७ चेत २०१९ बिक्रमी सरमुख सिँघ, गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति पुरख निरँजण साची कारा, हरि करता आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण खेल न्यारा, निरगुण निरवैर भेव ना
आइंदा। हरि पुरख निरँजण अगम्म अपारा, अलख अगोचर वेस वटाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता वसे धाम न्यारा, निहचल आपणा धाम प्रगटाइंदा। श्री भगवान वड बलकारा, बल आपणा आप जणाइंदा। पारब्रह्म करे खेल आप सच्ची सरकारा, शाह पातशाह रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनुभव आपणा रूप वटाइंदा। अनुभव खेल हरि करतार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, साची वस्त झोली पाईआ। महल्ल अट्टल उच्च मुनार, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। निर्मल दीआ बाती जोती कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। भूपत भूप राज राजान शहिनशाह बण एकँकार, आपणी कल आप धराईआ। तख्त निवासी साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, करे खेल अगम्म अपार, बेअन्त वड वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे ख़ुशी मनाईआ। दर घर साचा सच महल्ला, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। पुरख अकाल इक्क इकल्ला, अकल कल आपणी खेल कराइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, सोभावन्त सोभा पाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, आपणी धार आप प्रगटाइंदा। सच संदेसा नर नरेशा एका घल्ला, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। निरगुण निरगुण फड़ फड़ पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव हरि निरँकारा, आपणा आपे आप जणाईआ । महल अटल उच्च मुनारा, सचखण्ड दुआरा आप वसाईआ। करे खेल खेल न्यारा, निरगुण निरगुण नूर रुशनाईआ। कमलापाती मीत मुरारा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नारी कन्त कर प्यारा, कन्त कन्तूहल सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। साचा घर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर एका कन्त, कन्त कन्तूहल आसण लाइंदा। निरगुण निरगुण बणाए बणत, घड़न भन्नण आपणी खेल कराइंदा। आपणा लेखा जाणे आदि अन्त, बेअन्त आपणा नाउँ वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा एका एक, आदि पुरख आप प्रगटाईआ। आपणे अन्तर आपणा भेद, हरि भेदी आप छुपाईआ। आदि जुगादी अछल अछेद, अछल अछल आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलाईआ। आपणा मेला साचे घर, गृह मन्दिर आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। वेस वटाए नारी नर, नर नरैण भेव चुकाइंदा। आपणी सेजा आपे चढ़, एकँकारा एका रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप वड्याइंदा। दर घर साचा वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप वड्याईआ। आपणे
विच्चों आपा कढ्ढ, आपे वेख वखाईआ। आपे करे साचा लड, आपणी गोद सुहाईआ। आप बणाए साची यद, बंस सरबंस आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। आपणा भेव आपे चुक्क, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे उठ, अबिनाशी अचुत नाउँ धराइंदा। आपे जाणे आपणी रुत्त, रुत्तड़ी रुत्त ना कोए वखाइंदा। जननी जन बण के जाए साचा सुत, शब्दी शब्द नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बंस आप बणाइंदा। शब्दी सुत आपे जा, जननी जन हरि अख्वाइंदा। दाई दाया सेव कमा, सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण निरगुण बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। एका देवे सच सलाह, सति सतिवादी भेव जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे खेल खिलाइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा । निरगुण निरवैर पुरख अकाल इक्क इकल्ला, अजूनी रहित वेस वटाइंदा। नारी कन्त फड़ फड़ पल्ला, आपणा संग आप निभाइंदा। आपणे दीपक आपे बला, जोती जोत डगमगाइंदा। आपणे दर आपे खल्ला, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव देवे खोल्ह, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण बोले एका बोल, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। हरि पुरख निरँजण तोले तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। एकँकारा बैठ अडोल, डुल कदे ना जाईआ। आदि निरँजण जाए मौल, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। श्री भगवान करे कौल, निरगुण निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची खेल वखाईआ। सचखण्ड खेल करतारा करता पुरख आप कराइंदा। शब्दी सुत सुत दुलारा, निरगुण आपणी गोद बहाइंदा। साची इच्छया भर भण्डारा, भिच्छया एका एक वरताइंदा। महल अटल कर उज्यारा, थिर घर साचा नाउँ धराइंदा। दर दरवाज़ा खोल्ह किवाड़ा, शब्दी सुत विच बहाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, दूजा संग ना कोए रलाइंदा। आदि पुरख आदि कर पसारा, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। सचखण्ड वसे आप निरँकारा, थिर घर शब्दी माण दवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग पुरख अगम्म, सुत शब्दी आप चढ़ाईआ। आदि जुगादी एका कम्म, करता पुरख पुरख समझाईआ। सति सतिवादी बेड़ा बन्न, आपणे कंध उठाईआ। एका राग सुणाए कन्न, नादी नाद नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर देवे माण वड्याईआ। थिर घर देवे इक्को माण, हरि आपणी दया कमाइंदा। योधा सूरबीर बलवान, हरि शब्दी सुत प्रगटाइंदा। एका हुक्म धुर फ़रमाण, एका वार सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा
हुक्म आप वरताइंदा। शब्द सुत सुण कर ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। तेरा खेल करां महान, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी अंस बणाइंदा। त्रैगुण माया दे दे दान, पंचम झोली पाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, निरगुण सरगुण धार वखाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां खेल महान, सूरज चन्द किरन किरन चमकाइंदा। मंडल मण्डप हो प्रधान, जल थल महीअल डेरा लाइंदा। तेरे हथ्थ ज़िमीं असमान, लोक परलोक खेल कराइंदा। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। मेरा चरन तेरा ध्यान, एकँकारा आप समझाइंदा। मेरा महल्ल तेरा मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा । मेरा हुक्म तेरा फ़रमान, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप जणाइंदा। साचे सुत जाणा जाग, हरि जू हरि हरि आप जगाइंदा। तेरी गोदी लग्गे भाग, विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गोद सुहाइंदा। तेरे अन्तर इक्क वैराग, आपणा नाउँ जणाइंदा। तेरा मेला कन्त सुहाग, हरि जू कन्त नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क लगाइंदा। साची सेवा देवे ला, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। लख चुरासी घाड़न लैणा घड़ा, घट घट वेखणा थाउँ थाईंआ। अण्डज जेरज वंड वंडा, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। चारे खाणी बाग़ बणा, लख चुरासी फुल फुलवाड़ी मात महकाईआ। चार बाणी राग अला, भेव अभेद खुल्हाईआ। चारे कुण्ट फेरा पा, चार जुग खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द दए वड्याईआ। साचे शब्द तेरा रूप, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। तेरी महिमा सदा अनूप, भेव कोए ना पाइंदा। तूं वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा तेरा डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। धुर फ़रमाणा एका वार, हरि जू हरि हरि आप जणाया। सुत शब्द रहिणा ख़बरदार, बेख़बर आप जगाया। लख चुरासी कर त्यार, लोकमात वंड वंडाया। निरगुण सरगुण कर प्यार, सरगुण निरगुण मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे धन्दे आपे लाया। साचे धन्दे जाणा लग्ग, एकँकारा आप जणाईआ। करे खेल सूरा सरबग, बेअन्त वड वड्याईआ। तेरा दीपक घर घर जाए जग, गृह गृह करे रुशनाईआ। तेरा मन्दिर जाए सज, पंज तत्त मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी पड़दा लए कज्ज, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जुग जुग तेरा नगारा जाए वज्ज, निरगुण सरगुण आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द करे पढ़ाईआ। शब्दी शब्द एका दात, हरि दाता आप वरताइंदा। जुग चौकड़ी तेरा साथ, सगला संग आप निभाइंदा। निरगुण सरगुण गाए गाथ, सोहला ढोला आप जणाइंदा। आत्म परमात्म मेला कमलापात, ब्रह्म पारब्रह्म समाइंदा। ईश जीव एका खाट, साचे आसण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, साची सेवा इक्क लगाइंदा। साची सेवा जुग चौकड़ी हरि निरँकार, एका वार जणाईआ। जुग जुग लैणा मात अवतार, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। गुर गुर खेल अगम्म अपार, गुर गुर आपणी वंड वंडाईआ। सतिगुर पूरा वेखणहार, सति सतिवादी सति समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग एका लाउणा, सो पुरख निरँजण आप जणाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाउणा, निरगुण सरगुण वेस वटाया। गुर गुर डंका नाम वजाउणा, शब्दी शब्द शब्द सुणाया। दुआर बंका इक्क सुहाउणा, पंज तत्त मेला सहिज सुभाया। निरगुण सरगुण रंग चढ़ाउणा, रंग रंगीला इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाया। धुर फ़रमाणा एकँकार, एक इकल्ला आप जणाईआ। लेखा जाण गुर अवतार, शब्दी शब्द पढ़ाईआ। लख चुरासी बण वणजार, साचा हट्ट इक्क खुल्हाईआ। तीर्थ तट दे सहार, सर सरोवर माण वड्याईआ। एका ओट समरथ पुरख करतार, दूजी आस ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका लाईआ। साचा मार्ग जुग चार, हरि जू हरि हरि आप लगाइंदा। शब्दी शब्द शब्दी धार, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। ब्रह्मा वेता दे अधार, चारे वेदां वेद सुणाइंदा। अछल अछेदा खेल अपार, भेव कोए ना आइंदा। शास्त्र सिमरत कर त्यार, पुराण पुराणी आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतार, गुर गुर आपणी बूझ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि शब्द आप चलाइंदा। हरि की इच्छया शब्द धार, शब्द धार गुरू वड्याईआ। गुर गुर रूप आप निरँकार, सतिगुर पूरा वेस वटाईआ। लख चुरासी पावे सार, घट घट बैठा जोत जगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वार, निरगुण निराकार सरगुण आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल शब्द गुर, गुर करता आप कराइंदा। धुरदरगाही साची सुर, गुर अवतारां आप सुणाइंदा। निरगुण नाल निरगुण जुड़, आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क वड्याइंदा। शब्द गुर सूरबीरा, महांबीर इक्क अख्वाइंदा। आदि जुगादि साचा तीरा, तीर निराला नाम चलाइंदा। दो जहानां घत्त वहीरा, लोआं पुरीआं फेरा पाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजीरा, शरअ शरीअत मूल चुकाइंदा। लेखा जाणे शाह हकीरा, ऊँच नीच पड़दा लाहइंदा। करे खेल बेनज़ीरा, नज़र विच किसे ना आइंदा। बदलणहार सदा तकदीरा, तकबीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। भूपत भूप पीरन पीरा, दस्तगीर सिफ्त सलाहइंदा। आदि जुगादी जोती नूरा, नूर नुराना डगमगाइंदा। हज़रत साहिब हाज़र हज़ूरा, हरि हरि आपणी खेल कराइंदा। नाद अनादी साची तूरा, तुरीआ राग आप सुणाइंदा। सर्बकल आपे भरपूरा, भरतम्बर खेड वखाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। आदि जुगादी इक्क अवतारा, हरि जू हरि हरि आप अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर कर पसारा, निरगुण सरगुण भेव चुकाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, गुर गुर नाउँ प्रगटाइंदा। दो जहानां पावे सारा, ब्रह्मण्डां खण्डां फोल फोलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे हुलारा, ईश जीव जगदीस रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। पुरख अकाल वेस अपारा, हरि जू हरि हरि आप वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन निमस्कारा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। दर दरवेश बणन भिखारा, रसना एका मंग मंगाइंदा। तेरी ओट परवरदिगारा, दूजी आस ना कोए जणाइंदा। जुग चौकड़ी पार किनारा, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। चार वेद लिख लिख थक्का बण लिखारा, चार जुग वंड वंडाइंदा। वेद व्यास मारे नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। पुराण अठारां ना कोए आधारा, पुराण प्राणी ना कोए मिलाइंदा। गा गा थक्का सर्ब संसारा, आत्म रस हथ्थ किसे ना आइंदा। तूं वसणहारा धाम न्यारा, निहचल आपणा आसण सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। तेरे दर इक्को मंग, ब्रह्मा वेता झोली डाहीआ। नव नौ चार चौकड़ी गई लँघ, सेवक बण बण सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम होया नंग, आपणा आप रिहा वखाईआ। लख चुरासी लुकया तेरा अनन्द, आत्म अनन्द ना कोए रसाईआ। रसना जिह्वा जगत विकारा झूठा गंद, हरि का नाउँ ना कोए ध्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकर्मी तेरा कोई ना गाए छन्द, चौदां विद्या होई हल्काईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप जीव जंत पाए डण्ड, डंका नाम ना कोए वजाईआ। बिन तेरे लख चुरासी होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। साध सन्त करन पखण्ड, भेखा धारी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क तेरी ओट रखाईआ। ब्रह्मा रोवे मारे नाअरा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। मेरा ब्रह्म होया कुँवारा, तुध बिन अवर ना कोए प्रनाइंदा। चारों कुण्ट फिरे गंवारा, सति सन्तोख ना कोए दृढ़ाइंदा। बौहड़ी बौहड़ी कढ्ढे हाढ़ा, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। लुट्टया जाए दिन दिहाढ़ा, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। नाता छड्ड गए गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर नज़र कोए ना आइंदा। हाहाकार मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा, सति सति ना कोए वखाइंदा। असति होया जगत वणजारा, जगत वस्त वस्त वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। ब्रह्मा रोवे मारे धाह, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कलयुग अन्तिम पल्लू गए छडा, सगला संग ना कोए निभाईआ। ईसा मूसा मुख रहे छुपा, मुहम्मद नैण ना कोए वखाईआ। अल्ला राणी घूँगट बैठी पा, मुख नक़ाब टिकाईआ। नज़र ना आए बेपरवाह, पर्दानशीं पर्दा ना
सके उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सरन तेरी सरनाईआ। ब्रह्मा रोवे मारे कूक, कूक कूक सुणाइंदा। त्रैगुण माया रही फूक, सांतक सति ना कोए कराइंदा। परमात्म तेरी चुकी चूक, तेरा नाउँ ना कोए ध्याइंदा। लख चुरासी सुत्ती घूक, बांहों फड़ ना कोए उठाइंदा। बिन गोबिन्द बणया ना तेरा कोई पूत, पुरख अकाल ना कोए मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। तेरे अग्गे बैठा झोली अड्ड, दोए जोड़ वास्ता पाया। लख चुरासी विच्चों मैनूं कढ्ढ, आप आपणा दरस दिखाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जावां छड्ड, वेला अन्तिम आया। कवण वेला लएं सद्द, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाया। कोटन कोटि ब्रह्मे गए लद्द, थिर कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्त हो सहाया। ब्रह्मा रोवे अन्त वार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलयुग अन्तिम धूंआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। आत्म परमात्म ना कोए विचार, चारे बाणी नैण नैण शरमाईआ। साचा डंका ना वज्जे विच संसार, जूठ झूठ पई लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी करया खेल अपार, तेरे हथ्थ तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। ब्रह्मे देवे हरि धरवासा, एका शब्द जणाया। हरि जू वेखे अन्त तमाशा, निरगुण आपे वेखण आया। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे बह बह करे हासा, लोकमात आसण लाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग गुर अवतारा जो देंदा रिहा भरवासा, एका आपणा इष्ट वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त संदेसा दए सुणाया। अन्त संदेसा एका वार, हरि जू आप जणाइंदा। पहली चेत कीआ विहार, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। दर दुआरे सद्द तेई अवतार, पिछला मूल सर्ब चुकाइंदा। भगतां रखे ना कोए उधार, लहिणा सब दे हथ्थ फड़ाइंदा। गुरू गुर करे ना कोई इन्कार, हुक्मी हुक्म सर्ब मनाइंदा। नेत्र नेत्र वखाया सर्ब संसार, जगत खेत्र पड़दा लाहइंदा। आओ आपणे आपणे लओ संभाल, हरि जू एका हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मार ध्यान, लोकमात वेख वखाया। किसे घर ना दिसया सच ज्ञान, ज्ञान ध्यान नज़र किते ना आया। चारों कुण्ट बीआबान, सिम्मल रुख रिहा लहराया। किसे सन्त ना मिल्या हरि जू आण काया चोली रंग ना कोए चढ़ाया। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सारे गाण, गा गा हरि जू हरि ना किसे मनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराया। गुर अवतार वेखण आ, चार युग दी खेल वखाईआ। उठो वेखो बण मलाह, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। जो आपणा आपणा नाम गए जपा, भुलया हरि रघुराईआ। सब दा पड़दा दए उठा, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। रल मिल सारे
करो सलाह, साची मति हरि जणाईआ। वेले अन्त बणो मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। अग्गो सारे कर के गए नांह, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। मुहम्मद कहे मेरे बख्श गुनाह, अद्धविचकार बैठा डेरा ढाहीआ। चौदां तबक होए फनाह, चौदां सदी नाल प्रनाईआ। मेरी मदद कर मेरे ख़ुदा, दस्तगीर तेरी वड्याईआ। परवरदिगार दया कमा, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अन्तिम लोकमात होणा जुदा, साचा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म रिहा वरताईआ। एका हुक्म वरते निरँकार, हरि निरँकारा आप वरताइंदा। गुर अवतारा लथ्था उधार, पिछला लेखा झोली पाइंदा। अग्गे इक्को इक्क इकरार, जन भगतां नाल रखाइंदा । सतिजुग साची चले धार, कलयुग कूड़ा पन्ध मुकाइंदा। नाता तुट्टे वेद चार, शास्त्र सिमरत ना कोए मनाइंदा। गीता ज्ञान ना कोए अधार अञ्जील कुरान ना कोए पढ़ाइंदा। खाणी बाणी इक्क जैकार, गुर गुर शब्दी नाउँ सलाहइंदा। शब्द गुर पूरन अवतार, आदि जुगादि फेरा पाइंदा। पंज तत्त कर्ज़ा दिता उतार, मकरूज़ नज़र कोए ना आइंदा। प्रगट होए आप निरँकार, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। सजदा करे सर्ब संसार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतारां कर खुलास, हरि खुलासा आप जणाईआ। चारे बाणी सद्दे आपणे पास, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। कलम शाही मुक्के आस, आस आसावंद पूर कराईआ। करे खेल शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुरू सर्ब वखाईआ। एका गुरू गुरू गुर सतिगुर, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। कलयुग अन्तिम जाए बौहड़, गोबिन्द लेखा मूल मुकाइंदा। शब्द अगम्मी चढ़ चढ़ घोड़, अस्व अस्वारा फेरा पाइंदा। दो जहानां पन्ध मुकाए दौड़ दौड़, बण पाँधी सेव कमाइंदा। लख चुरासी वेखे रीठा मिट्ठा कौड़, घट घट आपणा पड़दा लाहइंदा। दो जहानां लाया इक्को पौड़, औंदां जांदा नज़र ना आइंदा। जन भगतां हरि जू जाए बौहड़ सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चार वरन चार युग वेद जिस नूं गाउँदे रहे ब्रह्मण गौड़, सो ब्रह्मण आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप रखाइंदा। आपणा बल आपे रख, हरि आपणी खेल कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लोकमात नालो कीते वख, सचखण्ड दुआरे चरनां हेठ रखाईआ। निरगुण नूर हो प्रतख, जोती जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां खोल्हे इक्को अक्ख, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। सति सतिवादी मार्ग दस्स, साचे पौड़े दए चढ़ाईआ। अमृत आत्म एका झट्ट, अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाईआ। निर्मल जोत जगाए लट लट, नूरो नूर करे रुशनाईआ। शब्द नगारा वज्जे अनहद, आत्म आत्म राग सुणाईआ। आप उपाए साची यद्द, विष्नूं
विश्व दए वड्याईआ। निरगुण सरगुण लडाए लड, प्रेम पंघूड़ा इक्क झुलाईआ। प्रेम अंदर जाए बज्झ, पीआ प्रीतम बेपरवाहीआ। जन भगतां पड़दा लए कज्ज, नाम दुशाला उपर पाईआ। सचखण्ड निवासी साचे तख्त बहे सज, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सतिजुग चलाए सच जहाज, चप्पू अपणा नाम लगाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन मारे इक्क अवाज़, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। दया करे ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे आपणे गले लगाईआ। निरगुण सरगुण रच रच काज, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। लेखा जाणे धुरदरगाही शहिनशाह पातशाह साचा राज, राज भूप इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्क प्रगटाईआ। सतिगुर सच्चा हरि हरि नाउँ, आदि जुगादि समाया। पुरख अकाल पिता माउँ, जन जननी ना कोए वखाया। महल अटल अगम्म अथाहो, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाया। भगत भगवन्त पकड़े बांहों, सन्त सुहेले लए मिलाया। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची आप बहाया। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, कागों हँस उडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुरू शब्द वखाया। एका शब्द गुरू गुर चेला, गुर चेला रूप वटाईआ। एका गुरू सज्जण सुहेला, गुर शब्दी नाउँ धराईआ। एका सतिगुर करे मेला, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। एका वसे सदा नवेला, एका घट घट रिहा समाईआ। एका जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सतिगुर इक्क समझाईआ। सतिगुर सच्चा एकँकार, आदि जुगादि समाया। गुर गुर रूप शब्दी धार, धार धार नाल बंधाया। निरगुण सरगुण कर पसार, बण पसारी वेख वखाया। दीआ बाती कमलापाती कर त्यार, महल अटल करे रुशनाया। बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराया। बन्द ताकी खोल्ह किवाड़, साचा मन्दिर आप सुहाया। साचे राकी हो अस्वार, पुरख अबिनाशी फेरा पाया । लहिणा देणा कर्ज उतार, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां अन्तिम मूल चुकाया। अन्तिम देवे ना कोए सहार, सगला संग ना कोए निभाया। पुरख अबिनाशी होया ख़बरदार, लख चुरासी लए जगाया। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ करन निमस्कार, दर बैठे सीस झुकाया। साडी आई अन्तिम वार, तूं लहिणा रिहा मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताया। साचा खेल वरताए भगवान, कलयुग लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग देवे साचा माण, सति सतिवादी आप प्रगटाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट इक्क प्रधान, हरि शब्दी नाउँ वखाईआ। चार कुण्ट इक्क निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। चार युग इक्क विधान, सोहँ मुखीआ मुख सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर पीर अवतार ना वंड वंडाईआ। चार जुग एका नामा, नमो मन्त्र हरि दृड़ाइंदा। चार
युग एका रामा, राम रमइया आप अख्वाइंदा। चार युग एका शामा, एका बंसरी काहन वजाइंदा। चार युग इक्क पैग़ामा, ईसा मूसा सिफ्त सलाहइंदा। चार युग इक्क दमामा, नबी रसूल आप अल्हाइंदा। चार युग एका सति नामा, निरगुण धार आप समझाइंदा। चार युग एका बाणा, निरगुण सरगुण आप वखाइंदा। चार युग एका राणा, पुरख अकाल तख्त सुहाइंदा। चार युग एका भाणा, हरि का भाणा ना कोए उलटाइंदा। चार युग एका खाणा, रसना जिह्वा नाल मिलाइंदा। चार युग एका गाणा, गीत सुहागी इक्क समझाइंदा। चार युग इक्क टिकाणा, हरि चरन ओट वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। चार युग एका राग, हरि रागी आप जणाईआ। चार युग इक्क वैराग, वड वैरागी आप वखाईआ। चार युग एका नाद, अनादी धुंन सुणाईआ। चार युग एका जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। चार युग एका साज, बिन तन्द सितार वजाईआ । चार युग एका सरनी जाणा लाग, सतिगुर पूरा एका नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । चार युग एका राह, एका घर वखाइंदा। चार युग इक्क मलाह, एका बेड़ा मात चलाइंदा। चार युग इक्क सलाह, सिफ्त सलाही दया कमाइंदा। चार युग एका ना, नाउँ निरँकारा आप वखाइंदा। चार युग एका थाँ, ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाइंदा। चार युग पकड़े बांह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। आपणी दया करे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। आदि जुगादी वड प्रताप, वड प्रतापी खेल कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग चौकड़ी गुर अवतारां दस्सदा रिहा जाप, आपणे नाउँ करे पढ़ाईआ। ईसा कहे मेरा बाप, एका नूर नूर ख़ुदाईआ। मुहम्मद कहे मेटे संताप, सगला रोग मिटाईआ। नानक कहे कमलापात, परम पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द कहे वसे साथ, पुरख अकाल विछड़ ना जाईआ। जुग जुग वेखे खेल तमाश, सच सिँघासण सोभा पाईआ। कोटन कोटि काहन कृष्न पावण रास, कोटन कोटि राम सीता जनक सपुत्तरी रहे प्रनाईआ। एका पुरख पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता नाउँ धराईआ। गुर अवतारां पूरी करे आस, भगतां देवे माण वड्याईआ। सन्तन लेखा जाणे शाहो साबास, गुरमुख मेला सहिज सुभाईआ। गुरसिख होए ना कोए निरास, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्क वखाईआ। सतिगुर पूरा हरि हरि एक, दूजा अवर ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि रिहा वेख, नेत्र नैण ना कोए रखाइंदा। आपणा दस्से ना किसे भेत, भेव आपणे विच छुपाइंदा। जन भगतां करे साचा हेत, नित नवित वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क लगाइंदा। साचा मार्ग भगत भगवान,
सतिजुग सच जणाईआ। हरिजन हरि जू मिले आण, आप आपणा वेस वटाईआ। निष्अक्खर करे इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। लेखा जाणे दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाईआ। साचा राह चले संसार, वड संसारी आप चलाइंदा। चार वरन इक्क प्यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाइंदा। चार वरन इक्क जैकार, सोहँ ढोला इक्क सुणाइंदा। बदलया चोला आप निरँकार, पंज तत्त काया संग ना कोए ल्याइंदा। महांबली उतरया आपणी वार, नानक बोला पूर कराइंदा। सम्बल वसे धाम न्यार, गोबिन्द गुर गुर सालाहइंदा । निहकलंका एकँकार, पिता पूत ना कोए वड्याइंदा। डंका वज्जे अगम्म अपार, ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाइंदा। चार युग दे गुर पीर अवतार करन निमस्कार, सीस जगदीस सर्ब झुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव धूढ़ी मंगे चरन छार, मस्तक टिक्का मंग मंगाइंदा। भगत भगवन्त दए दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। कलयुग अन्त खेल न्यार, भेव कोए ना पाइंदा। सच दुआरा कर त्यार, त्रैगुण अतीता वेख वखाइंदा। मन्दिर मसीता शिवदुआले मट्ठ मारे मार, तीर अणयाला इक्क चलाइंदा। तीर्थ तट किनारा जाए हार, अठसठ मूल ना कोए रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बोले इक्क जैकार, सत्तां दीपां एका राग सुणाइंदा। आत्म परमात्म वज्जदी रहे सितार, तन्दी तन्द ना कोए वखाइंदा। वासना गंदी कढ्ढे बाहर, जो जन रसना सोहँ गाइंदा। भागा मंदी सुरत सवाणी लए संभाल, शब्द हाणी आप मिलाइंदा। सारी बाणी चले नाल नाल, जुग जुग वंड ना कोए वंडाइंदा। नानक गाया एका एकँकार, गोबिन्द पुरख अकाल मनाइंदा। मुहमंद कहे मेरा परवरदिगार, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। ईसा कहे मेरा सरदार, पिता पूत गोद रखाइंदा। मूसा दोए जोड़ करे निमस्कार, कोहतूर सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, पारब्रह्म आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैभवण धनी वेस वटाइंदा। चार युग दे विछड़े मेले यार, यारी यारां नाल निभाइंदा। डुब्बदे पाथर लए तार, पाहन आपणा चरन छुहाइंदा। रातीं सुत्तयां लए उठाल, सुरती शब्द शब्द मिलाइंदा। पूरब जन्म घाल जो गए घाल, कलयुग अन्तिम लेखे पाइंदा। गुरसिख तेरे नेड़ ना आए काल, राए धर्म ना हिसाब वखाइंदा। चित्रगुप्त ना बणे दलाल, लाड़ी मौत नाल ना कोए प्रनाइंदा। तेरी सतिगुर करे प्रितपाल, सतिगुरू शब्द अख्वाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां चले नाल नाल, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर पीर अवतारां कोलों होया ना हल्ल सवाल, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब गाइंदा। कोई मन्दिर मस्जिद मट्ठ वखा के गया धर्मसाल, चार दीवारी बणत बणाइंदा। नानक गोबिन्द कहे पुरख अकाल, घट घट आपणा आसण लाइंदा। गुरमुख विरला करे पहचान, जो गुर का शब्द कमाइंदा। सतिगुर सच्चा मिले आण, घर घर विच मेल कराइंदा। बिन पढ़यां देवे ज्ञान,
आप आपणा नाउँ समझाइंदा। लख चुरासी लोकमात ना सके पछाण, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। पंडत पांधा मुल्ला शेख़ ग्रन्थी पन्थी राग सुण सुण थक्का कान, अनहद राग ना कोए अल्हाइंदा। माया ममता हउमे हंगता जूठ झूठ मदि पीण खाण, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार आसा तृष्ना होई बलवान, गुर का खण्डा शब्द ना कोए उठाइंदा। ज्ञानी ध्यानी वड विदवानी होए नादान, गुण निधान हथ्थ किसे ना आइंदा। चार वरन होई बेईमान, सच ना दिसे कोई निशान, साचा मन्दिर ना कोए सुहाइंदा। पढ़ पढ़ थक्के अञ्जील कुरान, काया काअबा साचा हज्ज़ ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेला आप कराइंदा। सतिजुग सच्चा मेल मिलावा, भगत भगवान आप कराईआ। गुरमुख रखो इक्को दाअवा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। गुरू अवतार भगत भगवन्त साध सन्त बणा के भेजदा रिहा आपणीआं भुजां बाहवां, आपणा बल ना किसे जणाईआ। बिन कलम शाही लिखदा रिहा नावां, ना सके कोए मिटाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकारा कर पसारा गुर अवतारां देवे ठंडीआं छाँवां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता देवणहारा नाम दाता, मेटणहार अन्धेरी राता, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। एथे ओथे देवे साथा, दो जहान खेल तमाशा, वेखणहारा हरि समराथा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कटणहारा वाटा, जन भगतां करे पूरा घाटा, इक्को खोल्हे आपणा हाटा, साचा नाम हट्ट विकाईआ। काया मन्दिर डूँग्घी कंदर अमृत आत्म इक्को बाटा, रस रसीआ दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मेला सहिज सुभाईआ। भगतन मेला सहिज सुभा, सुबह शाम ना कोए रखाइंदा। सतिजुग रीती दए चला, चाल निराली इक्क रखाइंदा । निरगुण नूर डगमगा, सरगुण अन्धेर मिटाइंदा। एका घर दए वसा, घर घर विच सोभा पाइंदा। एका मन्त्र दए जपा, एका नाम नाम वड्याइंदा। एका टल्ल दए खड़का, एका बांग सदा अल्हाइंदा। इक्क जैकारा दए बुला, पुरख अकाल इक्क मनाइंदा। इक्क हुलारा दए दवा, पुरीआं लोआं पार कराइंदा। सुन्न अगम्मी डेरा ढाह, थिर घर आपणा राग सुणाइंदा। थिर घर नाद दए वखा, सचखण्ड दुआरे आप बहाइंदा। सचखण्ड दुआरे आप बहा, शरनगत इक्क रखाइंदा। अन्तिम जोती जोत मेल मिला, निरगुण निरगुण विच टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम भगत भगवान दोहा चढ़या चाअ, लख चुरासी जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। अन्तिम राए धर्म देणा फाह, अग्गे हो ना कोए बचाइंदा। पुरख अबिनाशी एका मिथे साह, दिवस दिहाढ़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। मनमुख जीवां लाड़ी मौत नाल करे नकाह, कीता नकाह टुट कदे ना जाइंदा। जो सतिगुर शब्द गए भुला, तिस राम कृष्न नानक गोबिन्द अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। अर्जन बाणी ना
होए सहा, जम का फास ना कोए तुड़ाइंदा। राए धर्म दए सज़ा, अठ्ठ दस कुण्ड आप भुवाइंदा। सारे करन हाए हा, हाहाकार आप मचाइंदा। गुर पीर अवतार पैग़म्बर कहिण निहकलंक गया आ, साडा वस कोए ना जाइंदा। जिस दा नाँ आए ध्या, खाणी बाणी नाल सलाहइंदा। जिस नूं दस्स के आए ख़ुदा, सो ख़ुदा फेरा पाइंदा। जिस दे अग्गे रहिमत मंगदे आए दुआ, सो दोए दोए रूप वटाइंदा। लोकमात पहलों सानूं कीता जुदा, दर दुआरे सद नाता मात तुड़ाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि जुगादी जाणे आपणी अदा, एहदा भेव कोए ना पाइंदा। ना कोई वखाए आपणी पार हद्दा, महिदूद आपणी हद्द रखाइंदा। चार जुग बण बण सेवादार, असीं देंदे आए सद्दा, धुर फ़रमाणा हुक्म मात सुणाइंदा। हुक्मे अंदर गुरू अवतार सब बध्धा, पल्लू पल्ला ना कोए छुडाइंदा। पुरख अबिनाशी करे खेल ना बुढ्ढा ना नढ्ढा, बाल जवान ना वेस वटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी खारी किसे ना लभ्भा, निरगुण हथ्थ किसे ना आईआ। जुगा जुगन्तर लोकमात आवे कर कर अज पज्जा, जन भगतां होए सहाईआ। जुग चौकड़ी लख चुरासी जीव जंत खा खा हरि जू अजे मूल ना रज्जा, आपणी तृष्ना ना कोए बुझाईआ । कलयुग अन्तिम आया भज्जा, महांकाल चरनां हेठ दबाईआ। गोबिन्द नगरी अंदर सजा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। बाहरों आपणा पड़दा कज्जा, पंज तत्त ओढनी इक्क वखाईआ। ना कोई लोक रखे लज्जा, जन भगतां लाज आप रखाईआ। बिन नगारिउँ आपे वज्जा, चोट एका एक सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग रखे आपणे हथ्थ, हरि मेहरवान मेहरवाना। जुग जुग चलाए रथ, लेखा जाणे दो जहानां। शब्द अनादी एका गथ, बोध अगाध गाए तराना। लख चुरासी देवे साथ, घर घर अन्तिम बन्न्हे गाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल मर्द मर्दाना। मर्द मर्दाना हरि जू हरि, जोधा सूरबीर बलवान। निरभउ ना रखे भय डर, जुग जुग खेल करे महान। कलयुग अन्तिम जाए हर, नाता तुट्टे विच जहान। सतिजुग साचा धरनी उपर देवे धर, दयावान होए भगवान। भगतां फड़ाए आपणा लड़, लख चुरासी विच्चों कर पछाण। साचे पौड़्हे जाए चढ़, चढ़ चढ़ वेखे सच मकान । आपणा अक्खर आपे पढ़, आत्म परमात्म दए ज्ञान। सो पुरख निरँजण नरायण नर, हँ ब्रह्म अंस बंस सरबंस करे कल्याण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका नाउँ करे प्रधान। आपणा नाउँ करे प्रधाना, प्रधानगी दो जहान वखाईआ। एका देवे सच परवाना, लख चुरासी हथ्थ फड़ाईआ। एका बन्न्हे सति सतिवादी गाना, आत्म परमात्म होए कुड़माईआ। भगत भगवन्त खेल महाना, ख़ालक ख़लक विच वखाईआ। आपणा
नाउँ रख विष्नूं भगवाना, विश्व आपणी धार चलाईआ। सोहँ शब्द सच तराना, त्रैगुण अतीता आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल हरि करना, करनहार करतारा। लेखा जाणे चार वरनां, बरन अठारां पावे सारा। जन भगतां खोल्हे नेत्र हरना फरना, नाता तोड़े बन्द किवाड़ा। भय चुक्के मरना डरना, जीवण मरन एका रंग एका घर पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्क सहारा, सच सहारा शरन शरना, सरनगति इक्क जणाइंदा। भगवान भगत मिलण दा रखे चाअ, चाउ घनेरा ना किसे जणाइंदा। कलयुग अन्तिम फेरा पा, नाड़ बहत्तर फोल फोलाइंदा। नामे लहिणा दए चुका, बहत्तर रूप अनूप वटाइंदा। कक्खां कुली छप्पर छन्न छुहा, छहबर आपणे नाम लगाइंदा। एका वस्त झोली पा, खाली झोली आप भराइंदा। कीता कौल दए निभा, कीती हरि भुल्ल ना जाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस वटा, बहत्तर भगत आप उठाइंदा। सच महल्ला दए वसा, छत्ती युग दा मूल मुकाइंदा। सति दरबारे आसण ला, सच सिँघासण इक्क सुहाइंदा। साडे तिन्न हथ्थ बंक दए वड्या, रविदास चुमारा नाल मिलाइंदा। जन भगतां अंदर दए बहा, बाहर फेर ना कोए कढाइंदा। जिस सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ल्या ध्या, सो जन जन्म मरन विच ना आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गुरसिख तेरे अग्गे सीस रहे झुका, जिस सिर सतिगुर हथ्थ टिकाइंदा। लग्गी प्रीती तोड़ लए निभा, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाइंदा। जन्म जन्म दी शाही दए धुवा, दुरमति मैल ना कोए रखाइंदा। जुग जुग विछड़े लए मिला, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जन भगत दुआरा ल्या वसा, भगतां अंदर आपणा आसण लाइंदा। बाहरों किसे दिसे ना, डूँग्घी कंदर उच्चे मन्दिर साची सेज सुहाइंदा। पहलों पूरब जन्म दे बख्शे सर्ब गुनाह, फेर आपणा दरस दिखाइंदा। जिस जन आपणा दरस दए दिखा, तिस जोती जोत मिलाइंदा। सतिजुग गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां दा किसे ना लैणा नाँ, भगत भगवन्त इक्क वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बंक आप सुहाइंदा। सुहाए बंक भगत दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। महल अटल उच्च मुनारा ग़रीब निवाज़ा वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां दए सहारा, चरन सरन सरन सरनाईआ। लेखा मुक्के चार यारा, यारी यार ना कोए हंढाईआ। इक्को भगत लग्गे हरि प्यारा, परम पुरख प्रेम निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे देवे दान, सति सतिवादी सच्चा माहीआ।