पुस्तकालयभाग ११

४ चेत २०१९ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह जंडिआला गुरू ज़िला अमृतसर

आदि पुरख एकँकारा, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। धुरदरगाही सच दरबारा, पुरख अबिनाशी एका लाइंदा। हुक्मी हुक्म सच जैकारा, दो जहानां आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी लोक परलोक वेखणहारा, ब्रह्मण्ड खण्ड भेव चुकाइंदा। खाणी बाणी पावे सारा, सारंगधर भगवान बीठलो रूप अनूप आप वटाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, विष्न ब्रह्मा शिव ना पावे सारा, बेअन्त बेअन्त श्री भगवन्त आपणी धार आप चलाइंदा। गुर अवतार दे सहारा, पीर पैग़म्बर कर भिखारा, दर दरवेश नर नरेश वस्त अमोलक आप वरताइंदा। निरगुण सरगुण वेखे विगसे वेखणहारा, आदि जुगादी साची कारा, जुग करता खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, हुक्मी हुक्म आप चलाइंदा। साचा हुक्म हरि निरँकार, एकँकार इक्क चलाईआ। शब्दी शब्द सेवादार, दर घर साचे सेव कमाईआ। गुर पीर पैग़म्बर निउँ निउँ करन निमस्कार, सजदा सीस जगदीस झुकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करया ख़बरदार, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। एका वार हरि निरँकार सद्द सद्द सच्चे दरबार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। आपणी करनी लओ विचार, सतिजुग त्रेता द्वापर नेत्र नैण अक्ख उग्घाड़, अनभेव भेव भेव जणाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर डूँग्घी गार, उच्चे टिल्ले पर्बत रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा,

सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। आदि जुगादी साची कारा, जुग करता आप कराइंदा। निरगुण सरगुण वेखणहारा, लोकमात फेरा पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर कर पार किनारा, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग नेत्र नैण रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। अन्तिम खेल अपर अपारा, पुरख अगम्मड़ा आप समझाइंदा। लेखा जाणे वेद चारा, पुराण अठारां फोल फोलाइंदा। शास्त्र सिमरत गीता ज्ञान अञ्जील कुरानां वेख अखाड़ा, नव नौ नटुआ नाच नचाइंदा। खाणी बाणी खोल्ह किवाड़ा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी वेखणहारा, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। लोकमात लगाए सच दरबारा, तख्त निवासी एकँकारा, सोभावन्त आसण लाइंदा। जोती जाता जोत उज्यारा, शब्द अनादी नाद जैकारा, इक्क इकल्ला आप सुणाइंदा। रागी नादी वसे बाहरा, थित वार ना कोए विचारा, घड़ी पल ना कोए जणाइंदा। रवि ससि करन निमस्कारा, ब्रह्मा विष्न शिव रोवे ज़ारो ज़ारा, दर अलख सर्ब जगाइंदा। शाह पातशाह परवरदिगारा, मुकामे हक़ खेल न्यारा, मिहबान बीदो आप खलाइंदा। हक़ हक़ीक़त वेखणहारा, लाशरीक एका धारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कार आप कराइंदा। आपणी कार करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जो घल्लदा रिहा गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर सेवा लाईआ। जोती जोत दे उज्यारा, दीआ बाती इक्क टिकाईआ। नाद शब्द धुन जैकारा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म कर प्यारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। ईश जीव इक्क अखाड़ा, जगदीस वेख वखाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल पुरख अबिनाश, आदि जुगादी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या जगत तमाश, गुर पीर अवतार आपणी सेवा लाइंदा। कलयुग पाए साची रास, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। पीर पैग़म्बर प्रगटाए साची शाख़, साख्यात वेस वटाइंदा। कलमा कलाम दे दे दात, कायनात आप पढ़ाइंदा। दो दो मेला आबेहयात, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। वाहद सुणाए एका गाथ, हू हू नाअरा आपे लाइंदा। आप जणाए दिवस रात, सूरज चन्न आप चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी किरपा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची किरपा श्री भगवान, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी जो देदां रिहा दान, नाम वस्त अमोलक आप वरताईआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणा रूप धराईआ। निरगुण सरगुण कर प्रधान, जगत प्रधानगी वेख वखाईआ। काया काअबा खेल महान, पीर पैग़म्बर हरि समझाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाण, बोध अगाध करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा लेखा पुरख अगम्म, आदि

जुगादि आपणे हथ्थ रखाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, मात पित ना कोए बणाइंदा। हरख़ सोग ना कोए ग़म, चिंता रोग ना कोए रखाइंदा। नेत्र नीर ना विरोले अन्न्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव हरि करतारा, एका एका वार जणाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार लिख लिख लेख दे दे गए सहारा, जीव जंत जंत समझाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क दातारा, घट घट डेरा लाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। लेखा जाणे शब्दी शब्द गुर अवतारा, गुर गुर आपणी सेव जणाईआ। कलयुग आए अन्तिम वारा, लोकमात फेरा पाईआ। चार वरन दए सरन, सरनगति इक्क रखाईआ। जन भगतां खोल्हे नेत्र हरन फरन, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। नाता तुट्टे मरन डरन, भय भयानक ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाईआ। करे रहिमत हरि रहिमान, भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम हक़ निशान, हरि जू हरि हरि आप झुलाइंदा। लोक चौदां चौदां तबक वेखे नट्ठ, पाँधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। पावे सार तीर्थ तट, तट किनारा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल हरि जू आप कराइंदा। हरि खेल करे करतारा, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। सम्मत सम्मती पार किनारा, लोकमात वेख वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, बेअन्त हरि वड्याईआ। राग नाद ना पावे सारा, छत्ती राग नैण शरमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्तिम करे खेल अपारा, लोकमात रूप अनूप जणाईआ। सचखण्ड वखाए सच दरबारा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। तख्त निवासी कर पसारा, सीस जगदीस ताज सुहाईआ। सच संदेसा एका वारा, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दए सुणाईआ। पहली चेत दिवस विचारा, एका नाया जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा रिहा मुकाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाण, हरि जू हरि जणाया। सब दा लेखा चुक्के आण, लोकमात रहे ना राया। नेत्र खोल्ह आपणे आपणे लओ पछाण, लोकमात राह वखाया। दर दुआरे सारे होए हैरान, हरि जू की खेल वरताया। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी जीव जंत बेईमान, आत्म परमात्म धीरज धीर ना कोए धराया। गृह गृह वसे पंज शैतान, घट घट काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हल्काया। किसे घर दिसे ना गुर का सच निशान, गुर शब्द हिरदे नज़र किसे ना आया। तेई अवतार वेख वेख कुरलाण, बौहड़ी बौहड़ी देण दुहाया। साडी सिख्या ना सक्या कोई जाण, हरि जू तेरा नाउँ भुलाया। तेरे हुक्मे अंदर आए विच जहान, हुक्मी हुक्म सेवा लाया। पंज तत्त वेख नैण शरमाण,

ब्रह्म तत्त किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ तेरी वड्याआ। पुरख अबिनाशी रिहा दस्स, पीर पैग़म्बर आप जणाईआ। लोकमात आए नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जीवां जंतां जो मार्ग गए दस्स, कलमा कलाम इक्क पढ़ाईआ। आपणे नेत्र वेखो आपणा रस, रसना रस नज़र किते ना आईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद नेत्र सुट्टण अथ्थ, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। साडा खेड़ा होया भट्ठ, चारों कुण्ट चार दीवार नज़र ना आईआ। असीं बिन ढाया गए ढट्ठ, साडी हार साडी उम्मत हथ्थ फड़ाईआ। तेरे हुक्म अंदर पहली चेत होया इक्ट्ठ, दर तेरे तेरा दर्शन पाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गों प्या हस्स, परवरदिगार ख़ुशी मनाईआ। अंज़ील कुरान लग्गा फट, द्वैती दूर ना कोए कराईआ। चौदां तबक वेखो हट्ट, अग्नी अग्ग रही जलाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक आबेहयात ना सके कोई झट, मक्का काअबा तपे नाल लोकाईआ। चौदां सदीआं की खट्टी गया खट्ट, मुहम्मद नेत्र नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पैग़म्बरां रिहा वखाईआ। गुर गुर वेखो करो ध्यान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। आपणा आपणा दिउँ ब्यान, सचखण्ड निवासी मंग मंगाइंदा। धुर संदेसा सुणा के गए जगत फ़रमान, कलम शाही लेख बणाइंदा। आत्म परमात्म दस्स दस्स गए ज्ञान, ज्ञान ध्यान जोड़ जुड़ाइंदा। घर घर वेखो हो निगहबान, कवण हुक्म हुक्म मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। नानक निरगुण नेत्र खोल्ह, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। सतिनाम वस्त ना किसे कोल, खाली हथ्थ सर्ब लोकाईआ। सृष्ट सबाई रही डोल, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जूठ झूठ रहे वरोल, सच सुच्च वणज ना कोए कराईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले तीर्थ तटां उत्ते धीआं भैणां करन मखोल, नेत्र नैण नैण उठाईआ। गुर का शब्द निभाया ना कोई कौल, कीता कोल गए भुलाईआ। मंगण वड्याई उपर धरनी धरत धौल, अगला लेखा नज़र किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया आत्म जाम पीता घोल, हरि का नाउँ साचा रंग ना कोए चढ़ाईआ। मैं तोल के आया साचा तोल, नाम कंडा हथ्थ फड़ाईआ। तेरां तेरां तेरां धारन आया बोल, वट्टा सेर ना कोए पाईआ। साहिब सुल्तान सद वसे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन आत्म ताकी पड़दा खोल्ह, हरि जू मिले चाँईं चाँईंआ। भाग लगाए काया चोल, तेरी चोली दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, चारों कुण्ट भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गोबिन्द सूरा मार ललकार, एका वार जणाइंदा। पुरख अकाल तेरा विहार, भेव कोए ना पाइंदा। मैं नीचां दस्सके आया सच प्यार, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। दे के आया पंज ककार, धीरज जत सन्तोख एका गंढ्ढ पुवाइंदा। पंजां प्यारयां दे के आया माण, आपणा रूप वटाइंदा।

कलयुग अन्तिम सारे होए बेईमान, मन की वासना ना कोए बंधाइंदा। रसना खाण पीण जूठ झूठ ख़ाक रहे छाण, सच सुच्च वस्त कोल ना कोए रखाइंदा। रसना जिह्वा बत्ती दन्द सारे गाण, आत्म बाण तीर निराला ना कोए लगाइंदा। तन उत्ते सारे रखण कृपान, अंदर नाम खण्डा ना फिराइंदा। मैं दिवस रैण वेखां मार ध्यान, भुल्ल कदे ना जाइंदा। मेरा भुलया मेरा निशान, मेरा रूप नज़र किसे ना आइंदा। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, शहिनशाह तेरा कीता ना कोए उलटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मैं साची मंग मंगाइंदा। साची मंग मंगां निरँकार, गोबिन्द एका वार जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते कोटन काल, काल काल ग्रास खाईआ। कलयुग अन्त वरन बरन होए बेहाल, जात पात रही कुरलाईआ। दीन मज़्हब प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। बिन हरि नामे होए सर्ब कंगाल, नाम धन हट्ट ना कोए विकाईआ। आपणी आपणी घालण सारे रहे घाल, पुरख अकाल तेरा इष्ट ना कोए मनाईआ। मैं जीवां जंतां एका वार आया सिखाल, बंस सरबंस भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रख वड्याईआ। तेरे हथ्थ वड्याई पुरख अकाल, मैं निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। तेरा हुक्म दीन दयाल, हरि दाते मोहे भाइंदा। मैं चल के आया तेरे दुआर, दर दुआरे सीस झुकाइंदा। पहली चेत कर प्यार, प्रेम बन्धन एका पाइंदा। गुर अवतार करन पुकार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। तूं करता पुरख करनेहार, तेरी कीती ना कोए उलटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पाणी हार, बण पनिहार सेव कमाइंदा। मैं दर दरवेश बण चोबदार, तेरा फ़रमाणा इक्क जणाइंदा। पीर पैग़म्बर सुणो गुर अवतार, पूरब लेखा सब दा अन्त कराइंदा। बीस बीसा हरि जगदीसा रहिण ना देवे पिछला माण, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म एका वार, एका एक जणाईआ। सब ने रहिणा ख़बरदार, विष्न ब्रह्मा शिव समुंद सागर धरत धवल त्रैगुण पंज तत्त नाल मिलाईआ। करे खेल करता करीम कादर, नबी रसूल पीर पैग़म्बर पूरब लहिणा सब दा रिहा मुकाईआ। अग्गे देवे इक्को आडर, साचे हुक्म गोबिन्द तामील आप कराईआ । लेखा लिखे नाल रत, तेग बहादर तीर मुखी कलम बणाईआ। कलयुग वहण डूँग्घा सागर, कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। साचे भगतां देवे इक्को आदर, आपणा आदरश आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा फ़रमाण आपे रिहा अल्हाईआ। हरि फ़रमान सुणाया संदेस, पहली चेत चेतन करतार। पिछला रहे ना कोई नर नरेश अग्गे लेखा पार किनार। पूजा चुक्के गणपति गणेश, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए अधार। गुर पीर अवतार पैग़म्बर इक्को वार कर लै पेश, अग्गे रख्या ना कोए उधार। सारया सौं जाणा उत्ते लै कर लेफ़, पुरख अबिनाशी

लए सवाल। लोकमात नौ खण्ड पृथ्मी बिन करसाण दिसे खाली खेत, चारों कुण्ट कुण्ट करलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे साचा हेत, भगवन भगत लए प्रगटाया। गुर पीर पैग़म्बर लहिणा मुक्या, मुक्या विच संसार। भगत भगवन्त गोदी चुक्कया, सतिजुग चलाई साची धार। निरगुण निरवैर पुरख अकाल एका उठया, सब दा लहिणा दए निवार। दीन दयाल ठाकर स्वामी एका तुठया, हरिजन साचे लए उठाल। लुकया रहिण ना देवे कोई किसे गुठया, सतिगुर मेला मेले आण। पंज तत्त तेरा दीपक बुझया, निरगुण जोत होए प्रधान। गोबिन्द भेव खुल्हाए गुझया, कोई रहे ना जगत अञ्याण। लेखा चुक्के एका दूजया, दोआ एका ना कोए निशान। भगत भगवन्त आपे बूज्झया, लेखा जाणे दो जहान। आपे कम्म हरि जू रुझया, आपे घर घर वेखे आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल अवल्ला, आदि पुरख कराइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे मीआं अल्ला, अलाही नूर डगमगाइंदा । जिस नूं कहिन्दे रहे मेटे सला, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। जिस नूं कहिन्दे रहे गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ाए पल्ला, शब्दी डोर डोर बंधाइंदा। जिस नूं कहिन्दे वसे निहचल धाम अटल्ला, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। जिस नूं कहिन्दे बोध अगाध सच संदेस घल्ला, गुर पीर अवतारां शब्दी शब्द शब्द पढ़ाइंदा। सो कलयुग अन्तिम निरगुण निहकलंक निराकार अजूनी रहित होया झल्ला, बण झल्ला भगतां पिच्छे फेरा पाइंदा। हथ्थ विच फड़या इक्को भल्ला, दो जहानां नैण शरमाइंदा। सच संदेस पहली चेत एका घल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्क इकल्ला, अकल कल कुलवन्ता आपणी कल प्रगटाइंदा।

५ चेत २०१९ बिक्रमी सुरैण सिँघ दे गृह जंडिआला गुरू अमृतसर

सो पुरख निरँजण हुक्मरान, निरगुण निरगुण हरि जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखणा मार ध्यान, निराकार भेव चुकाइंदा। एकँकारे बणना बलवान, बल धारी आप सुणाइंदा। आदि निरँजण जोती नूर कर निशान, सच निशाना इक्क समझाइंदा। अबिनाशी करते वेख मकान, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। श्री भगवान नेत्र खोल्ह वेखणा दो जहान, दो जहानां वाली हुक्म वरताइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर पछाण, भेव अभेदा अछल अछेदा पड़दा लाहइंदा। शब्दी सुत वेख आपणा ज्ञान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। लोकमात लेखा वेख जीव जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप लगाइंदा। निरगुण निरगुण धुर फ़रमाण, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। आपणी कीती लए पछाण, करनी

करता भेव चुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वेख मकान, गृह गृह पड़दा लाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणे नादान, बाली बुध रखाईआ। सुरपति इन्द होया हैरान, हरि का भेव कोए ना आईआ। हरि जू हरि हरि नरायण नर आपणे हथ्थ रखे तीर कमान, साचा चिल्ला इक्क इकल्ला आप चढ़ाईआ। दरगाह साची मुकामे हक़, हक़ीक़त वेखे नूर निशान, ज़ाहरा ज़हूर बेपरवाहीआ। लोक परलोक तोड़नहारा माण, लेखा जाणे श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। निरगुण खेल दस्से अवल्ला, निरगुण आप समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेख महल्ला, नव नौ चार फेरा पाईआ। पड़दा लाह समुंद सागर डूँग्घी डल्ला, उच्चे टिल्ले पर्बत वेखे चाँईं चाँईंआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फिरना हो के झल्ला, झलक आपणी आप प्रगटाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म फड़या पल्ला, पल्लू गंढ्ढ ना कोए पुआईआ। जीव जंत तत्त विकार जूठ झूठ रल्ला, सच सुच्च ना कोए वड्याईआ। मन वासना बूटा फला, जगत तृष्ना पत डाल्ही आपणा रंग वखाईआ। सच सुनेहड़ा किसे ना घल्ला, सीस जगदीस निउँ निउँ ना कोए झुकाईआ। रसना कह कह थक्के अल्ला, आलमीन नज़र ना आए ख़ुदाईआ। मन्दिर मट्ठ शिवदुआले घिृत दीपक पवण हवन बला, निरगुण जोत जोत ना कोए रुशनाईआ। किसे ना मिल्या निहचल धाम अटल्ला, पदवी अटल्ल ना कोए पाईआ। कोई कहे राम मेरा फड़या पल्ला, कोई कृष्न सीस झुकाईआ। कोई कहे नानक निरगुण अग्गे खला, कोई गोबिन्द कहे होए सहाईआ। कोई कहे चार वेद हरि जू रल्ला, कोई पुराण अठारां विच समाईआ। कोई कहे गीता ज्ञान श्री भगवान एका घल्ला, सच संदेश नरेश सुणाईआ। कोई कहे अञ्जील कुरान वखाए सच महल्ला, महल अटल कर रुशनाईआ। कोई कहे बाणी बाण निराला मारे अणयाला, आर पार पार आर आप कराईआ। नानक गोबिन्द कहे एकँकारा इक्क दयाला, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर होए सहाईआ। कलयुग अन्त चार वरन अठारां बरन राउ रंक ऊँच नीच होए बेहाला, नेत्र नैण नीर विरोले सर्ब लोकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धूंआँधार जगत रैण अन्धेरी काला, निरगुण नूर सच प्रकाश चन्द चांदनी ना कोए चमकाईआ। कोई कहे वसे धर्मसाला, धर्म धार ना कोए बणाईआ। पंडत पांधे मुल्ला शेख़ मुसायक ग्रन्थी पन्थी सारे मंगण हाला, आत्म प्रेम साचा नेम ना कोए निभाईआ। अन्तिम सब दा मुखड़ा होए काला, दुरमति मैल धोवे ना कोए छाहीआ। पारब्रह्म परमेश्वर अलख अगोचर अगम्म अथाह आपे चले अवल्लड़ी चाला, वेद पुराण शास्त्र सिमरत भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण हुक्म सुणाईआ। निरगुण हुक्म सच फ़रमाना, हरि साचा सच जणाइंदा। भूपत भूप भूप राजाना, तख्त निवासी खेल कराइंदा। पुरख अकाल वाली दो जहानां, दोए दोए रूप आप

अख्वाइंदा। जोती शब्द खेल निराला, तार सितार आप हिलाइंदा। निरगुण सरगुण पहरे बाणा, जुग जुग एका गुर रूप वटाइंदा। नाद अनादी बोल तराना, त्रैगुण अतीता आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी खेल महाना, हरि ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा । लख चुरासी तणयां ताणा, घट घट आपणा रंग रंगाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणा वेस वटाइंदा। कलयुग अन्त हो प्रधाना, बेअन्त खेल कराइंदा। पूरब लेखा नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाना, पाँधी नज़र कोए ना आइंदा। भगतां बन्न्हे साचा गाना, दरगाह साची सगन मनाइंदा। लोकमात सच निशाना, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। हरिजन जनहरि आत्म अन्तर देवे इक्क ज्ञाना, परमात्म बूझ बुझाइंदा। अमृत आत्म पीणा खाणा, जगत तृष्ना भुख गवाइंदा। दीपक जोत इक्क महाना, घर घर विच आप टिकाइंदा। अनहद रागी राग तराना, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। आत्म सेजा कर परवाना, साची सेजा सोभा पाइंदा। नारी कन्त खेल महाना, सुरती शब्दी बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कार आप कराइंदा। साची कार करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर देंदे रहे सहारा, नग़मा निगहबान सुणाईआ। तालब तुलबा करदे रहे दीदारा, दीद ईद इक्क वखाईआ। कागद कलम लिख लिख हारा, प्रभ अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग अन्तिम शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। साडा चले ना कोए चारा, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। रसना जिह्वा करन हाराकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। माया खातर करन पवाड़ा, हिरदे हरि हरि ना कोए वसाईआ। साधां सन्तां लाया अखाड़ा, बण वेसवा नाच नचाईआ। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़ा, तत्तव तत्त ना कोए बुझाईआ। धुर दरगाही पारब्रह्म पतिपरमेश्वर किसे ना मिल्या सच्चा लाड़ा, हरि जू कन्त नार ना कोए प्रनाईआ। चारों कुण्ट दिसे विभचार, जगत दुहागण रही कुरलाईआ। गुरमुख विरला सुत्ता पैर पसारा, जिस हरि जू आपणी बूझ बुझाईआ। दिवस रैण राती सुत्तया दए दीदारा, दर दर घर घर फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द करे निमस्कारा, निउँ निउँ सीस जगदीस झुकाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार वेखण वारो वारा, पारब्रह्म तेरी वड्डी वड्याईआ। जुग जुग खेल करे न्यारा, अन्त कोए ना पाईआ। बेअन्त कह कह तेरे कोलों कराया छुटकारा, माण अभिमाण ना कोए रखाईआ। खाणी बाणी कहे तूं सर्ब चन्नां दा तारा, लख लख तेरी सिफ्त सालाहीआ। तूं सब तों वसें न्यारा, सचखण्ड साचे आसण लाईआ। हुक्मी हुक्म तेरा वरतारा, जुग चौकड़ी हुक्मे विच भुवाईआ। हुक्मे सिफ्त भगत प्यारा, प्यार प्यार नाल प्रनाईआ। हुक्मे अंदर सति विहारा, सति पुरख निरँजण आप कराईआ। हुक्मे अंदर भगत दुआरा, हरि भगवन आप

बणाईआ। हुक्मे अंदर बण बण सेवादारा, बण सेवक सेव कमाईआ । हुक्म अंदर लहिणा देण चुकाया गुर अवतारां, पिछला लेखा रहे ना राईआ। अग्गे सति सति करे वरतारा, सति सतिवादी इक्क रघुराईआ । सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, राज राजान आपणा बल आप धराईआ। निरगुण बण बण चोबदारा, दर दरवेश दर दर अलख जगाईआ। वाहवा तेरी कुदरत तूं वेखणहारा परवरदिगारा, तू ही तू ही तेरी तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा हुक्म रखे हथ्थ, दूसर भेव ना किसे जणाइंदा। जुग जुग चलाए मात रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। गुर अवतार मार्ग दस्स, भगत भगवन्त भेव चुकाइंदा। लख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुण्ट आप भुवाइंदा । सर्बकल आपे समरथ, समरथ पुरख वेस वटाइंदा। लहिणा देण चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, रविदास चुमारा सेव कमाइंदा। आपणी महिमा जणाए अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। चार जुग दा खेड़ा भट्ठ, अन्त भठयाला इक्क वखाइंदा। पन्ध मुकाया नट्ठ नट्ठ, दो जहानां फेरा पाइंदा। वेखणहारा चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां तबकां पड़दा लाहइंदा। शब्द निधान हरि मेहरवान अगम्म अगम्मड़ी मारे सट्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराइंदा। आपणा बल धरे बल बावन, भेव कोए ना पाइंदा। आपे रामा आपे रावण, रघपत आपणी खेल कराइंदा। आपे कृष्ना आपे काहनन, आपे गोपी नाच नचाइंदा। आपे ईसा मूसा निउँ निउँ करे सलामन, आपे सजदा सीस झुकाइंदा। आपे मुहम्मद चार यार करे गुलामन, गुरबत सब दी आप मिटाइंदा। आपे नानक देवे सतिनाम नामन, हरि हरि नामा आप पढ़ाइंदा। आपे गोबिन्द बोले पुरख अकालण, अकाल पुरख एका नज़री आइंदा। आपे भगत दुआरे बणे सुवालण, बण दरवेश फेरी पाइंदा। लख चुरासी बूटा वेखे बण बण मालण, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। आपे चले अवल्लड़ी चालण, चाल निराली आप रखाइंदा। आपे बण बण वैरागण गुरमुखां चढ़े भालण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाइंदा। आपे कृपानिध गहर गम्भीर गुण सागर हरिजन फड़ाए आपणा दामन, दामनगीर आप हो जाइंदा। आपे सन्त सुहेले गुरू गुर चेले मेल मिलाए आमणो साम्हण, नेत्र नैण नैणा नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। साचा हुक्म हरि हरि धार, हरि जू हरि हरि आप चलाइंदा। जुग चौकड़ी कर ख़ुआर, कोटन काल पार कराइंदा। कोटन कोटि गुर अवतार, लोकमात सेवा लाइंदा। कोटन कोटि भगत भगवन्त करन जै जैकार, जै जैकार आप अल्हाइंदा। कोटन कोटि साध सन्त खड़े दुआर, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। कोटन कोटि विष्न बण भिखार, दर दर घर घर फेरी सर्ब पुवाइंदा। कोटन कोटि गुरमुख नेत्र नैण

राह तक्कण साचे यार, कवण वेला दरस दिखाइंदा। कोटन कोटि गुरसिख चरन प्रीती मंगण प्यार, पीआ प्रीतम वस्त अमोलक झोली पाइंदा। पुरख अबिनाशी सर्ब जीआं दा सांझा यार, चार कुण्ट दहि दिशा घट घट वेख वखाइंदा। जात पात दीन मज़्हब वसया बाहर, ऊँच नीच राउ रंक ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संदेस नर नरेश निरंतर एका एक जणाइंदा। एका शब्द सुणाए निरंतर, निराकार वड्डी वड्याईआ। सर्ब जीआ गुर एका मन्त्र, गुरदेव नमों सहाईआ। लख चुरासी बुझाए बसन्तर, अमृत मेघ मेघ बरसाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घर बैठा सच्चा माहीआ। लेखा जाणे गगन गगनंतर, मंडल मण्डप फेरा पाईआ। घाड़त घड़ बणाई बणतर, भन्नणहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। घड़े भन्ने हुक्मे अंदर, हुक्मी हुक्म चलाइंदा। तोड़नहार हँकारी जंदर, नाम खण्डां इक्क उठाइंदा। नव नौ वेखे खण्डर, चारों कुण्ट नैण उठाइंदा। जीव जंत मन वासना बन्दर, आत्म परमात्म मेल ना कोए कराइंदा। जगत अन्धेरा डूँग्घी कंदर, महल अटल ना कोए रुशनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर सर्ब रखाइंदा। हुक्मे अंदर चार जुग, जुग चौकड़ी खेल कराईआ। हुक्मे अंदर औध जाए पुग, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। हुक्मे अंदर लख चुरासी बूटा जाए सुक्क, पत्त डाल्ही नज़र ना आईआ। हुक्मे अंदर जड़्ह देवे पुट्ट, ना फेर कोए लगाईआ। हुक्मे अंदर शौह दरयाए देवे सुट्ट, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। हुक्मे अंदर जन भगतां उपर जाए तुट्ठ, दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। हुक्मे अंदर जाम प्याए घुट्ट, निझर झिरना रस चखाईआ। हुक्मे अंदर निर्मल नूर वखाए जोत, जोती जाता बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर भाग लगाए काया कोट, साचा बंक घर सुहाईआ। हुक्मे अंदर लहिणा देणा चुकाए वरन गोत, एका ब्रह्म ब्रह्म दरसाईआ। हुक्मे अंदर आत्म परमात्म परमात्म आत्म उत्ते होए मोहत, मोह मुहब्बत इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर आपणा बन्धन पाईआ। हुक्मे अंदर पाए बंध, बन्दीखाना तोड़ तुड़ाइंदा। हुक्मे अंदर सूरज चन्द, आदि जुगादि सेव कमाइंदा। हुक्मे अंदर ब्रह्मंड खण्ड, लोआं पुरीआं रास रचाइंदा। हुक्मे अंदर जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज नाल मिलाइंदा। हुक्मे अंदर गुण गाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर लेखा जाणे जीउ पिण्ड, काया बंक सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर हक़ीक़त हक़, लाशरीक वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर खेल करे समरथ, समरथ बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर हरि भगत मिलाए नस्स नस्स, मुर्शद मुरीद दया कमाईआ। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण होया वस, सरगुण पंज तत्त चोला आप हंढाईआ। हुक्मे अंदर देवे साचा रस, गोबिन्द अमृत

रस चखाईआ। हुक्मे अंदर खेल तमाश, घट गोपी काहन नचाईआ। हुक्मे अंदर वसे पास, आत्म परमात्म सेज हंढाईआ। हुक्मे अंदर होवे नास, हुक्मे अंदर उत्पत लए कराईआ। हुक्मे अंदर सचखण्ड करे निवास, हुक्मे अंदर थिर घर आपणा चरन टिकाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवे जोत प्रकाश, हुक्मे अंदर शब्दी राग सुणाईआ। हुक्मे अंदर सब दा करे नास, पंज तत्त चोला कोए रहिण ना पाईआ। हुक्मे अंदर एका एक एकँकारा शाहो शाबाश, आपणा हुक्म आपे आप वरताईआ। आपे राजा आपे दास, आपे सेवक आपे मालक आपे चले हुक्म रज़ाईआ। कलयुग अन्तिम पुरख अबिनाशी इक्को कारज़ करता करे खास, ख़लासी सब दी दए कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ।

५ चेत २०१९ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह जंडिआला गुरू ज़िला अमृतसर

हुक्मे अंदर बण दलेर, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। हुक्मे अंदर बण शेर, सिँघ आपणा रूप वटाईआ। हुक्मे अंदर नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ल्या घेर, दो जहान फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर करदा रिहा हेर फेर, जुग जुग वेस वटाईआ। हुक्मे अंदर सब दा लहिणा देणा दए नबेड़, लेखा लेख ना कोए रखाईआ। हुक्मे अंदर लख चुरासी गेड़े गेड़, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। हुक्मे अंदर खेडां रिहा खेड, बिरध बाल जवान रूप नज़र कोए ना आईआ। हुक्मे अंदर छेड़ां रिहा छेड़, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दलेरी इक्क रखाईआ। होए दलेर शाह सुल्ताना, जोर आपणा आप वखाइंदा। मेल मिलाए श्री भगवाना, भगवन आपणा रूप वटाइंदा। बल बावन बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाइंदा। पंचम पंच कर परवाना, पंचम आपणी गोद बहाइंदा। पंचम देवे साचा दाना, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। पंचम हथ्थ सच निशाना, दरगाह साची आप झुलाइंदा। पंचम एका राग तराना, गीत गोबिन्द आप सुणाइंदा। पंचम देवे इक्क ध्याना, चरन कँवल बूझ बुझाइंदा। पंचम खेल करे महाना, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दलेरी इक्क रखाइंदा। सच दलेरी शहिनशाह, शाह पातशाह आप रखाईआ। आदि जुगादि चलाउँदा रिहा राह, बण रैहबर मार्ग लाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला देंदा रिहा सलाह, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। गुरू गुर बणदा रिहा मलाह, खेवट खेट बेड़ा मात चलाईआ। जुगो जुग जपाउँदा रिहा नाँ, नाउँ निरँकारा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप रखाईआ। आपणा बल रखे निरँकार,

निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव कोए ना पाइंदा। जोधा सूरबीर बलकार, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। वेखणहार सर्ब संसार, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। चारे खाणी बाणी पड़दा दए उग्घाड़, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बल आप जणाइंदा। साचा बल आपे रख, बली बलवान खेल कराया। निरगुण नूर हो प्रतख, सरगुण हरि समझाया। एका ढोला अगम्मी अलख, सोहँ बोला आपे गाया। सति सतिवादी मार्ग दस्स, गुरमुख सज्जण लए जगाया। भगत भगवन्त कर कर वक्ख, लख चुरासी बन्धन मात तुड़ाया। इक्क खुल्हाई आपणी अक्ख, आपणा भेव जणाया। मेल मिलाया हस्स हस्स, पूत सपूता गोद बहाया। अमृत आत्म इक्को रस, बिन रसना जिह्वा आप छकाया। अठ्ठे पहर जन भगतां गाए जस, बण सेवक सेव कमाया। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां कोलों आया नस्स, हरि जू पल्लू आप छुडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण दलेर लोकमात फेरा पाया। बण दलेर श्री भगवाना, आपणी दया आप कमाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माणा, सिर आपणे भार उठाईआ। भगतां बन्न्हे साचा गाना, दरगाह साची सगन मनाईआ। बिन रसना जिह्वा गाए तराना, त्रैगुण अतीता रंग वखाईआ। आदि जुगादि नौजवाना, सदा सुहेला एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बण दलेर आया जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। एको दीपक गया जग, बाकी दीवे गुल कराईआ। कोई ना चढ़े उपर शाह रग, सब मूँह दे भार सुटाईआ। भगत भगवन्त कर किरपा कीते अड्ड, बिन पढ़यां आपणे नाल मिलाईआ। लख चुरासी दिती छड्ड, सज्जण कोए नज़र ना आईआ। सब दे खाली दिसण हड्ड, काया तत्त तत्त कुरलाईआ। लोकमात निशाना साचा गड्ड, गुर अवतार पीर पैग़म्बर विष्न ब्रह्मा शिव सारे दर आ सीस झुकाईआ। पारब्रह्म तेरी लभ्भदे रहे हद्द, तेरा अन्त कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम तूं भगत बणाए आपणी यद्द, साचा बंस इक्क वखाईआ। कोटन कोटि गुर पीर अवतार लोकमात भार गए लद, थिर कोए रहिण ना पाईआ। तेरा भेव ना जाणे कोए तूं रखे केहड़ी खड्ड, कवण कूटे दए बहाईआ। करया खेल अन्त समरथ, समरथ तेरी वड्याईआ। सति सतिवादी इक्क निशाना साढे तिन्न हथ्थ, अग्गे पिच्छे एथे ओथे दो जहान बणाईआ। तेरी वस्त तेरे हथ्थ, दूसर हथ्थ किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बण दलेर जन भगतां रिहा दस्स, हरिजन तेरी वड वड्याईआ। मैं तेरा तेरे होया वस, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। तेरे अंदर वड़ के मूँह दे भार गया ढट्ठ, उपर तेरा भार टिकाईआ। तेरे विकार आपणी हथ्थीं कर इक्ट्ठ, बिन अग्नी दयां जलाईआ। तेरा प्रेम वेखां रत्ती रत्त, रत्ती रत्त विच समाईआ। तेरी आस धीरज जत, सति सन्तोख

नेत्र नैणां दरसन पाईआ। तेरी इक्को ब्रह्म मति, पुरख अकाल ओट रखाईआ। साहिब सुल्तान जाणे मित गत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कर किरपा बीजया नाम आपणे वत, बण किरसाणा हल चलाईआ। आप महकाए डाल्ही पत, फुल फुलवाड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। दो जहानां लए रख, तत्ती वा ना लागे राईआ। कोटन कोटि रवि ससि, गुरमुख तेरे चरनां सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुकाया नस्स नस्स, दूर दुराडे पहली चेत आ आ दरसन पाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी अन्त सानूं ना जाणा छड्ड, दर तेरे देण दुहाईआ। बिन भगतां मैं सब नूं कीता रद्द, हुक्मी हुक्म इक्क जणाईआ। अन्तिम सब दा पड़दा लैणा कज़, शब्द दुशाला उपर रखाईआ। कोझा कमला पुरख अबिनाशी ना कोई आचार ना कोई चज्ज़, सच प्रीती गुरसिखां कोलों सिखण आईआ। बिन नगारिउँ गया वज्ज, नौबत गुरसिख नाम वजाईआ। बिन डोरिउँ गया बज्झ, प्रेम तन्दी इक्क रखाईआ। हरिजन हरि जू तेरा करके हज्ज, आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, बण दलेर सिँघ शेर आपणा बल रखाईआ।