पुस्तकालयभाग ११

१० चेत २०१९ बिक्रमी गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड उसमां ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण साहिब सुल्तान, आदि जुगादि समाइंदा। हरि पुरख निरँजण हुक्मरान, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। एकँकारा वड बलवान, शाहो भूप आपणा बल आप धराइंदा। आदि निरँजण खेल महान, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता गुण निधान, भेव अभेदा भेव रखाइंदा। श्री भगवान सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल करे करतारा, अनुभव आपणी धार चलाईआ । आपणी इच्छया भर भण्डारा, साची वस्त आप वरताईआ। आपणा मन्दिर खोल्ह दुआरा, सचखण्ड साचा आप बणाईआ। छप्पर छन्न ना चार दीवारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सच सिँघासण अगम्म अपारा, अलख अगोचर आप बणाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, राज राजान सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, ऊँच अगम्म भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, निरगुण निरवैर निरँकार अजूनी रहित रूप वटाइंदा। जोती जोत प्रकाश प्रकाश आपे बला, नूर नूर नूर समाइंदा। सच संदेस नर नरेश एका घल्ला, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। आसण सिँघासण पुरख अबिनाशन एका मल्ला, पावा चूल ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर

सोभावन्त, सतिगुर पूरा आप सुहाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, निरगुण आपणी धार चलाईआ। पुरख अकाल महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोए रखाईआ। आप बणाए आपणी बणत, घाड़त साची लए घड़ाईआ। रूप धराय नारी कन्त, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा साचा माण, सतिगुर पूरा आप रखाइंदा। कर खेल श्री भगवान, आपणी खेल आप जणाइंदा। दाता दानी हो मेहरवान, वस्त आपणी झोली पाइंदा। जोती जाता वड बलवान, बल आपणा आप रखाइंदा। दाई दाया खेल महान, सेवक सेव सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा साचा घर, हरि जू हरि हरि आप उपाइंदा। निरगुण निरवैर अंदर वड़, दर घर साचा आप सुहाइंदा। साचे तख्त आपे चढ़, तख्त निवासी आसण लाइंदा। सीस जगदीस ताज धर, रूप अनूप वटाइंदा। हुक्मी हाकम आपे कर, निउँ निउँ सीस आप झुकाइंदा। दर दरवेश आपे बण, आपणी अलख जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा एका एक, आदि पुरख बणाईआ। एकँकारा आपे रखे आपणी टेक, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। आपणे नेत्र आपा लए पेख, पेखणहारा आप हो आईआ। ना कोई लेखा ना कोई लेख, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। आपे नर आप नरेश, नर नरायण बेपरवाहीआ। वसणहारा साचे देस, दरगाह साची धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची बणत बणाईआ। बणाए बणत आप बनवारी, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। निर्मल दीआ जोत कर उज्यारी, नूरो नूर डगमगाइंदा। करे खेल अगम्म अपारी, बेपरवाह आपणा राह चलाइंदा। महल अटल उच्च मनारी, सोभावन्त आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दुआरा वड्डा वड, सो पुरख निरँजण आप वड्याइंदा। आपणे विच्चों आपा कढ्ढ, हरि आपे वेख वखाइंदा। आपे जाणे पार हद्द, किनारा नज़र किसे ना आइंदा। आपे तख्त बहे सज, साचा तख्त आप वड्याइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे हरि निरँकारा आपणा मता आप पकाइंदा। साचा मता हरि निंरकार, सचखण्ड निवासी आप पकाईआ। इक्क इकल्ला बण गंवार, बैठा आसण लाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, साची वस्त आप वरताईआ। निरगुण निरगुण करे प्यार, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। निरगुण नारी कन्त भतार, निरगुण सेज सुहञ्जणी आप हंढाईआ। निरगुण वसे सचखण्ड सच्चे घर बार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल करनेहारा, करता पुरख दया कमाइंदा। आपणे अंदर

बण वणजारा, साचा हट्ट इक्क चलाइंदा। साची वस्त वस्त हरि थारा, निरगुण आपणी आप टिकाइंदा। निरगुण मेला निरगुण चेला निरगुण खेल एकँकारा, अकल कल आपणी आप प्रगटाइंदा। निरगुण वस्त निरगुण भण्डारा, निरगुण होए देवणहारा, निरगुण झोली अग्गे डाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड तमाशा पुरख अबिनाशा निरगुण निरगुण आप कराइंदा। निरगुण खेल पुरख अगम्म, भेव कोए ना पाइंदा। करे वेस श्री भगवन, रूप अनूप आप वटाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वसाइंदा। सचखण्ड दुआरा जाए वस, सो पुरख निरँजण आप वसाईआ। हरि पुरख निरँजण पूरी करे आस, एकँकार वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि निरँजण कर प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अबिनाशी करता हो हो दास, सेवक बण बण सेव कमाईआ। श्री भगवान वसे साथ, सगला संग आप निभाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे खेल तमाश, खेलणहारा आप हो जाईआ। साचे मन्दिर आपणी रास, निरगुण निरगुण आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड वसे आप निरँकारा, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादी हो उज्यारा, रूप अनूप आप वटाइंदा। अलख अगोचर बेपरवाह जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यारा, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। दाई दाया खेल न्यारा, करे कराए करनेहारा, करता पुरख पुरख कराइंदा। जननी जन बण सच्ची सरकारा, पूत सपूता करे प्यारा, पिता पूत खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अबिनाशी अचुत्त, शब्दी जाए साचा सुत, साची गोद आप बहाइंदा। शब्दी सुत गोद सहारा, सतिगुर पूरा आप रखाईआ। निरगुण निरगुण करे प्यारा, निरगुण पिता निरगुण माईआ। करे कराए सच विहारा, बिवहारी वड वड्याईआ। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, आपणी सेवा आप कमाईआ। प्रकाश विच्चों प्रकाश दे आधारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत दए वड्याईआ। शब्दी सुत हरि छोटा बाला, पुरख अबिनाशी आप प्रगटाइंदा। थिर घर बहाए सच्ची धर्मसाला, चार दीवार ना कोए रखाइंदा। आदि पुरख चली अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पाइंदा। सदा सुहेला वसे नाला, विछड़ कदे ना जाइंदा। साचा मार्ग दस्स सुखाला, भेव अभेद खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत आप उपजाइंदा। शब्दी सुत कर प्यार, हरि सतिगुर खेल कराईआ। आपणी इच्छया आपे धार, कर किरपा मेल मिलाईआ। जननी जन अगम्म अपार, दाई दाया सेव कमाईआ। थिर घर दरबारे आपे वाड़, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादि करे प्रितपाल, प्रितपालक वड गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, साचे सुत सुत समझाईआ। साचे सुत देवे ज्ञान, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। साचे सुत देवे ध्यान, हरि जू एका ध्यान जणाइंदा। साचे सुत देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साचे सुत देवे निशान, सति निशाना इक्क वखाइंदा। साचे सुत देवे पहचान, स्वच्छ सरूपी रूप आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत आप उठाइंदा। शब्दी सुत जाए उठ, सचखण्ड निवासी आप उठाईआ। आदि पुरख अबिनाशी करता जाए तुट्ठ, अजूनी रहित होए सहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर वज्जे सच वधाईआ। थिर घर वज्जे साचा वाजा, वजावणहारा आप वजाइंदा। करे खेल ग़रीब निवाज़ा, भेव कोए ना पाइंदा। भूपत भूप राजन राजा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा पड़दा आप उठाइंदा। पूत सपूता साजण साजा, बाल अञ्याणा आप जगाइंदा। आपे रच रच आपणा काजा, आपे ख़ुशी वखाइंदा। आपे सचखण्ड निवासी थिर घर फिरे भाजा, आपणी अलख आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणा आप खुल्हाइंदा। थिर घर साचा गया खुल्ह, हरि जू आप खुल्हाया। आप उपाई आपणी कुल, शब्दी वेस वटाया। आपे खेल करे अतुल, तोल सके ना कोए राया। आपे होए सदा अभुल्ल, भुल्ल कदे ना जाया। आपे होए सदा अडुल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप सुहाया। सचखण्ड सुहाए आप निरँकारा, निरगुण आपणा नूर धराईआ। थिर घर खोल्ह आप किवाड़ा, शब्दी सुत दए वड्याईआ। हुक्मी हुक्म सति जैकारा, सति सतिवादी आप सुणाईआ। मेरा तेरा इक्क सहारा, एका घर वज्जे वधाईआ। तेरा मेरा एका नाअरा, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाईआ। तेरा मेरा इक्क पसारा, पसर पसारी रिहा समझाईआ। तेरा मेरा इक्क अखाड़ा, निरगुण निरगुण नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द दए वड्याईआ। देवे माण पुरख अबिनाशा, आपणी दया कमाइंदा। सचखण्ड निवासी पाए साची रासा, थिर घर आपणा खेल कराइंदा। तेरे अन्तर करे वासा, आपणा मेल मिलाइंदा। कर कर मेला शाहो शाबाशा, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। सुत दुलारे तेरी करे पूरी आसा, निरासा रूप ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा साचा गीत, बोध अगाधी हरि जणाइंदा । शब्दी सुत तेरी रीत, पुरख अबिनाशी आप चलाइंदा। चरन सरन सच प्रीत, प्रीतीवान आप बन्नाइंदा। खेल कराए इक्क अनडीठ, नेत्र नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी सिख्या आप समझाइंदा। आदि पुरख देवे सिख्या, लेखा आपणा आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी पाए भिच्छया,

भिखक झोली आप भराइंदा। आप वंडाए साचा हिस्सया, हिस्सा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द सुत समझाइंदा। शब्दी सुत दोए जोड़ कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं साहिब सुल्तान तेरा अन्त ना पारावार, हउँ बालक भेव ना आइंदा। कर किरपा चरन कँवल दे प्यार, एका तेरी ओट रखाइंदा। तेरे हुक्मे अंदर करां कार, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। तूं साहिब सुल्तान परवरदिगार, बेऐब आप अख्वाइंदा। मुकामे हक़ तेरा पसार, नूर नूराना डगमगाइंदा। मैं बरदा चाकर सेवादार, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी किरपा देणी कर, तेरे अग्गे सीस झुकाइंदा। तेरे चरनां सीस अग्गे रख, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, मैं चलां तुध रज़ाईआ। तूं मेरा नूर कीता प्रतख, बण मेरा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी किरपा देणी कर, इक्को तेरी ओट तकाईआ। इक्को तेरी आस, मेरे हरि परवरदिगारा। सदा वसां तेरे पास, मोहे भाए तेरा दुआरा। तेरे दरस बुझे प्यास, तेरा नूर ठंडा ठारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, थिर घर वसदा रहे दुआरा। थिर घर मेरा वसे दुआर, शब्दी मंग मंगाइंदा। तेरे चरन धूढ़ी मंगा छार, मस्तक टिक्का इक्क लगाइंदा। तेरा नाउँ गीत सुहागी गावा वार, नाउँ निरँकारा इक्क सलाहइंदा। सचखण्ड वेखां तेरा दीदार, नेत्र नैण नैण मिलाइंदा। तूं साहिब सच्चा बख्शणहार, तेरा भेव कोए ना आइंदा। मैं बाल अञ्याणा सुत दुलार, तेरे चरनां सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए भाइंदा। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आपणी दया कमाईआ। तेरी सदा सदा करां प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। तूं उपज्या मेरा लाल, लालण मेरी गोद सुहाईआ। मैं मार्ग दस्सां इक्क सुखाल, हरिबर तेरा नाउँ वड्याईआ। थिर घर वसदी रहे तेरी धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क बणाईआ। दीपक दीआ दिता बाल, ना सके कोई बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका गुण समझाईआ। एका गुण पुरख अकाला, आदि आदि जणाया। तेरा मार्ग दस्सां सुखाला, आपणा भेव खुल्हाया। तेरी गोद बहावां लाला, विष्न ब्रह्मा शिव नाउँ धराया। करां खेल इक्क निराला, एकँकारा रिहा सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत सुत वड्याआ। शब्दी सुत सुण बाल निधान, हरि जू आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दिता दान, त्रै त्रै तेरी झोली पाइंदा। त्रै त्रै करन इक्क ध्यान, एका राह वखाइंदा। करे खेल श्री भगवान, तेरी महिमा आप जणाइंदा। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंचम मेला मेल मिलाइंदा। शब्दी शब्द धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क अल्हाइंदा। विष्नूं विश्व लए पछाण, पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वंड

वंडाइंदा। शंकर करे इक्क कल्याण, सुन्न अगम्म धूआँधार फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क लगाइंदा। साची सेवा सुत दुलारे, हरि जू हरि हरि आप लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यारे, त्रै पंज मेल समझाईआ। लख चुरासी भाण्डे घड़ बण ठठयारे, घट घट आपणा रूप समाईआ। चारे खाणी कर वणजारे, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रंग रंगाईआ। चारे बाणी बोल जैकारे, चारों कुण्ट कुण्ट सुणाईआ। चारों जुग कर पनिहारे, लोकमात सेव कमाईआ। चार वरन दे सहारे, चार यारी गंढ्ढ पुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा आदि पुरख एका वार सुणाईआ। आदि पुरख सच संदेसा, एका वार जणाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोआं वसा देसा, गगन मंडल तेरा राग सुणाइंदा। खाणी बाणी बण नरेशा, नर नरायण भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क समझाइंदा। साची सेवा जाणा लग्ग, हरि हरि आप जणाइंदा। हुक्म वरताए सूरा सरबग, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। लख चुरासी नाता तोड़ जग, जागरत जोत जोत मिलाइंदा। त्रैगुण माया अग्नी अग्ग, तत्तव तत्त तत्त प्रगटाइंदा। निरगुण सरगुण अंदर बहे सज, नव नौ खेल आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क अल्हाइंदा। सच संदेसा एका वार, हरि हरि आख सुणाया। लख चुरासी कर त्यार, धरत धवल दए बहाया। जल बिम्ब पाए सार, नीर सरोवर आपणा भेस वटाया। रवि ससि कर उज्यार, किरन किरन नाल चमकाया। ज़िमीं असमान वेख अखाड़, ब्रह्मण्ड खण्ड नाच नचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क लगाया। साची सेवा कर परवान, हरि शब्द ख़ुशी मनाइंदा। तेरा झुलावां सच निशान, दो जहानां आप वखाइंदा। लख चुरासी जीव जहान, जीवण जुगत जुगत जणाइंदा। खाणी बाणी हो प्रधान, लोकमात वंड वंडाइंदा। आपणा भेव दस्स भगवान, कवण दुआरे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। तेरे अग्गे मंगां मंग, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। जुग चौकड़ी वंडां वंड, लख चुरासी खेल महाना। गीत सुहागी सुणावां छन्द, अनरागी राग तराना। लेखा जाणा बत्ती दन्द, रसना जिह्वा नाल ज़बाना। कर प्रकाश वेखां सूरज चन्द, धरत धवल आकाश ज़िमीं असमाना। लख चुरासी पावां बन्द, बन्दीखाना इक्क वखाना। दो जहानां रखा कंध, करां खेल जगत महाना। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड आपे वंड, हुक्मी हुक्म दयां परवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे सीस झुकाना। दर तेरे झुकया सीस, मेरे सतिगुर सच्चे मीता। एका दे सच असीस, मैं चलावां तेरी रीता। इक्क पढ़ावां धुर हदीस, इक्क जपावां तेरा नामा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान हो मेहरवाना। मेहरवान दयाल प्रभ मीता, आपणी दया कमाइंदा। शब्द सुत तेरी साची रीता, जुग चौकड़ी आप चलाइंदा। आपणा नाम सुणाए अनडीठा, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप समझाइंदा। साची धार सुण कन्न ला, हरि जू हरि जणाईआ। जुग जुग बणां मात मलाह, रूप अनूप वटाईआ। गुर अवतार नाउँ धरा, जीव जंत सेव कमाईआ। नाउँ निधाना आपे गा, लख चुरासी करां पढ़ाईआ। तेरा मार्ग देवा ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाईआ। रहिम कमाए हरि रहिमान, रहिमत आपणी आप जणाइंदा। तेरा खेल दो जहान, हरि शब्दी आप वखाइंदा। लोकमात रखाए तेरा माण, आपणा माण ना कोए जणाइंदा। गुर गुर रूप हो प्रधान, तेरा नाद वजाइंदा। ब्रह्मा वेता देवे इक्क ज्ञान, नेत्र नैण नैण इक्क खुल्हाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। चारे वेदां कर वख्यान, चारे जुग सोभा पाइंदा। शास्त्र सिमरत दे ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीव प्राणी दे प्राण, पवण सुआसी खेल महान, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। निरगुण सरगुण शब्दी धार, हरि नामे डंक वजाईआ। लिख लिख लेखा जुग चार, चार वेद करे पढ़ाईआ । शास्त्र सिमरत कर त्यार, पुराण अठारां नाल वड्याईआ। गीता ज्ञान कर उधार, अठ दस बन्धन पाईआ। अञ्जील कुरान खोल्ह किवाड़, तीस बतीसा ढोला गाईआ। खाणी बाणी कर पसार, पसर पसारी वेख वखाईआ। लख चुरासी करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म दए सहार, ईश जीव करे कुड़माईआ। लेखा जाणे जुग जुग चार, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। नव नौ खेल वेखे अखाड़, चार चार आपणा नाच नचाईआ। नव नौ चार दए आधार, जगत अधारी एका माहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बण बण सेवादार, चाकर आपणी सेव कमाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी आवे जावे वारो वार, रूप अनूप आप वटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना पायण सार, लिख लिख लेख ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर ऊँची कूक कूक करन पुकार, सोहला ढोला इक्क सुणाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। तख्त निवासी एकँकार, साचे तख्त बैठा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर खेल वखाईआ। शब्दी गुर एको दाता, जुग जुग वेस वटाइंदा। लख चुरासी सुणाए गाथा, बोध अगाध आप प्रगटाइंदा। आप चलाए आपणा साका, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सर्बकल आपे समराथा, समरथ पुरख वेस वटाइंदा। समरथ पुरख हरि खेल अपारा, जुग जुग आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करे पार किनारा,

थिर कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे पीर पैग़म्बर गुर अवतारा, सचखण्ड बैठा सच्चा माहीआ। भगत भगवन्त दे सहारा, भगवन आपणी बूझ बुझाईआ। साचे सन्तां खोल्ह किवाड़ा, आत्म ताकी एका लाहीआ। गुरमुखां देवे दरस अपारा, दरसी आपणी दरस दरसाईआ। गरसिखां देवे चरन सहारा, चरन ओट सच्ची सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग औदा रिहा वारो वारा, वेस अनेका रूप वटाईआ। जुग चौकड़ी कर कर पार किनारा, हरि जू आपणी ख़ुशी मनाईआ। आपे घड़े आपे भन्ने आपे होए वेखणहारा, आपे बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाईआ। कार कराए करता पुरख, करनहार अख्वाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता दुःख ना कोए जणाइंदा। लख चुरासी करे परख, हरिजन साचे आप उठाइंदा। बिन नेत्र देवे दरस, बिन अक्खों अक्ख खुल्हाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, सांतक सति सति वरताइंदा। सति सतिवादी इक्क वखाए अदरश, इष्ट आपणा आप जणाइंदा। लेखा जाणे अर्श फर्श, दो जहानां फेरी पाइंदा। जुग जुग तारे पिछला कर्ज़, कर्ज़ा कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत इक्क समझाइंदा। शब्दी सुत सुण कन्न ला, आदि पुरख सुणाया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग निरगुण सरगुण बणे मलाह, बेड़ा लोकमात चलाया। शब्दी शब्द दए सलाह, सलाहकार आप हो जाया। चार वेद शास्त्र सिमरत पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान आप सुणा, राग रागनी राग अल्हाया। खाणी बाणी धुर दी राणी बोध अगाध पड़दा दए चुका, चुक्क आपणा मुख वखाया। चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश, चार कुण्ट उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण, चार जुग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग, चार बाणी परा पसन्ती मद्धम बैखरी दए सुणा, गीत सुहागी अनरागी आपणा राग अल्हाईआ। अन्तिम चौकड़ वेखे आ, एका एकँकारा खेल करा, चौथे पद रिहा समा, एका चौका मेल मिला, चौदां हट्टां वेखे थाउँ थाँ, चौदां तबकां फेरा पाईआ। चौदां विद्या पकड़े बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द रिहा समझाईआ। शब्द सुत दोए जोड़, प्रभ चरनी सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी आदि जुगादि मोहे तेरी लोड़, तुध बिन मेरा काज़ ना कोए कराइंदा। दो जहानां वेखणा दौड़ दौड़, इक्क तेरी ओट तकाइंदा। सचखण्ड लगाउणा सच्चा पौड़, उच्चा डण्डा इक्क बणाइंदा। तेरा रूप ब्रह्मण गौड़, दिस किसे ना आइंदा। मैं तेरा सुत दुलारा घर तेरे जम्मया कौर, एको तेरा टिक्का लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला मेल मिलाइंदा। कवण वेला मेलें आण, मेरे साहिब सच्चे गुसाया। मैं जुग जुग मन्नां तेरी आण, दर तेरे सीस झुकाया। तूं दर्शन देणा आण, मेरी पूरी आस कराया। मैं खेलां खेल विच जहान, निरगुण सरगुण रूप वटाया। तेरा हट्ट चलावां दुकान,

तेरा नाउँ नाउँ वरताया। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, साचे तख्त आसण लाया। कवण वेला होए मेहरवान, मेरा विछोड़ा दए मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, आदि आदि तेरे अग्गे मंग मंगाया। दे दे वर कर इकरार, कौल आपणा आप निभाईआ। जुग चौकड़ी सेवा करां वारो वार, सेवक आपणा नाउँ धराईआ। प्रगट कर गुर अवतार, तेरा नाउँ नाद वजाईआ। पीर पैग़म्बर कर ख़बरदार, कलमा अमाम इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होए सहाईआ। देवे वर हरि निरँकारा, आदि आदि सुणाया। जुग चौकड़ी खेल न्यारा, जुग जुग वेस वटाया। अन्तिम चौकड़ पावे सारा, हुक्मी हुक्म आप जणाया। तेरा रूप वखाए तेई अवतारा, भगत अठारां नाल मिलाया। तेरा नूर ईसा मूसा होए उज्यारा, अहिमद मुहम्मद नाल मिलाया। तेरे नाउँ हक़ जैकारा, हक़ीक़त तेरी दए समझाया। तेरा खेल परवरदिगारा, पर्दानशी नज़र किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाया। आपणा भेव दस्से भगवान, भेव अभेद खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता प्रगट होवे विच जहान, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। सतिजुग कलयुग खेल वेखे आण, वेखणहारा इक्क हो जाईआ। एका नूर वड बलवान, जोती जाता रूप धराईआ। गुर गुर खेल श्री भगवान, सतिगुर पूरा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दए जणाईआ। अन्तिम लेखा हरि करतारा, शब्दी आप जणाइंदा। सतिजुग उपजे अठारां वारा, त्रेता दोए दोए रूप वटाइंदा। द्वापर दोए लाए अखाड़ा, कलयुग आपणा रंग रंगाइंदा । ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी पल्लू आप बंधाइंदा। नानक निरगुण कर त्यारा, पंज तत्त चोला वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, हरि निरँकारा आप सुणाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, सचखण्ड वखाए इक्क दुआरा, चरन कँवल कँवल बहाइंदा। नानक निरगुण करे दीदारा, बिन रसना जिह्वा गाए एकँकारा, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। तेरी कुदरत तेरा पसारा, तूं ख़ुदाई बेऐब परवरदिगारा, राम रहीम तेरा अखाड़ा लख चुरासी चार कुण्ट चार खाणी चार वरन लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा जणाईआ। नानक निरगुण सचखण्ड, सचखण्ड वासी आप बहाइंदा। आपणा नाम देवे वंड, साची वस्त झोली पाइंदा। चार जुग दा भेख पखण्ड, एका वार मिटाइंदा। धुर दरगाही साचा छन्द, सतिनाम पढ़ाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए अनन्द, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। दूई द्वैती भरमां ढाहे कंध, हउमे गढ़्ह आप तुड़ाइंदा। आत्म परमात्म नंगी होण ना देवे कंड, ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती दस दस धार, करे खेल अगम्म अपार, पुरख अकाला दीन

दयाला आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव दस्से खोल्ह, आपणी गाथा आप जणाईआ। चार जुग तोले तोल, तोलणहारा एका माहीआ। कलयुग अन्तिम लख चुरासी नाम मधाणे लए विरोल, जगत रिड़कणा एका पाईआ। सुत शब्द तेरा दुआरा देवे खोल्ह, पुरख अकाल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दए उठाईआ। आपणा पड़दा देवे लाह, किरपा करे गुण निधाना। नानक जोती कर रुशना, खेले खेल जहाना। अन्तिम वेखे चढ़े चाअ, वेस वटाए जोधा सूरबीर बली बलवाना। सुत अनादी एका जा, पंज तत्त देवे सच्चा दाना। गोबिन्द गोबिन्द नाउँ धरा, गोबिन्द पिता गोबिन्द पूत गोबिन्द मेला विच जहाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवाना। श्री भगवान रिहा दस्स, भेव अभेद खुल्हाईआ। शब्दी गुर हो प्रगट, कलयुग डंका दए वजाईआ। सति सतिवादी खोल्हे हट्ट, सति पुरख निरँजण दया कमाईआ। वसणहारा घट घट, गृह मन्दिर अंदर फेरा पाईआ। लख चुरासी वेखे खेल बाज़ीगर नट, बण स्वांगी स्वांग रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। धुर फ़रमाणा एकँकार, एका एक जणाइंदा। जुग जुग संदेसा देवां विच संसार, वाक् भविख्त आप सुणाइंदा। गुर अवतारां खोल्ह किवाड़, पीर पैग़म्बर पड़दा लाहइंदा। धुर दी बाणी धुर दी धार, धुर दा कलमा आप पढ़ाइंदा। धुर दा गुर धुर अवतार, धुर दा नबी रसूल बणाइंदा। धुर दा हुक्म धुर फ़रमाण, धुर दरबारी आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी आपणा कर्म आप कमाइंदा। निहकर्मी करे आपणी कार, करता पुरख भेव ना आईआ। वेद व्यासा दे अधार, पुराण अठारां चार लख हज़ार सतारां सलोक गणाईआ। उच्ची कूक करे पुकार, कलयुग आए अन्तिम वार, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, ना कोई पिता ना कोई माईआ। जुग जुग करता करे ख़बरदार, ईसा मूसा नैण खुल्हाईआ। मूसा कहे मेरा आए परवरदिगार, नूरी जल्वा नूर वखाईआ। मुहम्मद कहे मेरा सांझा यार, रसूल रसूला सच्चा माहीआ। नानक कहे महांबली उतरे आपणी धार, धारों धार लए प्रगटाईआ। गोबिन्द कहे आए पुरख अकाल, अकल कल आपणा रूप वटाईआ। सम्बल वसे धर्मसाल, धर्मसाला इक्क बणाईआ। त्रैगुण माया तोड़े ज़ंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। भगत भगवन्त लए भाल, लख चुरासी फोल फोलाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव खोल्हे भेद, हरि साचा सच जणाइंदा। अन्तिम लेखा चुक्कणा चार वेद, शास्त्र सिमरत पुराण कोए रहिण ना पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान साध सन्त वेखे खेड, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अनभउ प्रकाशा खेल

तमाशा करे अछल अछेद, वल छल्ल आपणी कार कमाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ समुंद सागर वेखणहारा बालू रेत, उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लख चुरासी परखणहारा अंदर वड़ वड़ काया खेत, सरगुण निरगुण आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव दस्से खोल्ह, खोल्हणहार हरि निरँकारा। कलयुग अन्तिम तोले पूरा तोल, तोलणहारा हो उज्यारा। जुग चौकड़ी पूरा करे कीता कौल, भुल्ल ना जाए विच संसारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट होए आप निरँकारा। निरँकार होए प्रगट, परगना आपणा दए जणाईआ। चोदां लोक चौदां तबक चरनां हेठ दबाए झट्ट, सीस सके ना कोई उठाईआ। दो जहानां श्री भगवान वेखे हट्ट, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा फेरा पाईआ। भेव चुकाए तीर्थ तट, किनारा कोए नज़र ना आईआ। नाम नगारे लगाए सट्ट, साचा डंका इक्क वजाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए गणाईआ। लेखा जाणे हरि हरि धार, दूसर भेव कोए ना आइंदा। शब्दी सुत रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी आप जगाइंदा। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, रूप अनूप वेस वटाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, समुंद सागर मस बण बण नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। हरि का अन्त ना पारावर, बेअन्त कह कह गए गुर अवतार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मेला आपणे हथ्थ रखाइंदा। अन्तिम मेला मात कराउणा, हरि सतिगुर आप जणाया। निरगुण निरवैर पुरख अकाल रूप वटाउणा, जोती जामा वेस वटाया। साढे तिन्न हथ्थ बंक दुआरा इक्क सुहाउणा, सम्बल नगरी नाउँ धराया। शब्दी गुर गोबिन्द वेस कराउणा नज़र किसे ना आया। जोत उजाला इक्क वखाउणा, दीन दयाला दया कमाया। चार जुग दा डेरा ढौहुणा, ढाह ढाह ढेर ख़ाक मिलाया। राजा राणा तख्तो लौहणा, सीस ताज़ ना कोए टिकाया। चार वरन दा पन्ध मुकाउणा, आत्म ब्रह्म सर्ब वखाया। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका धाम बहाउणा, एका घर दए वड्याआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां हुक्म सुनाउणा, धुर संदेसा आप अल्हाया। लोकमात हरि खेल खिलाउणा, सतिजुग साचा राह चलाया। जन्म जन्म दे विछड़े मेल मिलाउणा, जुग जुग दा पन्ध मुकाया। बहत्तर भगतां आप उठाउणा, उठ उठ आपणे गले लगाया। साचा मन्दिर इक्क बणाउणा, छत्ती छत्ती मूल ना राया। अंदर वड़ के आसण लाउणा, उपर चढ़ के वेख वखाउणा, दो जहानां वंड वंडाया। सच सिँघासण इक्क रखाउणा, पुरख अबिनाशी दए सुहाया। पंचम मुख ताज पहनाउणा, पंचम आपणा हुक्म वरताया। पंच प्रधान आप बंणाउणा, पंचम राग अल्हाया। पंजां दरगाह माण दवाउणा, पंजां एका घर वसाउणा, करे खेल बेपरवाहया। गोबिन्द सूरा नाल मिलाउणा, साचा चिल्ला

तीर चढ़ाउणा, शब्द कमंद आप उठाया। कल्गी तोड़ा इक्क चमकाउणा, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाउणा, साचा अस्व घौड़ दुड़ाउणा लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाया। लख चुरासी रीठा कौड़ा वेख वखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त मिलावा दए समझाया। अन्त मिलावा करे करतार, कलयुग अन्त वज्जे वधाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां सद्दे सच दरबार, धुर दरबारी आप लगाईआ। चार जुग दी करनी करता दए वखाल, नेत्र नैण सर्ब खुल्हाईआ। उठो वेखो आपणे आपणे लओ संभाल, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाँई गुर अवतार पीर पैग़म्बर नेत्र नैण वेखण उठाल, लोकमात ध्यान लगाईआ। बिन हरि नामे होए सर्ब कंगाल, साची वस्त हथ्थ ना किसे वखाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले जूठ झूठ कूड़ी क्रिया वज्जे ताल, गुरुदुआरे धीआं भैणां रहे तकाईआ। गुर की बाणी किसे ना वज्जा बाण, आत्म राम ना सके पछाण, एका भुल्लया हरि भगवान, नानक गोबिन्द दए ना गवाहीआ। उम्मत नबी होई हैरान, चारों कुण्ट बेईमान, घर घर शरअ वड़या शैतान, आबेहयात ना कोए प्याईआ। तीस बतीस सारे गाण, मसला हल्ल ना कोए कुरान, काया कुरा ना कोई वखाईआ। मक्का काअबा वेख दुकान, हाज़ी हज्ज़ ना करे कोई कर ध्यान, नेत्र नैणां नूर नूर नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लोकमात मारन झाकी, हरि साचा आप वखाइंदा। चारों कुण्ट वेखण ताकी, काया मन्दिर अंदर ताक ना कोई खुल्हाइंदा। साध सन्त पढ़ पढ़ थक्के विद्या साखी, साख्यात सतिगुर नज़र किसे ना आइंदा। लहिणा देणा चुक्के मात ना बाकी, पिछला मूल ना कोई वखाइंदा। ना कोई पड़दा रिहा ढाकी, खुल्ही मैंडी सर्ब वखाइंदा। चारों कुण्ट रैण अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। मिल्या मेल ना कमलापाती, साची सेज ना कोई हंढाइंदा। प्याला प्याए ना कोई साकी, अमृत रस हथ्थ किसे ना आइंदा। शब्द गुर लहिणा देणा देणा बाकी, बाकी तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मेला आप जणाइंदा। अन्तिम मेला श्री भगवान, शब्दी शब्द कराईआ। कलयुग अन्तिम मेट निशान, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। हउमे हंगता माया ममता ना रहे दुकान, आसा तृष्ना ना कोई वधाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए प्रधान, निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। मुस्लिम हिन्दू सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वेखो गान, एका नाम एका राम एका कलमा दए पढ़ाईआ। चार खाणी चार बाणी होई नादान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। प्रगट होए नौजवान, सूरबीर सच्चा शहिनशाहीआ। धर्म झुलाए इक्क निशान, सति सतिवादी आप उठाईआ। जीव जंत साध सन्त लख चुरासी सारे गाण, पारब्रह्म तेरी वड्डी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी इक्क भगवान, ना मरे ना जाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा मेल रखे हथ्थ, हरि सतिगुर दीन दयाला। चार वरन सुणाए आपणी गाथ, कर किरपा गुर गोपाला। होए सहाई अनाथां नाथ, नाथ अनाथां होए रखवाला। एका अक्खर एका पाठ, एका वखाए सच्ची धर्मसाला। एका तीर्थ एका ताट, एका अमृत प्याए प्याला। एका ब्रह्म एका ज़ात, एका होए सदा रखवाला। एका पुरख बंधाए नात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम करे खेल निराला। कलयुग अन्तिम खेल कराउणा, हरि करता आप जणाईआ। चार जुग दा पन्ध मुकाउणा, कलयुग कूड़ा दए खपाईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सति सतिवादी होए सहाईआ। धरत मात दी गोद बहाउणा, साची कुक्ख दए सुहाईआ। जगत भुल्ले नाल रलाउणा, एका बन्धन पाईआ। धुर दरगाही ढोला इक्क सुनाउणा, नानक गोबिन्द गया समझाईआ। सो पुरख निरँजण फेरा पाउणा, हँ ब्रह्म लए प्रनाईआ। सोहँ साचा शब्द चलाउणा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। वरन बरन कोई रहिण ना पाउणा, ज़ात पात नज़र ना आईआ। सोहँ साचा शब्द चलाउणा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। कलमा कलाम ना किसे पढ़ाउणा, सजदा सीस ना कोई झुकाईआ। धरत मसल्ला ना किसे विछाउणा, रोज़ा निमाज़ ना कोई जणाईआ। चौधवीं सदी पन्ध मुकाउणा, चौदां तबकां आपणे विच छुपाईआ। सृष्ट सबाई एक सबक पढ़ाउणा, अल्फ़ ये करे कुड़माईआ। साची याद इक्क रखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। जुग जुग हुक्म वरते जग, जग जीवण दाता आप वरताइंदा। करे खेल सूरा सरबग, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। लख चुरासी फूके त्रैगुण माया अग्ग, कूड़ी क्रिया लम्बू लाइंदा। बिन हरि किरपा कोए ना सके बच, जीव जंत सर्ब कुरलाइंदा। काया भाण्डा टुट्टे कच्च, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गुर गोबिन्द कहे पुरख अकाल प्रगट होवे सच्च, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। साचे भगतां अंदर जाए वस, घर आपणा डेरा लाइंदा। कोटन कोटि कर प्रकाश, रवि ससि मुख शरमाइंदा। अज्ञान अन्धेरा जाए विनास, नूर नुराना चन्द चढ़ाइंदा। गुरमुखां वसे सदा पास, गोबिन्द विछड़ कदे ना जाइंदा। मनमुख सदा रहे उदास, नानक नज़र किसे ना आइंदा। हरिमन्दिर पुरख अकाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी सच्ची करे ना कोई अरदास, जगत विहारा अरदासा सर्ब सुधाइंदा। अन्तिम होणा पैणा नास, अग्गे हो ना कोई बचाइंदा। पुरख अकाल दी पन्थ ख़ालसा साख, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोई वंडाइंदा। अन्तिम अन्त ख़ालसा ख़ालस वेखे आप, आपणा ख़ालस रूप आप प्रगटाइंदा। लख चुरासी बण बण माई बाप, पिता पूत गोद सुहाइंदा। सतिजुग चलाए आपणा जाप, गुर पीर ना कोए प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल करे करतारा, करनहार आप अख्वाईआ।

लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर पसारा, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। चण्ड प्रचण्ड दोहरी धारा, नौ खण्ड आप वखाईआ। पृथ्मी आकाशा इक्क अखाड़ा आप लगाए विच संसारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। भेव अभेद धर्म अधर्म, हरि जू वेख वखाइंदा। लख चुरासी भुल्ले भरम, भरम गढ़्ह ना कोई तुड़ाइंदा। जीव जंत बध्धा वरन बरन, शरअ संगल ना कोई तुड़ाइंदा। बिन गुरमुख किसे ना खुल्ल्हे नेत्र हरन फरन, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। साध सन्त इक्क दूजे नाल लड़न, जगत हँकार विकार ना कोए मिटाईआ। आपणा कीता अन्तिम सारे भरन, चित्रगुप्त हिसाब वखाइंदा। राए धर्म कोलों सारे डरन, अग्गे सीस ना कोई उठाइंदा। लाड़ी मौत घर घर आए वरन, साचा सगन सगन मनाइंदा। गुरमुख विरले लोकमात तरन, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। सतिगुर शब्द जो पल्लू फड़न, अद्धविचकार ना कोई डुबाइंदा। पार किनारा अन्तिम करन, औखी घाटी आप चढ़ाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पुरख अकाल दी मंगण सरन, बिन पुरख अकाल आपणी जोत ना कोई मिलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त मिलावा आप समझाइंदा। अन्त मिलावा साचे देस, देस दसन्तर आप समझाईआ। निरगुण करे निरगुण वेस, सरगुण नज़र किसे ना आईआ। लहिणा देणा चुकाए पीर पैग़म्बर औलीए मुल्ला शेख़, मुसायक कोए रहिण ना पाईआ। पंडत पांधा थक्का मांदा अन्तिम झूझे कलयुग खेत, बचया कोए रहिण ना पाईआ। चार वरन पुरख अबिनाशी इक्को करे हेत, मिल आत्म परमात्म ख़ुशी मनाईआ। रुत्त बसन्ती रहे चेत, चेतन फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणी करनी आप कराईआ। आपणी करनी करे करनेजोग, करनहारा करतारा। जुगा जुगन्तर संजोग विजोग, वेखे विगसे पावे सारा। आदि अन्त रस भोग, भोगी भोगे अगम्म अपारा। हुक्मी हुक्म लोक परलोक, दो जहाना दए सहारा। शब्द अनादी नाद सलोक, गीत गावे गावणहारा आदि जुगादि ना सके कोई रोक, हरि का भाणा अपर अपारा। कलयुग अन्तिम गुरमुख विरला शब्दी खोजे खोज। पढ़ पढ़ थक्का सर्ब संसारा। भगत भगवन्त पुरख अकाल इक्को रखे ओट, इक्को मंगे दरस दीदारा। भाग लगाए दया कमाए काया मन्दिर किला कोट, महल अटल अचल्ल वेखे मुनारा। गुरसिख जगाए निर्मल जोत, मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा। शब्दी शब्द मिलावा ओत पोत, पिता पूत खेल अपारा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी साचा काहन, सचखण्ड वसे सच मकान, थिर घर देवे शब्दी दान, लोकमात वेखे मार ध्यान, आदि अन्त इक्क अवतारा। आदि अन्त इक्क अवतारा, अवर ना कोए वड्याईआ। आदि जुगादी कर पसारा, जुग जुग वेख वखाईआ।

जुगा जुगन्तर साचा नाअरा, बोध अगाध सुणाईआ। कातब लेखक बण बण लिखारा, लिख लिख आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिभगत लए जगाईआ । भगत जगाए आप प्रभ, आपणी किरपा धार। लख चुरासी विच्चों लए लभ्भ, घर घर अंदर मन्दिर पावे सार। अमृत चुआए कँवल नभ, कँवल कँवला खिले गुलज़ार। साचे मन्दिर बहे फ़ब, आत्म सेजा कन्त भतार। अमृत जाम प्याए मदि, दिवस रैण रहे ख़ुमार। अनहद नाद वजाए नद, धुन आत्मक इक्क सुनार। बजर कपाटी पार हद्द, तोड़े गढ़्ह हँकार। पंच विकारा विच्चों कढ्ढ, देवे नाम अधार। करे प्रकाश अन्धेरी खड्ड, नाता तुट्टे धूआँधार। आत्म परमात्म जाए बज्झ, मेल मिलावा सच्चे घर बाहर। इक्क दूजे दी रखणहारा लज्ज, ईश जीव जीव सहार। अन्तिम पड़दा लए कज्ज, जन्म जन्म दुरमति मैल दए उतार। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले वेखे भज्ज भज्ज, पाँधी आपणा पन्ध निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, राज राजाना शाह सुल्ताना करे मात ख़ुआर।