेल मिलाइंदा। आपे जाणे अकथ कहाणी, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव देवे दस्स, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। थिर घर दुआरे जाए वस, तेरा होए आप सहाईआ। तेरे अन्तर भरे रस, आप आपणा रस जणाईआ। तेरे गृह करे प्रकाश, घर घर ख़ुशी मनाईआ। आपणी पूरी करे आस, तेरी आसा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत दए वड्याईआ। सुत शब्द हो निमाणा, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं शाह पातशाह सच सुल्ताना, हउँ बालक सेव कमाइंदा। तेरा मन्दिर सच मकाना, पुरख अबिनाशी मोहे भाइंदा। तेरा नाउँ राग तराना, गुण एका इक्क जणाइंदा। तूं साहिब सच्चा बीना दाना, दात अनमुलड़ी इक्क वरताइंदा। हउँ बालक बाल अञ्याणा, भेव कोए ना आइंदा। मैनूं तेरा इक्को माणा, दूजी ओट ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरनां सीस झुकाइंदा। तेरे चरनां जावां झुक, झुक झुक आपणी ख़ुशी मनाईआ। तेरे बिनां तेरा बूटा जाए सुक्क, हरा सिंच ना कोए कराईआ। सचखण्ड दुआरे ना बहणा लुक, थिर घर तेरी आस रखाईआ। आपणी गोदी लैणा चुक्क, तेरा प्रेम मेरी वड्याईआ। मैं उपज्या तेरी कुक्ख, जनमयां बिन पिता माईआ। तेरी किरपा गया उठ, दूसर बल ना कोए रखाईआ। तूं साहिब गया तुट्ठ, हउँ दीनन माण वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सिर मेरे रखीं हथ्थ, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। तेरा तेरे होए वस, तुध बिन अवर ना कोए भाइंदा। सद गावां तेरा जस, गा गा आपणी ख़ुशी मनाइंदा। तेरे दुआरे आवां नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। तूं अग्गों मिलणा हस्स हस्स, इक्को मंग मंगाइंदा। एका मार्ग देणा दस्स, हउँ बालक भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सिर हथ्थ रखे निरँकार, निराकार दया कमाइंदा। शब्दी सुत तेरा प्यार, बण प्यारा पूर कराइंदा। बाले बाल तेरा विहार, बाली बाला खेल कराइंदा। तख्त निवासी शाहकार, शहिनशाह रूप धराइंदा। खेल तमाशी एकँकार, अकल कला वेस वटाइंदा। थिर घर तेरे पावे सार, थिर घर साचा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। साचे सुत तेरा निशान, हरि निशाना लए बणाईआ। तेरा रूप बेपहचान, पहचान विच किसे ना आईआ। तेरा नाद सच्ची धुन्कान, अनादी नाद वजाईआ। अनडिठ तेरा मकान, बेमकान लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा हुक्म सुणाईआ। साचा हुक्म एका वार, हरि जू हरि सुणाया। तेरी मेरी गुफ़तार, गुफ़त शनीद खेल खिलाया। तेरा मेरा इक्क प्यार, एका वणज रिहा जणाईआ। तेरा मेरा इक्क विहार, बण विहारी हरि समझाया। तेरा मेरा इक्क दुआर, बण दरबारी पड़दा लाहया। तेरा मेरा इक्क शृंगार, हरि शब्दी शब्द समझाया। तेरा मेरा इक्क जैकार, जै जैकार आप अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रखाया। आपणा दस्से हरि जू रंग, रूप रेख ना कोए जणाइंदा। आपणा वखाए सच पलँघ, पावा चूल ना कोए वखाइंदा। आपणा वजाए आप मृदंग, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। आपणा चखाए आप अनन्द, रसना रस ना कोए रखाइंदा। आपे होए सूरा सरबंग, साख्यात रूप वटाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, नूर नुराना डगमगाइंदा। इक्को सुणाया साचा छन्द, सो पुरख निरँजण आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणी दया कमाइंदा। थिर घर दया कमाए दीन दयाल, आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारा वेखे लाल, हरि लालन बेपरवाहीआ। आप बणाए सच्ची धर्मसाल, सच दुआरे दए वड्याईआ। आपे वसे नाल नाल, आपणा संग रखाईआ। आपे करे सच्ची प्रितपाल, प्रितपालक बेपरवाहीआ। आपणी घालण आपे घाल, बण सेवक सेव कमाईआ। करे खेल पुरख अकाल, अकल कल वड वड्याईआ। साचे सुत तेरा दलाल, हरि सतिगुर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वस्त देवे धन माल, सच ख़जीना हथ्थ फड़ाईआ। सच ख़ज़ीना देवे दात, साची झोली आप भराइंदा। दाना बीना इक्क इकांत, एका घर सोभा पाइंदा। बन्द किवाड़ा खोले्ह ताक, साची हाटी आप जणाइंदा। करे खेल पुरख समराथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रूप अनूप आप जणाइंदा। आप जणाए रूप अनूपा, भेव अभेद खुल्हाया। लेखा जाणे शाहो भूपा, भूपत भूप रूप वटाया। वसणहारा साची कूटा, साचे तख्त डेरा लाया। थिर घर लाया आपे बूटा, शब्दी सुत आप प्रगटाया। ठाकर स्वामी आपे तुट्ठा, मेहरवान बेपरवाहया। अमृत रस दए अनूठा, चरन चरन नाल रगड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क टिकाया। मेहर नज़र पाए भगवान, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। करे खेल खेल महान, खेलणहार इक्क हो जाईआ। रूप अनूप श्री भगवान, हरि भगवन रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

शब्द सुत दिता वर, एका वस्त एका वार झोली पाईआ। एका वार झोली भर, हरि जू दया कमाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, भय आपणा आप वखाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण वड़, निरगुण पौड़े निरगुण चढ़, निरगुण वेख वखाइंदा। निरगुण फड़ निरगुण लड़, निरगुण बन्धन पाइंदा। निरगुण घाड़त निरगुण घड़, निरगुण रंग रंगाइंदा। निरगुण अग्गे निरगुण खड़, निरगुण ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप प्रगटाइंदा। साची धार पुरख अगम्म, आपणी आप प्रगटाईआ। आपणे अन्तर आपे जम्म, करे खेल बिन पिता माईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। आपणा भाणा आपे मन्न, आपे चले हुक्म रज़ाईआ। आपे वसे साचे छप्पर छन्न, चार कुण्ट ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बणे पिता माईआ । आपे पिता माई बणे पूत, पारब्रह्म हरि खेल खिलाइंदा। आपे ताणा पेटा बण सूत, सूत्रधारी भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निराकार निरगुण धार निरवैर अजूनी रहित आपणा वेस वटाइंदा। आपणा वेस वटाया, हरि आपणी दया कमाईआ । शब्दी अंदर शब्द समाया, शब्दी खेल कराईआ। शब्द दाई शब्द शब्द दाया, सेवक साची सेव कमाईआ। शब्दी गोद आप सुहाया, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। आपणा नूर आप प्रगटाया, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। विष्नूं आपणा खेल कराया, विश्व एका घर वखाईआ। अमृत आपणा जाम प्याया, भर प्याला सच सुराईआ। घर विच बूटा आप लगाया, कँवल कँवला आप लगाईआ। फुल फुलवाड़ी आप महकाया, बण माली सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक्क वरताईआ। साची वस्त कँवल कँवला धार, कँवल नैण आप वरताइंदा। विष्नूं विश्व दए अधार, वास्तक आपणा भेव खुल्हाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर त्यार, वंडणहारा एका वंड वंडाइंदा। निरगुण रूप निराकार करे खेल अपर अपार, पत डाल्ही आप महकाइंदा। गुलशन वेख सच्ची गुलज़ार, ब्रह्मा ब्रह्म कर पसार, आप आपणे रंग रंगाइंदा। थिर घर वेखे वेखणहार, सुन्न अगम्म भेव न्यार, धूंआँधार दिस किसे ना आइंदा। जन जननी बण करतार, शंकर सेव करे सेवा करनेहार, आप आपणा रंग रंगाइंदा। तिन्नां विचोला एकँकार, हुक्म हुक्म आप सुणाइंदा। शब्दी शब्द तेरा विहार, बिवहारी आप रखाइंदा। थिर घर खेल करे करतार, आपणी रचना आप रचाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, साचा मेला मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवान, भेव अभेदा आपणा आप कराईआ। विष्नूं वेखे मार ध्यान, कवण पिता कवण माईआ। कवण देवणहार ध्यान, अन्तर अन्तर करे पढ़ाईआ। कवण होए निगहबान, बिन नेत्र वेख वखाईआ। कवण वसाए सच मकान, साचे धाम दए वड्याईआ। कवण मेला मिलाए आण, आप आपणी दया

कमाईआ। कवण देवे चरन ध्यान, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव खोल्हे भगवन्त, आपणी दया कमाइंदा। इक्को नार इक्को कन्त, इक्को वेस वटाइंदा। इक्क बणाए साची बणत, विष्न ब्रह्मा शिव उपजाइंदा। इक्को पुरख आदि अन्त, जन्म मरन विच ना आइंदा। इक्को महिमा गाए अगणत, बिन अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा एकँकार, एका एक जणाईआ। विष्नूं रहिणा ख़बरदार, सच संदेसा हरि सुणाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म होए उज्यार, पारब्रह्म वंड वंडाईआ। शंकर लेखा धूंआँधार, सुन्न अगम्मी वेख वखाईआ। साख्यात रूप निरँकार, जोत शब्द करे शनवाईआ। शब्दी शब्द वड भण्डार, हरि भण्डारा आप वरताईआ। वस्त देवे एका वार, अतोट अतुट रखाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसार, पारब्रह्म दए समझाईआ। शंकर संसा दए निवार, शरअ आपणी आप जणाईआ। तिन्नां विचोला बण पुरख निरँकार, एका गुण दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी इक्क जणाइंदा। शब्दी शब्द चलाई रीता, विष्न ब्रह्मा शिव आप प्रगटाइंदा। धाम जणाए इक्क अनडीठा, भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादी ठांडा सीता, धुर फ़रमाणा हुक्म अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। विष्नूं भेव दस्से भगवाना, आपणी दया कमाईआ । ब्रह्मे वेखे मार ध्याना, पारब्रह्म वड वड्याईआ। शंकर तेरा इक्क निशाना, शाह पातशाह आप समझाईआ। तिन्नां कोलों मंगे इक्क ब्याना, एका हुक्म वरताईआ। करे खेल खेल महाना, आपणा मार्ग लाईआ। तिन्नां देवे इक्को दाना, एका वारो वार वरताईआ। त्रैगुण माया कर प्रधाना, पल्ले गंढ्ढ पुवाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड निशाना, लोआं पुरीआं दए झुलाईआ। रवि ससि किरन किरन महाना, नूर नूर नूर रुशनाईआ। मंडल मण्डप इक्क अस्थाना, थान थनंतर दए बणाईआ। पंचम तत्त तत्त वखाना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। जल जल बिम्ब समाना, धरनी धरत धवल धौल वड्याईआ। लेखा कर दो जहानां, दोए दोए रूप आप समझाईआ। निरगुण सरगुण खेले खेल महाना, लख चुरासी घाड़त लए घड़ाईआ। सच भण्डार इक्क वरताना, विष्नूं विश्व दए समझाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म वखाना, ब्रह्म एका रूप वखाईआ। शंकर मेटे अन्त निशाना, जो घड़या भन्न वखाईआ। शब्दी शब्द सच तराना, सति सतिवादी इक्क सुणाईआ। लख चुरासी बन्न्हे गाना, घर घर सगन मनाईआ। करे खेल श्री भगवाना, अनुभव आपणी खेल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना रिहा सुणाईआ। धुर फ़रमाना हरि जगदीस, आदि आदि सुणाइंदा। एका छत्र झुल्ले हरि जू सीस, शाह पातशाह इक्क अख्वाइंदा। एका

हुक्म इक्क हदीस, एका शब्दी शब्द सुणाइंदा। एका पीसण लैणा पीस, साची सेवा इक्क लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे आप उठाइंदा। शब्द दुलारे उठ उठ जाग, हरि हरि आप जगाया। तेरी गोदी लग्गा भाग, विष्न ब्रह्मा शिव सुहाया। त्रैगुण माया बध्धा ताग, पंचम तत्त जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा समझाया। साचा खेल दस्से अबिनाशा, आपणी दया कमाईआ। शब्दी शब्द तेरा तमाशा, विष्न ब्रह्मा शिव नाच नचाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर कर वासा, दो जहानां वेख वखाईआ। वेख वखाए पृथ्मी आकाशा, आकाश आकाशां उपर डेरा लाईआ। रवि ससि कर प्रकाशा, मंडल मण्डप दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सुत शब्द हो त्यार, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। लख चुरासी तेरा पसार, तेरी झोली पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, साची सेव समझाइंदा। घर घर मन्दिर कर त्यार, घर घर जोत जगाइंदा। घर घर नाद शब्द धुन्कार, घर घर राग अल्हाइंदा। घर घर ब्रह्म कर पसार, पारब्रह्म ख़ुशी मनाइंदा। घर घर सेजा माणे बण भतार, लख चुरासी नारी आप हंडाइंदा। घर घर रखे धूंआँधार, अन्ध अन्धेर वखाइंदा। घर घर रखे काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना नाल मिलाइंदा। घर घर जूठ झूठ करे पसार, घर घर हउमे हंगता गढ़्ह बणाइंदा। घर घर मन मति बुध दए अधार, घर घर रागी राग सुणाइंदा। घर घर अमृत जल रखे ठंडा ठार, घर घर अग्नी अग्ग जलाइंदा। घर घर वेखे महल्ल अटार, घर घर डूँग्घी कंदर मुख छुपाइंदा। लख चुरासी पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा शब्द सुण संदेसा, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। तूं साहिब नर नरेशा, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। तूं मेरा बणाया पेशा, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाईआ। मैं वसां देस परदेसा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आसण लाईआ। कवण बिध दरसन तेरा पेखां, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। कवण करे तेरा लेखा, आपणी बिध देणी समझाईआ। कवण रूप धरे वेसा, अनक कल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत देणी समझाईआ। साची बणत समझाए रघुनाथ, आपणी दया कमाइंदा। शब्दी शब्द तेरा साथ, महांकाल रूप वटाइंदा। महांकाल मंगे दात, अग्गे झोली डाहइंदा। पुरख अबिनाशी बैठ इकांत, आप आपणी खेल कराइंदा। वेखणहारा मार झात, झाकी आपणी इक्क रखाइंदा । दो जहानां खोल्ह ताक, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचे घोड़े चढ़ राक, शाह सवारा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महांकाल खेल खिलाइंदा। महांकाल होए निमाणा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। एका मंगे साचा दाना, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। करे खेल श्री भगवाना,

तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बध्धा गाना, लख चुरासी करी कुड़माईआ। घट घट तेरा रूप निशाना, ईश जीव भेव चुकाईआ। घर घर तेरा राग तराना, तार सितार हिलाईआ। घर घर तेरा खेल महाना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जिस बिध तेरा लेखा तेरे लेखे पाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाला, आपणी दया कमाइंदा। सुण सुत महांकाला, भेव अभेद जणाइंदा। आदि जुगादि बण रखवाला, हरि सिर सिर हथ्थ रखाइंदा। तेरा मार्ग दस्से सुखाला, तेरी गोदी भाग लगाइंदा। तेरे अन्तर उपजे बाला, चित्रगुप्त नाउँ रखाइंदा। चित्रगुप्त फल लग्गे डाल्हा, राए धर्म आप प्रगटाइंदा। राए धर्म हो बेहाला, नेत्र रो रो नीर वहाइंदा। पारब्रह्म तेरा खेल निराला, भेव कोए ना आइंदा । लख चुरासी घर घर अंदर तेरा लग्गया ताला, ब्रह्म पड़दा ना कोए उठाइंदा। लख चुरासी तेरी धर्मसाला, तूं हरि थाँ नज़री आइंदा। एका मार्ग दे सुखाला, हउँ बालक मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। राए धर्म हरि हो दयाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरे अन्तर उपजे काल, हरि जू साची बणत बणाईआ। लख चुरासी चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। अन्तिम फल रहिण ना देवे तेरे डाल, पत डाल्ही दए भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। काल रूप उठया काल, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। लख चुरासी तेरा हाल, घर घर तू ही नज़री आइंदा। मैं निमाणा होया कंगाल, आपणा बल ना कोए रखाइंदा। तेरे अग्गे करां इक्क सुवाल, ख़ाली झोली अग्गे डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, किस बिध तेरी सेव कमाइंदा। सेवा दस्से हरि निरँकारा, आपणा भेव खुल्हाईआ। काल काल तेरा सच पसारा, हरि पसारी आप जणाईआ। तेरा भेव करे न्यारा, निराकार वड्डी वड्याईआ। तेरा वसाए इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। तेरी इच्छया बणे तेरी नारा, नार कन्त मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। नार कन्त खेल अपारा, हरि काल काल जणाइंदा। राए धर्म वेखे वेखणहारा, वेख वेख ख़ुशी मनाइंदा। मैं इक्क इकल्ला रिहा कँवारा, मेरा संग नज़र कोए ना आइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा सच्चा सच दुआरा, ख़ाली कोई नज़र ना आइंदा। मैं ढह ढह करां निमस्कारा, इक्को इक्को मंग मंगाइंदा। काल नाल मेरा होए प्यारा, साची गंढ्ढ पुवाइंदा। दोहां अन्तर इक्को धारा, एका रंग रंगाइंदा। एका नूर होए उज्यारा, पिता पूत वेख वखाइंदा। लख चुरासी करे वणज वणजारा, साचा वणज समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क समझाइंदा। राए धर्म तेरा होया संग, काल काल प्रनाईआ। इक्को

सेज इक्क पलँघ, एका बस्त्र दए सुहाईआ। एका सेज इक्क अनन्द, एका रस दए वखाईआ। एका चढ़े जगत चन्द, साचा चन्द दए चमकाईआ। लख चुरासी करे खण्ड खण्ड, घर घर आपणा फेरा पाईआ। सदा बणी रहे नार दुहागण रंड, साचा कन्त नज़र ना आईआ। लाड़ी मौत उपजे तेरी बिन्द, जगत सपुत्तरी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द दए समझाईआ। लाड़ी मौत काल मीत, धर्म राए खेल खिलाया। चित्रगुप्त परखे नीत, घट घट वेख वखाया। महांकाल ठांडा सीत, दर घर साचे सोभा पाया। शब्दी शब्द इक्क अतीत, हुक्मी हुक्म इक्क वरताया। लख चुरासी वेखे परखे नीत, नीतीवान मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव जणाया। वस्त अमोलक मिल्या भण्डारा, हरि जू रचना सच रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवक सेवादारा, महांकाल आपणा रंग वखाईआ। चित्रगुप्त बण लिखारा, राए धर्म हिसाब मुकाईआ। काल वजाए इक्क नगारा, लाड़ी मौत करे पढ़ाईआ। थिर रहे ना कोई विच संसारा, जो घड़या सो भन्न वखाईआ। एका हुक्म धुर दरबारा, हरि दरबारी आप सुणाईआ। शब्द सुत निउँ निउँ करे निमस्कारा, पारब्रह्म तेरी वड्याईआ। एका दस्स आपणा सच विहारा, किस बिध आपणा रूप वटाईआ। लोकमात होए उज्यारा, परलोक वेख वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वजाए नगारा, लोआं पुरीआं नाद सुणाईआ। लख चुरासी दए अधारा, अण्डज जेरज सेत्ज उत्भुज फेरा पाईआ। कागद कलम बणे लिखारा, लिख लिख आपणा गुण जणाईआ। राग नाद बोल जैकारा, जै जैकार करे शनवाईआ। सचखण्ड निवासी वखाए सच दुआरा, दोए दोए आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। एका वर देवे दातार, आपणी दया कमाइंदा। एका वस्त इक्क भण्डार, हरि एका एक वरताइंदा। एका विष्न ब्रह्मा शिव दए अधार, एका साची सेव लगाइंदा। एका त्रैगुण माया कर त्यार, एका पंचम गंढ्ढ पुवाइंदा। एका लख चुरासी कर आकार, एका निराकार वेख वखाइंदा। एका जोती जोत कर उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। एका शब्दी शब्द धुन्कार, एका रागी राग अल्हाइंदा। एका विष्नूं देवे प्यार, एका ब्रह्मे धार चलाइंदा। एका बोध अगाध जैकार, जै जैकार इक्क सुणाइंदा। एका लेखा जाणे वेद चार, चारे जुग वंड वंडाइंदा। एका चारे खाणी कर त्यार, चारे बाणी इक्क सुणाइंदा। एका चारे वरन करे पसार, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। एका रवि ससि दए अधार, एका आपणा हुक्म वरताइंदा। एका जुग चौकड़ी वंडे वंड विच संसार, लोकमात वेख वखाइंदा। एका सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कर पसार, निरगुण सरगुण सेव कमाइंदा। एका जुग जुग लए अवतार, रूप अनूप आप धराइंदा। एका खेले खेल अगम्म अपार, अगोचर आपणा भेव खुल्हाइंदा। एका

रागां नादां वसे बाहर, एका गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। एका सतिजुग साचा वेखे आण, माटी भाण्डा काचा फोल फोलाइंदा। एका त्रेता त्रीया दए अधार, त्रैगुण अतीता साचा मीता खेल खिलाइंदा। एका काहन करे शृंगार, दोए दोए लोचण, दोए दोए रूप धराइंदा। एका बोल हक़ जैकार, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। एका लाशरीक बेऐब परवरदिगार, बेनक़ाब इक्क अख्वाइंदा। एका सचखण्ड वसे मकान न्यार, एका सति सतिनाम दृढ़ाइंदा। एका डंका वजाए अपर अपार, राउ रंकां आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाइंदा। आपणा खेल जणाए हरि हरि, आपणी दया कमाईआ। एका देवे साचा वर वर, वर दाता बेपरवाहीआ। एका लख चुरासी भाण्डे वेखे घड़ घड़, एका भन्न वखाईआ। एका निरभउ चुकाए डर डर, भयानक रूप ना कोए जणाईआ। एका बन्ने्ह आपणे लड़ लड़, एका पल्लू लए फड़ाईआ। एका नुहाए साचे सर सर, एका दुरमति मैल धुवाईआ। एका आवे जावे जम्मे मर मर, जूनी जून जून भुवाईआ। एका दरस दिखावे खड़ खड़, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। एका वेखे साचे पौड़े चढ़ चढ़, काया मन्दिर अंदर सोभा पाईआ। एका बिन अक्खर विद्या पढ़ पढ़, लख चुरासी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू आपणा भेव जणाईआ। शब्द सुत कहे भगवान, सति सति तेरी वड्याईआ। आपणा दस्स इक्क निशान, लोकमात मात समझाईआ। कवण बिध वेखे खेल दो जहान, दोए दोए रूप वटाईआ। कवण हथ्थ वखाए निशान, शाह सुल्तान बण झुलाईआ। कवण नाम देवे ज्ञान, बिन अक्खर कर पढ़ाईआ। कवण मन्दिर वखाए मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। कवण राग सुणाए कान, तार सितार ना कोए हिलाईआ। कवण रूप वेखे आण, अनूप तेरी वड्याईआ। कवण कूट मारे ध्यान, कवण दिशा होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वेला देणा समझाईआ। साचा वेला दस्स रुत्त, दोए जोड़ जोड़ सरनाया। कवण धार पए उठ, निरगुण एका रूप प्रगटाया। कवण बिध जाए तुट्ठ, मेहरवान मेरे रघुराया। कवण बणाए साचा सुत, लोकमात सलाहया। कवण भाग लगाए माटी बुत्त, पंज तत्त जोड़ जुड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत आप जणाया। शब्दी सुत सुत बलवान, हरि साचा सच जणाईआ। आदि खेल करां महान, विष्न ब्रह्म शिव तेरे नाल रलाईआ। करोड़ तेतीसा इक्क ध्यान, सुरपति इन्द माण रखाईआ। आदि शक्ति नूर महान, चतुर्भुज रंग चढ़ाईआ। लेखा जाण दो जहान, भरम भुलेखा एका पाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधान, सरगुण आपणी बूझ बुझाईआ। आत्म परमात्म इक्क मकान, पारब्रह्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दए चुकाईआ। आपणा पड़दा चुक्के हरि, हरि

हरि आप जणाइंदा। जुगा जुगन्तर वेस कर, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। पंज तत्त अंदर जाए वड़, नज़र किसे ना आइंदा। आपणा नाउँ आप जणाए पढ़ पढ़, साची सिख्या इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। साचा खेले हरि जू खेल, खेलणहार वड वड्याईआ। निरगुण सरगुण कर कर मेल, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। लेखा जाण गुरू गुर चेल, गुर गुर चेला रूप वटाईआ। बण बण साचा सज्जण सुहेल, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल कराईआ। जुग चौकड़ी खेल अवल्ला, आलमीन आप कराइंदा। नूर इलाही एका बला, बिस्मिल आपणी धार चलाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, सोभावन्त सोभा पाइंदा। वसणहारा जलां थलां, जल थल महीअल आपणा रंग रंगाइंदा। समुंद सागर डूँग्घी कंदर आपे रला, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत आपे खल्ला, चोटी चोटी डंक वजाइंदा। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड फिराय पल्ला, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। सच संदेस नर नरेश सति सतिवादी इक्को घल्ला, निरगुण सरगुण आप पढ़ाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण साची धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। नाउँ रख गुर अवतार, जीव जंत जंत पढ़ाईआ। एका नाम बोल जैकार, जै जैकार दए सुणाईआ। करे खेल आप करतार, कुदरत कादर वेखे चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी बणे वारो वार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। भगतां देवे सच भण्डार, नाम भगती झोली पाईआ। सन्तन खोल्ह बन्द किवाड़, आत्म ताकी कुण्डा लाहीआ। गुरमुखां करे प्रकाश नाड़ नाड़, बहत्तर नाड़ इक्क रुशनाईआ। गुरसिख वेखे साचे लाड़, लोकमात फेरा पाईआ। जुगा जुगन्तर साचे पौड़े देवे चाड़्ह, चौथे पद वड्याईआ। वा ना लग्गे अग्नी हाढ़, तत्तव तत्त ना कोए जलाईआ। लेखा जाणे हरि जुग चार, गुर अवतार सेव कमाईआ। पीर पैग़म्बर दए अधार, एका कलमा नबी पढ़ाईआ। रहिमत कर परवरदिगार, रहीम रहिमान रहिमत आपणी आप कमाईआ। एका नाम बोल जैकार, सति सति करे शनवाईआ। एका जोत जोत उज्यार, एका शब्द शब्द शनवाईआ। एका मंत मंत विचार, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। एका शब्द करे त्यार, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। पंज तत्त घड़े भन्ने बण ठठयार, लोकमात खेल रचाईआ। कोटन कोटि गुरू अवतार, जीव जंत सेव लगाईआ। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर दए अधार, कलमा कलाम आप जणाईआ। कोटन कोटि भगत भगवन्त कर त्यार, लोकमात होए सहाईआ। कोटन कोटि सन्त दए अधार, साची सिख्या इक्क सिखाईआ। कोटन कोटि गुरमुख लाए पार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। कोटन कोटि गुरसिख लए उधार, जगत उधारन बेपरवाहीआ। कोटन कोटि कर कर ख़ुआर, लख चुरासी

आप भुवाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ार, दर बैठे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी गए हार, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। कोटन कोटि कर कर गए निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कोटन कोटि मन्न के गए हार, आपणा बल ना कोए रखाईआ। कोटन कोटि कर कर गए शृंगार, हरि कन्त ना कोए मनाईआ। कोटन कोटि बण बण गए लिखार, वेद पुराण शास्त्र सिमरत कुरान अंज़ील खाणी बाणी कर पढ़ाईआ। कोटन कोटि बेअन्त बेअन्त कह कर गए पुकार, अन्त कोए ना पाईआ। कोटन कोटि बैठे डूँग्घी गार, बाहर ना कोए कढ्ढाईआ। कोटन कोटि समुंद सागर रोवण ज़ारो ज़ार, कोटन कोटि उच्चे पर्बत देण दुहाईआ। कोटन कोटि जंगल जूह उजाड़ पहाड़ करन पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि एका शब्द दए वड्याईआ। साचे शब्द सुण सुत दुलारे, हरि साचा सच जणाइंदा। चार जुग दे जगत विहारे, हरि जू आप बणाइंदा। शास्त्र सिमरत बण वणजारे, लोकमात हट चलाइंदा। गुर अवतारां दे अधारे, पीर पैग़म्बर नाल रलाइंदा। लिख लिख लेख थक्के सर्ब संसारे, हरि का अन्त कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी जीव जंत सब मंगदे रहिण दुआरे, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल न्यारे, भेव कोए ना पाइंदा। आवे जावे वारो वारे, रूप अनूप धराइंदा। सतिजुग त्रेता आपे जाणे, द्वापर आपणा रंग वखाइंदा। कलयुग वेखे खेल श्री भगवाने, भेव कोए ना पाइंदा। कलम शाही लिख लिख थक्की तेरे तराने, तीर निशाना कोई ना लाइंदा। कोटन कोटि बन्न्ह बन्न्ह गए गाने, तेरा सगन ना कोए मनाइंदा। जीव जंत आदि अन्त जुगा जुगन्त चलण सच्चे भाणे, हरि भाणा ना कोए मनाइंदा। हुक्मे अंदर राजे राणे, हुक्मी हुक्म खेल कराइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शाह सुल्ताने, साचे तख्त सोभा पाइंदा। नौ नौ चार वंड वंडाने, चार चार वेख वखाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग निरगुण सरगुण दए माणे, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। आपणा हुक्म दए परवाने, लोकमात सेवा लाइंदा। अन्तिम सब दे मिटे निशाने, निशान आपणा इक्क झुलाइंदा। साचे सुत शब्द वेख मार ध्याने, तेरा पुरख अकाल इक्को इक्क इक्क अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा विहारा हरि निरँकारा एका एक जणाइंदा। तेरा विहारा हरि निरँकार, बिन तेरे समझ ना आईआ। बिन लिख्या लिखारा बणया रहे अगम्म अपार, तेरा लेख ना कोए मिटाईआ। जुग चौकड़ी खेल करे संसार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी कर कर पार, गुर अवतार सेव समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, नव नौ चार खेल कराईआ। अन्त कन्त भगवन्त सारे मंगण तेरा दरस दीदार, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। तूं सर्ब जीआं दा इक्क भतार, हरि कन्त वड वड्याईआ। तेरा सच्चा सच

दरबार, दर दरबार दूसर ना होर कोए रखाईआ। मैनूं दस्सदे अन्त विहार, किस बिध मेरा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा जणाईआ। पुरख अबिनाशी निरगुण हस्स, हँसमुख वड्याआ। आपणा मार्ग देवां दस्स, बिन कलम दवात लिखाया। जुग चौकड़ी नस्स नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाया। गुर अवतार अन्तर वस, आपणा भेव खुल्हाया। भगतां दे दे साचा रस, अमृत रस चखाया। तीर निराला मार कस, अणयाला आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाया। आपणा खेल करे करतारा, हरि करता वड वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी आए विच संसारा, संसार सागर वेखे चाँईं चाँईंआ। सतिगुर सरगुण लए अवतारा, वार अठारां संसार रूप वटाईआ। त्रेता करे खेल न्यारा, दोए दोए निशान झुलाईआ। द्वापर पावणहारा सारा, दोए दोए रंग रंग वखाईआ। कलयुग खेल करे अपारा, एका एके पिच्छे छुपाईआ। एका अक्खर कर प्यारा, ऊड़ा ओंकारा त्रै त्रै लेखा दए मुकाईआ। ऐड़ा अक्ख उग्घाड़ा, आखर सब दा दए कराईआ। अल्फ़ी कर तन शृंगारा, आरफ़ करे सच पढ़ाईआ। आपे छड्डे तुलसी माला, हवन घिृत ना कोए वखाईआ। पंज तत्त तत्त अधारा, तत्तव तत्त मेल मिलाईआ। नूरो नूर नूर उज्यारा, ईसा मूसा सोभा पाईआ। एका हक़ हक़ जैकारा, ला हक़ आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खेल दए वखाईआ। एका खेल करे करतार, हरि ख़ालक ख़लक जणाइंदा। तत्तव तत्त दए अधार, जगत अधारी वेस वटाइंदा। चौथे जुग कर प्यार, चारे अक्खर मेल मिलाइंदा। इक्क मुहम्मद कर उज्यार, अहिमद आपणा रूप वखाइंदा। समझ विच समझ दए करतार, कुदरत कादर खेल खलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव माटी खाक, एका एक जणाईआ। काया अन्तर खोल्ह ताक, एका चन्द चढ़ाईआ। एका अक्खर भविख्त वाक्, एका अल्फ़ करे पढ़ाईआ। एका लेखा बातन बात, हरि जू हरि हरि आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाईआ। आपणा पड़दा देवे लाह, आपणी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण वेस वटा, कलयुग खेल खिलाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पन्ध मुका, बण पाँधी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त चोला डगमगाइंदा। नानक नाउँ लए धरा, लोकमात वेस धराइंदा। एका नाम कर रुशना, नाम सति आप पढ़ाइंदा। एका घर मेल मिला, दस दस आपणा रंग रंगाइंदा। अन्तिम मेला सहिज सुभा, श्री भगवान आपणे हथ्थ रखाइंदा। सुत दुलारा एका जा, गोबिन्द नाउँ धराइंदा। अमृत जाम इक्क प्या, एका रस वखाइंदा। एका खण्डा दए चमका, एका खड़ग उठाइंदा। एका मार्ग दए लगा, एका रैहबर नज़री आइंदा। चार कुण्ट फेरा पा,

चौथे जुग डेरा ढाहइंदा। चार यारी वेख वखा, पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोई दिसे ना, आत्म परमात्म सर्ब वखाइंदा। अठसठ तीर्थ डेरा ढाह, एका अमृत जाम प्याइंदा। पुरख अकाल इक्क मना, एका इष्ट वखाइंदा। आपणा आप भेंट चढ़ा, गुरमुखां सेव कमाइंदा। खेवट खेट बण मलाह, साचे पत्तण डेरा लाइंदा। इक्को ओट रिहा तका, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। सत्थर सच रिहा हंडा, यार यारी नाल निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाइंदा। साचे सुत कर ध्यान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग मिटे निशान, लोकमात रहिण ना पाइंदा। सतिजुग हरि जू वेखे आण, ब्रह्मा सुत रूप धराइंदा। बराह खेल करे महान, यगे पुरष रंग वखाइंदा। हाव गरीव इक्क ज्ञान, नर नरायण आप पढ़ाइंदा। दत्ता त्रै देवे माण, कपल मुंन आप समझाइंदा। रिखप देवे इक्क निशान, पिरथू एका हुक्म वरताइंदा। मत्तस मेला मेले आण, कछप आपणा भार वंडाइंदा। धनंतर देवे एका खाण, मोहणी आपणा रूप धराइंदा। बावन वेखे खेल महान, आपणा बल ना कोए जणाइंदा। हँसा चोग मंगे आण, माणक मोती मुख सलाहइंदा । हरी हरि कर ध्यान, ध्रू बाला गोद बहाइंदा। नर नरायण हो प्रधान, गज सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। प्रहिलाद देवे एका माण, हरनाक्ष मेट मिटाइंदा। करे खेल श्री भगवान, सरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। सतिजुग साचा जाए लँघ, लोकमात रहिण ना पाईआ। इक्को बल बावन कोलों मंगी मंग, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। कर्म ढाई तेरा संग, तेरी सेज सुहाईआ। तेरा मेरा इक्क अनन्द, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। साचा भेव श्री भगवान, एका एक जणाइंदा। देवणहारा दानी दान, बण दाता आप वरताइंदा। बल तेरा रखां ध्यान, भुल्ल कदे ना जाइंदा। त्रेता द्वापर खेल महान, हरि जू आप कराइंदा। अन्तिम मेला मेले आण, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि निरँकारा, हरि हरि आप कराईआ। रिख मुन दए सहारा, एका ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। जुग जुग करे वणज वपारा, बण हटवाणा हट्ट चलाईआ। गौतम दए इक्क सहारा, इक्क किनारा दए वखाईआ। त्रैगुण माया बण लाड़ा, अछल अछल खेल जणाईआ। करे कराए करनेहारा, भेव कोए ना पाईआ। नारी मंगे बण भिखारा, अग्गे झोली डाहीआ। मेले मेल कन्त भतारा, जगत विछोड़ा झल्लया ना जाईआ। पुरख अबिनाशी दए सहारा, एका गुण वखाईआ। त्रैगुण तेरा इक्क किनारा, त्रैगुण अतीता लए प्रगटाईआ। त्रेता आए वड परवारा, द्वापर त्रेता रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे करनेहारा, हरि हरि भेव कोए ना पाइंदा। त्रेता

लए उन्नीसवां अवतारा, परसराम राम राम अख्वाइंदा। बीसवां कर सच शृंगारा, दसरथ बेटा रूप वटाइंदा। साची सीआ कर प्यारा, जनक सपुत्तरी आप प्रनाइंदा। एका लकशमन दए अधारा, आपणा लकशन आप जणाइंदा। एका दुष्ट दैंत सँघारा, एका तीर कमान चलाइंदा। एका भगत भगत वणजारा, हनवन्ता रंग रंगाइंदा। एका तोड़नहारा गढ़्ह हँकारा, हँकारी गढ़्ह आप तुड़ाइंदा। एका करनहारा शृंगारा, दूती दुष्ट आप खपाइंदा। एका देवणहार सहारा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। एका अक्खर कर प्यारा, राम राम राम समझाइंदा। एका राम वसे सर्ब न्यारा, एका घट घट डेरा लाइंदा। एका राम दसरथ करे प्यारा, एका दिस किसे ना आइंदा। एका दए सच सहारा, बालमीक बिजवाड़ा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पंज तत्त काया चोला आप हंढाइंदा। पंज तत्त चोला जाए हंढ, लोकमात रहिण ना पाईआ। निरगुण नाम साचा चन्द, जुग जुग लोकमात करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द अनन्द दरसाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। त्रेता जाए पार लँघ, द्वापर आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। द्वापर लोकमात रूप वटाया, आपणा खेल आप जणाईआ। घनईया घनईया वस्त झोली पाया, दाता दानी वस्त आप वरताईआ। वेद व्यासा आपे जाया, खेल बेपरवाहीआ। पुराण अठारां आपे गाया, लख चार हज़ार सतारां सलोक सुणाईआ। बारां अक्खर राग अल्हाया, नारद ब्रह्मा कर पढ़ाईआ। सुरस्ती ताल इक्क वजाया, राग रागनी मेल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाया, करे खेल बेपरवाहीआ। नंद जशोदा माण दुवाया, घनईया नईया इक्क चलाईआ। साची बंसरी इक्क वजाया, राग धुन धुन शनवाईआ। साची सख़ीआं मंडल रास आप रचाया, बण काहन फेरा पाईआ। सीस मुक्ट ताज़ टिकाया, कँवल नैण मटकाईआ। बण रथवाही रथ चलाया, सेवक सेवा सच कमाईआ। ग़रीब निमाणे गले लगाया, बिदर सुदामा लए तराईआ। साग अलूणे भोग लगाया, बिदर देवे माण वड्याईआ। द्रोपत सुत पार कराया, द्रोपत लज्जया इक्क रखाईआ। गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाया, अठारां अध्याए करे पढ़ाईआ। एका अर्जन हरि समझाया, रूप अनूप विराट वटाईआ। चौदां लोक आपणे विच समाया, सोलां कल कल रखाईआ। चौदां विद्या माण गुवाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, वेला अन्त अन्त कराईआ। पुरख अबिनाशी कर त्यार, चौथे जुग छोटे सुत लए उठाईआ। शब्द मंगे बण भिखार, हरि वस्त रिहा वरताईआ। तेरी आई अन्तिम वार, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गए फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। धुर फ़रमाणा हरि भगवान, एका इक्क

जणाइंदा। कलयुग तेरे विच मेरा ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। तूं मंग इक्को वार दान, हरि दाता झोली पाइंदा। कलयुग बोले बाल नादान, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी तेरा चरन ध्यान, मोहे सदा भाइंदा। लोकमात ना कोई माण, बिन तेरे माण ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा मैनूं वर, जिस बिध तेरा पन्ध मुकाइंदा। जिस बिध मुक्के तेरा पन्ध, सो बिधी दे बताईआ। मेरी आरज़ू चार लख बत्ती हज़ार पई गंढ्ढ, लोकमात होई कुड़माईआ। मैं झल्लां ना विछोड़ा तेरा रंडेपा रंड, तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। कर किरपा मेरा पन्ध खण्ड, आपणा खण्डा इक्क चमकाईआ। बौहड़ी बौहड़ी मेरी तुट्टी गंढ्ढ, मैं दर ते दयां दुहाईआ। तूं दीन दयाल साहिब बख्शंद, बख्शश तेरे हथ्थ वड्याईआ। तिन्न जुग माणया अनन्द, मिली सरन सरनाईआ। चौथे जुग तेरा विछोड़ा दिसे दूजी कंध, तेरा नूर नज़र ना आईआ। कवण बिध मिलां दूर दुराडा कट के पन्ध, घर तेरे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। दोए जोड़ वास्ता रिहा घत्त, हरि चरनी सीस झुकाया। मेरी उबल आई रत्त, रत्ती रत्त वेख वखाया। मैनूं दे आपणी मति, मेरी चले ना कोए चतुराया। लहिणा देणा मुकाईं हथ्थो हथ्थ, मेरे साहिब सच्चे शहिनशाहया। तूं पुरख अकाल समरथ, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा खेल वेख वखाया। जो उपज्या सो गया ढट्ठ, बणया कोई रहिण ना पाया। जिउँ भावे तिउँ गेड़ें लट्ठ, गेड़ा गेड़े विच रखाया। इक्को मार्ग देणा दस्स, लोकमात मात समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा आप सुणाया। धुर संदेसा दए सुणा, हरि हरि आप जणाइंदा। कलयुग तेरी इक्क सलाह, सलाहगीर आप रखाइंदा। जूठ झूठ तेरी झोली दयां पा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाइंदा। आसा तृष्ना विच दयां वसा, हउमे हंगता गढ़्ह बणाइंदा। आपणा नाम सब नूं दयां भुला, तेरा रंग चढ़ाइंदा। तेरा डंका दयां वजा, चारों कुण्ट सुणाइंदा। चारों कुण्ट दिआ हिला, दहि दिशा वेख वखाइंदा। दहि दिशा डेरा ढाह, तेरी कल वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। तेरा अन्त रखे हथ्थ करतार, आपणी खेल समझाईआ। लोकमात तेरा विहार, बहु भांत भांत कराईआ। निरगुण सरगुण करे ख़ुआर, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। बोध बोध ज्ञान दए अध्यान, अध्यान अज्ञान दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। सच सच तूं किहा भगवाना, कलयुग सीस झुकाइंदा। पंज तत्त की करे निमाणा, पंच विकार कम्म किसे ना आइंदा। जुग जुग खेले खेल महाना, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। गुर गुर खेल करे महाना, आपणा मार्ग लाइंदा। जोधा सूर बणे बलवाना, बल

आपणा आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा संग मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आपणी दया कमाईआ। कलयुग तेरे नाल रलाए काल, महांकाल वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण खेले खेल कमाल, रूप अनूप वटाईआ। ईसा मूसा बण बण लाल, संग मुहम्मद मेल मिलाईआ। कलमा कलाम बेमिसाल, मिसल आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा संगी इक्क बणाईआ। तेरा संगी दए बणा, हरि साचा संग समझाइंदा। इक्क मुहम्मद नाल रला, तेरा रंग चढ़ाइंदा। एका कलमा दए पढ़ा, शरीअत आप वखाइंदा। एका नगमा दए सुणा, एका राग अल्हाइंदा। एका हुज़रा दए वखा, एका महिराब वखाइंदा। एका सजदा दए करा, एका सीस झुकाइंदा। इक्क मुसल्ला दए विछा, एका आसण लाइंदा। एका वुज़ू दए वखा, इक्क सदा सुणाइंदा। एका काअबा दए दृढ़ा, एका हज्ज जणाइंदा। दो दो आबा मेल मिला, निरगुण सरगुण धार बणाइंदा। हक़ हक़ इक्क ख़ुदा, ला हक़ खेल कराइंदा। राम नाम दए भुला, इष्ट दृष्ट आप बदलाइंदा। नूरी इस्म नूर दरसा, बिस्मिल आपणा रूप वटाइंदा। करद कृपान बिन हो कुरबां, जगत करबला इक्क वखाइंदा । पीर पैग़म्बर होए सरना, हज़रत आयत इक्क पढ़ाइंदा। हसरत सब दी दए मिटा, हिरस होर ना कोए वखाइंदा। फितरत वेखे आप ख़ुदा, इबरतनाक खेल खिलाइंदा। कायनात फेरा पा, बीआबान आप सुहाइंदा। तार सितार इक्क वजा, अहिबाब रबाब वजाइंदा। कलम कातब बण बण दए लिखा, लेखा एका एक रखाइंदा। तीस बतीस हदीस इक्क इक्क जणा, शरअ शरीअत वंड वंडाइंदा। अल्ला राणी नाल प्रना, नारी खौत मेल मिलाइंदा। खावंद खेल करे बेपरवाह, मुख नक़ाब पड़दा पाइंदा। चौदां तबक तबक भेव खुला, सबक साबर इक्क सुणाइंदा। लेखा जाण ज़िमीं असमान, अमाम अमामा वेस वटाइंदा। निहकर्मी निहकर्म लए कमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा पन्ध मुकाइंदा। कलयुग तेरा पन्ध मुकाउणा, हरि जू हरि हरि दया कमा। तेरा संगी इक्क रखाउणा, संग सुहेला इक्क समझा। तेरा पैंडा पन्ध मुकाउणा, करे खेल आप ख़ुदा। ख़ुदी घर घर डेरा लाउणा, तकब्बर देवे रंग चढ़ा। मुसव्वर नज़र किसे ना आउणा, बेसबर प्याला दए भरा। जाबर ज़बर आपणा ज़ोर वखाउणा, ज़ेर जबर कोई जाणे ना। बेख़बर ख़बर आप सुनाउणा, भेव अभेदा दए खुल्हा। धरनी धरती धवल काअबा कबर आप बणाउणा, किबल वेखे हरि मेहरवां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा पन्ध मुकाउणा। तेरा पन्ध मुक्के विच संसार, हरि साचा सच जणाईआ। मूसा करे इक्क गुफ़तार, एका राग अल्हाईआ। ईसा कहे पुकार पुकार, मेरा ख़ुदावंद मेरा सच्चा माहीआ। मैं पूत उह पिता मेरा यार, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। मेरे पिच्छे आए आपणी

वार, आपणा रूप वटाईआ। खेले खेल अपर अपार, अपरम्पर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग रखाईआ। ईसा मंगी एका मंग, इक्क ध्यान लगाया। मेरा ख़ुदा चाड़्हीं मेरा रंग, रंग रंगीला इक्क वखाया। बिन तन्दी सितार वजाए मृदंग, एका नाअरा लाया। बीस बीस दए अनन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। मुहम्मद मिल्या कलयुग संग, हरि हरि आप बणाइंदा। मुहम्मद कहे बणा मलंग, घर घर नाच नचाइंदा। चार यारी मेरा अनन्द, एका घर सोभा पाइंदा। पिछला कीता करना खण्ड खण्ड, अगला आपणा राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। सुण मुहम्मद हरि जणाया, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। पंज तत्त तेरा रूप धराया। नूर नूर मिलाईआ, कलमा कलाम इक्क पढ़ाया, एका अल्फ़ अल्फ़ वखाईआ। हरफ़ बेहरफ़ आप सिखाया, पे ये करे सफ़ाईआ। तसबी माला गल लटकाया, मन का मणका मन भुवाईआ। नीले बस्त्र रंग चढ़ाया, नीलम आपणा खेल कराईआ। चौदां तबकां कुण्डा लाहया, चौदस इक्क चन्द वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । चौदां लोक वेख नज़ारा, मुहम्मद ख़ुशी मनाइंदा। मेरे ख़ुदा तेरा मुज़ाहरा, मोहे सदा भाइंदा। इक्को हक़ तेरा नाअरा, तेरे दर सुणाइंदा। तूं साहिब परवरदिगारा, हउँ खाकी ख़ाक सीस झुकाइंदा। हउँ भिखक तेरे आए दुआरा, बण दरवेश सीस झुकाइंदा। इक्को अल्फ़ी तन शृंगारा, बण मलंग नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। बण मलंग फड़े मतहिरा, तसबी माला गल लटकाईआ। वाहवा कादर तेरी कुदरत विच तेरी लहरा, लहर लहर विच मिलाईआ। मैं चौदां तबक करके आया सैरां, सैरगाह इक्क वखाईआ। बिन तेरी नज़म बिन तेरे नगमे होया बहरा, कन्न अवाज़ ना कोए सुणाईआ। मैं दर तेरा मंगां ना छड्डणा खैहड़ा, सिर कदमां उपर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, मिहबान दया कमाइंदा। तेरा इस्म इक्क इमान, हरि आज़म आप जणाइंदा। साचे हज़रत कर पहचान, नज़रीआ इक्क रखाइंदा। देवणहारा सच पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। साचे अस्व चढ़या बिन लगाम, आपणा दुलदुल आप दौड़ाइंदा। देवणहारा सच ब्यान, ब्याना आपणा नाउँ रखाइंदा। एका एक इलाही कलाम, कलमा कलाम आप जणाइंदा। एका सिफ्त सिफ्त सलाम, इस्लाम आपणा रंग वखाइंदा। इक्क अलैकम बण ग़ुलाम, गुरबत एका वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी ख़ुशी आप वखाइंदा। साची ख़ुशी परवरदिगार, बेपरवाह आप वखाईआ। आपे बण साचा यार, साची शरअ दए समझाईआ। कलयुग करना

इक्क प्यार, कूड़ी क्रिया संग रखाईआ। चारों कुण्ट कर ख़ुआर, जीव जंत दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाईआ। इक्क मुहम्मद चढ़या चाअ, चाओ घनेरा इक्क रखाईआ। एका घर मिली सलाह, सलाहगीर इक्क वड्याईआ। एका बेड़ा दए चला, बिन चप्पू पार लँघाईआ। एका सबक दए पढ़ा, साबत आपणा नाउँ समझाईआ। इक्क आलम उल्मा बणे ख़ुदा, आलमीन इक्क अख्वाईआ। एका रहीम रहिमान रहिमत रिहा कमा, रैहबर एका राह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। मुहम्मद खेल दस्स आपणा वजूद, भेव अभेद छुपाइंदा। तेरा मेला पंज तत्त काया कलबूत, काया कुरा इक्क वखाइंदा। चौदां लोक तेरा सबूत, अग्गे राह ना कोए जणाइंदा। अद्धविचकार तेरी कूट, हरि जू साची वंड वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाइंदा। दीन दयाल मेरे ख़ुदा, तुध अग्गे सीस झुकाया। तेरा नूर तेरे नालों होया ज़ुदा, जगत जुदाई वेख वखाया। कवण बिध होवां फिदा, आपणी फितरत मात मिटाया। मैनूं मार्ग दस्सणा सिध्धा, राह विच ना कोए अटकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाया। मुहम्मद सुण रखणा याद, चौथे जुग हरि जणाईआ। अन्त सुणे तेरी फ़रयाद, परवरदिगार सच्चा माहीआ। मैं तैनूं दिती दाद, चौदां लोक कलमा करे पढ़ाईआ। सो तेरी जाणे हद, बेहद आप अख्वाईआ। तेरा पैंडा मुकणा अध, अग्गे मिले ना कोए वड्याईआ। उम्मत उम्मती जाणी छड्ड, कलयुग संग ना कोए रखाईआ। अन्तिम ख़ाली होणे हड्ड, नाड़ी नाड़ नाड़ कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए समझाईआ। मुहम्मद उठ करे सजदा, सीस सीस झुकाया। मैं चाकर ख़ाक तेरा बरदा, दर तेरे फेरा पाया। तूं साहिब सब दा घाड़न घड़दा, घड़नहार इक्क अख्वाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरे कोलों डरदा, नेत्र नैण नैण शरमाया। मैं तेरे हुक्म अंदर चौदां तबक अंदर वड़दा, घर घर फेरी पाया। चारों कुण्ट रहे सड़दा, आबेहयात ना कोए प्याया। कलयुग नाल नाल रहे तुरदा, आपणा ज़ोर वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला अन्त लए मिलाया। कवण वेला मेले अन्त, एका मंग मंगाईआ। तूं बणाई मेरी बणत, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। तूं साहिब साचा कन्त, मैं बीवी बेवा तेरे बिन कम्म किसे ना आईआ। तेरा चरन दिसे बंक, तेरा नूर मेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। सुण मुहम्मद कर ध्यान, हरि हज़रत आप जणाइंदा। इज़राईल ज़बराईल मेकाईल असराफ़ील जो देदे रहे पैग़ाम, चार जुग वेस वटाइंदा। चौदां सदीआं रखां तेरा माण, चौदां तबक ना

तेरे हिलाइंदा। अन्तिम खेल करां महान, सिर अमाम अमामा रूप वटाइंदा। नाता तोड़े जगत शैतान, शरअ शरीअत मेट मिटाइंदा। इक्क सुणावां धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क अल्हाइंदा। एका देवां हक़ पैग़ाम, पीर पैग़म्बर पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। चौदां सदीआं दिता वर, सिदक सबूरी इक्क समझाइंदा। अन्तिम वेले जाणा हर, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। प्रगट होए नरायण नर, निरगुण वेस वटाइंदा। लोक परलोक वेखे खड़, अवण गवण फेरा पाइंदा। भेव चुकाए गोर मड़्ह, सिल पूजस डेरा ढाहइंदा। पीर पैग़म्बर वेखे खड़, मुल्ला शेख़ मुसायक पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त एका हथ्थ रखाइंदा। तेरा अन्त करे करतार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। नानक नाम कर उज्यार, पंज तत्त तत्त कुड़माईआ। शब्द शब्द बोल जैकार, लख चुरासी करे पढ़ाईआ। देवत सुर दए अधार, असुर माण रखाईआ। किन्नर यच्छप दए उठाल, नाद अनादी इक्क सुणाईआ। ब्रह्म ब्रह्मादी वेखे चाल, चाल निराली इक्क रखाईआ। चार वरनां कर बहाल, बरन अठारां फंद कटाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच दए वड्याईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, हरि जू बैठा आसण लाईआ। नाम सति इक्क सिखाल, सति सति करे पढ़ाईआ। एकँकारा पुरख अकाल, अकल कला जणाईआ। आदि अन्त करे प्रितपाल, जुग जुग सेव कमाईआ। एका दीपक जोती बाल, नूर नूर दीपक दीप करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करना, करनहार करतारा। एका जोती दस दस रूप वरना, पंज तत्त वेखे काया जगत अखाड़ा। ना जम्मणा ना कदे मरना, शब्दी शब्द हो उज्यारा। पुरख अकाल एको सरना, एका गुरू गुरुदुआरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। अपर अपारा खेल करतार, हरि करता आप कराईआ। एका जोती दस अवतार, गुर गुर रूप वटाईआ। सतिगुर खेल करे अपार, बेअन्त बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। पुरख अकाल कर विचार, विचार विचार नाल मिलाईआ। पूरब लहिणा दए उतार, लेखा लेखे विच पाईआ। दुष्ट दमन दमन उठाल, हेमकुण्ट कुण्ट समाईआ। बेकुंठ निवासी हो दयाल, लाल आपणा आप प्रगटाईआ। चौथे जुग हल करे सवाल, बण सवाली सवाल फेर ना कोए रखाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा दए वजाईआ। चौथे जुग बेमिसाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह करे खेल, हरि गोबिन्द गोबिन्द आपणी धार चलाइंदा। गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादी सागर सिन्ध, अमृत सोमा आप प्रगटाइंदा । आप बणाई आपणी बिन्द, नादी सुत नाउ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

आपणा खेल आप वरताइंदा। साचा खेल करे भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। गोबिन्द वखाए इक्क निशाना, सचखण्ड खण्ड रुशनाईआ। पुरख अकाल शाह सुल्ताना, सीस आपणे ताज टिकाईआ। जोधा सूर मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप कमाईआ। गुर पीरां देवे दाना, पीर पैग़म्बरां झोली आप भराईआ। आपणा नाउँ धुर फ़रमाणा, जुग जुग रिहा सुणाईआ। अन्तर मेट सर्ब निशाना, जोती जोत लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा दए सुणाईआ। सच संदेस पुरख अकाल, एका आप जणाया। कोटन कोटि चौकड़ी जुग बीते काल, काल काल रूप वटाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बणदे रहे दलाल, बण दलाली वणज कराया। अन्त हल्ल ना होया किसे कोलों सवाल, हरि का भेव किसे ना पाया। आपणी घालण गए घाल, घाली घाल मुड़ के वेखण कोए ना आया। जुग चौकड़ी बणदे रहे बेहाल, बहबल हो हो हरि अग्गे आपणा हाल सुणाया। तेरा त्रैगुण माया वड्डा जंज़ाल, लख चुरासी रिहा फसाया। तेरा खेल श्री भगवान, समझ विच किसे ना आया। तेरा नाउँ सारे गाण, कोटन कोटि नाउँ रखाया। तेरी कोई ना करे पहचान, पहचान विच कदे ना आया। तूं जुग जुग लोकमात बणे महिमान, आपणा फेरा पाया। जे कोई वेखे तेरा सच निशान, तेरा रूप रंग नज़र किसे ना आया। जिस किरपा करें आप भगवान, सो तेरा दरसन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द गुर इक्क उठाया। गुर गोबिन्द शब्दी पूत, पिता पूत वड्याईआ। लेखा जाणे साचे सूत, तन्दी तन्द तन्द बंधाईआ। जुग चौकड़ी आवा जाए ऊत, अन्त अन्त ना कोए वखाईआ। सारे वसदे गए पंज तत्त काया भूतक भूत, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा अन्त इक्क वखाईआ। कलयुग तेरा अन्त दस्से भगवान, आपणा शब्द जणाइंदा। मुहम्मद उम्मत होए शैतान, शरअ शरीअत वेख वखाइंदा। गोबिन्द प्रगटे विच जहान, लोकमात फेरा पाइंदा। पुरख अबिनाशी देवे दान, साची वस्त इक्क वरताइंदा। चार जुग दे चार निशान, चारे बाले गोद सुहाइंदा। खेले खेल खेल महान, हरि ख़ालक भेव रखाइंदा। दोहां थल्ले रखे आण, तेरी लग्गी जड़्ह उखड़ाइंदा। छोटा बाला मुहम्मद चुकाए तेरा माण, वड्डा कलयुग तेरा पन्ध मुकाइंदा। तीजा चौथा झूजे विच मैदान, मर्द मर्दानगी इक्क वखाइंदा। लख चुरासी कर कुरबान, कलयुग करबला वंड वंडाइंदा। पीर पैग़म्बर होण हैरान, गुर अवतार वेख वखाइंदा। करे खेल हरि भगवान, भेव कोए ना पाइंदा। पंज तत्त नाता तोड़ जहान, पिता पूत ना कोए अख्वाइंदा। पंज प्यारे कर परवान, चार यारी पन्ध मुकाइंदा। साचा अमृत पीण खाण, नाम खण्डा विच फिराइंदा। आत्म परमात्म इक्को आण, परम पुरख मेल मिलाइंदा। वाहिगुरू वाहिगुरू वाहिगुरू सारे गाण, वाह वाह गुरू पुरख अकाल इक्क जणाइंदा।

पंज तत्त काया सब दा मिटणा निशान, वेले अन्त नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वस के गए जगत मकान, मकान फनाह सब नूं आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव दस्से करतारा, करनहार आप अख्वाइंदा। कलयुग आए अन्तिम वारा, अन्त अन्त वेख वखाइंदा। चारों कुण्ट पावे सारा, दहि दिशा फोल फोलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द नाल मिलाइंदा। रवि ससि दए सहारा, एका गुण वखाइंदा। ब्रह्मण्डां खण्डां वेख अखाड़ा, निरगुण निरगुण नाच नचाइंदा। लोकमात हो उज्यारा, लख चुरासी आप जगाइंदा। एका शब्द बोल जैकारा, जै जैकार इक्क कराइंदा। चार जुग दा पार किनारा, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। सच संदेसा देवे इक्को वारा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। शब्दी शब्द खेल न्यारा, दिस किसे ना आइंदा। आदि जुगादी साची कारा, करता पुरख आप कमाइंदा। लेखा मंगे वारो वारा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। लोकमात लाए सच दरबारा, सचखण्ड रूप वटाइंदा। साचे तख्त बह सच्ची सरकारा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। पूरब लेखा जाणे जानणहारा, चारे वेद फोल फोलाइंदा। शास्त्र सिमरत नैण उग्घाड़ा, पुराण पुराणी वेख विचारा, गीता ज्ञान पावे सारा, अञ्जील कुरान पड़दा लाहइंदा। खाणी बाणी वेखे वेखणहारा, भेव अभेद आप जणाइंदा। गुर अवतार पुछदा रिहा वारो वारा, जुग जुग साची सेव समझाइंदा। सारे कट के गए वगारा, बण हुक्मरान आपणा हुक्म ना कोए चलाइंदा। अन्तिम डिगे इक्क दुआरा, दोए दोए सीस सर्ब झुकाइंदा। मुहम्मद बैठा अद्धविचकारा, परवरदिगारा राह तकाइंदा। गोबिन्द मंगे इक्क सहारा, पुरख अकाल ओट रखाइंदा। पुरख अकाल जाणे जानणहारा, आप आपणी दया कमाइंदा। सच संदेसा नर नरेसा दिता इक्को वारा, वीह सौ सतारां सतारां हाढ़ी हुक्म सुणाइंदा। चार जुग दे उठो यारा, यार यारी वेख वखाइंदा। मैं लिख लिख सब दा लेखा रख्या वारो वारा, हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाइंदा। धुर संदेसा हाढ़ सतारां, हरि हरि आप सुणाया। उठो सारे करो विचारा, की हरि हरि खेल रचाया। जिस दी गाउँदे आवो वारा, लिख लिख जीवां जगत पढ़ाया। जिस दा तकदे आए सहारा, दोए दोए सीस झुकाया। जिहनूं कहिन्दे रहे परवरदिगारा, बेऐब नाम ख़ुदाया। जिहनूं कहिन्दे राम राम प्यारा, सो राम वेस वटाया। जिस नूं कहिन्दे एकँकारा, आपणी अकल कला जणाया। जिस दे कोलों मंगदे रहे भण्डारा, आपणी खाली झोली भराया। जिस नूं बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह आए विच संसारा, सो आपणा अन्त रिहा समझाया । जिस दा हथ्थ ना आया कोई किनारा, साचा पत्तण ना कोए वखाया। सो प्रगट होया महांबली अवतारा, आप आपणा बल धराया। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाया। सच संदेसा रिहा घल्ल, हरि जू हरि हरि आख सुणाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी करदा रिहा वल छल, अछल अछल वेस वटाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लोकमात आए चल, हुक्मे अंदर सर्ब फिराया। अन्तिम जोती गए रल, आपणा मूल मुकाया। बिन अग्नी गए ढल, सच कुठाली आपे पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सारे इक्को वार लए उठाया। सारे उठो करो ध्यान, हरि हरि आख सुणाइंदा। चार जुग जुगत ज्ञान, गुर सतिगुर वेख वखाइंदा। आपणा आपणा दयो ब्यान, दूजा संग ना कोए मिलाइंदा। तख्त बैठा हुक्मरान, आपणा हुक्म सुणाइंदा। शाह पातशाह नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। जुग जुग लेखा मंगे आण, आपणे भाणे सर्ब वखाइंदा। नेत्र खोल्हो करो पछाण, कवण हरि जू रूप वटाइंदा। जिस नूं मन्नदे रहे निरगुण श्री भगवान, सो कलयुग वेख वखाइंदा। आपणा लेखा दयो आण, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क पुचाइंदा। सच संदेसा गया पुज, हरि शब्दी आप पुचाइंदा। सब दा भेव खुलणा गुझ, हरि पड़दा आप उठाइंदा। लोकमात जा के जगत प्यार विच गए रुझ, आपणा आपणा राह सर्ब चलाइंदा। सब दा दीवा गया बुझ, नज़र कोई ना आइंदा। नाल लै के ना आया कोई कुझ, खाली हथ्थ सर्ब वखाइंदा। मेरे चरनां ताईं कोई गया पुज, जिस आपणी दया कमाइंदा। कोटन कोटि अद्धविचकारे आपणा भार बैठे सुट्ट, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पैंदी रही लुट्ट, ठग्ग चोर यार ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क समझाइंदा। सच संदेसा सुणी बात, गुर पीर अवतार लैण अंगड़ाईआ। बौहड़ी बौहड़ी कलयुग अन्तिम आई वाट, चौकड़ी जुग गए पन्ध मुकाईआ। असीं बड़े ख़ुशी बैठे आपणे घाट, आपणा पन्ध मुकाईआ। कोई ना पुच्छे साची वात, आपणा बल आए रखाईआ। कोई गाए रिहा गाथ, कोई कृष्न रिहा मनाईआ। कोई अष्टभुज मंगे साथ, कोई देवत देव सीस झुकाईआ। कोई कहे भोला नाथ, कोई ब्रह्मे माण वड्याईआ। कोई कहे विष्नूं वसे पास, कोई गणेश सीस झुकाईआ। कोई कहे चार वेद पुजावण आस, कोई कहे पुराण अठारां देण वड्याईआ। कोई कहे गीता ज्ञान त्रिलोकी नाथ, नाथ अनाथा होए सहाईआ। कोई कहे ईसा होए सज्जण साक, सगला संग रखाईआ। कोई कहे मुहम्मद पाकी पाक, पत्तत पुनीत दए कराईआ। कोई कहे नानक जुड़या नात, पंज तत्त सेव रहे कमाईआ। कोई कहे गोबिन्द मिल्या घाट, साचा बेड़ा लए चलाईआ। नानक गोबिन्द कहे वेखो पुरख अबिनाश, साडी चले ना कोए चतुराईआ। असीं वेखण आए रास, हरि जू की की खेल रचाईआ। इक्को वस्त रखी पास, हरि हरि नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, सब दा लेखा मंगे थाउँ थाईंआ। उठो सारे खोल्हो अक्ख, हरि हरि आख सुणाया। निरगुण निराकार अजूनी रहित होया प्रतख, सैभं भंग ना कोए कराया। जिस ने आदि जुगादि निरगुण सरगुण कीता वक्ख, सरगुण निरगुण आपणा खेल कराया। जुग जुग मार्ग देवे दस्स, साचा राह आप चलाया। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणा वेस वटाया। अन्तिम सब दा खेड़ा करे भट्ठ, बण भठयारा अग्न तपाया। किसे दा रहिण दा देवे कोई हठ, बिन आपणे नाउँ ना कोए वड्याआ। जो आया सो गया वहीर घत, बण पाँधी पन्ध मुकाया। इक्को गोबिन्द लग्गी लेखे रत्त, रुत्त रुत्तड़ी वेख वखाया। जानणहारा कमलापति, कमल नैण बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क समझाया। सच संदेसा सुणया तेरा, त्रैभवण तेरी वड्याईआ। चार जुग दा हेरा फेरा, दिन चार चार मंग मंगाईआ। दो सौ छपंजा दिन दा होया निबेड़ा, अन्तिम वेला गया आईआ। असीं सारे भुल्ले दस्सीए केहड़ा केहड़ा, तेरे अग्गे ना कोए चतुराईआ। जे बोलीए अग्गे होए झेड़ा, झेड़ा तेरे दर ना भाईआ। तेरा वेख्या खुल्ल्हा वेहड़ा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरे दर ते पा पा गए फेरा, तेरा घट किछ ना जाईआ। तेरी मेहर नज़र विच तेरी मेहरा, मेहरवान तेरी सरनाईआ। असीं आ गए तेरे विच घेरा, रस्ता कोए नज़र ना आईआ। ना कुछ मेरा सब कुछ तेरा, तेरा मेरा एका रंग वखाईआ। तेरे हुक्म अंदर लोकमात लाया डेरा, छप्पर छन्न इक्क छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए समझाईआ । उठो वेखो आए चल, हरि सब दे चलाण रिहा कराईआ। चार जुग दा निकले जन, भरम भुलेखा दए मिटाईआ। सारे सुणो ला के कन्न, कन्ना मुक्ता सब दा दए उडाईआ। जुगा जुगन्तर बेड़ा रिहा बन्न्ह, बन्न्ह बन्न्ह आप चलाईआ। जिसदा भाणा रहे मन्न, सो दस्से इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दे चार चार दिन अन्तिम दए मुकाईआ। चार जुग दे मुक्के दिन, वेला अन्तिम आया। विष्नूं कहे मैं रिहा गिण, दिवस रैण ध्यान लगाया। ब्रहमा कहे मैं वेखां भिन्न भिन्न, हरि भिन्नड़ा रूप वटाया। शंकर कहे मैं वेखां चिन्न, चित्रकार नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार चार पन्ध मुकाया। त्रैगुण कहे मेरे बीते दिवस, वेला वक्त गया आईआ। पंज तत्त कहे मेरी मिटी ना हिरस, हरि जू अचरज खेल रचाईआ। करोड़ तेतीसा कहे असीं रहे तरस, साडी तृष्ना ना पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा पन्ध मुकाईआ। तेई अवतार करन पुकार, कूक कूक सुणाया। चार जुग दे मंगे दिन चार चार, उह भी बैठे पन्ध मुकाया। लेखा देणा प्या धुर दरबार, धुरदरगाही मंग मंगाया। अग्गे दिसे ना कोई विचार, विचार करे ना कोई

सलाहया। बिन कलम दवातों होए ख़ुआर, कलम शाही ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। तेई अवतार इक्क दूजे नूं कहिण, मता मते नाल पकाईआ। चलो चलीए चल के वेखीए नैण, हरि जू की की खेल वरताईआ। सानूं लुकया कोई ना देवे रहिण, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। सानूं आपणयां जनां कोल देवे बहण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। खुलड़े केस गल पल्लू पाया पाईए वैण, आपणा दुखड़ा हाल सुणाईआ। असीं तैनूं बणाया साक सज्जण सैण, तेरे उत्ते ओट रखाईआ। तूं आया अन्त लेखा लैण, तेरे हथ्थ तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप वरताईआ। साचे भगतां हरि जू सद्दा, एका एक जणाया। सारे छड्ड के आओ हद्दां, आपणी हद्द वखाया। मुकामे अंदर हरि कोई बध्धा, जुग जुग गेड़ भुवाया। गृह गृह नाद एका वज्जा, हरि हरि आप सुणाया। लोकमात तुहाढ्ढी रखदा रिहा लज्जा, निरगुण सरगुण वेस वटाया। बिन पड़दिउँ पड़दा कजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। दर दर घर घर फिरदा रिहा भज्जा, बण पाँधी पन्ध मुकाया। किसे दीआं चारदा रिहा मज्झां, किसे दी छप्परी आण छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत अठारां रिहा उठाया। भगत अठारां करन विचार, इक्क ध्यान लगाईआ। चार जुग दे दिन चार, चार आपणा वक्त गए लँघाईआ। अन्तिम वेला होया सिक्दार, बण सिक्दारी हुक्म सुणाईआ। चल के आउणा सच दुआर, घर साचा इक्क वखाईआ। पुरख अबिनाशी लहणेदार, सब दा लहिणा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत अठारां बण पाँधी, एका राह तकाया। आसा तृष्ना थक्की मांदी, एका बल वधाया। चारों कुण्ट अन्धेरा आंधी, साचा नूर ना कोए रुशनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। सच संदेसा ईसा मूसा, पैग़म्बर पैग़ाम आप जणाईआ। तन पहनाए काला सूसा, सूरबीर वड वड्याईआ। इक्क वखाए सच हदीसा, पिछली वेखे सर्ब पढ़ाईआ । खाली करे सब दा खीसा, खलकत रोवे मारे धाहींआ। आपणा चिहरा वेखो आपणा शीशा, जो कर्म गए कमाईआ। आपे खाणा आपणा पीसा, हरि जू चक्की इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर बुलाए बेपरवाहीआ। ईसा दोए नेत्र रो, नैणां नीर वहाया। बौहड़ी बौहड़ी उम्मत उम्मती वध्या मोह, मोह मुहब्बत इक्क वखाया। शरअ शरीअत बीज बो, मुहम्मद संग संग निभाया। जीव जंत कोह कोह जगत हलाली नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाया। मुहम्मद रोवे चार यार, यारी यार ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। चारे कुण्ट आई हार, सगला संग ना कोए वखाईआ। मुल्ला मुसायक होए ख़ुआर, ख़लक ख़ुदाए

रही कुरलाईआ। कलमा कलाम ना कोई प्यार, साचा काअबा ना कोए वखाईआ। बेआबा मरे सर्ब संसार, आबेहयात ना कोए पिलाईआ। अद्धविचकार बैठा रोवां ज़ारो ज़ार, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी दस्स के गया इक्क गुफ़तार, आपणा सबक पढ़ाईआ। चौदां सदीआं तेरी रफ़तार, रफ़ता रफ़ता आप चलाईआ। अन्तिम बसता बन्न्ह होवां त्यार, सिर आपणा भार उठाईआ। दस्त बदस्ता दए उधार, कर्ज़ा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल हरि करतारा, एका एक जणाइंदा। नानक निरगुण कहे सति सति जैकारा, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। एका एक एकँकारा, अकल कला वेस वटाइंदा। महांबली इक्क अवतारा, आपणा बल आप धराइंदा। चार वरनां दए सहारा, जागरत जोत जोत जगाइंदा। गोबिन्द बणे इक्क लिखारा, लिख लिख लेख सर्ब समझाइंदा। कलयुग अन्तिम अन्त किनारा, चार जुग दा पन्ध मुकाइंदा। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जाता वेस वटाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सम्बल आपणा आसण लाइंदा। पूत सपूता पावे सारा, बाल अञ्याणा गोद बहाइंदा। अन्त खेल करे न्यारा, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। गुर अवतार सद्दे सच दुआरा, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। सचखण्ड बणाए लोकमात आप बैठ सच्चे दरबारा, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरदरगाही खेल कराइंदा। धुरदरगाही खेल अवल्ला, एका एक कराइंदा। वसणहार सच महल्ला, सच संदेस इक्क सुणाइंदा। जुग जुग फड़ावणहारा पल्ला, एका पल्लू गंढ्ढ पुवाइंदा। निरगुण सरगुण अंदर रला, रल मिल आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत जोत रूप मिला, जोत निरँजण आदि जुगादि वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल अन्तिम अन्त, हरी हरि हरि आप कराईआ। रूप धर श्री भगवन्त आपणा बल जणाईआ। लेखा जाण जुगा जुगन्त, जुग जुग पड़दा रिहा उठाईआ। गुर अवतार वेखे सन्त, भगवन्त मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा एका एक रखाईआ। सच संदेसा सतारां हाढ़, गुर अवतार मन मनाया। पहली चेत लग्गणा इक्क अखाड़, पुरख अबिनाशी लए लगाया। रल मिल सारे करीए विचार, सलाह सलाह नाल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दए समझाया। गुर अवतार होए इक्ट्ठे, एका मता पकाया। बिन ढाहिउँ असीं सारे ढट्ठे, आपणी कंड लवाया। करे खेल पुरख समरथे, भेव कोए ना आया। जिस दी गाउँदें रहे गाथे, सो गाथा रिहा सुणाया। जिस दा तकदे रहे साथे, सो आपणा साथ जणाया। जिस दे चढ़दे रहे राथे, रथ रथवाही वेस वटाया। जिस दा दस्स के आए पूजा पाठे, सो साथों पुच्छ पुछाया। आउ रल मिल

सोचीए सानूं केहड़े पए घाटे, घाटा कोई नज़र ना आया। असीं जगत चला के आए हाटे, एका हरि हरि नाम विकाया। अन्तिम मुड़ के वेखण गए ना खाते, कवण मन्ने कवण रिहा भुलाया। आपणी भुल्ल ना दस्सी पुरख अबिनाशे, बैठे मुख शरमाया। कवण बिध पति साडी राखे, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। खाणी बाणी पढ़ पढ़ गा गा दस्सदे रहे खुलासे, हरि का ख़ास भेव ना आया। जिस दी गोपी काहन पाउँदे रहे रासे, मंडल मण्डप नाच नचाया। सो अन्तिम साडे सब दे वेखे तमाशे, वेखो की की हुक्म सुणाया। ना रोईए ना आवण हासे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप वरताया। गुर अवतार बणया संग, पीर पैग़म्बर नाल रलाया। आउ रल मिल मंगीए मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहया। तेरा नाउँ वजाउँदे रहे मृदंग, जुग जुग मात सुणाया। तेरी किरपा तेरे दुआरे आए लँघ, तेरी चरन मिली सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। सारे कहिण हो दलेर, तेई अठारां दस मता पकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दूर दुराडे रहे वेख, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कोई ना मेटे साडी रेख, लेखा सके ना कोए चलाईआ। साडी चले ना कोई पेश, पेशवा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। सारया मता गया पक्क, इक्क सलाह जणाईआ। नानक निरगुण वल रहे तक्क, नेत्र नैण नैण उठाईआ। तूं सब दा सांझा तेरे उत्ते ना कोई शक्क, सब दा शंका देणा मुकाईआ। परवरदिगार कोले पुच्छो हक़, हक़ हक़ भेव खुल्हाईआ। असीं तेरा मार्ग आए दस्स, बण रैहबर राह चलाईआ। तेरा गा गा आए जस, जस वेद पुराण पढ़ाईआ। तेरे हुक्मे अंदर फस, लोकमात वेस वटाईआ। साडा कोई ना चले वस, तेरे हथ्थ तेरी शहिनशाहीआ। जिउँ भावें तिउँ लैणा रख, बैठे सीस झुकाईआ। चार जुग दा हाल दस्स, सारे रहे कुरलाईआ। साडी अन्तिम होई बस, वास्ता रहे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। निरगुण नानक करके नाह, एका एक रिहा जणाईआ। मैं हां विच हां रिहा मिला, मैं तूं ना कोए रखाईआ। चाकर ख़ाक बण सेवा आया कमा, चार वरन सेव लगाईआ। चार जुग दा लम्मा राह, पैंडा सके ना कोए मुकाईआ। प्रभ अग्गे मैं देणी ना कोई सलाह, हुक्म चलणा सदा रज़ाईआ। आपणी आपणी करनी लैणी पा, करता पुरख वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। नानक कहे जोत नूरानी, एका एक जणाया। चार जुग दा खेल दीवानी, मेरे मन भाया। चौथे जुग होई हैरानी, गुर अवतार रहे घबराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबारा इक्क लगाया। सच दरबार लगा करतार, हरि जू हरि लगाइंदा। गुर अवतार कर विचार, एका राह वखाइंदा। मुहम्मद उठया बेज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा।

मैं सब नूं करया ख़ुआर, ख़ालक ख़ाक विच रुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। मुहम्मद उठे मारे धाह, कूक कूक सुणाईआ। अल्ला राणी नाल होया निकाह, खावंद बीवी ना कोए प्रनाईआ। मीआं पकड़े ना कोई बांह, मेहरवान नज़र कोए ना आईआ। मैं वेख्या जगत मकान, चौदां तबक फेरी पाईआ। अन्तिम हुंदा दिसे फनाह, ना सके कोई बचाईआ। मेरी उम्मत करया गुनाह, मेरे नेत्र नैण शरमाईआ। गोबिन्द बच्चे नीहां हेठां दिते दबा, जड़्ह आपणी आपे उखड़ाईआ। दो गढ़्ही चमकौर दिते भेंट चढ़ा, गोबिन्द आपणा वेस वटाईआ। सीस नाल ताज़ वटा, ताज़ सीस नाल वटाईआ। आपणा सुनेहड़ा गया सुणा, सत्थर सूलां सेज हंढाईआ। अन्तिम आवे बेपरवाह, सब दा लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। मुहम्मद रोवे करे गिरयाज़ार, किरन किरन नीर वहाईआ। बौहड़ी बौहड़ी होया ख़ुआर, ख़ुदी कम्म किसे ना आईआ। चारों कुण्ट धूआँधार, चन्द चांदना ना कोए चमकाईआ। परवरदिगार मारे मार, ना सके कोए बचाईआ। अद्धविचकार बैठा ना आर ना पार, बेड़ा बन्न्हे कोए ना लाईआ। सतारां हाढ़ गया दरबार, दरबार अंदर वड़ना हुक्म ना कोए सुणाईआ। दूर दुराडा कर निमस्कार, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। मैं बणया गुनाहगार, अवगुण मेरी चतुराईआ। कोई नज़र ना आए यार, यार यारी गए गंवाईआ। अल्ला राणी नार मुटयार, आपणा पल्लू गई छुडाईआ। हाणी हाणी ना करया कोए प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप वरताईआ। आपणा भाणा वरताए जग, हरि जागरत जोत जगाइंदा। दस गज दूर दुराडे लग्गे अग्ग, नेड़े आउणा मूल ना भाइंदा। मेरे नेत्र तक्कण हज्ज़, मेरा नैण नैण शरमाइंदा। कौण लावां अग्गे पज्ज, घट घट अन्तर हरि हरि जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। दूर दुराडा कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। आया चल तेरे दरबार, हाढ़ सतारां फेरा पाईआ। अग्गे मिले ना कोए सहार, राह खैहड़ा नज़र ना आईआ। किरपा कर मेरे करतार, अभुल्ल तेरी वड्याईआ। मैं रुल होया ख़ुआर, मेरी कल ना कोए रसाईआ। मैं तुट्टा फल तेरी गुलज़ार, जगत महक ना कोए महकाईआ। बूटा हुल्ले अन्तिम वार, साचा फल ना कोए लगाईआ। पुरख अबिनाशी कर प्यार, दे मति रिहा समझाईआ। तेरा लहिणा गोबिन्द दए उतार, दूजे हथ्थ ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल दस्से अकाल, अकल कला जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दीन दयाल, दयानिध दया कमाइंदा। भगत भगवन्त रिहा उठाल, उठ उठ वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी हल करे सवाल, बण सवाली वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि कराउणा, एका एक जणाईआ। कबीर जुलाहा आप उठाउणा, भेव अभेद समझाईआ। धन्ने जट्ट लहिणा झोली पाउणा, कलयुग अन्तिम माण रखाईआ। नामा छप्पर वेख वखाउणा, बणी छप्परी आप सुहाईआ। अगला लेखा झोली पाउणा, बहत्तर वार दरस दिखाईआ। बहत्तर रूप हरि प्रगटाउणा, एका रात सेव कमाईआ। भिन्नड़ी रैण रंग चढ़ाउणा, रैण भिन्नी ख़ुशी मनाईआ। गीत सुहागी एका गाउणा, गोबिन्द राग अल्हाईआ। नामे लेखा पूर कराउणा, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। छप्पर पिच्छे दर दरबार सुहाउणा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। बहत्तर भगत आप प्रगटाउणा, परम पुरख जोत जगाईआ। सच सच हरि खेल खिलाउणा, सच सच दए वखाईआ। सचखण्ड दुआरा लोकमात बन्हाउणा, छत्ती छत्ती बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। लोकमात सच दरबार, हरि जू हरि हरि आप बणाइंदा। भगतां दए इक्क सहारा, भगवन आपणा खेल खिलाइंदा। नामे तेरा नाम उज्यारा, धन्ने तेरा धन्न वधाइंदा। बिन पढ़यां देवे शब्द भण्डारा, बिन लिखयां लेख बणाइंदा। बिन मंग्गयां देवे दान करतारा, अनडिठड़ी वस्त झोली पाइंदा। बण सेवक सेवा करे विच संसारा, रूप अनूप धराइंदा। महल अटल उच्च मनारा, भगत दुआरा आप सुहाइंदा। तख्त बणाए एकँकारा, साढे तिन्न हथ्थ वंड वंडाइंदा। सत्तरां देवे इक्क सहारा, गोबिन्द मेला मेल कराइंदा। गुर चेला वसे इक्क दुआरा, दूई द्वैती पन्ध मुकाइंदा। वरन बरन देवे सच सहारा, ज़ात पात फंद कटाइंदा। राग रागनी पार किनारा, छत्ती राग ना कोए अल्हाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण निउँ निउँ करन सर्ब निमस्कारा, खाणी बाणी सीस झुकाइंदा। साचे तख्त बह सच्ची सरकारा, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। विष्नूं आए चल दुआरा, ब्रह्मा संग रखाइंदा। भोला नाथ मंगे छारा, धूढ़ी धूढ़ ख़ाक रमाइंदा। बाशक तशका कंठ माला, साचा स्वांग वरताइंदा। एका ओट तेई अवतारा, ईसा मूसा आप समझाइंदा। मुहम्मद तेरा इक्क सहारा, साचे भगत आप बणाइंदा। भगतां अग्गे करीं निमस्कारा, साची सिख्या हरि समझाइंदा। हरि जू वेखे वेखणहारा, आपणा नैण खुल्हाइंदा। आपे कुदरत आपे कादर आपे करनेहारा, आपे आपणा भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाइंदा। बंक दुआरे वसे भगवान, सचखण्ड खेल बणाईआ। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात झुलाईआ। निरगुण वसे सरगुण मकान, दिस किसे ना आईआ। जिस दा लहिणा सो देवे आण, देवणहार इक्क हो जाईआ। जिस दा शब्द सो वेखे ज्ञान, ध्यानी ध्यान विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सुणाईआ। मुहम्मद कहे मेरे परवरदिगार, तेरी बेपरवाहीआ। मैं सुणया तूं सब दा यार, सगला संग रखाईआ। तेरी महिमा अपर अपार, भेव कोए ना आईआ। मेरे

कलमे आई हार, तेरी कला तेरी चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल वरताईआ। मुहम्मद कहे सुण मेरे मीत, मित्र प्यारे मेरा हाल। अचरज वेखी तेरी रीत, तूं खेल करें कमाल। मैं दस्स के आया वसे विच मसीत, तूं मुर्शद वसे मुरीदां नाल नाल। मेरा काअबा होया पलीत, मेरी उम्मत आए ज़वाल। सदी चौधवीं रही बीत, फल किसे ना दिसे डाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप वेख आपणा लाल। तेरा लाल निक्का बाला, दुखियां दु:ख सुणाईआ। तेरी तसबी तेरी माला, तेरा नाम ख़ुदाईआ। तू ही शाह तू ही कंगाला, शहिनशाह तू ही अख्वाईआ। तू ही मन्दिर तू ही धर्मसाला, तू ही मस्जिद रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम बिन तेरे सब दा मुख होया काला, ना लाहे कोए छाहीआ। मेरा निकलया अन्त दिवाला, पल्ले गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। बौहड़ी बौहड़ी होए बेहाला, बहबल हो रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क वखाईआ। मेहर नज़र पा मेहरवान, एका मंग मंगाइंदा। तेरे दर ते डिगा आण, दूर दुराडा सीस झुकाइंदा। तेरे भगत करन ध्यान, मैं इक्को मंग मंगाइंदा। तेरा लेख लेख महान, तेरा लेखा मोहे भाइंदा। तेरे हथ्थ मेरा निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को तेरी ओट तकाइंदा। तेरी ओट तक्की आस, आसा इक्क रखाईआ। चौदां सदीआं ना बुझी प्यास, भर प्याला साकी जाम ना कोए प्याईआ। हाढ़ सतारां हो के गया निरास, पहली चेत ओट रखाईआ। तेरे भगतां मैं होया दास, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। मेरी कराउण बन्द खुलास, बन्दीखाना देणा तुड़ाईआ। मेरा कम्म इक्को ख़ास, फतवा देणा ना कोए गुनाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भगतां दए समझाईआ। तेरे भगतां सच महल्ला, हरि जू वेखण आया। दूर दुराडा करके हल्ला, आपणा पन्ध मुकाया। साथ ना मिल्या राणी अल्ला, इक्क इकल्ला फेरा पाया। बिन तेरे होया झल्ला, जंगल जूह उजाड़ दयां दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भगतां फड़ा पल्ला, पल्लू एका गंढ्ढ बंधाया। मेरे भगत मेरा रूप, हरि जू हरि हरि आख सुणाइंदा। मेरा भगत मेरा पूत, पिता पूत खेल कराइंदा। मेरा भगत प्रगट होए चार कूट, दहि दिशा रंग रंगाइंदा। मेरा भगत नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च इक्क वखाइंदा। मेरा भगत पीए अमृत घुट्ट, मधुर प्याला हथ्थ वखाइंदा। मेरा भगत पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, जगत शैतान नेड़ ना आइंदा। मेरा भगत मेरे अंदरों पए फुट, मेरी धार समझाइंदा। मेरे भगत मेरी जोत, मेरे नूर डगमगाइंदा। मेरा भगत मेरी गोत, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। मेरा भगत मेरी ओट, ओट इक्को इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भगत आप वड्याइंदा। मेरा भगत मेरा राग, बिन तन्दी तन्द सुणाईआ। मेरा

भगत मेरा वैराग, बण वैरागी खेल कराईआ। मेरा भगत मेरा सुहाग, बण नारी सेव कमाईआ। मेरा भगत मेरा लाड, दूजा होर ना कोए रखाईआ। मेरा भगत मेरी याद, लोकमात करे शनवाईआ। मेरा भगत सुणे मेरी फ़रयाद, बिन भगतां भगवान घर किसे ना जाईआ। मेरा भगत मेरी हद्द, अग्गे कोई लँघ ना आईआ। मेरा भगत मेरी यद्द, बंसावली इक्क बणाईआ। मेरा भगत लख चुरासी नालों होया अड्ड, जगत जंजाला गया तुड़ाईआ। मेरा भगत जूठ झूठ साक सज्जण सैण गया छड्ड, शरअ शरीअत ना कोए प्रनाईआ। मेरा भगत मेरा भार रिहा लद्द, सीस आपणा आप झुकाईआ। मेरा भगत मेरे नाम पीए मदि, दूजा नशा ना कोए रखाईआ। मेरा भगत मेरे दुआरे जाए वस, दूसर कोए रहिण ना पाईआ। मैं भगतां होया वस, मेरी चले ना कोए वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पिच्छों निरगुण सरगुण अंदर गया फस, निकल किसे पासे ना जाईआ। मेरे भगत साचे मन्दिर बह बह रहे हस्स, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दूर दुराडे रहे नट्ठ, कदम कदम करन धाईंआ। बिन रसना जिह्वा गाउँदे आवण, जस, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। तेरे अग्गे साडी बस, बस बैठे ढेरी ढाहीआ। सानूं आपणयां चरनां हेठ झस, साडी दुरमति मैल धुवाईआ। दीन मज़्हबां विच गंवाया तेरा रस, जात पात मेरी सफ़ात गई छुपाईआ। तेरा तीर वज्जा कस, दरगाह कोई धाम नज़र ना आईआ। असीं सारे पै गए विच शक्क, निरगुण की की खेल रचाईआ। जेहड़ा साडा पड़दा बैठा ढक, अज्ज पड़दा रिहा चुकाईआ। बिन अग्नीउँ गए पक्क, बूटा सब दा रिहा वखाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश शरअ नक विच पाई नथ्थ, बण कलंदर रिहा नचाईआ। परवरदिगार करे निबेड़ा हक़ो हक, हक़ीक़त वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। दूर दुराडा सानूं दिता डक्क, अग्गे वड़न कोए ना पाईआ। भगतां कोलों असीं रहे झक, साडा झक ना कोए खुल्हाईआ। लोकमात आया आप अणथक्क, आदि जुगादि थक्क कदे ना जाईआ। बण तरखाण लौहण लग्गा सक्क, शब्द कुराड़ा हथ्थ उठाईआ। वसणहारा घट घट, लख चुरासी फोल फोलाईआ। फोलणहारा चौदां लोक चौदां तबक चौदां हट्ट, लोआं पुरीआं कुण्डा लाहीआ। वेख वखाए नट्ठ नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। तेरा नाम सच संदेसा आए दस्स, धुर दा हुक्म जणाईआ। आत्म परमात्म दे के आए रस, सच्चा अमृत इक्क समझाईआ। तेरा पाणी तीर्थ तट्टां आए झट्ट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। तेरे बणा के आए शिवदुआले गुरदुआर मट्ठ, मस्जिद मसीत राह चलाईआ। बिन तेरे सारे होए भट्ठ, तेरा रूप नज़र कोए ना आईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ज़ात पात अंदर गए फस, बैठे इष्ट भुलाईआ। आपो आपणी माला रहे रट, तेरा नाम लए ना कोए लोकाईआ। तेरे अग्गे वास्ता रहे घत, दोए जोड़ पए सरनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को दे दे सांझी मति, पिछली चले ना कोए चतुराईआ। तेरे

दुआरे सत्थर बैठे घत, सत्थर होए सर्ब लोकाईआ। असीं नेत्र वहाईए ना अथ्थ, गुर अवतार पीर पैग़म्बर भरे ना किसे दी कोई गंवाईआ। साडे दूरो जोड़े हथ्थ, हथ्थो हथ्थ लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। गुर अवतार आए नट्ठे, नट्ठ नट्ठ पन्ध मुकाया। बहत्तर गज़ ते होए इक्ट्ठे, रहे ध्यान लगाया। चार जुग दे विछड़े मिले सके, हरि जू मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा सुणाया। गुर अवतार सुणो ला कर कन्न, हरी हरि हरि आप जणाइंदा। सारे मेटो आपणा जन, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। रसना कहिणा धन्न धन्न, पुरख अकाल हुक्म वरताइंदा। चार जुग दा देवणहारा डंन, एका डंका नाम वजाइंदा। जो घड़या सो देवे भन्न, घड़न भन्नणहार आप अख्वाइंदा। जिस ने सब नूं ल्यांदा बन्न्ह, हुक्मी बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा सर्ब समझाइंदा। पिछला लेखा कराए याद, हरि जू हरि हरि आप समझाइंदा। मुहम्मद करी इक्क फ़रयाद, गोबिन्द अग्गे मंग मंगाइंदा। परवरदिगार तेरे नाल लडाए लाड, छोटे सुत खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणा हुक्म आप वरताइंदा। गुर गोबिन्द एका धार, आपणी आप जणाईआ। मैं करां खेल हरि निरँकार, निरँकार मेरा खेल कराईआ। मैं चौथे जुग आया अन्तिम वार, छोटी बुध्ध रखाईआ। पुरख अकाल कर प्यार, निक्का बाला गोद चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी ख़ुशी आप जणाईआ। गुर गोबिन्द दए सलाह, सब नूं आख सुणाइंदा। पुरख अकाल बेपरवाह, साचे तख्त डेरा लाइंदा। सब दा लेखा वेखे थाउँ थाँ, भुल्ल कदे ना जाइंदा। सच अदालत मंगे ना कोई गवाह, ज़िमनी फेर ना कोए भराइंदा। वकील दलील ना सके दुड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। ना कोई अपील ना दलील, अरदास ना करे अरज़ोईआ। ना कोई मुसद्दी ना वकील, वकालत नज़र कोए ना आईआ। करे खेल ख़लल ख़लील, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीअ । अग्गे सुणे ना कोए अपील, साचा फ़ैसला दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा भेव हरि करतार, आपणे हथ्थ रखाइंदा। पहली चेत दिवस विचार, सम्मत सम्मती मेल मिलाइंदा। दर सद गुर अवतार, ईसा मूसा नाल मिलाइंदा। मुहम्मद मंगे मंग अपार, जन भगतां अग्गे झोली डाहइंदा। साचे भगत देण सहार, दर आया गले लगाइंदा। चल के आउणा वारो वार, तख्त निवासी तख्त सुहाइंदा। विष्नूं लै के फूलणहार, सागों पांग सेज सुहाइंदा। ब्रह्मा गाए आपणी वार, सोहला ढोला इक्क सुणाइंदा। शंकर कर सच शृंगार, बाशक तशका गल लटकाइंदा। तन भबूती एका छार, हथ्थ त्रिसूल उठाइंदा।

सुरपति इन्द हो त्यार, करोड़ तेतीसा नाल मिलाइंदा। त्रैगुण माया पंज तत्त पिच्छे पिच्छे आवण रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। सत्त समुंदर आए कर पार, रूप अनूप आप वखाइंदा। समेरू पर्बत कर निमस्कार, दर निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। कबीर जुलाहा करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। नानक कहे तेरी धार, निरँकार तेरा रूप नज़र ना आइंदा। गोबिन्द कहे पुरख अकाल, अकाल अकाल खेल कराइंदा। पुरख अबिनाशी कहे सच दुआर, भगत दुआर हरि भगतां माण रखाइंदा। दो जहानां बेड़ा कर कर पार, साचे दर आप बहाइंदा। करे खेल अपर अपार, रूप अनूप आप वटाइंदा। तख्त निवासी एकँकार, साचे तख्त चरन टिकाइंदा। गोबिन्द सूरा कर त्यार, आप आपणा मेल मिलाइंदा। शब्दी शब्द वड बलकार, बलधारी आप अख्वाइंदा। साचा खण्डा कर त्यार, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। साचे बस्त्र कर शृंगार, आप आपणा रंग रंगाइंदा। नेत्र नैण खोल्ह उग्घाड़, निराकार दरसन पाइंदा। दोए जोड़ करे निमस्कारी, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। चार जुग गुर अवतार जो बण बण गए लिखारी, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। सम्मत अठारां उतरया पारी, इक्क नौ जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यारी, दूआ आपणा पन्ध वखाइंदा। सिफ़र सिफ़र ना कोए आधारी, सिफ़रा सिफ़रे नाल उडाइंदा। इक्क इकल्ला एकँकारी, नव खण्ड पृथ्मी डंक वजाइंदा। सृष्ट सबाई करे ख़बरदारी, आलस निंद्रा सर्ब गवाइंदा। दर बहा गुर अवतारी, पीर पैग़म्बर लहिणा देण चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करन आया, करनहार करतारा। निरगुण आपणा नाउँ धराया, मात पित ना कोए बणाया। आदि अन्त वेस वटाया, जोती जाता हो रुशनाया। कलयुग अन्तिम खेल खिलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी माया। आपणी माया आपे रंग राता, रंग रतड़ा सच्चा माहीआ। आपे देवणहारा साची दाता, आपे लेखा रिहा मुकाईआ। आपे सुणाउंदा रिहा जुग जुग गाथा, आपे करे अन्त सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग अन्तिम हुक्मे राणा, दो जहानां रईयत वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बण निमाणा, दर हरि हरि सीस झुकाइंदा। सति सतिवादी शाह सुल्ताना, एका हुक्म वरताइंदा। ब्रह्मा छड्डणा पए टिकाणा, ब्रह्म आपणे विच मिलाइंदा। भोला नाथ आप समझाउणा, साची सिख्या इक्क रखाइंदा। अन्त कोई रहिण ना पाउणा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। सुरपति इन्द तुट्टा माणा, अभिमान ना कोए जणाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि निरँकार, आपणा आप वरताईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसार, आपणे विच छुपाईआ। गुरमुख साचा कर उज्यार, सिँघ पाल दए वड्याईआ। शंकर तेरा सच अखाड़, जगत जगदीसा आप

लगाईआ। इन्दर तेरा कर · मनजीता जित आपणी आप वखाईआ। पुरख अबिनाशी हो त्यार, दो जहानां वेख
वखाईआ। सचखण्ड बणा सच्चा दरबार, साचे भगतां दए वड्याईआ। साचे सन्तां कर प्यार, साचे घर मेल मिलाईआ।
गरमुखां खोल्ह इक्क किवाड़, एका मन्दिर दए वखाईआ। लेखा लिख सतारां हाढ़, पहली चेत्र पूर कराईआ। गुर गोबिन्द
होया त्यार, पारब्रह्म अग्गे करे अरज़ोईआ। साचा हुक्म देवे सच्ची सरकार, सो सब नूं दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। गुर गोबिन्द उठ बलकार, हरि हरि आप जणाइंदा। दर
बैठे तेई अवतार, भगत भगवन्त सीस झुकाइंदा। ईसा मूसा नेत्र रोवण ज़ारो ज़ार, नैणां नीर सर्ब वहाइंदा। मुहम्मद करे
इक्क पुकार, आपणा वास्ता इक्को पाइंदा। मेरी मन्न अर्ज़ सरकार, अर्ज़ी आपणे हथ्थ वखाइंदा। तूं लिख के लेख दिता
चौदां सदीआं तेरा रहे उधार, अन्तिम तेरा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी दया कर, तेरे अग्गे झोली
डाहइंदा। गुर गोबिन्द सुण अरज़ोई, एका अर्ज़ जणाईआ। बिन हरि दुआर मिले ना ढोई, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। लख
चुरासी विच्चों हरिभगत मिल्या कोई कोई, सो हरि जू आपणे नाल मिलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रही सोई, नेत्र जाग ना
कोए खुल्हाईआ। बिन मरिउँ आपे मोई, राए धर्म दए सज़ाईआ। धरत मात दर आ के आपणे खुल्हड़े केस रही खोही,
कूक कूक रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे इक्क अरज़ोईआ। तेरे अग्गे इक्क
अरदास, एका एक सुणाइंदा। तूं वसें भगतां पास, मैं तेरे भगतां ओट तकाइंदा। दर आयां ना करीं निरास, इक्को तेरी
आस जणाइंदा। चौदां सदीआं रखीं खाहश, अग्गे वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देणा साचा वर, भुल्यां मार्ग आपे लाइंदा। तेरी वस्त तेरी वंड, वंडणहार तूं अख्वाइंदा। चौदां सदीआं बद्धी
गंढ्ढ, एका गंढ्ढ पुआइंदा। तेरा नूर मेरा चन्द, चौदस चन्द इक्क चढ़ाइंदा। तूं साहिब सदा बख्शंद, सिर सब दे हथ्थ
टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मुहम्मद मंग मंगाइंदा। मुहम्मद मंगे
मंग बारां मास, रजव मेलाण मास सुणाईआ। शाबान तेरी आस, रमज़ान तेरी कुड़माईआ। शवाल तेरा प्रकाश, ज़ाकीद
तेरी शनवाईआ। बज़ोर तेरी रास, सफ़र तेरी वड्याईआ। मुहरम्म वसणा पास, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी माण वड्याईआ। रबी उल अव्वल, तेरा रंग रंगाइंदा। रबी ओलसानी
तेरा संग, एका ओट तकाइंदा। जमादीउलअव्वल सूरा सरबंग, तू ही खेल खिलाइंदा। जमादीउलसानी तेरा तरंग, नज़र
किसे ना आइंदा। इक्क तिन्न अठ्ठ इक्क तेरां सौ इकासी चढ़या चन्न, चन्द चांदना सर्ब चमकाइंदा। तूं साहिब सदा

बख्शंद, एका नाया मंग मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। पुरख अकाला हो दयाला, आपणी दया कमाईआ। इक्क नौ रहे रखवाला, चौदां सद पूर कराईआ। बीस बीसा सब दा कढ्ढे दीवाला, पिछला लेखा ना कोए जणाईआ। चार वरन होए बेहाला, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क नौ तेरी झोली पाईआ। इक्क नौ हरि हरि धार, तेरी झोली पाइंदा। तीआ साता अद्धविचकार वंडण वंड वंडाइंदा। वीह सौ बिक्रमी हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। बीस बीसा होए ख़बरदार, पिछला लेखा सर्ब जणाइंदा। अग्गे खेल करे निरँकार, निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा माण गवाइंदा। तेरा लहिणा मैनूं मन्ज़ूर, मुहम्मद आख सुणाइंदा। मेरा बख्शीं इक्क कसूर, वास्ता तेरे अग्गे पाइंदा। चरनीं रहिण ना देणा दूर, इक्को चरनां ओट तकाइंदा। मेरा नाता तुट्टा गरूर, होर ना कोए वखाइंदा। चौदां सदीआं पाया फतूर, फतवा इक्को इक्क वखाइंदा। कलयुग मैनूं कीता मजबूर, बण संगी संग निभाइंदा। तेरा जल्वा तक्के कोहतूर, मूसा आपणी होश भुलाइंदा। धन्न खेड़ा धन्न मन्दिर धन्न दुआर धन्न काअबा जिस घर वसे हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणी जोत जगाइंदा। मैं अन्तिम मिलणा तैनूं जरूर, अमाम तेरी आस रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप जणाइंदा। आपणे रंग आपे राता, गुर गोबिन्द करे जणाईआ। उठ दुलारे खोल्ह ताका, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाईआ। चार जुग पिछला साका, गुर अवतारां दए सुणाईआ। केहड़ी गल्ले प्या घाटा, पड़दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। गुर गोबिन्द गुर आया, आया आपणी वार। प्रभ अग्गे सीस झुकाया, झुक झुक करे निमस्कार। तेरा दर मोहे भाया, शहिनशाह सच्ची सरकार। पुरख अकाल तू ही नज़री आया, तेरा रूप अगम्म अपार। सृष्ट सबाई गया समझाया, उच्ची कूक कूक पुकार। बिन हरि संग कोए ना जाया, अन्तिम सर्ब होण ख़ुआर। जो जो आया सो आपणा राह गया चलाया, एका भुलया हरि निरँकार। पुरख अबिनाशी वेख वखाया, सचखण्ड निवासी वेखणहार। अन्तिम सब नूं दए सज़ाया, हुक्मी हुक्म वरते वरतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणा वर सच्ची सरकार। देणा वर तेरा भरोसा, तेरी ओट रखाईआ। बच्चयां नाल पिता दा काहदा रोसा, रुस्से लए मनाईआ। गलवकड़ी लै के लए बोसा, मुखड़ा मुख मुख सलाहीआ। तेरा झल्लया ना जाए जोशा, तेरा बल तेरी चतुराईआ। तेरा भाणा ना होवे होछा, देवे सर्ब सज़ाईआ। कलयुग लख चुरासी तत्त होया कोसा, घर घर अग्नी लाईआ। बिन तेरे नामों जीव जंत होया थोथा, ठोकर रिहा खाईआ। मैं दस के आया पुरख अकाल मिले किसे विच्चों

ना पोथा, पुस्तक शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी राह रही जणाईआ। कलयुग जीव ला ला बैठे घोटा, रसना जिह्वा रहे सुणाईआ। अंदरों मन होया खोटा, कूड़ी क्रिया लई प्रनाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद अंदर भरी ना किसे दी पोटा, माया ममता होई हल्काईआ। साध सन्त जत रखे ना कोई लंगोटा, धीरज धीर गए गंवाईआ। हिन्दू मुस्लिम फड़या हथ्थ विच लोटा, तेरा नाम रसना रस ना कोई गाईआ। तेरा गुरसिख होया खोता, मदि पी पी ख़ाक उडाईआ। कलयुग अंदर सब ने मारया गोता, कोई सके ना बाहर कढ्ढाईआ। तेरा नाम ना मिले किसे तोता, वांग गनका दए पढ़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सारे रोता, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरा प्रेम किसे ना पाया तूं जट्टां घर वड़ के लाएं जोता, तूं सब दी जड़्ह दए उखड़ाईआ। तैनूं साडे तिन्न हथ्थ लभ्भा इक्को कोठा, गोबिन्द अंदर डेरा लाईआ। जन भगतां देवें बहुता बहुता, बिन मंग्गयां आप वरताईआ। लख चुरासी जाए औतां, पिता पूत ना कोए मिलाईआ। नारी छड्डे आपणा खौता, खौत नार ना कोए हंढाईआ। पंडत पांधे साफ़ कर कर बैठे चौंका, आत्म अन्तर ना कोए सफ़ाईआ। मुल्ला शेख़ मस्जिद अंदर मन्दिर बण सवान भौंंका, मसला पढ़ पढ़ रिहा सुणाईआ। आत्म अन्तर साचा अमृत ना किसे तरौंका, अठसठ रहे नहाईआ। हरि का नाम सच शृंगार ना करया किसे शौंका, वेसवा रूप सर्ब लोकाईआ। नाम गाना साचे गुट ना बन्न्हया पौंचा, बंधी बंध ना कोए पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द मंगे इक्को वर, भुली तेरी सर्ब लोकाईआ। तेरी करनी गए भुल्ल, ना चले कोई चतुराईआ। बिन तेरे हरि जू गए रुल, हरि के पौड़े ना कोए चढ़ाईआ। तेरी फुलवाड़ी विच्चों टुट्टा फुल, पत डाल्ही ना कोए महकाईआ। झूठी माया गए रुल, आपणा आप गंवाईआ। भाग ना लग्गा गोबिन्द कुल, चार वरन ना संग निभाईआ। कोई ना तुलया साचे तोल, झूठे कंडे तुली लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द दए वड्याईआ। गुर गोबिन्द गोबिन्द तेरा माण, तेरा तेरे विच रखाइंदा। मेरा रूप शब्द निशान, शब्द तेरा नाउँ प्रगटाइंदा। तेरा खेल दो जहान, दो जहानीं आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सालस इक्क बणाइंदा। सच सालस बण जमात, जुम्मला आपणा वेख वखाईआ। चार वरन दी वेख वात, वाता वरन दए समझाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार जो दस्स दस्स गए गाथ, पढ़ पढ़ चले ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सब दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार सुणो संदेसा, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी सब दा मुक्कणा लेखा, अन्त कोए रहिण ना पाइंदा। ना कोई पूजे विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा, हनवन्त बीर ना कोए मनाइंदा। खाणी बाणी करे ना कोए आदेसा, गुर

अवतार ना सीस झुकाइंदा। सब दा पिछला चुक्कणा ठेका, ठेकेदार अग्गे कोई नज़र ना आइंदा। मन्दिर मस्जिद गुर दर कढ्ढदे रहे हेका, साचा राग ना कोए अल्हाइंदा। नर नरायण नज़र किसे ना पेखा, लख चुरासी जीव जंत कुरलाइंदा। किसे हथ्थ ना आए धारी केसा, मूंड मुंडाए मुख शरमाइंदा। रो रो थक्के मुल्ला शेख़ा, मसला हल्ल ना कोए कराइंदा। साध सन्त धर धर भेखा, जंगल जूह उजाड़ डेरा लाइंदा। कलयुग घर घर करदा फिरे झेडां, आपणी खुशी मनाइंदा। लख चुरासी जीव जंत राए धर्म दा वाड़ा भेडां, एका वार बन्द कराइंदा। अन्तिम गोबिन्द मारे ठेडा, सब नूं मूँह दे भार सुटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्म वरते श्री भगवान, दूजा कोए रहिण ना पाईआ। राउ रंक इक्क ज्ञान, एका एक करे पढ़ाईआ। दो जहान इक्क निशान, सच निशाना दए झुलाईआ। गोबिन्द देवे धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। प्रगट होया श्री भगवान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। सब नूं मन्नणीं पए आण, बचया कोए रहिण ना पाईआ। पिछला लेखा चुक्या विच जहान, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। आपणा हुक्म गुर गोबिन्द, हरि जणाइंदा। सर्ब मेटणी पिछली चिन्द, चिंता चिखा सर्ब जलाइंदा। इक्क दूजे दी करन निन्द, निन्दक निन्दया मुख रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि करतारा, गुर गोबिन्द जणाईआ। सब नूं दस सच विहारा, सच सच शनवाईआ। पूजा चुक्के तेई अवतारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद पार किनारा, हरि जू देवे जड़्ह उखड़ाईआ। एका एक नाम जैकारा, जै जैकार ख़लक ख़ुदाईआ। एका इष्ट इक्क दुआरा एका हरि जू लए मनाईआ। एका नाम इक्क भण्डारा, एका एका वार वरताईआ। मिल्या हुक्म सच्ची सरकारा, सच संदेसा बेपरवाहीआ। गोबिन्द तेरा जगत अखाड़ा, तेरी खेड रचाईआ। बणना इक्को सच्चा लाड़ा, एका घोड़ी दए चढ़ाईआ। भगत मंगण तेरा वाड़ा, दर आपणी अलख जगाईआ। बाकी वेखण सर्ब अखाड़ा, लख चुरासी नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप समझाईआ। सारे उठो दयो इकवाल, हरि जू हरि सुणाइंदा। क्यों चलाई आपणी चाल, लख चुरासी इक्को ब्रह्म जणाइंदा। सूर गाँ खादी क्यों गाल, जल्वा रूप सर्ब वखाइंदा। अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। वेखो गुर अवतार पीर पैग़म्बर पुरख अबिनाशी अग्गे करन सवाल, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप बंधाइंदा। साची धारा बंधे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। शब्दी गुर इक्क प्रताप, गुर गोबिन्द नाम सलाहीआ। रामा कृष्ना आपे थाप, थापन

थाप वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण माई बाप, पिता पूत खेल खिलाईआ। कलयुग अन्तिम इक्क जणाए साचा जाप, एका गुरू करे पढ़ाईआ। जात पात मुक्की वाट, दीन इस्लाम ना कोए रखाईआ। एका पत्तण एका घाट, एका मेला साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राग आप अल्हाईआ। साचा राग गोबिन्द धार, हरि निरँकारी आप अल्हाइंदा। मुहम्मद होणा पए ख़ुआर, उम्मत उम्मती डेरा ढाहइंदा। इक्क नौ दए अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पिछला लेखा भोग सब दा दए निवार, अगला लेखा ना कोए समझाइंदा। सरगुण तेरा बन्द होए विहार, बीस बीसा खेल कराइंदा। अग्गे निरगुण करे कार, निराकार हुक्म वरताइंदा। इक्क सत हो उज्यार, · इक्क प्रगटाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। पिछला लेखा जाणा मुक्क, हरि जू हरि हरि आप मुकाइंदा। दूई द्वैती कढ्ढे कुट, गोबिन्द खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। दिन दिहाढ़े पावे लुट्ट, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, भेव कोए ना आइंदा। सिँघ शेर हो शेर गया बुक्क, दो जहान जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाइंदा। कोई ना सके अग्गे लुक, लुकवी आपणी खेल रचाइंदा। सब दी जड़्ह देवे पुट्ट, बिन भगतां बूटा नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतारां लेखा जाए मुक्क, अग्गे वस्त ना कोए वरताइंदा। लहिणा जाणे तीनां लोक, लोक परलोक सोभा पाइंदा। एका नाम सति सलोक, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। चार वरनां देवे मोख, मुक्ती चरनां हेठ दबाइंदा। जगत विकारा देवे झोक, अग्नी अग्ग विच जलाइंदा। सति सतिवादी भोगे भोग, भस्मड़ आपणा रूप वटाइंदा। भगत भगवन्त धुर संजोग, बण संजोगी मेल मिलाइंदा। जन्म जन्म दा कटे रोग, कर्म कर्म पार कराइंदा। एका देवे साचा जोग, चरन प्रीती इक्क सिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा इक्क अख्वाइंदा। गोबिन्द कहे इक्को सतिगुर, दूजा कोए नज़र ना आईआ। आदि जुगादी चढ़या घोड़, शाह सवार फेरा पाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां रिहा दौड़, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जन भगतां बुझाए जन्म जन्म दी लग्गी औड़, अमृत मेघ बरसाईआ। बिन नज़रों वेखे करके गौर, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम पकड़नहारा ठग्ग चोर, सार पाश खेल वखाईआ। गोबिन्द हथ्थ फड़ाए डोर, चार वरन बन्धन पाईआ। लेखा रहे ना कोई होर, होड़ा सस्से उपर समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँ ब्रह्म वेख वखाईआ। हँ ब्रह्म खेल अपारा, हरि हरि आप जणाइंदा। गुर गोबिन्द बोल जैकारा, फतहि डंका इक्क गजाइंदा। एका हुक्म हरि निरँकारा, घर साचे आप सुणाइंदा। नाता तुट्टे सर्ब संसारा, साचा बन्धन ना कोए पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताइंदा। आपणा खेल हरि

वरताउणा, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सब दा लेखा आप चुकाउणा, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। एका नाया वंड वडाउणा, चार कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। खण्डा खड़ग इक्क चमकाउणा, तेज़ धार आप रखाईआ। चिल्ला तीर इक्क चढ़ाउणा, सच कमंद आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। साचा हुक्म अन्तिम वार, हरि गोबिन्द आप सुणाइंदा। पिछला लेखा सब दा मुक्का विच संसार, हरि जू हरि हरि आप मुकाइंदा। सब ने गाउणा एका पुरख अकाल, दूजा इष्ट ना कोए जणाइंदा। बीस बीसा खेल निराल, जगत जगदीसा आप कराइंदा। साचा तख्त वेख धर्मसाल, दिलबर आपणा आसण लाइंदा। नंगी कर कर नाम ढाल, जगत विकारा बन्धन पाइंदा। जन भगतां चले नाल नाल, राती सुत्तयां मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां पिछला पन्ध मुकाइंदा। पिछला पन्ध रिहा दूर, अग्गे वाट ना कोए जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो बणया रिहा मफ़रूर, कलयुग अन्तिम आपणा फेरा पाईआ। जुग जुग आपणा करदा करौदा रिहा कसूर, आपे देवण आया सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग सतिजुग इक्को लाईआ। सतिजुग लग्गे विच संसारा, हरि साचा सच लगाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, एका इष्ट सर्ब समझाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका ठाकर नज़री आईआ। एका नाम इक्क जैकारा, जै जैकार इक्क सुणाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाँई एका धारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे कुड़माईआ। राग नाद ना कोई धुन्कारा, साज ताल ना कोए वजाईआ। कोई सन्त आपणी करनी कर चढ़े ना दस्म दुआरा, सब दा बूहा बन्द कराईआ। जो जन आए हरि दुआरा, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। नेत्र लोचण दए दीदारा, दिवस रैण दरस कराईआ। अर्श कुर्श दए सहारा, दो जहान करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म तीर तफ़ंग, सोहँ मुखी आप चलाइंदा। करे खेल बाल रूप भुझंग, भुझंगी आपणी भेंट चढ़ाइंदा। अस्व अस्वार कस कस तंग, सोलां कलीआं आसण पाइंदा। एका नाम चार कुण्ट, गोबिन्द डंका सर्ब सुणाइंदा। सृष्ट सबाई खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग इक्क चमकाइंदा। नाता तुटना भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया आप गवाइंदा। सब ने गाउणा सुहागी छन्द, सोहँ ढोला आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, पिछला लहिणा सर्ब चुकाइंदा। पिछला लहिणा आप मुकाया, मुक्की कलयुग धार। साचा हुक्म इक्क चलाया, चले विच संसार। सतिगुर पूरा इक्क अख्वाया, इक्क इकल्ला एकँकार। साचा नाम इक्क दृढ़ाया, सोहँ शब्द जै जै जैकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस दरसन पाया, लख चुरासी उतरे पार। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बैठे सीस झुकाया,

विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अन्तिम वार। अन्तिम वार खेल करया, करनहार भगवाना। निरभउ हो कदे ना डरया, जोधा सूरबीर मर्द मर्दाना। भगतां अंदर आपे वड़या, निरगुण रूप गुण निधाना। साचे मन्दिर आपे चढ़या, शाहो भूप बण राजाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारों कुण्ट करे वैराना। चारों कुण्ट होए वैरान, प्रभ आपणी खेल कराइंदा। आपे देवणहारा जीआ दान, जीव जंत आपणे विच समाइंदा। आपे लख चुरासी वेखे मार ध्यान, आपे जूनी जून भवाइंदा। भगत भगवन्त मिले आण, लोकमात दया कमाइंदा। हरि सन्तां करे सति पहचान, सति सतिवादी भेव खुल्हाइंदा। गुरमुख देवे इक्क ज्ञान, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। गुरसिखां वखाए इक्क मकान, साचे मन्दिर डेरा लाइंदा। पहली चेत दिवस महान, बीस उन्नीस रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वीह सौ बीस बिक्रमी आपणा मार्ग आपणे हथ्थ रखाइंदा।

निरगुण रूप निराधार, निराकार निरवैर पुरख अबिनाश्या। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह शहिनशाह शाहो भूप शाबाशया। सो पुरख निरँजण हो त्यार, हरि पुरख निरँजण खेल अपार, एकँकारा खेले खेल तमासया। आदि निरँजण जोत उज्यार, अबिनाशी करता बेऐब परवरदिगार, श्री भगवान सति निशान, सति सतिवादी इक्क झुला रिहा। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, इक्क इकल्ला खेल अपार, आपे इच्छया आपे पूरी करे आसया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनभउ नूर आप प्रकासया। आपणी इच्छया हरि करतार, आपणा मन्दिर आप प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआर कर त्यार, चार दीवार ना कोई बणाईआ। दीवा बाती कमलापाती कर अकार, निराकार करे रुशनाईआ। तख्त निवासी साचे तख्त कर पसार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, अगम्म अगम्मड़ा धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, करे खेल हरि करनेहार, करता भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपणा मार्ग हरि हरि ला, निरगुण निराकार निरवैर खेल कराइंदा। साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह हुक्म चलाइंदा। आपणा हुक्म आप वरता, आपे मन्न मन्न ख़ुशी मनाइंदा। आपणा बन्धन आपे पा, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाइंदा। नारी कन्त आप अख्वा, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। अन्तर अन्तर आप समा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। दाई दाया बण सेव कमा, सेवक साची सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जनणी जन बण बेपरवाह, सुत दुलारा

एका जाइंदा। शब्दी शब्द नाउँ रखा, पूत सपूता गोद बहाइंदा। हथ्थ समरथ सिर टिका, सीस जगदीस इक्क सुहाइंदा। साची इच्छया आप प्रगटा, आपणी भिच्छया झोली पाइंदा। थिर घर दुआरा दए बणा, शब्द सुत विच बहाइंदा। सच संदेसा दए सुणा, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। विष्नूं ब्रह्मा शिव रचन रचा, त्रैगुण माया वेस वटाइंदा। पंज तत्त घाड़न लए घड़ा, घड़नहार खेल कराइंदा। लख चुरासी तत्तव तत्त लए मिला, आप आपणा बन्धन पाइंदा। रवि ससि ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोआं लए बणा, धरत धवल जल बिम्ब रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल कर करतार, लख चुरासी दया कमाईआ। विष्नूं ब्रह्मा शिव दए अधार, शब्दी शब्द हुक्म वरताईआ। महल अटल कर मुनार, त्रै पंज पंज त्रै जोड़ जुड़ाईआ। करे कराए साची कार, करता पुरख बेपरवाहीआ। घर विच घर कर त्यार, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। डूँग्घी भँवरी खेल न्यार, दीआ बाती एका एक जगाईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। साचा साकी बण करतार, अमृत आत्म जाम प्याईआ। राग अनादी एका धुन्कार, अनहद नाद वजाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगोचर भेव कोए ना पाईआ। आत्म सेजा खेल न्यार, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाईआ। ईश जीव दए अधार, वंडणहारा एका वंड वंडाईआ। घट घट अन्तर कर पसार, जगत बसन्तर नाल रलाईआ। आसा तृष्ना हउमे हंगता दए अधार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार बन्धन पाईआ। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, जगत वासना विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी वेख वखाईआ। लख चुरासी हरि जू रच, आपणा खेल कराया। घर घर अंदर रिहा नच्च, मन मति बुध वंड वंडाया। करे खेल भाण्डे कच्च, कंचन रूप नज़र ना आया। सरगुण अंदर निरगुण सच, ना मरे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी जीव जंत उपाया। लख चुरासी चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। तिन्नां मिले ना कोई सच निशानी, लोकमात ना कोई वड्याईआ। पुरख अबिनाशी शाह सुल्तानी, दीनन आपणी दया कमाईआ। आपणा नाउ कर प्रधानी, गुरू गुर रूप वटाईआ। पंज तत्त करे परवानी, काया मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म सुणाए अकथ कहाणी, धुर फ़रमाणा इक्क जणाईआ। पुरख अकाल नूर नुरानी, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। भेव अभेद लासानी, बेअन्त बेअन्त अन्त कोए ना पाईआ। लख चुरासी जीव जंत बणाए आपणी राणी, साचा कन्त इक्क अख्वाईआ। आपणी खेल करे महानी, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। गहर गम्भीर वड दाता दानी, आपणी दया आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल करे भगवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी

हो मेहरवान, तख्त निवासी वेख वखाइंदा । शब्दी सुत इक्क बलवान, गुर गुर नाउँ धराइंदा। जोधा सूरा नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। थिर घर वखाए सच निशान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पतालां आप झुलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मन्ने आण, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। पंज तत्त हो प्रधान, हरि हरि धार गुर गुर शब्द पंज तत्त समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। पंज तत्त अंदर हरि जू धार, जोती जोत डगमगाइंदा। पंज तत्त अंदर शब्द जैकार, गुर गुर रूप वखाइंदा। पंज तत्त अंदर करे ग़फ़तार, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। पंज तत्त दे अधार, आत्म परमात्म एका घर वसाइंदा। पंज तत्त पुरख नार, नार कन्त सेज हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार शब्द शब्द गुर गुर पंज तत्त डेरा लाइंदा। पंज तत्त अंदर शब्द गुर, पुरख अबिनाशी आप रखाइंदा । निरगुण सरगुण नाल जुड़, आपणा बन्धन पाइंदा। आपे जाणे आपणी लोड़, पुरख अकाल वेख वखाइंदा। सचखण्ड निवासी चढ़ चढ़ वेखे साचे घोड़, दो जहानां फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपणा नाउँ, गुर गुर झोली पाइंदा। शब्द गुर हरि देवे दात, दानी आपणी दया कमाईआ। लोकमात वेखे मार झात, नेत्र नैण ना कोए रखाईआ। वसणहारा इक्क इकांत, तत्तव तत्त रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म धुर फ़रमाणा, शाह पातशाह साचा राणा, सति सतिवादी आप वरताईआ। सति सतिवादी राजन राज, भूपत भूप दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण रच रच काज, करता पुरख वेख वखाइंदा। शब्द शब्द गुर गुर धुर धुर दिती दात, लोकमात हरि वरताइंदा। आपणी साची सिख्या हरि निरँकार सुणाए बात, बातन आपणा भेव चुकाइंदा। अगम्मी नाद शब्दी राग सुणाए गाथ, रसना कथ कथ फेर अल्हाइंदा। अनुभव अनडिठ वेखे खेल तमाश, खेलणहारा खेल कराइंदा। आपणी इच्छया शब्दी आस, गुर गुर दास सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त काया आप वड्याइंदा। पंज तत्त काया देवे माण, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। जिस अन्तर देवे शब्द गुण निधान, गुर शब्द शब्द वड्याईआ। हरि का शब्द गुण गाए श्री भगवान, पंज तत्त तत्त नाल रलाईआ। परा पसन्ती मद्धम सके ना कोए पहचान, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। बैखरी गाए आपणा गाण, रसना जिह्वा ओट तकाईआ। लोकमात होए प्रधान, कलम शाही नाल रलाईआ। कागद उत्ते इक्क निशान, धुर निशाना इक्क वखाईआ । वाहवा गुर सतिगुर वड बलवान, जिस आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आपणे हथ्थ रखाईआ। हरि शब्द गुर गुर धार, गुर गुर हरि नाउँ दृढ़ाइंदा। हरि नाउँ सच जैकार, गुर गुर आप अल्हाइंदा। कलम

शाही लिख लिख कर त्यार, जीव जंत आत्म परमात्म ईश जीव निरगुण सरगुण धार बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा पड़दा आप उठाइंदा। सतिगुर गुर शब्द पंज तत्त अंदर वड़, आपणा भेव छुपाईआ। निष्अक्खर निराकार आपणा आपे पढ़, पंज तत्त रसना जिह्वा लए हिलाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी गृह मन्दिर अंदर आपे खड़, दर दरवाजा ग़रीब निवाजा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा धुर फ़रमाण एका एक जणाईआ। धुर फ़रमाण जोत नूरानी, हरि निरँकार आप जणाइंदा। गुर शब्द गाए सच कहाणी, कथनी कथ कथ सुणाइंदा। कलम शाही नाल लिख के बणे बाणी, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाइंदा। आदि जुगादि सतिगुर सच्चा इक्क भगवानी, भगवन आपणा नाउँ रखाइंदा। आपणा हुक्म जुग जुग देवे लोकमात निशानी, गुर गुर सेवा लाइंदा। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ फेर कहे कोई सतिगुर बाणी, बाणी सतिगुर विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगदी इक्को हरि, बाणी सतिगुर सतिगुर बाणी दोहां विचोला इक्क निरँकार अख्वाइंदा।