६ चेत २०१९ बिक्रमी डा० पाल सिँघ दे गृह भलाईपुर डोगरां ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण साहिब समरथ, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। शब्दी धार गुर गुर वस, गुर सतिगुर वेस वटाईआ। भगत भगवन्त मार्ग दस्स, दो जहानां खेल कराईआ। सन्तन देवे साचा रस, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। गुरमुखां मेल मिलावा हस्स हस्स, निरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। गुरसिखां तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। जुग चौकड़ी चरनां हेठां झस्स, कोटन कोटि काल खपाईआ। किसे ना चले कोई वस, विष्न ब्रह्मा शिव देण दुहाईआ। गुर अवतार आपणा पन्ध मुका गए नस्स नस्स, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। एका ओट रखदे गए आस, पुरख अकाल चरन ध्यान लगाईआ। जुगा जुगन्तर खेले खेल तमाश, खेलणहारा बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पूरी करी आस, कलयुग आसा आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी घट घट अंदर रखणहारा वास, नूर नुराना निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। भूपत भूप तख्त निवासी शाहो शाबाश, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पावे रास, गोपी काहन आप नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सतिगुर आपणी खेल कराईआ। हरि सतिगुर पूरा एका हरि, एकँकारा आप अख्वाइंदा। शब्दी शब्द साचा वर, गुर गुर झोली आप भराइंदा। भगत भगवन्त चुकाए डर, भय भउ ना कोए वखाइंदा। सन्तन देवे एका वर, नाम वस्त आप वरताइंदा। गुरमुख सज्जण साचे फड़, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। गुरसिख लगाए आपणे लड़, फड़ पल्लू गंढ्ढ पुवाइंदा। जुग चौकड़ी जाए हर, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीरन पीर घाड़न
घड़, तत्तव तत्त हुक्म वरताइंदा। जुगा जुगन्तर वेस कर, काया चोला आप जणाइंदा। नव नौ बेड़ा पार कर, चार चार पन्ध मुकाइंदा। साचे तख्त आपे खड़, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। चार जुग दे करते एका वार फड़, पिछली करनी सब दी वेख वखाइंदा। दो जहान वखाए घर घर, दोए दोए नेत्र नाल मिलाइंदा। आपणी करनी सब ने लैणी भर, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। पुरख अबिनाशी अग्गे सारे कम्बण थर थर, आपणा बल ना कोए जणाइंदा। तू ही पुरख तू ही नारी नर, नरायण तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। आदि जुगादी घाड़न घड़, घड़ घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। पंज तत्त काया चोला जगत अग्नी जाए सड़, तत्तव तत्त संग ना कोए ल्याइंदा। निरगुण सरगुण आपे ल्या फड़, आपणा बन्धन एका पाइंदा। चरन कँवल ल्या धर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। तेरा अन्त ना पारावार, गुर गुर देण दुहाईआ। तूं सतिगुर सच्चा साहिब दातार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ सेवक सेवादार, बण चाकर सेव कमाईआ। तेरा हुक्म तेरा वरतार, हुक्मे अंदर सर्ब भुवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कट के आए वंगार, लोकमात फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम गए हार, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। घर घर दर दर चार कुण्ट, दहि दिशा दिसे विभचार, सच शृंगार ना कोए कराईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे गए हार, हरि का नाम ना कोए समझाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, पढ़ पुस्तक वाद वधाईआ। काया मन्दिर अंदर खोल्हे ना कोई किवाड़, आत्म ताकी कोए ना लाहीआ। साध सन्त फिरन जंगल जूह उजाड़ पहाड़, बण खण्ड बैठे धूआं लाईआ। अन्तर लग्गी अग्नी हाढ़, त्रैगुण बसन्तर ना कोए बुझाईआ। मन इच्छया वेसवा नार चले नाल नाल, ना कोए सके पल्लू छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी माण वड्याईआ। माण वड्याई तेरे हथ्थ, पुरख अकाल सच्चे दातारा। जिउँ भावें तिउँ लैणा रख, कलयुग आई अन्तिम वारा। सब दे भाण्डे दिसण सख, ना कोई मन्दिर गुरुदुआरा। चारों कुण्ट होया भट्ठ, भट्ठ खेड़ा दिसे संसारा। किसे अन्तर ना धीरज जत, सति सन्तोख ना कोए अधारा। चार कुण्ट चार वरन चलाउण आपणी मति, एका भुल्लया हरि निरँकारा। पढ़ पढ़ शास्त्र सिमरत वेद पुराण गावण जस, हरि जू वसे वेद पुराणां बाहरा। नानक सतिगुर रिहा हस्स, कलयुग भुल्ले जीव गंवारा। गोबिन्द कहे मैं मार्ग आया दस्स, एका पिता पुरख अगम्म अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारा। अपर अपार खेल महाना, हरि जू भेव कोए ना पाईआ। तूं आदि जुगादि सच्चा सुल्ताना, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। जोधा सूरबीर मर्द मर्दाना, बल आपणा आप धराईआ। तूं भूपत भूप राज राजाना, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। सचखण्ड निवासी तेरा खेल महाना, दो जहानां वेख वखाईआ। गुर
अवतार पीर पैग़म्बर तेरा सुणदे रहे तराना, सुण तराना लोकमात सुणाईआ। लिख लिख लेख बणया जगत महाना, लिख्या लेख लेखक दए जणाईआ। बिन तेरे नाउँ मिले ना कोए टिकाणा, एथे ओथे ना कोए सहाईआ। कलयुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी रसना जिह्वा दीन मज़्हब गाए गाणा, ज़ात पात वंड वंडाईआ। पंज तत्त इष्ट रखाणा, काया माटी पूजस पूज पुजाईआ। हरि का शब्द ना किसे पछाणा, गुर शब्द नज़र ना आईआ। कागज़ शाही उत्ते रख्या माणा, कलम शाही अन्त कम्म किसे ना आईआ। सारे रल मिल शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान प्रभ अबिनाशी दा करन ध्याना, नेत्र नैण नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी जोधा सूरबीर बली बलवाना, आपणा बल ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलम शाही काग़ज़ करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाया। तेरा लेखा लिख लिख गए गुर अवतार, पीर पैग़म्बर सेव कमाया। तेरा मार्ग दिसे ना अगम्म अपार, मंज़ल हथ्थ किसे ना आया। कोटन कोटि चढ़ चढ़ गए हार, अद्धविचकारे डेरा ढाहया। अन्तिम तू ही तू ही तू ही कर पुकार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरा नाउँ वड्याआ। असीं दे दे सिख्या गए हार, साडी सिख्या कम्म किसे ना आया। धुर दा लिख्या विक्या हट्ट बाजार, कौडी कौडी मुल पुवाया। रसना कहिण साडा गुरू महाराज, राती सुत्तयां अंदर बन्द कराया। बिन बुलाइआं देवे ना अग्गों अवाज़ आपणा बल ना कोए रखाया। जीव जंत बज्झा विच समाज, साचा भेव ना कोए खुल्हाया। पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ मुशायक तेरे बरदे बण बण तेरे दर दर पढ़दे गए निमाज़, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। भगत कहिण भगवान साडा साजण ल्या साज, सिर साडे हथ्थ रखाया। नानक गोबिन्द कहे एका एक चलाए जहाज, सचखण्ड साचे बैठा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलम शाही दए दुहाया। कलम शाही नेत्र रोए, नैणां नैणां नीर वहाईआ। तुध बिन दुखड़ा सुणे ना कोए, चारों कुण्ट कूक सुणाईआ। तुध बिन प्रकाश करे ना कोई लोए, अन्ध अन्धेरा रिहा छाईआ। मैं लोकमात चार खाणी अग्गे लै के आई ढोए, बाणी बण बण रूप वटाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सारे टोहे, घर घर फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम सारे होए मर्द अध मोए, आपणा बल ना कोए रखाईआ। त्रैगुण माया ममता मोहे, मन वासना होए हल्काईआ। तेरा नाउँ ना जाणे कोए, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। साचा बीज ना कोए बोए, लख चुरासी सिंमल रिहा लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे इक्क अरज़ोईआ। तेरे अग्गे इक्क अरदास, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। मैं लिख लिख लेख तेरा सेवा कीती खास, तेरा गाया सच तराना। कलयुग अन्तिम मेरे विच दिसे ना कोई सास, मेरा तुट्टा माण अभिमाना। मेरी पूरी होई ना आस, कलयुग जीव मिले शैताना। कर किरपा सद्द लै पास, मेहरवान
श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वर दे दे सच्चा दाना। दे वर मेरे भगवन्त, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तूं बणाई मेरी बणत, गुर अवतारां कर पढ़ाईआ। तेरे हथ्थ लेखा अन्त, अन्त तेरे चरनां ओट रखाईआ। पहलां गाउँदे रहे मैनूं सन्त, सतिगुर तेरी ओट रखाईआ। हुण सारे होए नंगत, तेरा नाम ओढण कोए ना आईआ। दर भिखारी बणे मंगत, दर दर फेरा पाईआ। अन्तिम गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हरि के पौड़े ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। मंगां मंग मेरे दातार, चरनी चरन सीस झुकाया। तेरी महिमा लिख लिख गई हार, चार जुग सेव कमाया। गुर अवतार कर कर गए पुकार, तेरा ढोला सोहला मात सुणाया। जीव जंत करे ना कोई विचार, तूं विचार विच कदे ना आया। मैनूं पढ़ पढ़ करन ख़ुआर, दर दर देवण धक्का लाया। मैं नित नित रोवां ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैण नैण उठाया। कलयुग जीव होए विभचार, विभचारी आपणा कर्म रहे कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाया। मेरा लेखा दे मुका, तेरे दर दर सीस झुकाया। बण निमाणी रही कुरला, चारे बाणी वास्ता पाया। काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्का, वांग सुआन घर घर रिहा दौड़ाया। मैनूं पढ़न वाले तेरा नाम गए भुला, तेरा भय ना कोए रखाया। धीआं भैणां रहे तका, पहलों आपणा नेत्र नैण उठाया। फेर मेरे उत्तों पड़दा लैण लाह, वरका वरका लैण उलटाया। रसना गाउदे चढ़या चाअ, माया राणी नाल प्रनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर साची मंग मंगाया। मंगा मंग बण निमाणी, दर तेरे सीस झुकाईआ। तूं बणाई साची राणी, लोकमात दिती वड्याईआ। तूं सुणाई अकथ कहाणी, गुर अवतारां दे वड्याईआ। मेरा नाउँ धराया बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। बौहड़ी बौहड़ी कलयुग मिले ना कोई सच्चा हाणी, मेरा संग ना कोए रखाईआ। अमृत मिले ना ठंडा पाणी, सांतक सति ना कोए जणाईआ। मैनूं पढ़ण वाले होए शैतानी, शरअ आपणे गल पुवाईआ। मेरे नेत्र नैण शरमानी, उपर अक्ख ना सकां उठाईआ। मैनूं मथ्था टेकण वाले करन बेईमानी, तेरा नाउँ गए भुलाईआ। तूं सर्ब घटा दा जाण जाणी, जानणहार तेरी वड्याईआ। मैं लै के आई तेरी निशानी, कलयुग जीव तेरा निशाना रहे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, दर तेरे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। अन्तिम लेखा चुका आण, सब दा पन्ध मुकाइंदा। तेरी बेनन्ती कर परवान, आपणे विच रखाइंदा। चार जुग दा मेट निशान, चारे कुण्ट फेरा पाइंदा। सति सतिवादी निगहबान, निगह आपणी आप उठाइंदा। एका नाउँ कर बलवान, लोकमात हुक्म चलाइंदा। लख चुरासी देवे
ज्ञान, ज्ञान आपणा आप प्रगटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी मारे बाण, बाण निराला आप चलाइंदा। लख चुरासी कर पहचान, भगत भगवन्त वेख वखाइंदा। दर दुआरे देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। तूं वीं चरनी डिगीं आण, आपणा भेव खुल्हाइंदा। साचे भगत करन तैनूं परवान, तेरा लड़ नाल लड़ बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाना दए संदेसा, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। करे खेल नर नरेशा, साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण धारे आपणा वेसा, निरवैर रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे वज्जे वधाईआ। साचा वर सुण लै बात, हरि बातन आप जणाइंदा। चार जुग तूं गाउँदी रही गाथ, मेरा नाउँ तेरा रंग वखाइंदा। अन्तिम दिसे कोए ना साथ, सगला संग ना कोए निभाइंदा। चार कुण्ट अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। पढ़ पढ़ मुक्के ना तेरी वाट, तूं पढ़यां हथ्थ किसे ना आइंदा। तेरा नेड़े दिसे हाट, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। कर किरपा मेरी मुका वाट, अन्त भगवन्त तेरा दर मोहे भाइंदा। जगत खेल बाज़ीगर नाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। सिर रख हथ्थ निरँकारा, निरगुण नर हरि आप जणाइंदा। तूं आउणा चल दुआरा, भगत दुआरा इक्क वखाइंदा। ओथे करां सच विहारा, गुर अवतारां नाल मिलाइंदा। जिन्हां गाई तेरी वारा, तिन्हां तेरे कोल बहाइंदा। पहलों करन उह निमस्कारा, फेर तेरा सीस झुकाइंदा। तेरा झुकया सीस तेरा पार कराए किनारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा भेव दस्स भगवान, मेरे सच्चे साहिब गुसाँईंआ। कवण वेला दर डिगा आण, लै निमाणी गले लगाया। मेरा छुट्टा पीण खाण, दिवस रैण रही कुरलाया। मैनूं सके ना कोई पछाण, मेरा भेव किसे ना पाया। नानक निरगुण चार वरनां दे के ज्ञान, चारे वरन गए भुलाया। अन्तिम सब दी करनी हाण, हरि जू तेरे हथ्थ वड्याआ। गोबिन्द वखा के गया इक्क कृपान, कृपानिध दया कमाया। पंजां मेला विच जहान, पंचम साचा जोड़ जुड़ाया। सच सुच्च दा इक्क विधान, बण बिधाता आप रखाया। अन्तिम दिसे ना कोए जवान, सूरबीर नज़र कोए ना आया। धीरज जत ना किसे मकान, साचा हठ ना कोए रखाया। अंदर वड़या तत्त शैतान, आपणी शरअ रिहा चलाया। एका भुल्लया गुर फ़रमाण, फ़रमाबरदार नज़र कोए ना आया। गोबिन्द सूरा वड बलवान, दो जहानां वेख वखाया। कलयुग अन्तिम होए हैरान, सारे हरि जू रहे भुलाया। कोई मन्ने ना पुरख अकाल, इट्टा पत्थर रहे सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याआ। तेरे हथ्थ वड्याई सच्चे भगवान, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। जुग जुग मेटे तू ही निशान, जगत
निशाना तू ही झुलाईआ। तेरा नाउँ होए प्रधान, सति प्रधानगी मात कमाईआ। तूं आदि जुगादी शाह सुल्तान, दूसर राज ना कोए कमाईआ। तेरा हुक्म इक्क फ़रमान, दो जहानां रिहा झुलाईआ। कलयुग अन्तिम वेख्या आण, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ना कोई सिदक ना ईमान, शरअ शरीअत रही कुरलाईआ। ना कोई मज़्हब ना इस्लाम, इस्म आजम ना कोए वखाईआ। पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुरान, साचा मसला हल्ल ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल लैणा कर, साडी चले ना कोए चतुराईआ।
६ चेत २०१९ बिक्रमी ऊधम सिँघ दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर
तेरा हुक्म जुग चार, हरि जू मन्न मन्न सीस झुकाया। तेरी सेवा जुग चार, बण बण सेवक मात कमाया। तेरा लेखा जुग चार, बण बण लेखणी लेख वखाया। तेरी रेखा जुग चार, निरगुण सरगुण रूप वटाया। तेरा आदेसा जुग चार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्त मंग मंगाया। जुग चार तेरा राग, बण रागनी मात अल्हाया। जुग चार तेरा वैराग, बण वैरागण आप हंढाया। जुग चार तेरा साक, गुर अवतारां नाल रलाया। जुग चार तेरा नात, बण निमाणी तोड़ निभाया। जुग चार तेरा घाट, लख चुरासी इक्क वखाया। जुग चार तेरी याद, ढोला सोहला आप सुणाया। जुग चार सच फ़रयाद, साधा सन्तां झोली पाया। जुग चार तेरा नाद, अनहद नादी नाद वजाया। जुग चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। जुग चार तेरी धार, लिख लिख मात समझाईआ। जुग चार सुणे भगत पुकार, भगतन नाल सलाहीआ। जुग चार हो उज्यार, निरगुण सरगुण वंडण वंड वंडाईआ। जुग चार दे अधार, ब्रह्मे पारब्रह्म उपजाईआ। जुग चार इक्क जैकार, वेद नाद सुणाईआ। जुग चार कर ख़बरदार, छत्ती राग राग उपजाईआ। जुग चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे सेव कमाईआ। जुग चार तेरा नाउँ हरि निरँकारे एका गाया। जुग चार तेरा थाउँ, लोकमात मात सुहाया। जुग चार फड़ फड़ बांहों जीव जंत मात उठाया। जुग चार करे सच न्याउँ, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तेरी ओट रखाया। जुग चार घाली घाल, कीती घाल कहिण ना जाईआ। जुग चार बण दलाल, जगत दलाली सेव कमाईआ। जुग चार हो निराल, निर्मल आपणा रूप दरसाईआ। जुग चार अवल्लड़ी चाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बन्धन पाईआ। जुग चार तेरी करदी रही भाल, दिवस रैण रैण दिवस बण बण पाँधी राहीआ। जुग चार मेरा हल्ल ना होया सवाल, लेखा लिख ना कोए मुकाईआ। बण वैरागण होई बेहाल, बिरहों रोग रिहा सताईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मैं निमाणी कमली कोझी, गुण अवगुण ना कोए रखाईआ। तुध बिन आवे ना कोई सोझी, बाली बुध रही कुरलाईआ। चरन दुआरे तेरे झूजी, आपणा आप आप मिटाईआ। मैं भेव की दस्सां तेरा गोझी, बोध अगाध तेरी शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर भिखक फेरा पाईआ। भिखक दर आए निमाणी, हरि चरनां सीस झुकाया। चार जुग मैनूं कहिन्दे रहे बाणी, बाण निराला तीर चलाया। कलयुग अन्तिम आई हानी, माण मोह ना कोए रखाया। नाता तुट्टा चार खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज मेला मेल ना कोए रखाया। मैं लख चुरासी जीवां जंतां दस्सदी रही पद निरबाणी, निरबाण पद हथ्थ किसे ना आया। साधां सन्तां तेरी बणाई इक्क कहाणी, कह कह रसना वाद वधाया। कोई चढ़ के वेखे ना तेरी सच निशानी, सच महल्ले फेरा पाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तूं साहिब सच्चा सुल्तानी, तेरा भेव किसे ना आया। पीर पैग़म्बर गुर अवतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर रख हथ्थ समरथ एका ओट तेरी तकाया। एका ओट रखी आस, चौथे जुग जुग कुरलाईआ । कलम शाही ना बुझी प्यास, लिख लिख आपणा लेख चुकाईआ। गुर गुर रसना जिह्वा कर कर गए बिलास, बोल बोल समझाईआ। चार वेद अन्त होए निरास, पुराण अठारां देण दुहाईआ। शास्त्र सिमरत करे ना कोई बन्द खुलास, गीता ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। अंज़ील कुरान ना कटे जम फास, तीस बतीसा ना कोए सहाईआ। खाणी बाणी होई निरास, आसा कोए नज़र ना आईआ। सरगुण निरगुण वसे किसे ना पास, खाली हथ्थ फिरे सर्ब लोकाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर लोकमात बणी दासी दास, बण सेवक सेव कमाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर पृथ्मी आकाश, सूरज चन्द सेव कमाईआ। सो साहिब पुरख अबिनाश, लोकमात भेव ना किसे जणाईआ। मैं आदि फुट्टी उसदी शाख़, फल आपणा जीवां जंतां रही खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा आपणा वर, दर तेरे ओट रखाईआ। इक्को ओट पुरख समरथ, जगत बाणी नैण उठाया। जुग जुग चलाया तेरा रथ, तेरा हुक्म हुक्म मनाया। तेरी महिमा अकथना अकथ, कथ कथ जीव जंत पढ़ाया। अक्खर अक्खर भेत दस्स, वक्खर वक्खर पन्ध तराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त कोए ना आया। तेरा अन्त ना दस्से कोई भगवान, चारे बाणी रही कुरलाईआ। परा पसन्ती निगह विच आए तेरा निशान, अनडिठड़े धाम बैठी आसण लाईआ। मद्धम आवे ना कोए ज्ञान, ज्ञान ज्ञान ना कोए चतुराईआ। बैखरी सके गा ना तेरा गान, गा गा गीत ना कोए मुकाईआ। मैं चार जुग तेरा सुनेहड़ा दे दे होई हैरान, जुग जुग तेरा हुक्म अल्हाईआ। कोई कहे मेरा इष्ट वेद पुराण, कोई गीता ज्ञान रिहा मनाईआ। कोई कहे मेरा
लहिणा देणा चुकाए अञ्जील कुरान, साचा मसला इक्क पढ़ाईआ। कोई कहे बाणी मारे निराला बाण, तिन्न पंज पैंतीस अक्खर करे कुड़माईआ। खाणी बाणी अञ्जील कुरान वेद पुराण कहिण पुकार, बिन हरि भगवान, दूसर होर ना कोए सहाईआ। असीं सेवक बण के आए विच जहान, हरि का नाउँ जगत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। खाणी बाणी जगत संदेसा, सदी सदी सदी सुणाया। करे खेल इक्क नरेशा, नर नरायण वेस वटाया। असीं जुग जुग करदे उसदा पेसा, पेशवा इक्को इक्क बेपरवाहीआ। आदि जुगादि रहे हमेसा, ना मरे ना जाया। तिस साहिब सदा आदेसा, निउँ निउँ चरनीं सीस झुकाया। कलयुग अन्तिम धरया वेसा, लोकमात फेरा पाया। जुग चौकड़ी मुकाए लेखा, पूरब लहिणा रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह करे ख़बरदार, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। उठो सारे हो त्यार, चार जुग दी युकती रिहा जणाईआ। पहलों भरदा रिहा भण्डार, अन्त खाली दए कराईआ। थिर रहे ना कोए विच संसार, जो घड़या भन्न वखाईआ। चार जुग जिस दी गौदे रहे वार, सो गावणहारा आपे आईआ। जिस दे अग्गे करदे रहे पुकार, सो पुरख निरँजण फेरा पाईआ। जिस दी दस्सदे रहे ग़फ़तार, गुफ्त शुनीद खेल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा दए मुकाईआ। लहिणा लैणा हरि मुकाउणा, हरि जू हरि हरि जणाइंदा। अक्खर अक्खर आपणी झोली पाउणा, अगला लेखा पूर कराइंदा। काग़ज़ शाही तेरा पन्ध आप मुकाउणा, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। चौदां विद्या माण गवाउणा, चौदां लोक खोज खोजाइंदा। चौदां तबक डेरा ढाउणा, ढाह ढाह ढेर वेख वखाइंदा। राग रागनी मोह चुकाउणा, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। बोध अगाधी एका नाम जपाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल दो जहान, निरगुण सरगुण हो प्रधान, परम पुरख पूरी सब दी आस कराइंदा।
६ चेत २०१९ बिक्रमी धर्म बीर दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर
जै जैकार आदि जुगादि, हरिजन हरि जू आप कराइंदा। आत्म अन्तर साची दाद, नाम निधाना झोली पाइंदा। शब्द जणाई बोध अगाध, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, अनडिठड़ा रस आप चखाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, सरन सरनाई इक्क रखाइंदा। भगत सुहेला करे लाड, इक्क इकेला फेरा पाइंदा। जुगा जुगन्तर रखे याद, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। लखमी नरायण माधव माध, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, जै जैकार इक्क जणाइंदा। जै जैकार जगत जुग चार, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। लेखा जाणे बाणी चार, चारे खाणी रंग रंगाइंदा। रसना जिह्वा कर पुकार, नादी नाद धुन प्रगटाइंदा। कागद कलम लिख लिख लेखा दए संभाल, जीवण जुगत जगत चलाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, जै जैकार सर्ब अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। जै जैकार गुरू गुरदेव, देवत देव सीस झुकाईआ। अलख अगोचर अगम्म अभेव, अलख अलखना सच्चा शहिनशाहीआ। जुग जुग जन भगतां लगाए साचा नेहों, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। अमृत आत्म बरसे मेहों, मेघला आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक्क सुणाईआ। जै जैकार वज्जे नाद, हरि अनादी आप वजाइंदा। जै जैकार होए ब्रह्माद, विष्न ब्रह्मा शिव हरि जस गाइंदा। जै जैकार सन्त साध, सन्त साजण ढोला लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा इक्क सुणाइंदा। सच जैकारा एका नाउँ, नर निरँकारा हरि जणाईआ। जुगा जुगन्तर लख चुरासी वेखे थाईं थाउँ, थान थनंतर बैठा सच्चा माहीआ। हरि सन्त सुहेले पकड़े आपणी बांहों, लोकमात सेव कमाईआ। सिर रखे ठंडी छाउँ, समरथ पुरख वड वड्याईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। आपे पिता आपे माउँ, हरिजन बाल अञ्याणे गोद बहाईआ। निमाणयां देवे साचा थाउँ, निथावयां आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक्क जणाईआ। जै जैकार इक्क रघनाथ, रघपत आपणी आप जणाइंदा। सदा सुहेला वसे साथ, सगला संग निभाइंदा। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथ, लोआं पुरीआं खोज खोजाइंदा। नाम निधाना निरंतर गाथ, निरंतर ब्रह्म आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक्क सुणाइंदा। जै जैकार सच संगीत, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण हरिभगतां करे सदा प्रीत, नित नवित वेस वटाईआ। एकँकारा ठांडा सीत, सच सिँघासण आसण लाईआ। आदि निरँजण इक्क अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। अबिनाशी करता लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट बैठा आसण लाईआ। श्री भगवान खेल करे अनडीठ, लिखण पढ़ण विच कदे ना आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म निभाए सच प्रीत, प्रीतीवान इक्क अख्वाईआ। हरिजन मेला ना कोई मन्दिर ना मसीत, शिवदुआला मट्ठ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जै नाद इक्क सुणाईआ। जै जैकार वज्जे धुन्कार, गृह आत्म आप सुणाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्यार, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। डूँग्घी भँवरी पावे सार, काया कवरी फोल फुलाइंदा। अमृत आत्म देवे ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोत निरँजण
कर उज्यार, दीआ बाती डगमगाइंदा। आत्म सेजा कर त्यार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। एका नाद शब्द धुन्कार, जै जैकार आप अल्हाइंदा। छत्ती राग ना पावण सार, भेव अभेदा भेव छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा इक्क रखाइंदा। सच जैकारा दो जहान, निरगुण सरगुण आप जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर देदा रिहा धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। साचे तख्त बैठ श्री भगवान, हुक्मी हुक्म हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह सच जैकारा, गुर अवतारां आप सुणाइंदा। पीर पैग़म्बरां दे सहारा, साची वंडण वंड वखाइंदा। कागद कलम कर त्यारा, शाही साचा मेल मिलाइंदा। शब्दी गुर बण लिखारा, मेला लिख लिख सर्ब समझाइंदा। सृष्ट सबाई बन्न्हे धारा, खाणी बाणी राग अल्हाइंदा। आपणा भेव रखे न्यारा, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच जैकारा एका गाइंदा। सच जैकारा गाए श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। साचे भगतां देवे ज्ञान, आत्म ज्ञान इक्क दिवाईआ। साचे सन्तां देवे निशान, सच निशाना इक्क वखाईआ। गुरमुख साचे दर परवान, गुर गुर मेला सहिज सुभाईआ। गुरसिखां देवे इक्क ध्यान, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। तीर निराला मारे बाण, सोहँ मुखी मुख लगाईआ। बिन हरि नामे दुखी होया सर्ब जहान, जीव जंत रिहा कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। जन भगत तेरा जैकारा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। लोकमात दे सहारा, सरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। निरगुण खेल करे निराकारा, अनुभव रूप ना कोए जणाइंदा। काया मन्दिर अंदर हो उज्यारा, सच महल्ले सोभा पाइंदा। अनहद नाद सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप अल्हाइंदा। दिवस रैण इक्क ख़ुमारा, मदि जाम आप प्याइंदा। दरस देवे अगम्म अपारा, प्रकाश प्रकाश विच समाइंदा। हरिजन तेरा इक्क जैकारा, सोहँ आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल मिलाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सिक्दारा, सीस जगदीस एका ताज टिकाइंदा।
६ चेत २०१९ बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह रामपुर ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण बेपरवाह, बेअन्त खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण शहिनशाह, शाह पातशाह हुक्म वरताइंदा। एकँकारा बण मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि निरँजण सच सलाह, सलाहगीर इक्क हो जाइंदा। अबिनाशी करता भेव चुका, अनुभव आपणी धार रखाइंदा। श्री भगवान सच निशान झुला, सति पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सीस झुका, निरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। सचखण्ड दुआर इक्क सुहा, सोभावन्त आसण लाइंदा। सच सिँघासण
इक्क वड्या, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। निर्मल दीपक इक्क जगा, जोती जाता डगमगाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए छुहा, चार दीवार ना कोए रखाइंदा। रूप अनूप आप वटा, असुत्ते प्रकाश आप कराइंदा। शाहो भूप राजन राज आप अख्वा, सीस जगदीस ताज सुहाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म सुणा, धुर फ़रमाणा आपे गाइंदा। दर दरवेश फेरा पा, दर आपणे अलख जगाइंदा। वड दातारी आपणा नाउँ धरा, आपणी वस्त आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि करतार, सचखण्ड निवासी आप कराईआ। तख्त निवासी शाहकार, शहिनशाह बेपरवाहीआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। बोध अगाधा इक्क जैकार, जै जैकार आपणा नाउँ वड्याईआ। महल अटल वेख अपार, निहचल धाम दए वड्याईआ। साची इच्छया भर भण्डार, आपणी इच्छया झोली पाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, दूसर संग ना कोए रलाईआ। ठांडा सीता एकँकार, घर साचे सोभा पाईआ। आप आपणा कर पसार, पसर पसारी वेखे चाँईं चाँईंआ। लेखा जाण पुरख नार, नार कन्त सेज हंढाईआ । दाई दाया बण धुर दरबार, सेवक साची सेव कराईआ। सुत दुलारा कर त्यार, पूत सपूता गोद उठाईआ। थिर घर साचे खोल्ह किवाड़, थिर दरबारा आप बणाईआ। आपे जाणे आपणी कार, करता पुरख हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत इक्क समझाईआ। साचे सुत सुत सपूत, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। तेरा मेरा एका रूप रेख, रंग नज़र कोए ना आइंदा। तेरा मेरा एका भेत, अभेव भेव ना कोए खुल्हाइंदा। तेरा मेरा एका हेत, साचा हित आप जणाइंदा। तेरा मेरा खेल एक, एकँकारा आप समझाइंदा। तेरा मेरा एका वेस, वेस अनेका आप वटाइंदा। तेरा मेरा एका देश, देश दसन्तर हरि समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। धुर फ़रमाण सच संदेसा, निरगुण निराकार आप जणाईआ। सचखण्ड निवासी नर नरेशा, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। थिर घर वेखे आपे देसा, आप आपणा रूप वटाईआ। बिन कलम शाही लिखे लेखा, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। वसणहारा साचे देसा, बंक दुआरा इक्क सुहाईआ। आदि जुगादी एकम एका, एकँकारा नाउँ धराईआ। शब्दी सुत साची टेका, पुरख अकाल इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप चुकाईआ। आपणा पड़दा आपे चुक्क, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। सचखण्ड दुआरे जो बैठा लुक, थिर घर आपणा खेल कराइंदा। थिर घर वासी आपे बुक्क, आपणा बल आप धराइंदा। आपे नूर निर्मल जोत, आपे शब्दी रूप वखाइंदा। आपे रखे साची ओट, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। आपे वसे साचे कोट, आपे बिन छप्पर छन्न डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क जणाइंदा। धुर फ़रमाणा शब्दी धार, हरि शब्द शब्द जणाईआ। निरगुण निरवैर खेल अपार, निराकार आप कराईआ। अजूनी रहित हो त्यार, मार्ग पन्ध इक्क चलाईआ। निरगुण सरगुण कर त्यार, अलख अगोचर खेल कराईआ। ब्रह्मा विष्न शिव भर भण्डार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। विष्नूं निउँ निउँ करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। ब्रह्मा नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। शंकर करे हाहाकार, खुलड़े केस रिहा वखाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, तेरा भेव ना जाणे कोए राईआ। तेरी करे ना कोए गुफ़तार, तेरा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, किस बिध होए तेरी वड्याईआ। विष्नूं मंगे दान, प्रभ अग्गे झोली डाहइंदा। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, तेरा भेव कोए ना आइंदा। सचखण्ड वसे सच मकान, थिर घर शब्दी सुत बहाइंदा। हउँ बाली बुध अञ्याण, बल आपणा ना कोए रखाइंदा । नेत्र नैण दोए शरमाण, कँवल नैण वेख वखाइंदा। तेरे चरनां इक्क ध्यान, चरन चरनोदक मंग मंगाइंदा। साची वस्त दे दे दान, बण भिखक झोली डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। भिखक दर बण भिखारी, विष्नूं आपणी झोली अग्गे डाहीआ। एका वस्त दे थारी, अतोट अतुट रखाईआ। तेरे चरन कँवल निभे यारी, प्रीतीवान तेरी प्रीत मोहे भाईआ। तेरा प्रेम मेरा बिवहारी, सच विहारा इक्क समझाईआ। तूं पुरख मैं तेरी नारी, बण नार सेव कमाईआ। तेरी सेज कन्त भतारी, कन्त कन्तूहल इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त देणी वरताईआ। साची वस्त झोली पा, दर तेरे मंग मंगाईआ। तूं घाड़न मेरा ल्या घड़ा, घड़ आपणा रंग चढ़ाईआ। मैं दर तेरे डिगा आ, बण निमाणा सीस झुकाईआ। तूं शहिनशाह शाह पातशाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मैनूं मार्ग देणा पा, साचा पन्ध इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा जणाईआ। आपणा भेव दस्से भगवान, एका एक दया कमाइंदा। शब्दी शब्द तेरा निशान, सच निशाना इक्क वखाइंदा। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, दूसर अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। मेरा चरन तेरा ध्यान, इष्ट देव इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त देवे दान, हरि दानी आप वरताईआ। एका दोआं खेल महान, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। सरगुण अंदर जोत महान, शब्दी राग अल्हाईआ। निरगुण नूर नौजवान, ना मरे ना जाईआ। सो पुरख निरँजण मेहरवान साची वस्त झोली पाईआ। हँ ब्रह्म दे दे दान, ब्रह्मा तेरी कँवल नाभ टिकाईआ। कँवल कँवला खेल महान, पत डाल्ही फुल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ धार आप समझाईआ। सो धार सति सरूप, एका
दोआ वंड वंडाइंदा। निरगुण निरगुण वसे हरि हर कूट, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। सच पंघूड़ा लैणा झूट, पुरख अबिनाशी आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। ब्रह्मा वेता हो त्यार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं साहिब सच्चा दातार, तेरा भेव कोए ना आईआ। तेरा रूप निरगुण निराकार, अजूनी रहित पुरख अकाल नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। तेरे अग्गे झोली अड्ड, दोए जोड़ वास्ता पाया। परमात्म आत्म कीता अड्ड, पारब्रह्म ब्रह्म रूप वटाया। किस बिध वेखां तेरी हद्द, पार किनारा नज़र कोए ना आया। विष्नूं विश्व उपजी यद, बंस सरबंस आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाया। मंगे मंग बण भिखारी, हरि चरनां सीस झुकाईआ। कर किरपा हरि निरँकारी, निर्धन सरधन हो सहाईआ। तूं साहिब वड्डा दरबारी, साचे तख्त आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आपणा राग आप सुणाईआ। देवे वर ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। मेरा नाउँ तेरी याद, यादगार इक्क बणाईआ। मेरी रसन तेरा स्वाद, बिन रसना जिह्वा आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाईआ। साचा हुक्म शब्दी सुत, निरगुण निरँकार निराकार आप सुणाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, भेव कोए ना पाइंदा। ब्रह्मे तेरी सुहाए रुत्त, पारब्रह्म दया कमाइंदा। मेरी धार तेरे अंदर पए फुट्ट, आपणा खेल आप समझाइंदा। शब्दी शब्द पए उठ, उठ उठ बल वखाइंदा। स्वामी ठाकर जाए तुट्ठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, सच प्याला हथ्थ रखाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ तेरी झोली पाइंदा। एका नाउँ खेल अपारा, हरि जू हरि हरि जणाइंदा। तेरे अंदर नादी धारा, अनादी नाद वजाइंदा। तेरा लेखा वेद चारा, लिख लिख आप समझाइंदा। तेरा भेव जुग चारा, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। तेरा रूप चार वरन करे पसारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड वंडाइंदा। तेरा नूर चार कुण्ट होए उज्यारा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वंड वंडाइंदा। करे खेल आप निरँकारा, धुर संदेसा इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द प्रगटाइंदा। ब्रह्मा कहे सुण निरँकार, दर तेरे सीस झुकाया। कवण रूप तेरी गुफ्तार, कवण संदेसा दए अल्हाया। कवण बणे लेख लिखार, लिख लिख लेख दए जणाया। कवण करे सच विहार, बण बिवहारी भेव खुल्हाया। मैं तेरा सेवादार, बण सेवक सेव कमाया। दोए जोड़ करां निमस्कार, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक आप वरताया। मेरा
नाउँ शब्द धार, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। लेखा जाणे वेद चार, चार जुग वंड वंडाइंदा। चारे खाणी कर त्यार, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड रंग रंगाइंदा। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। चार जुग गुर अवतार, पंज तत्त काया सेवा लाइंदा। चार जुग भगत भगवन दए अधार, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। चार जुग सन्तन देवे आप दीदार, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। चार जुग गुरमुखां खोल्ह बन्द किवाड़, आत्म परमात्म बूझ बुझाइंदा। चार जुग गुरसिख साचे घोड़े चाड़्ह, वागां आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आवे जावे वारो वार, वेस अनेका आप वटाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कर विहार, हरि शब्दी खेल कराइंदा। गुर अवतार कर सेवादार, पंज तत्त सेवा सच जणाइंदा। पीर पैग़म्बर दे अधार, दस्तगीर संग निभाइंदा। एका बोल सति जैकार, जै जैकारा आपणे नाउँ कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, हरि जू हरि हरि सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा । धुर फ़रमाणा एका वार, आदि पुरख आप जणाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म भण्डार, लख चुरासी बणत बणाईआ। घट घट अंदर जोत उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। घट घट अंदर शब्द धुन्कार, अनहद रागी राग अल्हाईआ। घट घट अंदर खेल महान, गोपी काहन आप नचाईआ। घट घट अंदर सच निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। घट घट अंदर पंज शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार करे कुड़माईआ। घट घट अंदर सुंञ मसाण, धूआँधार आप रखाईआ। घट घट अंदर देवे ज्ञान, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण हरि जू वेखे, वेखणहार आप करतारा। जुगा जुगन्तर लाए लेखे, लेखा जाणे गुर अवतारा। लख चुरासी भरम भुलेखे, आप बणाया भरमी गढ़्ह हँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बोले सच जैकारा। जै जैकार एका वार, आदि पुरख सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरी रीती अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरी वड्याईआ। तेरा भेव ना पाए कोई सार, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। हउँ सेवक सेवा करीए विच संसार, वेद कतेब नाल रलाईआ। शास्त्र सिमरत खोल्ह किवाड़, बण हटवाणा हट्ट चलाईआ। अक्खर अक्खर दे ज्ञान, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे पैग़ाम, सच संदेसा मात सुणाईआ। अञ्जील कुरान करन वखाण, तीस बतीसा एका गाईआ। चारे बाणी गुण निधान, चारे खाणी झोली पाईआ। अन्तिम सारे होण हैरान, गुर पीर पैग़म्बर नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। साचा खेल करे करतार, कुदरत आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे जुग जुग चार, जुग चौकड़ी वंड वंडाइंदा।
हुक्मे अंदर गुर अवतार, हुक्मी हुक्म आप फिराइंदा। हुक्मे अंदर अठ दस होए उज्यार, हुक्मे अंदर पंज तत्त आपणा रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ वखाइंदा। आपणा खेल रखे हथ्थ, भेव कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाया रथ, गुर अवतार देण गवाहीआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त पाए नथ, नाम डोरी हथ्थ रखाईआ। आपणी महिमा गणाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सदा सुहेला मार्ग दस्स, एका एक राह वखाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाए नस्स नस्स, बणे पाँधी सच्चा राहीआ। सच्चा मार्ग जन भगतां दस्स आपणा भेव खुल्हाईआ। एका नूर करे प्रकाश, रवि ससि मुख शरमाईआ। एका करे भोग बलास, आत्म परमात्म लए प्रनाईआ। एका पहने सच लिबास, पंज तत्त चोला आप हंढाईआ। एका वेखे खेल तमाश, पवन स्वास नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी राग आप अल्हाईआ। शब्दी राग गाए करतारा, गावणहारा दिस ना आईआ। जुग चौकड़ी बणदा रिहा वणजारा, दो जहाना हट्ट खुल्हाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपे बूझे बूझणहारा, दूसर समझ विच ना आईआ। रागी नादी वसे बाहरा, कह कह कथ कथ अन्त कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाईआ। साचा भेव खोल्हे भगवन, आपणी दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी बन्न्हे बान्हण, सिर आपणे भार उठाइंदा। लेखा जाणे सीता रामण, कृष्ना काहनन वेख वखाइंदा। ईसा मूसा दे निशानण, सच पैग़ाम आप अल्हाइंदा। इक्क मुहम्मद बन्न्हे गानण, चौदां तबक तन्द वखाइंदा। नानक देवे नाम निधानन, नाम सति सति वरताइंदा। गोबिन्द कहे पुरख अकालण, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। आदि जुगादी खेल महानन, ख़ालक ख़लक आप कराइंदा। कलयुग अन्त होए प्रधानन, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। डंक वजाए दो जहानन, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पतालां आप हिलाइंदा। इक्क झुलाए सच निशानन, राज राजानां शाह सुल्तानां तख्तों लाहइंदा । एका देवे सच्चा दानन, लख चुरासी बख्शे मानन, आत्म अन्तर बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी खेल आप कराइंदा। शब्दी खेल गुर गुर सज्जण, सतिगुर पूरा आप कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एका सज्जण, लख चुरासी दए बणाईआ। सर्ब जीआं दा पड़दे कज्जण, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जुग जुग काल नगारे सिर ते वज्जण, कूके काल दए दुहाईआ। लाड़ी मौत घर घर आए सद्दण, राए धर्म हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाउँ दए वड्याईआ। विष्नूं कहे तेरा नाउँ, हरि निरँकार मोहे भाया। ब्रह्मा कहे तूं पिता माउँ, मैं तेरी गोद सुहाया। आदि अन्त फड़ना बांहों, इक्क तेरी ओट
तकाया। सदा सद देणी ठंडी छाउं, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। जुग जुग करना हक़ न्याउँ, हक़ हक़ीक़त वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग दे समझाया। आपणा मार्ग देणा दस्स, अन्त तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी होण बस, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आ आ जाण नस्स, तेरे तेरे विच समाईआ। लख चुरासी त्रैगुण माया अंदर रही फस, जगत जंजाल ना कोए तुड़ाईआ। हउमे हंगता तीर मारे कस, गढ़्ह हँकार ना कोए तुड़ाईआ। जूठ झूठ दर दर घर घर रिहा नच्च, बण नटुआ स्वांग वरताईआ। किसे कम्म ना आवे भाण्डा कच्च, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। एका नाउँ देणा सच्च, मेरे साहिब सच्चे माहीआ। मैं तेरा तूं मेरा इक्क दूजे अंदर जाईए रच, दूई नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्त संदेसा इक्क सुणाईआ। अन्त संदेसा देवे हरि, हरि हरि जू दया कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लड़ लैणा फड़, साचा पल्लू इक्क फड़ाइंदा। सोहँ अक्खर लैणा पढ़, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। सचखण्ड दुआरे जाणा चढ़, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। पुरख अबिनाशी किरपा कर जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्त आवे विच संसार, निहकलंका नाउँ रखाइंदा, डंका वजाए घर घर, राउ रंकां आप उठाइंदा। एका अक्खर चार वरन अग्गे धर, चार जुग दी पिछली कीती आप उलटाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेले इक्क इकेले लैण पढ़, जीव जंत लख चुरासी भरम भुलेखे पाइंदा। किरपा कर नरायण नर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ प्रगटाइंदा। एका नाउँ सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। आपणे जिहा आपे हो, हरिभगत आपणे नाल मिलाईआ। आपणा बीज आपे बो, गुरमुख फुलवाड़ी आप महकाईआ। दुरमति मैल देवे धो, गुरसिखां बख्शे चरन सरन सरनाईआ। अमृत आत्म देवे चो, निझर झिरना आप झिराईआ। आदि निरँजण करे लो, जोत निरँजण दए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा वेला अन्तिम आउणा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी फेरा पाउणा, लोकमात वेस वटाइंदा। चार जुग दा लहिणा देणा झोली पाउणा, गुर अवतार दर बहाइंदा। अग्गे मार्ग इक्क वखाउणा, ज़ात पात ना कोए वखाइंदा । ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका घर बहाउणा, दर साचा इक्क वड्याइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन सोहँ ढोला साचा गाउणा, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी तोला बण के फेरा पाउणा, लख चुरासी नाम कंडे तोल तुलाइंदा। मनमुख जीव अन्तिम रोणा, साची सेज मिले ना सौणा, आत्म खाट ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, विष्न ब्रह्मे आप समझाइंदा। विष्नूं तेरा विश्व रूप, सो पुरख निरँजण दए वखाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म सरूप, आत्म परमात्म करे कुड़माईआ। नाउँ निरंकारा चारे कूट, वरन बरन सुणाईआ। नाता तुट्टे जूठ झूठ, सच सुच करे कुड़माईआ। एका उठे साचा पूत, गुर शब्दी नाउँ धराईआ। भगत भगवन्त ताणा पेटा सूत्त, सूत्रधारी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम थान थनंतर, निरगुण निराकार वेख वखाइंदा। चारे कुण्ट लग्गे बसन्तर, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाइंदा। लख चुरासी भुल्ले गुर का मन्त्र, हरि हरि राग ना कोए अल्हाइंदा। गारा मिटी बणा बणा बणतर, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। घट घट वासी पुरख अबिनाशी सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, निज आत्म डेरा लाइंदा। अक्खर अक्खर पढ़ाए आपणा मन्त्र, सोहँ साचा जाप जपाइंदा। लेखा जाणे गगन गगनंतर, मंडल मण्डप फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि इक्को नाउँ एका घर वसाइंदा। एका घर इक्क वसेरा, वसावणहारा इक्क अख्वाईआ। एका मन्दिर एका डेरा, एका बैठा आसण लाईआ। एका दूर एका नेड़ा, एका हर घट रिहा समाईआ। एका नगर एका खेड़ा, एका फेरा पाईआ। एका देवे जुग जुग गेड़ा, जुग चौकड़ी आप भुवाईआ। एका करे धरत मात दा खुल्ल्हा वेहड़ा, लख चुरासी आपणी गोद बहाईआ। एका करे हक़ नबेड़ा, सही सलामत सच्चा माहीआ। इक्क चलाए जुग जुग बेड़ा, लोकमात फेरा पाईआ। एका नाउँ वखाए सञ्झ सवेरा, काली रैण कोए रहिण ना पाईआ। एका नाउँ चुकाए मेरा तेरा, तेरा मेरा पन्ध मुकाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर शब्दी शब्द पाए घेरा, नव नौ आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा सर्ब वर, वर दाता इक्क हो आईआ।
७ चेत २०१९ बिक्रमी उत्तम सिँघ दे गृह वैरोवाल ज़िला अमृतसर
कर खेल पुरख समरथ, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे वस, जोती जोत डगमगाइंदा। आपणी इच्छया आपे कर कर वक्ख, आपणी वंडण आप वंडाइंदा। थिर घर दुआरे शब्दी रख, शाह सुल्ताना आप सुहाइंदा। निरगुण निरगुण देवे रस, रस रसीआ भेव ना आइंदा। कृपानिध कर प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, साची रास आप रचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी रूप आप धराइंदा। शब्दी रूप पुरख अगम्म, अगम्मड़ी कार कमाईआ। आपणा नूर आपे जम्म, ना कोई पिता ना कोई माईआ। आपे जाणे आपणा कम्म, करता पुरख नाउँ धराईआ। करे खेल श्री भगवान, बेअन्त वड वड्याईआ। वसणहारा सच मकान, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। थिर
घर देवे आपणा दान, दाता दानी झोली पाईआ। आदि जुगादी नौजवान, सो पुरख निरँजण खेल कराईआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, एकँकारा रंग चढ़ाईआ। आदि निरँजण जोत महान, जोती जाता डगमगाईआ। श्री भगवान वेखे आण, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी मंगे दान, भिखक आपणी झोली डाहीआ। पारब्रह्म वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। तख्त निवासी राज राजान, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण निरगुण हुक्मरान, हुक्मी हुक्म इक्क सुणाईआ। थिर घर वेखे खोल्ह दुकान, दर दरवाज़ा आप जणाईआ। शब्दी सुत देवे माण, बाल निधाने एह समझाईआ। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, तेरा ज्ञान जगत पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव खोल्ह करतार, हरि करता दया कमाइंदा। थिर घर वेखे वेखणहार, रूप रंग ना कोए जणाइंदा। साचा दीआ कर उज्यार, तेल बाती ना कोए पाइंदा। कमलापाती खेल न्यार, नर निरँकार आप कराइंदा। साची सखी बोल जैकार, जै जैकारा आप सुणाइंदा। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणा राह चलाइंदा। साची सिख्या गुर विचार, गुर गुर बूझ बुझाइंदा। एका नाद एका धुन्कार, एका एक सुणाइंदा। इक्क महल अटल मुनार, एका आसण लाइंदा। एका खेल करे निरँकार, नर हरि आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणी बणत बणाइंदा। थिर घर हरि जू घाड़त घड़या, घड़नहार आप निरँकारा। शब्दी शब्द अंदर वड़या, उच्ची बोल बोल जैकारा। आपणा दरस आपे करया, आपे मेलणहारा। आपणा पल्लू आपे फड़या, आपे बणे हरि कन्त भतारा। साची सेजा आपे चढ़या, अलख अगोचर बेऐब परवरदिगारा। साचा अक्खर आपे पढ़या, निष्अक्खर खेल न्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणा कर पसारा। थिर घर पसारा शब्दी रूप, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। आदि जुगादी सति सरूप, सति पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। राज राजान शाहो भूप, भूपत आपणा हुक्म सुणाइंदा। वसणहारा साची कूट, निहचल आपणा धाम वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका घर आप सुहाइंदा। एका घर सोभावन्त, थिर दरबारा आप सुहाईआ। पुरख अबिनाशी हरि बेअन्त, बेअन्त खेल वखाईआ। आप बणाए निरगुण बणत, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। सदा सुहेला एका कन्त, कन्त कन्तूहल वड वड्याईआ। एका नाउँ एका मंत, एका एक करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे हरि जू खड़, थिर घर आपणी वंड वंडाईआ। थिर घर वंडे हरि करतारा, आपणी बणत आप बणाइंदा। करे खेल अपर अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, साचा नाअरा एका लाइंदा। पिता मात जोत अधारा, शब्दी पूत गोद सुहाइंदा।
हँ हँ एका धारा, सोहँ आपणा रूप वखाइंदा। जोती शब्दी इक्क प्यारा, एका गंढ्ढ पुवाइंदा। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर वसाइंदा। एका पुरख एका नारा, एका कन्त हंढाइंदा। एका हुक्म इक्क वरतारा, हुक्मी हुक्म इक्क फिराइंदा। एका डंका इक्क जैकारा, जै जैकार इक्क सुणाइंदा। एका वणज इक्क वपारा, वणज वपारी इक्क अख्वाइंदा। एका वस्त इक्क भण्डारा, हरि जू एका एक वरताइंदा। एका होए देवणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवान, थिर घर साचे आप कराईआ। शब्दी सुत देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। नाम निधाना गुण निधान, गुणवन्ता आप समझाईआ। एका राग इक्क तरान, सच तराना आपे गाईआ। भेव खुल्हाए दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका गुण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर आप प्रगटाईआ। शब्दी गुर सूरबीर, बलधारी आप उपाइंदा। आपे चोटी चढ़ बैठ अख़ीर, आखर आपणी खेल वखाइंदा। आपे लख चुरासी विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया मार ज़ंजीर, पंचम आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर इक्क समझाइंदा। शब्दी गुर हरि जणा, एका गुण समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव झोली पा, त्रैगुण नाता जोड़ जुड़ाईआ। लख चुरासी घाड़न लैणा घड़ा, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। घट घट दीपक जोत जगा, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। घट घट नाद देणा वजा, अनहद नाद हिलाईआ। घर घर सुनेहड़ा देणा सुणा, सो पुरख निरँजण रिहा गाईआ। ब्रह्मा वेता देणा पढ़ा, चार वेद वेद पढ़ाईआ। लोकमात मार्ग ला, लख चुरासी वेख वखाईआ। जुग जुग हरि हरि नाउँ प्रगटा, अनुभव आपणी धार वखाईआ। पंज तत्त चोला माण दिवा, काया बंक बंक वड्याईआ। निरगुण सरगुण रंग चढ़ा, रंग रंगीला इक्क अख्वाईआ। आत्म परमात्म बन्धन पा, ब्रह्म पारब्रह्म वखाईआ। ईश जीव एका घर बहा, जगदीस ख़ुशी कराईआ। आत्म सेजा इक्क सुहा, सुहञ्जणी सेज आप हंढाईआ। गुर शब्द सतिगुर हो बेपरवाह, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जुग जुग बणे मात मलाह, वेस अनेक वटाईआ। गुर अवतार लए प्रगटा, प्रभ आपणी बूझ बुझाईआ। साचा मार्ग दए समझा, जीवण जुगत इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क अख्वाईआ । शब्द गुर इक्को दाता, जुग जुग दया कमाइंदा। खेले खेल पुरख बिधाता, बिध आपणे हथ्थ रखाइंदा। सरगुण निरगुण बध्धा नाता, जोती जाता जोड़ जुड़ाइंदा। बोध अगाध सुणाए गाथा, अक्खर अक्खर आप पढ़ाइंदा। आदि जुगादी पिता माता, गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान आपणी गोद बहाइंदा। एका देवे साचा साथा, सगला संग आप निभाइंदा। एका पूजा एका पाठा, इष्ट देव इक्क समझाइंदा। एका मन्दिर एका हाटा, चौदां लोक खेल कराइंदा। एका
तीर्थ एका ताटा, हरि चरन सरोवर इक्क बणाइंदा। एका अमृत एका बाटा, कँवल नाभी आप रखाइंदा। एका मन्त्र एका गाथा, राम नाम इक्क समझाइंदा। एका पुछणहारा वाता, गुर शब्दी नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा खेल कराइंदा। गुर गुर खेल आदि जुगादि अवल्ला, जुग जुग भेव कोए ना पाइंदा। वसणहारा सचखण्ड महल्ला, सति सतिवादी वेस धराइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, शब्दी डोर आप बंधाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। सच संदेस गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपे घल्ला, कलमा कलाम आप पढ़ाइंदा। दो जहान श्री भगवान नूर इलाही आपे खल्ला, नूरो नूर डगमगाइंदा। निरगुण निराकार सरगुण धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द वेस वटाइंदा। शब्द गुर वेस अनेका, जुग करता आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर धरया भेखा, भेखाधारी भेव ना राईआ। कलयुग पीर पैग़म्बर लेखा जाणे मुल्ला शेखा, बिस्मिल आपणा खेल कराईआ। नर नरैण भगत भगवन्त नेत्र लोचण एका वेखा, आत्म ताकी बन्द खुल्हाईआ। भेव जणाए मूंड मुंडाए धारी केसा, नर नरेशा बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर जाणे लेखा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। शब्दी गुर खेडे खेडा, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याईआ। एका शब्द वड्डा वड, हरि जू हरि हरि आप बणाइंदा। सचखण्ड दुआरे आपणे विच्चों कढ्ढ, थिर घर साचे आप बहाइंदा। लख चुरासी जीव जंत खाणी बाणी लडाए लड, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आप समाइंदा। ना कोई जाणे पार किनारा हद्द, अद्धविचकार सर्ब फिराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर हरि का नाउँ वजा के गए नाद, नाद अनादी नाद सुणाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी बोध अगाध, बोध अगाधा भेव जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रहे अराध, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। भगत भगवन्त आपे लाध, जुग जुग आपणा मेल मिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, आपणी गोद बहाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, एका अक्खर नाउँ पढ़ाइंदा। एथे ओथे दो जहान सुनणहार फरयाद, सतिगुर पूरा नाउँ धराइंदा। साची डोरी आपे बांध, चरन प्रीती इक्क सिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर गुर सलाहइंदा। शब्द गुर सलौहण जोग, जोगी जती जुगीशर रहे गाईआ। शब्द गुर धुर संजोग, आदि जुगादि मेल मिलाईआ। गुर शब्द कटे रोग, हउमे हंगता रहिण ना पाईआ। गुर शब्द लेखा चुकाए चौदां लोक, लोक परलोक होए सहाईआ। गुर शब्द वखाए सचखण्ड दुआरा साचा कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। गुर शब्द मिलाए निर्मल जोत, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुर दए वड्याईआ। एका गुर शब्दी रंग, रंग रंगीला हरि बणाइंदा।
एका गुर सेज पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाइंदा। एका गुर वड तरंग, लोआं पुरीआं आप दौड़ाइंदा। एका गुर डूँग्घी कंदर जाए लँघ, काया मन्दिर अंदर औदां जांदा दिस ना आइंदा। एका गुर अंदर वड़ वजाए मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। एका गुर सूरा सरबंग, सूरबीर खेल कराइंदा। एका गुर आवण जावण लख चुरासी मुकाए पन्ध, जन्म मरन गेड़ चुकाइंदा। एका गुर नाता तोड़े जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज पार कराइंदा। एका गुर साचा नाम देवे वंड, जगत हट्ट हथ्थ किसे ना आइंदा। एका गुर जुग जुग मेटे भेख पखण्ड, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढाइंदा। एका गुर दूई द्वैती भरमां ढाहे कंध, निरगुण जोत साचा चन्द चढ़ाइंदा। एका गुर आत्म परमात्म देवे सच सुगंध, फुल फुलवाड़ी इक्क महकाइंदा। एका गुर सच अनन्द, अनन्द मंगल एका गाइंदा। एका गुर परमानंद, परम पुरख खेल कराइंदा। एका गुर जुग चौकड़ी पाए बंध, बन्दीखाना आपणे हथ्थ रखाइंदा। एका गुर टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार दया कमाइंदा। एका गुर नाता तोड़े जगत दुहागण नार रंड, हरि जू कन्त इक्क मिलाइंदा। एका गुर आदि जुगादि सुणाए साचा छन्द, जुग जुग ढोला एका गाइंदा। एका गुर दूर दुराडा मुकाए पन्ध, नेरन नेर दरस कराइंदा। एका गुर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क बणाइंदा। शब्द गुर हरि जू हरि हरि, एका एक बणाईआ। जुग चौकड़ी खेल कर कर, नव नौ चार वेख वखाईआ। गुर अवतार हुक्मे अंदर फड़ फड़, साची सेवा इक्क समझाईआ। भगत भगवन्त चुका डर डर, भय भउ दए मुकाईआ। सन्त साजन दरस दिखाए खड़ खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। गुरमुख सज्जण लाए लड़ लड़, आप आपणा बन्धन पाईआ। गुरमुख वेखे साचे घर घर, घर मन्दिर इक्क सुहाईआ। आदि जुगादी देवणहारा वर वर, वर दाता बेपरवाहीआ। लख चुरासी घाड़न घड़ घड़, अन्तिम आपे भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त एका शब्द शब्द जणाईआ। आदि गुर शब्द उपदेश, पुरख परखोतम करे पढ़ाईआ। अन्त गुर शब्द नरेश, शाह सुल्तान वेस वटाईआ। प्रगट होए आपणे देस, देस दसन्तर भेव खुल्हाईआ। निरगुण धारे आपणा वेस, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुंडाया नज़र ना आईआ। लख चुरासी रिहा वेख, घट घट डेरा लाईआ। भगत भगवान दस्से भेत, अभेव आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम करे हेत, हितकारी दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका गुर अख्वाईआ। एका गुर इक्क अवतारा, गुर गुर कहिण ना जाईआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जिस दे अग्गे गुर अवतार पीर पैग़म्बर करदे रहे निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। सो पुरख सुल्तान करे खेल अपारा, अपरम्पर आपणी धार वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग
करे पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। आदि बणाए वेद पुराण शास्त्र सिमरत धारा, गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी नाल रलाईआ। चारे खाणी करे हाहाकारा, चार कुण्ट कुरलाईआ। चारे बाणी रोवे ज़ारो ज़ारा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। कलम शाही करे पुकारा, दोए दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरी वड्याईआ। लिख लिख लेख वखाया सर्ब संसारा, संसार सागर पार ना कोए कराईआ। कलयुग होया धूआँधारा, चारों कुण्ट रैण अन्धेरा छाईआ। ना कोई दिसे मीत मुरारा, साक सज्जण सैण सगला संग ना कोए निभाईआ। पिता पूत ना कोए प्यारा, नार कन्त ना कोए वड्याईआ। एका भुलया हरि निरँकारा, घर घर माया ममता होई हल्काईआ। वरन बरन होए ख़ुआरा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करन लड़ाईआ। अठारां बरन रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। धरत मात कढ्ढे हाढ़ा, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। चोरां ठग्गां कलयुग जीवां मेरे उत्ते लाया अखाड़ा, वेसवा नाच रहे कराईआ। चारों कुण्ट अग्ग लग्गी तत्ती हाढ़ा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर श्री भगवान किसे ना लभ्भे साचा लाड़ा, लख चुरासी जीव जंत जगत भोग बिलास कराईआ। अन्तिम अन्त मानस जन्म आए हारा, लख चुरासी पार ना कोए कराईआ। ना कोई सहारा मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआला गुरदुआरा, गुरू गुर नज़र किसे ना आईआ। पंडत पांधे मुल्ला शेख़ ग्रन्थी पन्थी हरि का नाउँ ना किसे विचारा, पढ़ पढ़ रसना जिह्वा रहे गाईआ। घर घर अंदर पंज तत्त तत्त विकारा, सच्चा सतिगुर ना कोए प्यारा, गुर गुर रूप नज़र ना आईआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यारा, भेव कोए ना पाईआ। आदि शब्द गुर कर पसारा, मध आपणी धार चलाईआ। सेवा लाए तेई अवतारा, भगत अठारां नाल मिलाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद संदेसा दे चार यारा, चार यारी करे पढ़ाईआ। नानक निरगुण सरगुण बोल सतिनाम जैकारा, जै जैकार गया सुणाईआ। गोबिन्द एका फतहि डंका वज्जा विच संसारा, वरन बरन ऊँच नीच राउ रंक गया जणाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, सब दा लेखा दए मुकाईआ। चार वरन देवे इक्क सहारा, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे पार किनारा, सुरपति इन्द आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त शब्द गुर इक्क रहि जाईआ। शब्द गुर इक्को एक, एका एक वड्याईआ। पंज तत्त गुर अवतारां देदा रिहा टेक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हुक्मे अंदर लिखाउँदा रिहा लेख, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। बोध अगाधा खोल्ह भेत, अनुभव आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका शब्द गुर प्रगटाईआ। शब्द गुरू गुर प्रगट मात, लग मातर सर्ब मुकाइंदा। चार जुग दा वेखे खात, पिछला खाता पूर कराइंदा । चार वरन
मेट अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द चढ़ाइंदा। सर्ब जीआं प्रभ देवे दात, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाइंदा। दरस दिखाए इक्क इकांत, घर घर आपणा आसण लाइंदा। भरम भुलेखा कढ्ढे भरांत, मन का भय भउ गवाइंदा। सृष्ट सबाई इक्को ज़ात, आत्म ब्रह्म आपणी अंस वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द शब्द धार चलाइंदा। शब्द गुर वड बलवान, लेखा सब दा दए चुकाईआ। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात झुलाईआ। जुग चौकड़ी मन्ने आण, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। कागद कलम होए हैरान, हरि का भेव कोए ना आईआ। गुर पीर अवतार ना सके पछाण, बेअन्त बेअन्त कह कह लोकमात गए जस गाईआ। तेरा हुक्मे अंदर खेल महान, तेरा हुक्म सच्ची शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम आपे वेखे आण, वेद व्यासा रख भरवासा एका ओट तकाईआ। ईसा कहे दए दिलासा, मेरा ख़ुदा पिता रूप वटाईआ। मुहम्मद कहे अन्त मेरे वसे पासा, चौदां सदीआं पन्ध मुकाईआ। अमाम अमामां सिर पुरख अबिनाशा, परवरदिगार मेरा गुसाँईंआ। नानक कहे निरगुण पूरी करे आसा, एका एकँकार ओट रखाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल दासी दासा, बण सेवक सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे खेल तमाशा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जन भगतां करे पूरी आसा, जन्म जन्म दे विछड़े लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द गुर वड्याईआ। एका शब्द होए प्रकाश, हरि प्रकाशी आप कराइंदा। बाकी पिछला लहिणा होए विनास, लोकमात रहिण ना पाइंदा। एका नाउँ रसन स्वास, अजपा जाप आप जपाइंदा। आत्म परमात्म वसे पास, ईश जीव भेव खुल्हाइंदा। एका मन्दिर पाए रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। हरिजन हरि हरि इक्को ज़ात, अज़ाती रूप ना कोए वटाइंदा। बातन ज़ाहर पुच्छे वात, ज़ाहर ज़हूर दया कमाइंदा। चरन कँवल साचा नात, धरत धवल वड्याइंदा। करे खेल बहु बिध भांत, भेव कोए ना पाइंदा। सर्ब जीआं बणे पित मात, लख चुरासी आपणी गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इष्ट गुरदेव इक्क वखाइंदा। इष्ट देव गुर एका एक ओंकारा, अकल कला अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, निहकलंका नाउँ धराईआ। साचा डंका विच संसारा, निरगुण सरगुण आप सुणाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क जैकारा, एका मन्त्र अन्तर करे पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप चौथे जुग आई हारा, चार यारी दए दुहाईआ। पंचम मीता इक्क प्यारा, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। जगत जगदीस पावे सारा, सीस एका ताज सुहाईआ। राउ रंकां करे ख़ुआरा, शाह सुल्तान कोए रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई बोले इक्क जैकारा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै, दूजा कोए रहिण ना पाईआ। पहला एका एक एकँकार, अकल कल खेल कराइंदा। दूआ निरगुण सरगुण धार, दोए दोए रूप वटाइंदा। त्रैगुण माया
पंज तत्त एका आठा कर त्यार, एका दूआ आठा मेल मिलाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कोई ना पाए सार, ब्रह्मा वेता निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जगत मनवन्तर गए हार, साता एका मुख शरमाइंदा। परले करे करनेहार, परे आपणा डेरा लाइंदा। जिस बुझाए सो बुझे विचार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। एक दूआ आठा अंक अंक नाल करयां ख़बरदार, बंक बंक आप सुहाइंदा। अठ तत्त रोवण ज़ारो ज़ार, सरगुण निरगुण आस तकाइंदा। निरगुण निराकार कर प्यार, सरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। सरगुण मेला पंज तत्त अधार, त्रैगुण बन्धन आप तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका परले एका दूआ आठा, आठा दूआ एका आपणे रंग वखाइंदा। नव नौ साची धार, चार चार समझाईआ। चार चार खेल अपार, ब्रह्मे चारे मुख गाईआ। चारे वेद कर विचार, चारे कुण्ट कर रुशनाईआ। चारे कुण्ट ख़बरदार, उतर पूरब पच्छिम दक्खण देण दुहाईआ। चारे जुग कर विचार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। चारे खाणी बाणी पसार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रचन रचाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। आपे सब तों वसे बाहर, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। नव नौ हो उज्यार, नव नौ आपणा फेरा पाईआ। एका नईया नौका कर त्यार, नईया आपणे नाम चलाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं रवि ससि सूरज चन्न दे सहार, मंडल मण्डप आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ आपणा भेव चुकाईआ। नव नौ चार भेव किसे ना आया, पढ़न लिखण विच ना आईआ। पुरख अबिनाशी आपणा भेव आप चुकाया, भेव जाणे कलम ना शाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर बैठे सीस झुकाया, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे शरमाया, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। किसे तेरा मनवन्तर वंड वंडाया, किसे चौकड़ी बन्धन पाईआ। किसे आपणी परले दए समझाया, महांपरले आपणी खेल रखाईआ। जिस नूं तूं बणाया, तिस तरले कर कर तैनूं मनाया, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। नौ नौ चार चौकड़ी अगला पन्ध आपणे हथ्थ रखाया, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव ना पाईआ। गीता ज्ञान अञ्जील कुरान गा गा अन्त ना पाया, खाणी बाणी रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग, जुग जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखाईआ।