पुस्तकालयभाग ११

९ चेत २०१९ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण करे खेल अपारा, अभेव भेद आप जणाइंदा। सचखण्ड साचे वसे आप निरँकारा, निरगुण निरवैर निराकार आसण लाइंदा। साचे तख्त बहे सच्ची सरकारा, पुरख अकाल दीन दयाल अजूनी रहित डगमगाइंदा। हुक्मी हुक्म करे वरतारा, धुर फ़रमाणा श्री भगवान आप सुणाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, शहिनशाह आपणी कल आप धराइंदा। आपणी इच्छया करे खेल महाना, साची भिच्छया आप प्रगटाइंदा। निरगुण दाता निरगुण देवणहारा दाना, निरगुण भिखक खाली झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवान, अलख अगोचर आप कराईआ। सूरबीर बण बलवान, बल आपणा आप जणाईआ। हुक्मी हुक्म बण हुक्मरान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। थिर घर साचा खोल्ह मकान, अंदर मन्दिर कुण्डा लाहीआ। शब्दी शब्द नौजवान, हरि निरँकार आप जगाईआ। देवणहारा हरि हरि माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। निरगुण निरगुण देवे ज्ञान, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराईआ। आपणी कल आपे रख, अकल कल खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी हो प्रतख, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। शब्द दुलारा कर कर वस, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मे शिव मार्ग दस्स, साचे मार्ग आपे लाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, भेव कोए ना पाइंदा। बोध अगाधी महिमा अकथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। आपणा भेव श्री भगवान, निरगुण दाता आप खुल्हाईआ। धुर दरगाही सच निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। सचखण्ड दुआरे एका आण, थिर घर आपणा हुक्म मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बख्शे चरन ध्यान, साची सरन सरन सरनाईआ। साचा नाता जोड़ श्री भगवान, भगवन आपणी बूझ बुझाईआ। वस्त अमोलक इक्क

महान, दाता दानी झोली पाईआ। सच भण्डारा पीण खाण, विष्नूं आपणा रंग वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म हो प्रधान, ब्रह्म आपणा रूप वटाईआ। धूआँधार वेख सुंञ मसाण, शंकर कंकर आपणा नाद सुणाईआ। लेखा जाणे हरि भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। धुर फ़रमाणा सच संदेसा, श्री भगवान आप सुणाइंदा। तख्त निवासी इक्क नरेशा, नर नरायण बल प्रगटाइंदा। आपणा धारे आपे भेखा, भेखाधारी नज़र किसे ना आइंदा। आपे बदले आपणी रेखा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादी इक्क आदेसा, एका निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्मे अंदर खेल अपारा, पुरख अगम्मड़ा आप कराईआ। हुक्मे अंदर जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। हुक्मे अंदर शब्दी धारा, शब्दी शब्द प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे अखाड़ा, हुक्मे अंदर रवि ससि करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव पाए सारा, हुक्मे अंदर आपणा पड़दा लाहीआ। हुक्मे अंदर त्रैगुण माया बण वरतारा, रजो तमो सतो संग मिलाईआ। हुक्मे अंदर पंज तत्त खेले खेल न्यारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण करे पसारा, लख चुरासी घाड़न लए घड़ाईआ। हुक्मे अंदर धुर फ़रमाणा, धुर दरबारी आप सुणाईआ। हुक्मे अंदर अनहद गाणा, घर घर आपणा राग अल्हाईआ। हुक्मे अंदर दीपक दीप महाना, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर पीणा खाणा, रसना जेहवा रस चखाईआ। हुक्मे अंदर इक्क रखाए चरन ध्याना, आत्म परमात्म कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। हुक्मे अंदर नर नरायण, आपणी दया कमाइंदा। हुक्मे अंदर मन्ने कहिण, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण अंदर बहण, बह बह आपणी ख़ुशी मनाइंदा। हुक्मे अंदर खोल्हे नैण, नेत्र ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर चुकाए लहिणा देण, पिछला मूल ना कोए रखाइंदा। हुक्मे अंदर लख चुरासी साक सज्जण सैण, जगत बन्धन आपे पाइंदा। हुक्मे अंदर मात पित भाई भैण, पिता पूत गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर हरि जू राग, अनरागी आप अल्हाईआ। हुक्मे अंदर सच वैराग, बण वैरागी आप उपजाईआ। हुक्मे अंदर नेत्र जाग, कँवल नैण नैण खुल्हाईआ। हुक्मे अंदर कन्त सुहाग, निरगुण सरगुण नार कन्त वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप मनाईआ। हुक्मे अंदर गुर गुर धार, हरि शब्दी शब्द जणाइंदा। हुक्मे अंदर विष्न भण्डार, विश्व आपणी वस्त वरताइंदा। हुक्मे अंदर नाद धुन्कार, ब्रह्मा वेता पारब्रह्म पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर लेखा चार, चार वेद मुख सलाहइंदा। हुक्मे अंदर तेज कटार, त्रै

त्रै मुखी त्रिसूल शंकर हथ्थ फड़ाइंदा। हुक्मे अंदर बाशक तशका कर शृंगार, कंठ माला आप बणाइंदा। हुक्मे अंदर सांगोपांग बैठ सच्ची सरकार, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। हुक्मे अंदर त्रैगुण माया तत्त विचार, पंज तत्त मेला मेल मिलाइंदा। हुक्मे अंदर लख चुरासी कर अखाड़, घर घर आपणा नाच नचाइंदा। हुक्मे अंदर बहत्तर नाड़, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाइंदा। हुक्मे अंदर घर विच घर कर त्यार, आत्म परमात्म सोभा पाइंदा। हुक्मे अंदर जोत उज्यार, घर घर दीपक आप जगाइंदा। हुक्मे अंदर शब्द नाद धुन्कार, अनहद रागी राग सुणाइंदा। हुक्मे अंदर आत्म अमृत ठंडा ठार, घर सरोवर आप नुहाइंदा । हुक्मे अंदर धूआँधार, हुक्मे अंदर रवि ससि आप चमकाइंदा। हुक्मे अंदर जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत डेरा लाइंदा। हुक्मे अंदर समुंद सागर डूँग्घी गार, जल थल महीअल आपणा खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण कर पसार, वड संसारी आपणा संग रखाइंदा। हुक्मे अंदर वंडे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाउँ प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर चार बाणी बण वणजार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी साचे हट्ट रखाइंदा। हुक्मे अंदर चार वरन दे अधार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रंग वखाइंदा। हुक्मे अंदर चार कुण्ट होवे उज्यार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा पाइंदा। हुक्मे अंदर गुर गुर लै अवतार, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी कर पसार, हुक्मे अंदर डेरा ढाहइंदा। हुक्मे अंदर घाड़न घड़े बण ठठयार, हुक्मे अंदर भन्न वखाइंदा। हुक्मे अंदर राग नाद जैकार, हुक्मे अंदर सुन्न समाध समाइंदा। हुक्मे अंदर बोध अगाध जैकार, हुक्मे अंदर आत्म अन्तर इक्क लिव लाइंदा। हुक्मे अंदर करे गुफ़तार, हुक्मे अंदर कूक कूक सुणाइंदा। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत वेद दए अधार, हुक्मे अंदर गीता ज्ञान आप दृढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर अंज़ील कुरानां कर त्यार, कलमा नबी आप सिखाइंदा। हुक्मे अंदर पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ मुसायक पाए सार, हुक्मे अंदर दस्तगीर आपणा बन्धन पाइंदा । हुक्मे अंदर सतिनाम कर उज्यार, नाम सति सति समझाइंदा। हुक्मे अंदर वाहिगुरू फतहि बोल जैकार, जै जै जैकार नाअरा लाइंदा। हुक्मे अंदर तेई अवतार, जुग जुग लोकमात वेस वटाइंदा। हुक्मे अंदर अठारां भगत कर शृंगार, पंज तत्त काया चोली रंग चढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर ईसा मूसा करया ख़बरदार, बेख़बर आप जगाइंदा। हुक्मे अंदर लेखा जाणे संग मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी पड़दा आप उठाइंदा। हुक्मे अंदर नानक गुर गोबिन्द एका जोती जाणे दस अवतार, पिता पूत गोद सुहाइंदा। हुक्मे अंदर खाणी बाणी कर पसार, जगत राणी आप वड्याइंदा। हुक्मे अंदर अठसठ तीर्थ ठंडा पाणी वेखे वेखणहार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणे रंग रंगाइंदा। हुक्मे अंदर सच वरतार, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हुक्मे अंदर सच विहार, हरि पुरख निरँजण खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर सच आधार, एकँकारा

आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर सच उज्यार, आदि निरँजण आप कराइंदा। हुक्मे अंदर सच अखाड़, पुरख अबिनाशी आप लगाइंदा। हुक्मे अंदर साचा नाद, श्री भगवान आप सुहाइंदा। हुक्मे अंदर ब्रह्म ब्रह्माद अपार, ब्रह्म प्रभ वंड वंडाइंदा। हुक्मे अंदर करे लाड, भगत भगवन्त गोद बहाइंदा। हुक्मे अंदर लख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणे घर वसाइंदा। हुक्मे अंदर सच निशाना देवे गाड, जुग चौकड़ी आप झुलाइंदा। हुक्मे अंदर खेल कराए मोहण माधव माध, मुकंद मनोहर लखमी नरायण नैण आपणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगां जगंतर धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा एको एक, इक्क इकल्ला आप जणाईआ। आदि जुगादी साची टेक, दो जहानां आप रखाईआ। जुग चौकड़ी आपे वेख, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपे जाणे आपणा लेख, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, घट घट आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मन्नणा पए भाणा, हरि भाणे सद रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दर दुआर मंगदे रहे दाना, दाता दानी वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सच संदेस नर नरेश बोध अगाध देदां रिहा तराना, त्रैगुण अतीता ठांडा सीत आप सुणाइंदा। पुरख अगम्मा मर्द मर्दाना श्री भगवाना, नौजवाना सच सिँघासण पुरख अबिनाशन सोभा पाइंदा। करे खेल साचा कान्हा, नूरो नूर नूर नुराना, आदि जुगादी इक्क तराना, त्रैभवण धनी आप सुहाइंदा। खेले खेल दो जहानां, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां वेख वखाना, धरत धवल आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी आप भुवाइंदा। हुक्मे अंदर हरि जू गेड़ा, नर नरायण आप रखाईआ। हुक्मे अंदर बन्न्हे बेड़ा, बण खेवट सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर मुकाए झेड़ा, जो घड़या भन्न वखाईआ। हुक्मे अंदर करे खुला्ह वेहड़ा, ख़ालक ख़लक वेखे ख़ुदाईआ। हुक्मे अंदर एका रंग वखाए सञ्झ सवेरा, रैण दिवस ना कोए वड्याईआ। हुक्मे अंदर सतिजुग त्रेता द्वापर ढाहया ढेरा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां लख चुरासी छेड़े छेड़ा, पंज तत्त आपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म गुर समझाईआ। साचा हुक्म सतिगुर धुर, धुर दरबारी आप जणाइंदा। लेखा चुक्के देवत सुर, सुरपति नज़र कोए ना आइंदा। पुरख अबिनाशी शाह सुल्ताना एका चढ़या साचे घौड़, अस्व आपणा आप दुड़ाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाला दीन दयाला दो जहानां जन भगतां आपे जाए बौहड़, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। हुक्मे अंदर लख चुरासी जीव जंत वेखे मिट्ठा कौड़ा, कौड़ा रीठा भन्न वखाइंदा । हुक्मे

अंदर एथे ओथे रिहा दौड़, दौड़नहारा दिस ना आइंदा। हुक्मे अंदर दरगाह साची सचखण्ड दुआरे लाए एका पौड़, नाम डण्डा हथ्थ फड़ाइंदा । हुक्मे अंदर लख चुरासी अग्गे पिच्छे देवे तोर, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। हुक्मे अंदर राग गीत, गीत गोबिन्द आप जणाईआ। हुक्मे अंदर जुग जुग रीत, जुग करता आप चलाईआ। हुक्मे अंदर हस्त कीट, निर्धन सरधन रंग वखाईआ। हुक्मे अंदर पतित पुनीत, पापी आप तराईआ। हुक्मे अंदर साजण मीत, बण सेवक सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ रंग वखाईआ। हुक्मे अंदर लाए प्रीत, प्रीतम प्यारा वेस वटाईआ। हुक्मे अंदर ठांडा सीत, अग्नी तत्त तत्त बुझाईआ। हुक्मे अंदर आप अनडीठ, अनडिठड़ी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप सुणाईआ। एका हुक्म हरि हरि, हरि जू आप सुणाइंदा। एका हुक्म दर दरवेश देवे दर दर, दर दर आपणी अलख जगाइंदा। एका हुक्म लख चुरासी वेखे फड़ फड़, घर घर आपणा फेरा पाइंदा। एका हुक्म गृह मन्दिर वेखे चढ़ चढ़, महल अटल सोभा पाइंदा। एका हुक्म आपणी विद्या आपे पढ़ पढ़, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। एका हुक्म सचखण्ड दुआरे खड़ खड़, सो पुरख निरँजण आप सुणाइंदा। एका हुक्म लख चुरासी लाए जड़्ह जड़्ह, बूटा लोकमात लहराइंदा। एका हुक्म लेखा जाणे नारी नर नर, नरायण भेव चुकाइंदा। त्रैगुण माया पंज तत्त अग्नी जाए सड़ सड़, अमृत सीतल धार वहाइंदा। एका हुक्म सीस जगदीस ताज धर धर, साचे तख्त सोभा पाइंदा। एका हुक्म निरभउ चुकाए भय डर डर, भयानक रूप नज़र ना आइंदा। एका हुक्म आवे जावे जम्मे मर मर, जन्म मरन आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा। जुग जुग हुक्म श्री भगवन्त, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। लख चुरासी बणाए बणत, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव ना रखाईआ। आपणा नाउँ जणाए साचा मंत, गुर अवतार कर पढ़ाईआ। घर मेला घर चेला घर गुरू घर वेखे नार कन्त, सच सुहाग इक्क हंढाईआ। हुक्मे अंदर रंग चढ़ाए आप बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। हुक्मे अंदर बोध ज्ञाना होवे पंडत, जीउ पिण्ड करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर होए खण्डत, खण्डा खड़ग खड़ग चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, आपणा हुक्म आप मनाईआ। धुर फ़रमाणा सारे रहे मन्न, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। पुरख अकाल धन्न धन्न, सच्चा ढोला गाया। आदि जुगादी जननी जन, धन्न धन्न जणेंदी माया। जुगा जुगन्तर बेड़ा बन्न्ह, लख चुरासी मात वखाया। एका राग सुणाए कन्न, बिनां तन्दी तन्द सितार वजाया।

एका नूर सूरज चन्न, किरन किरन किरन चमकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म सर्ब मनाया। हुक्मे अंदर हरि जू रख, जुग जुग करे पढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कर प्रतख, पंज तत्त ज्ञान दृढ़ाईआ। निरगुण अंदर जोत रख, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। आत्म करे आपणे वस, परमात्म बन्धन पाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म अंदर जाए फस, चारों कुण्ट घेरा रिहा वखाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, लोकमात मात जणाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी भगत भगवान गाए जस, जस आप सुणाईआ। त्रैगुण माया ना सके डस्स, पंज तत्त ना कोए लड़ाईआ। मन वासना करे वस, मति बुध ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर रखे सर्ब लोकाईआ। हुक्मे अंदर बैठा लुक, आपणा मुख छुपाइंदा। हुक्मे अंदर बैठा छुप, नज़र किसे ना आइंदा। हुक्मे अंदर वेखे रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाइंदा। हुक्मे अंदर खेल करे अबिनाशी अचुत्त, चेतन आपणी धार चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर आपे प्या उठ, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर भेजदा रिहा आपणे सुत, सति सतिवादी सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम आप सुहाए आपणी रुत्त, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपणा हुक्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्त हुक्म वरते हरि निरँकार, सच संदेसा आप सुणाईआ। निरगुण निरगुण लै अवतार, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्दी शब्द गुर पसार, गुर करता खेल कराईआ। लहिणा देणा पूरब सब दा दए निवार, बाकी कोए नज़र ना आईआ। करे खेल एका वार, एकँकारा वड वड्याईआ। बिन मात पित प्रगट होया विच संसार, साक सज्जण सैण ना कोए रखाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी साचा हुक्म करे वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सचखण्ड निवासा खेल तमाशा पुरख अबिनाशा आपे वेखे वेखणहार, दूजा संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, मुकामे हक़ हक़ कराइंदा। आदि जुगादी वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, महल अटल इक्क सुहाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, बिस्मिल आपणी धार वखाइंदा। सच संदेस धुर फ़रमाणा आलमीन बेऐब ख़ुदा एका घल्ला, महिबान बीदो आपणा हुक्म वरताइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, लेखा जाणे इलाही अल्ला, हक़ हक़ आपणा रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा साचा राणा श्री भगवाना आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा देवे भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। शब्दी सुत सुत बलवान, सूरबीर नाल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। त्रैगुण माया पंज तत्त होया कंगाल, जगत कंगाली झोली पाईआ। गुर अवतार करो संभाल,

पीर पैग़म्बर नाल मिलाईआ। मुरीद मुर्शद गुरू गुरसिख चेले लओ संभाल, जो बैठे हरि हरि ध्यान लगाईआ। नेत्र नैण हरि जू हरि हरि सब नूं लए वखाल, नौ खण्ड पृथ्मी एका वार फिराईआ। जीव जंत कलयुग माया झूठी छाया करे बेहाल, बहबल रोवे सर्ब लोकाईआ। ना कोई सुणे मुरीदां हाल, घर घर वज्जे झूठा ताल, माया ममता हउमे हंगता नाच रही नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप जगाईआ। हुक्मे अंदर गए जाग, हरि जागरत आप जगाइंदा। चार जुग फड़ाई तुहाढ्ढे हथ्थ वाग, रासां एका एक वखाइंदा। नेत्र खोल्हे रसना बोलो चार वरन लग्गा दाग़, दुरमति मैल ना कोए धुवाइंदा। घट घट अंदर दीपक जोती बुझया चिराग, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाइंदा। मनमुखता जीव हँस बणाया काग, जूठा झूठा विष्टा मुख रखाइंदा। किसे ना मिल्या हरि सुहाग, कन्त कन्तूहल ना कोए हंढाइंदा। कलयुग अन्त अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रसना जिह्वा गायण गाथ, आत्म अन्तर ना कोए वसाइंदा। सृष्टी भुल्ली ज़ात पात, ब्रह्म नज़र किसे ना आइंदा। वरन अठारां डुब्बे डूँग्घे खात, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढाइंदा। सरगुण नाल जुड़या नात, निरगुण इष्ट ना कोए मनाइंदा। आपणी नेत्रीं वेखो किस नाल देवां साथ, सगला संग कवण निभाइंदा। कलयुग अन्तिम आया घाट, हरि जू बेड़ा आप रुढ़ाइंदा। जूठा झूठा चोला जाणा पाट, काया कफ़नी ना कोए हंढाइंदा। पीर पैग़म्बर वेखो आपणी ज़मात, अल्फ़ ये कवण पढ़ाइंदा। गुर अवतार लभ्भो साथ, गुरमुख बण संग कवण निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हुक्मे अंदर लोकमात पुरख अबिनाशी खोल्ह ताक, झाती एका वार पुवाइंदा। सारे मारन नेत्र झाकी, झलक आपणी ना किसे दिखाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी राती, झूठी रैण अन्धेरा छाईआ। साचा मिले ना कोए साकी, मदिरा जाम पीवे सर्ब लोकाईआ। आत्म चाढ़े ना कोई घाटी, नौ दुआरे रोवण मारन धाहीआ। राए धर्म मंगे बाकी, चित्तर गुपत हिसाब वखाईआ। लाड़ी मौत लभ्भे साथी, लख चुरासी लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क मनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेख लोकमात, आपणा मुख छुपाया। जुग जुग दस्स के आए साची गाथ, अक्खर अक्खर जगत पढ़ाया। अन्त ना कोए सुहेला बिन पुरख समराथ, सगला संग ना कोए निभाया। गुर का शब्द ना रख्या किसे याद, मनमति आपणा राह चलाया। वेले अन्त ना पुछे कोई वात, गुर अवतार बैठे मुख भुवाया। पुरख अबिनाशी लख चुरासी तेरी दात, तेरी वंड वंडाया। लोकमात कट के आए वाट, तेरा नाउँ सुणाया। नानक कहे मैं लेखा चुक्कया जात पात, ऊँच नीच ना कोए वखाया। गोबिन्द कहे मैं ग़रीब निमाणयां बणाया सज्जण साक, झीवर छींबे नाई गोद बहाया। कलयुग जीव भुल्ले

भविख्त वाक्, पुरख अकाल ना किसे मनाया। माया ममता विके वाट, करता कीमत कोए ना पाया। अन्तिम डूँग्घे सुट्टे खात, लख चुरासी गेड़ दुवाया। जन भगतां पुछे आपे वात, कर किरपा मेल मिलाया। शब्द अगम्मी देवे दात, आपणा हुक्म आप सुणाया। मनमति रहे ना नार कमज़ात, चारे वरनां डेरा ढाहया। आत्म परमात्म सगला साथ, ऊँच नीच ना कोए रखाया। सारे मिल मिल गाओ एका गाथ, सोहँ अक्खर आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर आपणा हुक्म आप वड्याआ। हुक्मे अंदर चुक्के लहिणा, लहणेदार नज़र कोए ना आईआ। हुक्मे अंदर वहण वहणा, रोड़्हे सर्ब लोकाईआ। हुक्मे अंदर ब्रह्मा विष्न शिव मन्नणा कहिणा, मन्न मन्न शुकर मनाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार पीर पैग़म्बरां वखाए आपणे नैणां, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। हुक्मे अंदर भाणा सहिणा पैणा, ना कोई सके सिर उठाईआ। हुक्मे अंदर राजा राणा कोई ना रहिणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। हुक्मे अंदर सूरबीर बलकारी ढैणा, बल आपणा ना कोए धराईआ। हुक्मे अंदर जीव जंत लाड़ी मौत खाए डैणां, घर घर आपणा फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर गुरमुख मिले सतिगुर चरनी बहणा, हरि सतिगुर देवे सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा हुक्म रखे हथ्थ, भेव ना किसे जणाइंदा। गुर अवतार गा गा गए गाथ, गाथा गा गा अन्त ना कोए कराइंदा। खेले खेल पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी धार रखाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल तमाश, बण नटुआ नाच नचाइंदा । जन भगतां होए दासी दास, भगवन सेवक सेव कमाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गृह मन्दिर अंदर खोज खोजाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। कर्म कर्म दी बुझे प्यास, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन मेला इक्को दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। हरिजन वेखे इक्को घर, घर बंक दए वड्याईआ। हरिजन सज्जण लए वर, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। हरिजन चुकाए भय डर, भउ अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला चाँईं चाँईंआ। हरिजन मेला हरि हरि रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। आत्म सेजा इक्क पलँघ, बसन बनवारी आप हंढाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क तरंग, त्रैगुण अतीता आप उडाइंदा। सति सतिवादी इक्क कमंद, चिल्ला गोशे आप चढ़ाइंदा। नर निरँकारा एका छन्द, सो पुरख निरँजण आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे परमानंद, परम पुरख मेल मिलाइंदा। परम पुरख मेल मिलंना, भेव कोए ना पाईआ। साचा घर इक्क वसंना, वसनीक होए सच्चा शहिनशाहीआ। एका राग सुणाए कन्ना, गीत गोबिन्द अलाईआ।

पंच विकारा देवे डंना, डंका एका नाम वजाईआ। कर वसेरा बिन छप्पर छन्ना, महल अटल इक्क बहाईआ। नज़री आए श्री भगवंना, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आपणा हुक्म हरि जू आपे मन्ना, मन्न मन्न आपणा सीस झुकाईआ। साचा हुक्म देवे जट्ट धन्ना, ग़रीब निमाणयां नाल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम बण के जट्ट जात पात दा मेटणा बन्ना, नाम हल्ल इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल दो जहान, कलयुग अन्त अन्त आपणा हुक्म आप वरताईआ।