पुस्तकालयभाग ११

१० चेत २०१९ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

हुक्मे अंदर तख्त राज, राज योग हुक्मी खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर ब्रह्मण्ड काज, ब्रह्म ब्रह्माद हुक्मे अंदर फिराइंदा। हुक्मे अंदर लख चुरासी साजन साज, घट घट अंदर आपणा हुक्म वरताइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण रखे लाज, गुर अवतार हुक्मे अंदर आप फिराइंदा। हुक्मे अंदर शब्द अगम्मी सुणाए अवाज़, नाद धुन राग हुक्मे विच अल्हाइंदा। हुक्मे अंदर खेल तमाश, दो जहान श्री भगवान मंडल मण्डप रास हुक्मे विच पुआइंदा। हुक्मे अंदर सूरज चन्द प्रकाश, मंडल मण्डप दीप लोआं हुक्मे विच डगमगाइंदा। हुक्मे अंदर पृथ्मी आकाश, धरत धवल जल जल बिम्ब हुक्मे विच उपजाइंदा। हुक्मे अंदर आदि जुगादि करे बन्द खुलास, लख चुरासी जून अजून हुक्मे विच फिराइंदा। हुक्मे अंदर घड़े भन्ने करे नास, हुक्मे अंदर फुल फुलवाड़ी बाग बगीचा मात सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्मे अंदर तख्त ताज, तख्त निवासी आपणा हुक्म मनाइंदा। हुक्मे अंदर भूपत राज, राजन राज वेस वटाइंदा। हुक्मे अंदर चलाए जहाज, बण सेवक सेव कमाइंदा। हुक्मे अंदर रखे लाज, भगत भगवन्त दया कमाइंदा। हुक्मे अंदर रिहा भाज, जुग जुग आपणा भेख वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप वरताइंदा। हुक्मे अंदर राग नाद, हुक्मे अंदर धुन शनवाईआ। हुक्मे अंदर कन्त सुहाग, हुक्मे अंदर रंडेपा आप हंढाईआ। हुक्मे अंदर बण वैराग, वैरागी आपणा खेल कराईआ। हुक्मे अंदर कर त्याग, त्रैगुण अतीता बैठा मुख छुपाईआ। हुक्मे अंदर जाए जाग, आलस निंद्रा हुक्मे विच रखाईआ। हुक्मे अंदर पंज तत्त काया लाए भाग, गुर पीर अवतार प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर जोती नूर जगे चिराग, घट घट दीप करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर दुरमति मैल धोवे दाग़, हुक्मे अंदर ममता मोह मोह फसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप वरताईआ । हुक्मे अंदर देवत सुर, सुरपति हुक्मी सेव

कमाइंदा। हुक्मे अंदर बल ज़ोर, बल बावन वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर अगम्मी डोर, शब्दी शब्दी तन्द बंधाइंदा। हुक्मे अंदर चढ़े घोड़, सच सिँघासण आसण लाइंदा। हुक्मे अंदर जाए बौहड़, लोकमात फेरा पाइंदा। हुक्मे अंदर लख चुरासी वेखे मिट्ठा कौड़, काया कवरी फोल फुलाइंदा। हुक्मे अंदर जन्म जन्म दी लग्गी बुझाए औड़, जन भगतां अमृत मेघ बरसाइंदा । हुक्मे अंदर दो जहानां रिहा दौड़, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। हुक्मे अंदर सचखण्ड दुआरे लाए एका पौड़, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। हुक्मे अंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। हुक्मे अंदर राग गीत, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। हुक्मे अंदर खेल अनडीठ, अनडिठड़ी आप वखाईआ। हुक्मे अंदर आपणी रीत, पुरख अबिनाशी आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप मनाईआ। साचा हुक्म आपे मन्न, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। सरगुण कहे धन्न धन्न, रसना जिह्वा नाल मिलाइंदा। आपणा बेड़ा ल्या बन्न्ह, बण खेवट पार लगाइंदा। वसणहारा पंज तत्त तन, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। सरगुण हो के सरगुण देवे डंन, निरगुण आपणा हुक्म वरताइंदा। सरगुण नाद सरगुण कन्न, निरगुण आपणा नाम जणाइंदा। आपे घड़े लए भन्न, घड़न भन्नण आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप मनाइंदा। हुक्म मनाए श्री भगवान, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार सीस झुकान, निउँ निउँ सरन सरनाईआ। दाता दानी देवे दान, नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। लोकमात सारे गाण, वाहवा वड्डी तेरी वड वड्याईआ। सच संदेसा धुर फ़रमाण, एका वार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे आपणा खेल वरताईआ। हुक्मे अंदर धुर फ़रमाणा, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। हुक्मे अंदर चारे खाणी गाए गाणा, गा गा अन्त ना कोए कराइंदा। हुक्मे अंदर राजा राणा, शाह सुल्तान सीस निवाइंदा। हुक्मे अंदर मन्नणा भाणा, हरि भाणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर आपणा सीस झुकाइंदा। हुक्मे अंदर तख्त चढ़ आपणा बल धराईआ। हुक्मे अंदर सरनी पढ़, सीस सीस निवाईआ। हुक्मे अंदर अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। हुक्मे अंदर मंगे वर, दोए जोड़ झोली डाहीआ। हुक्मे अंदर आपे पढ़, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर मन्ने डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपणे उपर लगाईआ। आपणा हुक्म देवे आप, आपणी दया कमाइंदा। आपणे हुक्म अंदर जपे जाप, आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। आपणे हुक्मे अंदर करे वड प्रताप, जोती शब्दी खेल कराइंदा। आपणे हुक्मे अंदर बणे माई बाप, पिता पूत गोद सुहाइंदा। आपणे हुक्मे अंदर करे पूजा पाठ, बिन रसना जिह्वा गुण गुण गाइंदा। आपणे हुक्मे अंदर करे

प्रकाश, अजूनी रहित नूरो नूर डगमगाइंदा। आपणे हुक्मे अंदर खेले खेल खेल तमाश, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। आपणे हुक्मे अंदर पूरी करे आस, गुर अवतार आपणी झोली पाइंदा। आपणे हुक्मे अंदर घट घट अंदर रखे वास, लख चुरासी आपणा बन्धन पाइंदा। आपणे हुक्मे अंदर पवणी पवण चले स्वास, रसना जिह्वा नाल मिलाइंदा। आपणे हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण बणाए साक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपणे सिर रखाइंदा। आपणा हुक्म आपे दे, आपे सीस झुकाईआ। हुक्मे अंदर लाए नेंह, साचा संग आप निभाईआ। हुक्मे अंदर अमृत बरसे मेह, मेघला आपणी इच्छया लए प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर लख चुरासी करे थेह, जगत ठीकर भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म सिर आपणे आप चलाईआ। आपणे सिर आपणा हुक्म हरि जगदीस, आदि जुगादि लगाइंदा। जुग जुग आपणा पीसन पीस, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात चक्की आप चलाइंदा। खाणी बाणी जगत हदीस, रसना जिह्वा आप सुणाइंदा। शाह सुल्तानां राज राजानां हुक्मे अंदर ताज पहनाए सीस, हुक्मे अंदर अन्तिम ख़ाकी ख़ाक मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपे मन्न, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। आपणा हुक्म मन्ने निरँकार, सद भाणे विच समाईआ। साचा हुक्म देवे सच्ची सरकार, शब्दी शब्द शब्द उठाईआ। धुर फ़रमाणा इक्क जैकार, विष्न ब्रह्मा शिव दए हिलाईआ। बोध अगाधी हो उज्यार, त्रै त्रै लेखा दए मुकाईआ। साची साखी विच संसार, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा बाकी अन्तिम वार, लख चुरासी दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हुक्मे अंदर गुर अवतार सेव कमाईआ। आपणा हुक्म देवे बलवाना, बल आपणा आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवाना, हर घट बैठा आसण लाईआ। जोधा सूरबीर मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप वखाईआ। आदि जुगादी साचा कान्हा, सति सरूपी वड वड्याईआ। निहकर्मी कलयुग कर्म रखाए आपणे भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। प्रगट हो श्री भगवाना, सब दा लेखा दए चुकाईआ। आपणे हथ्थ रखे आवण जाणा, जीवण मरन खेल कराईआ। हरिजन वेखे चतुर सुजाना, नाम ज्ञाना इक्क समझाईआ। भगत भगवन्त कर प्रधाना, धुर परवाना हथ्थ फड़ाईआ। हुक्मे अंदर सच निशाना, लोकमात मात झुलाईआ। हुक्मे अंदर भगत मकाना, साढे तिन्न तिन्न वंड वंडाईआ। छत्ती जुग लेखे लाणा, राग छतीसा नाल मिलाईआ। हुक्मे अंदर प्रगट हो श्री भगवाना, आपणा हुक्म आप चलाईआ। हुक्मे अंदर चार जुग चौकड़ी देदां रिहा ज्ञाना, आपणा नाउँ आप समझाईआ। हुक्मे अंदर कलयुग अन्तिम खेल करे महाना, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। आपणा हुक्म सुणाए आ, औदा जांदा नज़र

ना आइंदा। निहकलंक जामा पा, जन भगतां कलंक आप मिटाइंदा। रामा कृष्ना चरना हेठ रखा, चरन कँवल कँवल समझाइंदा। हुक्मे अंदर ईसा मूसा मंगण पनाह, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। नानक निरँकार तू ही तू ही रिहा गा, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। हुक्मे अंदर गोबिन्द पुरख अकाल रिहा ध्या, इक्को इक्को ओट वखाइंदा। हुक्मे अंदर खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराणी अंज़ील कुरानी लेखा गया लिखा, लिख लिख लेख आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर पीर पैग़म्बर सेवादार बणाए आप ख़ुदा, ख़ालक ख़लक सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप मनाइंदा। धुर फ़रमाणा मन्नणा पैणा, हरि जू हरि हरि आप सुणाईआ। पुरख अबिनाशी साचा कहिणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चार जुग दा देणा देणा, लहिणा अगला आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे नेत्र वेखो नैणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सूरबीर बलवाना लोकमात अन्तिम ढहणा, ना कोई सके बल वखाईआ। लाड़ी मौत खाए डैणां, घर घर आपणा डौरू वाहीआ। चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी भगत भगवन्त इक्को रहिणा, दूसर मिले ना कोए वड्याईआ। भाणा सब नूं सहिणा पैणा, पुरख अबिनाशी हुक्म वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सब ने कहिणा, जै जै जैकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण आपणा हुक्म सरगुण रिहा मनाईआ।

१० चेत २०१९ बिक्रमी दारा सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर

हुक्मे अंदर गुण भरपूर, गुणवन्ता खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण नूर, नूर नुराना डगमगाइंदा। हुक्मे अंदर लेखा जाणे नेड़े दूर, दो जहानां फेरा पाइंदा। हुक्मे अंदर प्रगट होए ज़ाहर ज़हूर, ज़ाहरा आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि हरि नाउँ, सो पुरख निरँजण आप वरताईआ। लेखा जाणे अगम्म अथाहो, बेपरवाह वड्डी वड्याईआ। सच संदेसा पिता माउ, पूत सपूता आप समझाईआ। भगत भगवन्त जुग जुग उठाए फड़ फड़ बांहों, आत्म ज्ञान ध्यान लगाईआ। सरन सरनाई देवे सच्चा थाउँ, थान थनंतर इक्क वखाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काउं, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आपणा नाम समझाईआ। साचा नाम हरि निरँकार, जुग जुग आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण पावे सार, वेस अनेक वटाइंदा। सेवक सेवा गुर अवतार, लोकमात बूझ बुझाइंदा। पंज तत्त काया हो उज्यार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। निर्मल दीआ कर उज्यार, काया मन्दिर आप जगाइंदा। बन्द ताकी खोल्ह किवाड़, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। अनहद

शब्द सच्ची धुन्कार, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। अमृत आत्म ठंडा ठार, सर सरोवर इक्क नुहाइंदा। स्वच्छ सरूपी दरस अपार, आत्म सेजा आप वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। हुक्मे अंदर सर्ब संसार, लख चुरासी बन्धन पाइंदा। हुक्मे अंदर वेद चार, ब्रह्मा वेता मुख सलाहइंदा। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत दए अधार, गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर अञ्जील कुरान, काया कुरा वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर गुर गुर बाणी बोल जैकार, जै जैकार नाअरा लाइंदा। हुक्मे अंदर दो जहान वेखे अखाड़, लोआं पुरीआं नाच नचाइंदा। हुक्मे अंदर त्रैगुण माया अग्नी हाढ़, तत्तव तत्त तत्त जलाइंदा। हुक्मे अंदर सतिगुर गुर करे प्यार, गुर शब्दी बूझ बुझाइंदा। हुक्मे अंन्दर भगत भगवन्त लए उभार, दीनन आपणी दया कमाइंदा। हुक्मे अंदर साचे सन्तां सुरती शब्दी शब्दी सुरत लए उठाल, आलस निंद्रा आपे लाहइंदा। गुरमुखां चले नाल नाल, जुग जुग विछड़ कदे ना जाइंदा। गुरसिखां मार्ग दस्से सुखाल, साची रीती आप चलाइंदा। हुक्मे अंदर काल महांकाल, जुग चौकड़ी सेव कमाइंदा। हुक्मे अंदर चित्रगुप्त आपणा लेखा रिहा वखाल, लिख लिख लेख सर्ब जणाइंदा। हुक्मे अंदर राए धर्म अठ दस वखाए जगत धर्मसाल, अठारां दस मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाल, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गेड़ा गेड़े विच वखाइंदा। जुग जुग गेड़ा हरि निरँकार, जुग करता आप रखाईआ। नौ नौ चार उतरे पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर गए हार, हरि का अन्त कोए ना पाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह गए पुकार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जुग जुग सिख्या दे विच संसार, साची सिख्या इक्क वखाईआ। कागद कलम नाल प्यार, लिख लिख शाही लेख बणाईआ। निरगुण सरगुण कर पसार, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। रसना जिह्वा दे अधार, बाणी बाणी रूप वटाईआ। सिफ्त सलाही सिफ्त कराए अगम्म अपार, सेवक साची सेव लगाईआ। पहलों देवे दरस दीदार, दूजे आपणा राह चलाईआ। तीजे देवे नैण उग्घाड़, चौथे चौथे पद वड्याईआ। पंचम नाद शब्द धुन्कार, छेवें छप्पर छन्न छुहाईआ। सत्तवें सति सतिवादी कर प्यार, सति पुरख निरँजण मेल मिलाईआ। नज़री आए इक्क अकाल अजूनी रहित बेमिसाल, जोती जाता डगमगाईआ। जुग चौकड़ी हल्ल करे आप सवाल, दूसर संग ना कोए रखाईआ। भगत भगवन्त आपे भाल, लख चुरासी विच्चों लए उठाईआ। दीपक संग दीपक बाल, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। लेखा चुक्के शाह कंगाल, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, घर सतिगुर वसे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाईआ। दया कमा वजाए

डंका, एका नामा नाम जणाइंदा। दूई द्वैती मेटे शंका, शरअ शरीअत ना कोए वखाइंदा। आपे फेरे मन का मणका, मन वासना ना कोए रखाइंदा। लेखा जाणे जीव जन का, घट एका रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप उठाइंदा। साचे भगतां देवे माण, निमाणयां गले लगाईआ। पूरब लहिणा कर्म पछाण, नेत्र नैणां दए दरसाईआ। हरि का लेखा गा ना सके ज़बान, बेज़बां करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे होए सहाईआ। हरिजन सहायक होवे आप, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मन वासना मेटे पाप, अपराधी गले लगाइंदा। रसना जिह्वा जपाए जाप, बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। अंदर वड़ वड़ करे पाठ, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। घर सरोवर मारे ठाठ, अठसठ तीर्थ मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, आपणी दया कमाईआ। मन वासना करे ख़ुआर, मति मतवाली रहिण ना पाईआ । बुध बिबेकी एका वार, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। त्रैगुण माया सेक ना लाए विच संसार, अग्नी तत्त ना कोए जणाईआ। नाम अमोलक वस्त दए भण्डार, सतिगुर पूरा आप वरताईआ। गुरसिख मंगण ना जाए किसे दुआर, जिस सतिगुर पूरा मिल्या सच्चा माहीआ। एथे ओथे दो जहानां पैज़ दए स्वार, समरथ पुरख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां आप मिलाईआ। साचे सन्तां मेला जग, जीवण जुगत आप जणाइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ कग्ग, कागों हँस उडाइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाइंदा। आत्म सेजा बहे सज, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार जाए भज्ज, नाम खण्डा इक्क वखाइंदा। जगत तृष्ना मन वासना जाए भज्ज, अभिमान ना कोए वधाइंदा। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा गुरसिख पड़दा देवे कज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। घर मन्दिर सच नगारा जावे वज्ज, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। अमृत प्याए प्याला रज, निझर झिरना आप झिराइंदा। सुरत सवाणी शब्द गुरू कराए हज्ज, घर मेला मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख सच रंगाए रंग, रंगणहार करतारा। आत्म सेजा वेख पलँघ, मेल मिलाए नार कन्त भतारा। अठ्ठे पहर इक्क मृदंग, दिवस रैण वज्जे नगारा। करे खेल सूरा सरबंग, पुरख अबिनाशी एकँकारा। सुखमन टेढी बंक पार लँघ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे नाम सहारा। सच सहारा नाम ओट, एका एक जणाईआ। भाग लगाए काया कोट, कंचनगड़्ह रूप वटाईआ। निर्मल नूर जगाए जोत, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। सतिगुर पूरा इक्को बहुत, गुर गुर घर घर मंगण कोए ना जाईआ। हरिजन आप उठाए आलणयों डिगे बोट, फड़ आपणी

गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेला चाँईं चाँईंआ। गुरसिख मेला आत्म घर, परमात्म दया कमाइंदा। लेखा जाणे नारी नर, नर नरयण वेस वटाइंदा। सुरत सवाणी लए फड़, शब्दी बन्धन आपे पाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। पंच विकारा जाए मर, मर जीवत आपणा भेव चुकाइंदा। इक्को नज़री आए हरि, दूजा इष्ट ना कोए वखाइंदा। जिस जन उपर सतिगुर पूरा किरपा दए कर, तिस आपणी बूझ बुझाइंदा। जरम कर्म मरन डरन दुःख जाए हर, आत्म सुख इक्क वखाइंदा। दरस दिखाए अग्गे खड़, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले बांहों फड़, त्रैभवण धनी पार कराइंदा। थिर घर साचे आपे वड़, शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। सचखण्ड दुआर पौड़े चढ़, चढ़ चढ़ ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग साचे भगत आप तराइंदा। जुग जुग तारे हरि जू भगत, भगतन आपणी दया कमाईआ। लेखे लाए बूंद रक्त, पंज तत्त दए वड्याईआ। निरगुण निराकार आप जणाए आपणी शक्ति, शरअ शरीअत ना कोए रखाईआ। आपणे हथ्थ रखाए वेला वक्त, थित वार ना कोए समझाईआ। आपे घड़े आपे भन्ने आप बणाए बणत, गुरमुख सज्जण आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, श्री भगवन्त जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। गुरसिख गुर गुर गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, मेल मिलाए साची संगत, संगत हरि हरि आपणा डेरा लाईआ। नाता तोड़े भुख नंगत, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। गुरसिख सच्चा बोध अगाधा होए पंडत, जगत विद्या पढ़न किते ना जाईआ। नाता तुट्टे जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज ना कोए फिराईआ। लख चुरासी होए खण्डत, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। मानस जन्म ना होए भंगत, सतिगुर आपणी गोद बहाईआ। प्रभ अग्गे आदि जुगादि जुग जुग सारे करदे मिन्नत, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। गुरसिख विरला करके आए हिम्मत, जगत दुआरा पन्ध मुकाईआ। सतिगुर पूरा चौदां लोकां बाहर वखाए आपणी सम्मत, चौदां तबक चरनां हेठ दबाईआ। पुरख अबिनाशी हरि भगतां संग सदा होए परफुल्लत, फुल फुलवाड़ी मात महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम वर, आदि जुगादि आप रहे अडोलत, गुरसिख अडोल आप रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे अनबोलत, अगला बोलया आपणे लेखे विच छुपाईआ।

१० चेत २०१९ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर

मनी सिँघ आया बुढ्ढा नढ्ढा बाबा, बिहबल रिहा कुरलाईआ। मैं ना जाणा तेरा केडा वड्डा छाबा, जुग चौकड़ी गुर

अवतार विच तुलाईआ। मैं होका देदां रिहा नेड़े नेड़े माझा मालवा दुआबा, तूं ब्रह्मण्डां खण्डां विच रिहा समाईआ। मैं रसना जिह्वा वजौदा रिहा तेरा वाजा, तेरा अनरागी राग हथ्थ कोए ना आईआ। मैं लत्तां पैरां नाल फिरया भाजा, भज्ज भज्ज तेरा पन्ध मुकाईआ। मैं वेख्या तूं मेरा राजा, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त ना पारावार, तेरे अग्गे चले ना कोए चतुराईआ। तेरे अग्गे की चतुराई, चतुर्भुज भेव ना आया। लिख लिख थक्की मेरी कलम शाही, शहिनशाह तेरा राग ना किसे मुकाया। मैं दे दे गया दुहाई, दोहरा इक्को इक्क सुणाया। तूं पर्दा रिहा पाई, तेरा पर्दा ना कोए उठाया। तेरे हथ्थ तेरी वड्याई, मेरा कीता कुछ ना होया राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्त ना पारावर, बेअन्त तेरी वड्याआ। बेअन्त वड्याई मेरे दातार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तेरे दर मेरा विहार, मेरा घर तोहे सुहाईआ। तूं साहिब कन्त मैं कोझी कमली नार, बिन तेरे रंग बसन्त ना कोए चढ़ाईआ। मैं थक्की मांदी विच संसार, बांदी तेरी सेव कमाईआ। चारों कुण्ट फिरा गांदी, तेरा ढोला साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेअन्त तेरा भेव कोए ना पाईआ। तेरा भेव ना जाणे कोए, भेव अभेद रखाया। पहलों आपणे सिर तों लाहे चन्दोए, पड़दा सब दा दए चुकाया। बिन सतिगुर मिले ना किसे ढोए, खाली मन्दिर रहे कुरलाया। बिन सतिगुर चरन फूलनहार किसे गल ना सोहे, तन माटी ख़ाकी कम्म किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त मनी सिँघ देवे वर, तेरा प्रेम प्यार आपणे चरनां विच रखाया। बिन चरनां ना कोए प्यार, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। बिन चरनां ना कोए आधार, जगत आधार ना कोए कराईआ। बिन चरनां ना कोए वपार, दो जहान ना कोए वड्याईआ। बिन चरनां ना कोए सिंगार, जोबन मात ना कोए हंढाईआ। पुरख अबिनाशी आपणा करके सच विहार, भेव ना किसे जणाईआ। फूलन माला गुंद गुंद हार, गुरसिखां हथ्थ फड़ाईआ। अछल छल करके अक्खां साम्हणे आप निरँकार, वस्त अमानत इक्क रखाईआ। सोलां मग्घर बीस दस सिँघ मनजीता कर त्यार, सदा अतीता इक्क वखाईआ। किसे भेव ना आया की करके गया बण ठग्ग चोर यार, चोरी करदा नज़र किसे ना आईआ। खाली करके गया भाडे घड़े घुम्यार, काची माटी ठीकर कम्म किसे ना आईआ। एथो चुक्या ओथे रख्या आपणा कीता सच विहार, नानक पूरी आस कराईआ। हरि गोबिन्द खिच्च के गया लकार, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। शब्द विचोला बणे आप निरँकार, तोल तोले सच्चा माहीआ। पड़दा ओहला रखे विच संसार, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मनी सिँघ तेरी लज्जया पत्त आप रखाईआ। मनी सिँघ

वेख मार ध्यान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। तेरे संगी साथी भगवन्त कर परवान, आपणे रंग रंगाइंदा। दरगाह साची दा सच निशान, लोकमात आप चढ़ाइंदा। सचखण्ड दा सच मकान, भगत दुआर आप बणाइंदा। अंदर बाहर बैठ भगवान, बण सेवक सेव कमाइंदा। तेरा लेखा कर प्रधान, लेखे आपणे विच रखाइंदा। शब्दी मेला तेरा करे आण, पंज तत्त ना कोए वड्याइंदा। चरन कँवल दे के जाए इक्क ध्यान, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। अग्गे दूजा गुरू ना रहे कोई विच जहान, गुरुआं पीरां सद सद पिछला लेखा सर्ब मुकाइंदा। फेर आ के देवे तैनूं माण, आपणा माण वधाइंदा। बिन नेत्रां कर पछाण, बिनां अक्खीआं रंग वखाइंदा। बिन रसना बोल फ़रमाण, बिन दन्दां मुख सलाहइंदा। पंचम जेठ चन्द चन्दोआं देणा ताण, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। बिन हरि चरन किसे मिले ना कोई माण, अभिमान कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आपणे विच रखाइंदा।