५ चेत २०१९ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह टांगरा ज़िला अमृतसर
हुक्मे अंदर सूरा सरबंग, सति पुरख निरँजण खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर खेल सचखण्ड, निरगुण निरवैर पुरख अकाल आप कराइंदा। हुक्मे अंदर देस ब्रह्मण्ड, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी बणत बणाइंदा। हुक्मे अंदर सूरज चन्द, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण दए संग, सगला संग आप निभाइंदा। हुक्मे अंदर भगत भगवन्त मंगे मंग, दाता भिखारी नाउँ धराइंदा। हुक्मे अंदर इक्क पलँघ, साची सेजा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। अनुभव खेल करे निरँकारा, निराकार वड्डी वड्याईआ। सति सतिवादी हो उज्यारा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। महल अटल उच्च मुनारा, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। थिर घर खोल्ह आप किवाड़ा, आपणी बणत आप बणाईआ। सति सरूपी सुत दुलारा, शब्दी शब्द वसाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, भूपत भूप राज राजान आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। पंचम पंच पंच अखाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाईआ। हुक्मे अंदर साची धार, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। हुक्मे अंदर जल थल महीअल पाए सार, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाइंदा। हुक्मे अंदर खाणी बाणी कर त्यार, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वेस वटाइंदा। हुक्मे अंदर तत्तव तत्त दे अधार, तत्त निवासी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवान, अकल कल धारी आप कराइंदा। निरगुण सरगुण कर प्रधान, घाड़न घड़त आप घड़ाइंदा। घर विच घर इक्क मकान, बेमकाम आप बणाइंदा। नव नौ खोल्ह दुकान, दर दर आपणा रंग वखाइंदा। भगतन भगवन दे दे दान, साची भगती झोली पाइंदा। एकँकारा नाउँ निधान, नाम वस्त अमोलक झोली पाइंदा। घर विच घर खेल करे महान, गृह मन्दिर आप समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाइंदा। भगतन मीता एकँकारा, एका एक वड्डी वड्याईआ। निरगुण सरगुण पावे सारा, जुग जुग वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, जै जैकार आप सुणाईआ। निर्मल दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती नूर रुशनाईआ। साची हाटी बण वणजारा, काया हट्ट इक्क वखाईआ। साचे मन्दिर वस्त हरि थारा, थिर दरबारी आप जणाईआ। शब्दी शब्द अगम्म अपारा, रागी अनहद नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाईआ। हरिजन मेला एका घर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। पंच विकारा चुक्के डर, पंचम जोड़ जोड़ाइंदा। डूँग्घी भँवरी पावे सार, काया कवरी खोज खोजाइंदा। टेढी बंक आपे वड़, ईड़ा पिंगल मोह मिटाइंदा। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, साचे सन्तां आप उठाइंदा। जोत निरँजण आपे धर, बिन तेल बाती आपे डगमगाइंदा। शब्द अनादी अनहद धुन राग सुणाए साचा हरि, तन्दी तन्द ना कोए रखाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठर, निझर झिरना आप झिराइंदा। बजर कपाटी तोड़ गढ़्ह, दूई द्वैती पड़दा आपे लाहइंदा। आत्म सेजा साची चढ़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सुरत निमाणी लए फड़, शब्दी आपणा बन्धन आपे पाइंदा। आप वखाए साचा घर, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। आत्म परमात्म मिले वर, ब्रह्म पारब्रह्म समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप मिलाइंदा। साचे भगतां हरि हरि मेला, निरगुण सरगुण आप कराईआ। एका घर वखाए गुरू गुर चेला, गुर चेला रूप धराईआ। आदि जुगादी सज्जण सुहेला, सतिगुर पूरा नाउँ रखाईआ। सर्ब घट वसे इक्क इकेला, घट घट आपे रिहा समाईआ। कटणहारा राए धर्म दी जेला, लख चुरासी फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस सिर हथ्थ रखे करतार, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। दूई द्वैती कर ख़ुआर, माया ममता मोह चुकाइंदा। जात पात ऊँच नीच राउ रंक ना कोए विचार, आत्म परमात्म बूझ बुझाइंदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआला ना कोए दुआर, काया गुरुदुआरा इक्क वखाइंदा। दिवस रैण अठ्ठे पहर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बैठा रहे ख़बरदार, आलस निंद्रा विच कदे ना आइंदा। सन्त सुहेले लभ्भे साचे यार, बण पाँधी फेरा पाइंदा। कागद कलम शाही ना कोए विचार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव
कोए ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर उच्ची कूक कूक गए पुकार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब सलाहइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अन्त ना पारावार, खाणी बाणी दो जहानी सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहइंदा। राग नाद रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर नीर वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां दरस दिखाइंदा। साचे भगत देवे दरस, हरि दरसी दया कमाईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हवस होर ना कोए वधाईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, काया काअबा फोल फोलाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, त्रैगुण अग्नी तत्त बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला चाँईं चाँईंआ। भगतन मेला चाओ घनेरा, गहर गम्भीर आप रखाइंदा। वसणहारा नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। मन मनुआं देवे गेड़ा, मन का मणका आप भुवाइंदा। पंच विकारा चुक्के झेड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। काया मन्दिर वसे खेड़ा, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। खुल्ल्हा करे हरि जू वेहड़ा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। सन्त सुहेला इक्क अकेला निरगुण सरगुण बन्न्हे बेड़ा, खेवट खेटा सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त आपणे रंग रंगाइंदा। भगत भगवन्त इक्को रंग, एका घर वज्जे वधाईआ। एका सेज इक्क पलँघ, एका मन्दिर आसण लाईआ। एका राग इक्क मृदंग, एका नादी नाद सुणाईआ। एका रस इक्क अनन्द, परमानंद इक्क वड्याईआ। एका प्रकाश एक चन्द, एका नूर नूर रुशनाईआ। एका खेल जाणे ब्रह्मण्ड, जीउँ पिण्ड सोभा पाईआ। एका साहिब दयाल बख्शंद, बख्शश आपणे हथ्थ रखाईआ। एका काल ग्रास तोड़े तन्द, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। एका दयाल ख़ुशी कराए बन्द बन्द, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला हरि निरँकार, नर निरँकारा आप मिलाइंदा। महांकाल खेल अपार, खेलणहारा दिस ना आइंदा। दीन दयाल सतिगुर धार, गुर शब्दी रूप वटाइंदा। अन्त काल ना मारे मार, कल काती मोह मिटाइंदा। साची घाटी एका वार, सतिगुर पूरा आप चढ़ाइंदा। काया ताकी खोल्ह किवाड़, हरि दरसी दरस दिखाइंदा। लहिणा देणा बाकी दए निवार, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। एथे ओथे दो जहानां पावे सार, अग्गे पिच्छे सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्को हरि, जुग जुग वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस शब्दी धार, गुर गुर रूप वटाईआ। गुर गुर शब्द खेल अपार, अपरम्पर आप कराईआ। पंज तत्त तत्त अधार, जगत अधारी वेख वखाईआ। बोध अगाधी इक्क सुनार, गीत संगीत आपे गाईआ। राग नाद ना पाए सार, छत्तीस बैठे नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। हरिजन भगत वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप
वड्याइंदा। हरि पुरख निरँजण लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। इक्क ओंकार लडाए लड, तख्त निवासी आपणी गोद बहाइंदा। आदि निरँजण जोत निरँजण कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। अबिनाशी करता हो हो दास, भगत भगवन्त सेव कमाइंदा। श्री भगवान वेखणहारा खेल तमाश, घट घट आपणी रास रचाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वसे पास, ईश जीव एका दर बहाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल सोभा पाइंदा। पूरी करे सतिगुर आस, दयाल ठाकर दया कमाइंदा। जो जन हरि हरि जपे रसना स्वास, बत्ती दन्द मुख सालाहइंदा। तिस जम का कटे फास, राए धर्म नेड़ ना आइंदा। वेले अन्त ना होए उदास, सतिगुर आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त एका दर बहाइंदा। भगत वसेरा साचे घर, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। निरभउं चुकाए भय डर, भयानक रूप ना कोए रखाइंदा। अजूनी रहित लख चुरासी जून पार कर, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। पुरख अकाल पुरख परखोतम दीनन आपणी दया कर, दर घर साचे आप बहाइंदा। निरगुण निरवैर निराकार स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए अग्गे खड़, तत्तव तत्त ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त मेला एका घर, घर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा दीआ बाती होर ना कोए रखाइंदा। दीआ बाती ना कोई तेल, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। जोती जाता जोती मेल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आप वसाए धाम निवेल, सचखण्ड साचे माण दवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त वेखे चाँईं चाँईंआ। साचे घर साचा चाओ, हरि सतिगुर आप रखाइंदा। सन्त सुहेले फड़ फड़ बांहों, आप आपणे घर बहाइंदा। इक्क जपाए आपणा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। आपे पिता आपे माउँ, गुरमुख बाल अञ्याणे गोद बहाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस आप उडाइंदा। आदि जुगादि करे सच न्याउँ, साचे तख्त सोभा पाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची माण दिवाइंदा। सदा सुहेला सिर रखे ठंडी छाउँ, अग्नी तत्त तत्त बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त आपणे रंग समाइंदा। आपणे रंग आपे राता, रत्ती रत्त ना कोए रंगाईआ। करे खेल पुरख बिधाता, बिध आपणी आप जणाईआ। निरगुण सरगुण जोड़ नाता, जोड़ी आपणी आप बणाईआ। आप सुणाए साचा साका, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। बोध अगाधी इक्को गाथा, लिखण पढ़ण विच ना आईआ। साहिब सुल्तान हरि समराथा, आपणा खेल आप वरताईआ। गुरमुख हरिजन हरिभगत सगल विसूरा लाथा, हरि सतिगुर दरसन पाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी आवण जावण मात गर्भ मुक्के वाटा, जूनी जून ना कोए फिराईआ। निर्मल जोत नूर प्रकाश करे लिलाटा, लिव
अन्तर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त मेले आपणे घर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा कलयुग अन्तिम खोल्ह, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। शब्द वस्त अनमुलड़ी देवे ना कोई तोले तोल, तोलणहारा नज़र कोए ना आइंदा। सति सतिवादी बोध अगाधी सचखण्ड निवासी बैठा रहे अडोल, धुर फ़रमाणा साचा राणा एका एक सुणाइंदा। जन भगतां अंदर काया मन्दिर अनहद नाद वजाए ढोल, मृदंगा आपणे हथ्थ रखाइंदा। अमृत आत्म परमात्म प्याए पौल, निझर झिरना आप झिराइंदा। इक्क अतीता ठांडा सीता बिन मन्दिर मसीता वसे कोल, सच दुआरे आसण लाइंदा। दिवस रैण रैण दिवस सुरती शब्द करे चोल्ह, सेज सुहञ्जणी जोत निरँजणी पुरख अबिनाशा खेल तमाशा, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। आपे भोगी भोग बिलासा, आपे जाणे आपणी रासा, आपे अन्तर कर कर वासा, आपे बण बण दाई दाया सेव कमाइंदा। भगत भगवन्त इक्क धरवासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग जुगत जग जीवण जीवत आपणे हथ्थ रखाइंदा।
५ चेत २०१९ बिक्रमी पाल सिँघ दे गृह भलाईपुर डोगरां ज़िला अमृतसर
सच तख्त सोभावन्त, हरि जू हरि हरि आसण लाइंदा। सचखण्ड निवासी बेअन्त बेअन्त बेअन्त, भूपत भूप दया कमाइंदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, अलख अगोचर भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी धार चलाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल अनभउ प्रकाश बणा आपणी बणत, अजूनी रहित डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक्क सुहाइंदा। सच सिँघासण हरि निरँकारा, आदि पुरख आप सुहाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अलखना वड वड्याईआ। शब्द अगम्मी धुर जैकारा, धुर दरबारी आप सुणाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र नैण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाईआ। आपणी कार कर करतार, आदि जुगादि वेस वटाइंदा। खेले खेल निरगुण सरगुण धार, दोए दोए रूप आप वटाइंदा। लख चुरासी कर पसार, त्रैगुण माया बन्धन पाइंदा। पंज तत्त तत्त अखाड़, खाणी बाणी भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल आपे कर कर, करता पुरख वेख वखाईआ। साचे मन्दिर आपे वड़ वड़, सचखण्ड दुआरे दए वड्याईआ। साचा अक्खर आपे पढ़ पढ़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। सति दुआरे आपे खड़ खड़, सति सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा
हुक्म एकँकार, अकल कलधारी वरताइंदा। जुगा जुगन्तर खेल अपार, जुग करता आप कराइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। नाद अनादी धुन धुन्कार, रागी आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल खेलणहारा, लख चुरासी दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण कर पसारा, रूप अनूप आप वटाइंदा। गुर गुर देवे मात सहारा, सतिगुर आपणा रंग वखाइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा आप चलाइंदा। सच विहारा चले करतार, चाल निराली आप रखाईआ। सेवा ला गुर अवतार, विष्न ब्रह्मा शिव कर पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी कर त्यार, लोकमात वंड वंडाईआ। बोध अगाधी कर गुफ़तार, गुफ्त शनीद खेल खिलाईआ। लेखा जाणे बातन ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर वड्डी वड्याईआ। कुदरत कादर करे प्यार, करता करीम इक्क शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग हरि हरि ला, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। पुरख अबिनाशी बण मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आप चलाइंदा। नाम निधाना दे सलाह, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। तख्त निवासी इक्क वखाए साचा थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप वखाइंदा। साची रीती हरि करतारा, आदि जुगादि चलाईआ। हुक्मे हुक्म दे फ़रमाणा, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। सेवक सेवा गुर अवतारा, जुग जुग सेव कमाईआ। दोए दोए जोड़ करन निमस्कारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। खाली झोली मंगण बण भिखारा, दर दरवेश अलख जगाईआ। अबिनाशी करता पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सदा सदा सद देवणहारा, अतोट अतुट आपणा नाउँ वरताईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका गृह दए समझाईआ। एका दीआ बाती कर उज्यारा, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाईआ। सच संदेसा बोध अगाध, शब्दी शब्द शब्द जणाइंदा। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग जुग वेस वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लडाए लाड, गोदी गोद आप सुहाइंदा। एका देवे साचा नाद, तुरीआ राग राग अल्हाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। साची खेल करे संसार, वड संसारी दया कमाईआ। पीर पैग़म्बर गुर गुर लए अवतार, सतिगुर आपणा खेल कराईआ। पीर पैग़म्बर कर त्यार, दस्तगीर दस्त बदस्त मिलाईआ। आपे वेखे चोटी चढ़ अख़ीर, आखर आपणी हद्द वखाईआ। मुकामे हक़ इक्क तौफ़ीक, तौफ़ीक नाम ख़ुदाईआ। इक्क इकल्ला लाशरीक, परवरदिगार बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरा नूरो नूर
प्रकाश ना कोए तारीक, अन्धेरा अन्ध ना कोए रखाईआ। सरगुण करे निरगुण प्रीत, प्रीतीवान बेपरवाहीआ। बैठा रहे सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, घट घट रिहा समाईआ। भेव जणाए हरि अनडीठ, अनडिठड़ी कार आप कमाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां सुणाए आपणा गीत, साचा सोहला आपे गाईआ। लख चुरासी परखणहारा नीत, लिख लिख लेखा सब नूं दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल आप वरताईआ। साची कल अकल कल दाता, आपणी आप वरताइंदा। खेले खेल पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाइंदा। चार जुग चौकड़ी गुरुआं पीरां बध्धा नाता, चरन कँवल जोड़ जुड़ाइंदा। अगम्म अगम्मड़ी सुणाए गाथा, लिखण पढ़ण विच कदे ना आइंदा। सर्ब जीआं बण पित माता, लख चुरासी बाल आपणी गोद बहाइंदा। साध सन्त भगत भगवन्त देवे दाता, नाम निधाना झोली पाइंदा। गुरमुखां मेटे अन्धेरी राता, सतिगुर साचा चन्द चढ़ाइंदा। गुरसिखां पूरा करे घाटा, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग चौकड़ी मुक्की वाटा, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणा नाउँ जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, तख्त निवासी आप जणाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधाना, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढाईआ। लेखा जाणे वेद पुराणा, शास्त्र सिमरत कर पढ़ाईआ। भेव चुकाए गीता ज्ञाना, अंज़ील कुरानां नाल रलाईआ। खाणी बाणी खेल महाना, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जोती नूर नूर निशाना, नूर नुराना आप वखाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो श्री भगवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। सच्चा हुक्म सच संदेस, सति सतिवादी आप जणाइंदा। आप उठाए विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, गणपति बल ना कोए जणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखणहारा नर नरेश, नर नरायण पड़दा लाहइंदा। एथे ओथे दो जहान खेल खिलाए साचे देस, देस दसन्तर सोभा पाइंदा। आदि अन्त श्री भगवन्त सब दा लहिणा लए वेख, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। गुर पीरां दिता किसे ना आपणा भेत, हुक्मे अंदर सर्ब फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण कर कर हेत, आपणा रंग आप रंगाइंदा। जुग जुग रंग रंगदा, आया रंगणहार करतारा। जुग जुग दो जहान दर दरवाज़ा लँघणा, आया निरगुण सरगुण लै अवतारा। जुग जुग करे खेल सूरे सरबंग दा, जोधा सूरबीर बली बलकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी करे खेल न्यारा। जुग चौकड़ी खेल न्यार, निरगुण निरवैर आप कराईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। चार जुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर पीर अवतार मंगदे रहे अधार, दोए जोड़ जोड़
सीस झुकाईआ। दर दरवेश बणे रहे भिखार, खाली झोली इक्क भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब वेखे थाउँ थाईंआ। थान थनंतर वेखणहारा, नित नवित वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, लोकमात फेरा पाइंदा। शब्द संदेस पहली वारा, सचखण्ड दुआरे आप सुणाइंदा। सच दुआरा विच संसारा, उच्च मुनारा आप बणाइंदा। आप लगाए सच दरबारा, तख्त निवासी आसण लाइंदा। चरन बहाए पीर पैग़म्बर गुर अवतारा, पूरब लहिणा सर्ब वखाइंदा। चारों कुण्ट वेखो नज़ारा, नज़र नज़र इक्क खुल्हाइंदा। आपणा आपणा बोल बोल गए जैकारा, कोटन कोटि नाम सुणाइंदा। कोई सीआं राम प्यारा कोई कान्हा कृष्न अधारा कोई शब्द वजाए नगारा, ईसा मूसा कोए संग रखाइंदा। कोई नाम सति करे प्यारा, कोई फतिह बोल जैकारा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सलाहइंदा। नानक कबीर एका एकँकारा, आदि जुगादि आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतार छोटे बाले कर त्यारा, लोकमात सेवा लाइंदा। पंज तत्त कर अकारा, निरगुण धारा जोत जगाइंदा। घड़े भन्ने भन्नणहारा, बण ठठयारा खेल कराइंदा। कलयुग आई अन्तिम वारा, पूरब लहिणा सर्ब चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप समझाइंदा। सच संदेसा समझाइंदा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। रुत्त रुत्तड़ी वेख वखाइंदा, जुग चौकड़ी कर गवाह। जोती जोत रूप वटाइंदा, पीर पैग़म्बर गुर अवतार दे दे गए सलाह। साचे मन्दिर आसण लाइंदा, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहा। गोबिन्द मेला मेल मिलाइंदा, शब्दी शब्द डंक वजा। पहली चेत रुत्त सुहाइंदा, भगत फुलवाड़ी आप महका। उपर आपणा आसण डाहइंदा, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह। गुर पीर अवतार भगत भगवन्त आपणे दर बहाइंदा, एका वार लए बुला। विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैणां नीर वहाइंदा, उच्ची कूक मारन धाह। पुरख अबिनाशी सब नूं आप समझाइंदा, आपणा आपणा लेखा वेखो आ। हरि का नाम किसे घर नज़र ना आइंदा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ गुरदुआर रिहा कुरला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण रिहा वखा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर नेत्र वेख, वेख वेख रहे शरमाईआ। साडी मिटदी जाए रेख, कलयुग जीव तेरा नाउँ गए भुलाईआ। कबीर कहे मैं दस्स के गया भेत, उच्च महल अटल वसे साचा माहीआ। नानक निरगुण कहे मैं करके गया चेतन चेत, चित वित ठगोरी कोए ना पाईआ। गोबिन्द कहे मैं दस्स के गया भेत, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। अन्तिम सब ने झूझणा लोकमात खेत, थिर कोए रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी फुलवाड़ी महकाउणी महीना चेत, रुत्त बसन्ती मुख शरमाईआ। आउ सारे वेखो नेत्र नेत, नैण नैण उठाईआ। हरि जू इक्क इकल्ला खेडां रिहा खेड, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। सुणया संदेसा श्री
भगवान, नेत्र नैण सर्ब उठाया। चारों कुण्ट दिसे बेईमान, साची शरअ ना कोए पढ़ाया। घर घर वड़या पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। रसना जिह्वा करन ज्ञान, आत्म अन्तर हरि ना किसे वसाया। रसना पढ़ पढ़ होए शैतान, पारब्रह्म नज़र किसे ना आया। चार दीवारी वड़ वड़ बैठे अंदर मकान, उपर छप्पर छन्न सुहाया। सचखण्ड ना दिसे किसे निशान, निरगुण रूप ना कोए रखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूजी वेर फेर जगाया। दूजी वेर जगाए जाग, जग जीवण दाता दया कमाइंदा। उठो नेत्र वेखो आपणी उम्मत साक, दीन मज़्हब सर्ब जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी नेत्र वेखो आपणा आपणा हाट, हट हटवाणा भेव खुल्हाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दस्स के आए गाथ, रसना जिह्वा नाल मिलाइंदा। कोई ना दिसे किसे साथ, सगला संग ना कोए निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दरबारी खेल कराइंदा। धुर दरबारी खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराया। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, सच संदेसा आप सुणाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग होया पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आप वरताया। हुक्म वरताए श्री भगवन्त, एका एक जणाईआ। चार जुग बणदे रहे गुर अवतार कन्त, जीव जंत नार हंढाईआ। पंज तत्त काया चोला बणाई बणत, हड्ड मास नाड़ी रक्त बूंद जोड़ जुड़ाईआ। थिर ना दिसे कोई अन्त, ख़ाकी ख़ाक सर्ब मिलाईआ। एका नाउँ आपणा मंत, मन्त्र साचा नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क जणाईआ। सच संदेसा एका वार, हरि जू हरि जणाया। साचे सद्द सच्चे दरबार, दर दरबारे आप बहाया। कलयुग कूड़ा होया पार, लोकमात रहे ना राया। गुर अवतार अग्गे चले ना कोए विहार, सब दा लहिणा झोली रिहा भराया। लोकमात ना आउणा हो त्यार, गुरदर मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले ना वड़ना कर विचार, धुर फ़रमाणा इक्क समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराया। इकावन बावन बोल जैकारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। शाह पातशाह तेरा खेल न्यारा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। साहिब सुल्तान तूं परवरदिगारा, सच्ची तेरी शहिनशाहीआ। चार जुग लोकमात दस्स दस्स गए धारा, हुक्मी हुक्म सेव कमाईआ। अन्तिम होया पार किनारा, तेरे अग्गे ना चले कोए चतुराईआ। दो दो जोड़ करन निमस्कारा, दर बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। साचा हुक्म देवे करतार, करता आपणा खेल कराइंदा। सतिजुग चले सच विहार, सति सतिवादी आप चलाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्क दुआर, भगत दुआरा आप वखाइंदा। मन्दिर शिवदुआला मट्ठ मस्जिद ना कोए अधार, गृह मन्दिर इक्क सुहाइंदा। तीर्थ तट ना कोए किनार, सरोवर
सर ना कोए जणाइंदा। सो धाम हरि करे उज्यार, लोकमात निशान झुलाइंदा। जिस दर गुर अवतार पीर पैग़म्बर आ के करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। सो दुआरा सचखण्ड लोकमात होए उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा आप मुकाइंदा। गुर अवतार सारे कहिण, रल मिल रहे सुणाईआ। पुरख अबिनाशी साडा चुक्कया लहण देण, लोकमात रहे ना राईआ। असीं तेरा पसारा वेख्या आपणे नैण, दर तेरे दरसन पाईआ। तेरे चरन कँवल भगत जन साचे बहण, जिन्हां देवें माण वड्याईआ। रसना जिह्वा इक्को नाअरा कहिण, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। कलयुग मिटी अन्धेरी रैण, तेरा नूर साचा चन्द करे रुशनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। पुरख अबिनाशी तेरी वड्याई, गुर अवतार सर्ब जस गाइंदा । सतिजुग साची धार चलाई, वेद कतेब भेव ना पाइंदा। साचे भगतां कर कुड़माई, आपणा नाता आप जुड़ाइंदा। एका घर धी जवाई, एका मन्दिर आप सुहाइंदा। एका नेत्र नैण रिहा उठाई, एका मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। एका सोहला ढोला रिहा गाई, एका गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाइंदा। तेरा संग श्री भगवान, एका एक वेख वखाया। तेरा मन्दिर बेपहचान, नज़र विच किसे ना आया। तूं मिहबान बीदो मेहरवान, महिबान तेरी वड्याआ। सचखण्ड दुआरे खेल महान, सचखण्ड दुआरा लोकमात वखाया। छत्ती जुग दी चुक्की आण, नानक रसना रिहा गाया। छत्ती छत्ती चारों कुण्ट वखाण, छत्ती उपर ध्यान लगाया। छत्ती राग सर्ब कुरलाण, नेत्र नैणां नीर वहाया। चार बाणी होई हैरान, चारे खाणी भेव ना आया। पुरख अबिनाशी इक्क अणयाला लाया बाण, दो जहानां रिहा हिलाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत सन्त सब चरनीं डिगे आण, मस्तक धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाया। रसना कहिण तू ही तू भगवान, तेरा अन्त किसे ना पाया। असीं गा गा गए तेरा गान, गा गा आपणा वक्त लँघाया। तूं साहिब सदा बेज़बान, ज़बाह आपणा आप कराया। तेरा अन्त ना मिल्या किसे निशान, बण पाँधी पन्ध ना कोए मुकाया। नानक कबीर कर कर ध्यान, सचखण्ड दुआरे इक्को चरन तेरा नज़री आया। उपरों रिहों बेपहचान, आप आपणा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वरताया। तेरा खेल सदा बेअन्त, बेअन्त तेरी वड्याईआ। असीं जाणया तूं करया अन्त, अन्त तेरे विच समाईआ। तूं सर्ब जीआं दा साचा कन्त, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देणी इक्क पनाहीआ। दर दुआरे मंग पनाह, सब ने शुकर मनाया। मुहम्मद कहे मेरा बख्श गुनाह, मेरे पीर पीर ख़ुदाया। दूर दुराडा अद्धविचकार बैठा कोई ना पकड़ें बांह, गोबिन्द अग्गे वास्ता पाया। उह तेरा हुक्म रिहा
सुणा, धुर फ़रमाणा एका गाया। चौदां तबक देणे ढाह, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलाया। अल्ला राणी नैण रही शरमा, मुख घूँगट एका पाया। मैं जावां केहड़े थाँ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। कलयुग सेज माणे पुत्तर मां, गुर पीर होए ना कोए सहाया। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ गुर दर वेसवा नाच रहे करा, मन मति आपणी नाल रलाया। तूं वेखणहारा थाउँ थाँ, अभुल भुल कदे ना जाया। एका हुक्म दिता सुणा, गोबिन्द साची सेवा लाया। गोबिन्द आपणा खण्डा रिहा चमका, चन्द चांदनी दए चमकाया। खड़ग खण्डा दए खड़का, दो जहानां वेख वखाया। मेरी सदी चौधवीं देणी पूर करा, तेरे अग्गे वास्ता पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाया। गोबिन्द बणाया साचा जज्ज, दूजा शैशन ना कोए रखाईआ। सदी चौधवीं करे हज्ज, बण हाज़ी फेरा पाईआ। चौदां तबक वेख ला भज्ज, भज्जयां पन्ध ना कोए मुकाईआ। आपणा पड़दा वेख लै कज, दो जहानां लुकण किते ना जाईआ। तेरे बुढ्ढे शेख़ बुढ्ढे होए हड्ड, दाढ़ी रत्तड़ी आपणा रंग वटाईआ। अन्तिम डिगणा डूँग्घी खड्ड, ना सके कोए उठाईआ। दीन इस्लाम उम्मती कलाम कलमा रसूल जाणा छड्ड, रसम आपणे नाल रखाईआ। आपणी हथ्थीं शरअ ज़ंजीर जाणी वढ्ढ, मिल्या हुक्म धुरदरगाहीआ। लोकमात विच्चों होणा अड्ड, एथे मिले ठोर ना राईआ। पुरख अकाल सच निशाना देणा गड्ड, दो जहानां आप झुलाईआ। सब दी करे पार हद्द, आपणी हद्द ना किसे वखाईआ। उठो सारे आपणा भार जाओ लद, सिर आपणी गंढ्ढ उठाईआ। चेत महीना मुक्के सब दी पूजा होए बन्द, सीस किसे ना कोए झुकाईआ। चार जुग आपणा आपणा लै ल्या अनन्द, अग्गे अनन्द पुरख अकाल आपणा आप जणाईआ। इक्को गीत सुहागी छन्द, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी सफ़ा दए उठाईआ। सब दी सफ़ा दए चुक, चुकणहार करतारा। सब दा पैंडा गया मुक, चार जुग वेख्या बण वणजारा। सब दी औध गई पुग, अन्तिम पार किनारा। आपणी आपणी चोग लई चुग, रसना जिह्वा दे सहारा। हरि का भाणा ना सके रुक, ना कोई मेटे मेटणहारा। निरगुण शेर एका रिहा बुक्क, मारे भबक विच संसारा। अग्गे सके ना कोई उठ, दो जहान रोवण ज़ारो ज़ारा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कहिण असीं तेरे साचे सुत, तूं साहिब बख्शणहारा। आपणी गोदी लै चुक्क, तेरा तक्कया इक्क सहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारा। अगम्म अपार खेल अगम्मा, हरि हरि आप जणाइंदा। सब दा अन्त मुक्कया बन्नां, अग्गे राह ना कोए चलाइंदा। पुरख अकाल दो जहान इष्ट देव गुरू गुर सब ने मन्ना, मन मनसा सर्ब मिटाइंदा। पहलों तारया इक्क जट्ट धन्ना, हुण गुरमुख धन्ने आपणी गोद बहाइंदा। कलयुग जीव ना जाणे अन्न्हा, अज्ञान अन्धेर ना
कोए चुकाइंदा। भगत भगवन्त एका मन्ना, जिस आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा आप चुकाइंदा। पिछला लेखा चुक्के चूक, लोकमात रहिण ना पाईआ। सब दी अरथी देवे फूक, जोत फुंकारा एका लाईआ। अन्त ना सुणे किसे दी कूक, कूक कूक सर्ब कुरलाईआ। हरिजन वेखे साचे पूत, पूत सपूते मेल मिलाईआ। गुर चेला ताणा पेटा एका सूत, तन्दी तन्द बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी राह चलाईआ। सति सतिवादी राह चलाउणा, चले चाल निराली। सतिजुग साचा खेल कराउणा, खेल कराए दो जहानां वाली। पुरख अकाल इक्क मनाउणा, चारों कुण्ट खेल निराली। सोहँ ढोला सब ने गाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां निरगुण सरगुण करे आप दलाली।