११ चेत २०१९ बिक्रमी पिण्ड चम्बल संगत ज़िला अमृतसर
किरपा करे गुण निधान, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। धुर फ़रमाण, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। बोध अगाधा इक्क ज्ञान, अक्खर वक्खर आप प्रगटाइंदा। लख चुरासी कर पहचान, घट घट आपणा फेरा पाइंदा। सन्त सुहेले देवे माण, भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। गुरमुखां देवे इक्क ध्यान आत्म नेत्र इक्क खुल्हाइंदा। गुरसिखां होए जाणी जाण, आपणी बूझ आप बुझाइंदा। किरपा करे वड मेहरवान, दीन दयाल खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव हरि निरँकारा, जुग करता आप जणाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपारा, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी करे कराए पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। लहिणा देणा जाणे गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर भेव चुकाईआ। आकाश प्रकाश जाणे रवि ससि सितारा, मंडल मण्डप वेख वखाईआ। ज़िमी असमान वेखे अखाड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान आपणा नैण उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जाणे धारा, आदि जुगादि वड वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पावे सारा, अञ्जील कुरान पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, आदि जुगादि कराइंदा। जुगा जुगन्तर दे सहारा, लख चुरासी अंग लगाइंदा। नाद शब्द बोल जैकारा, धुन अनादी नाद सुणाइंदा। लिख लिख लेख अपर अपारा, लोकमात राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। जुग जुग कार करे करतार, करता पुरख सेव कमाईआ। सेवक लाए गुर अवतार, सतिगुर आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द अगम्मी वस्त न्यार, लोकमात मात वरताईआ। हुक्मी हुक्म खेल न्यार, खेलणहार इक्क सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर बन्न्हे धार, कलयुग आपणा रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि वार, कोटन कोटी रूप वटाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, दर बैठे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि मंगण नेत्र नैण दरस दीदार, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। रसना जिह्वा पढ़ पढ़ थक्के अन्त ना पारावार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त गए समझाईआ। सचखण्ड वसे आप निरँकार, तख्त निवासी सोभा पाईआ। थिर घर शब्द दुलारा देवे वाड़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ लोक परलोक आपे वेखे सच अखाड़, जगत अखाड़ा आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल श्री भगवाना, आदि जुगादि कराइंदा। जुगा जुगन्तर सति निशाना, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। गुर अवतारां धुर फ़रमाणा, पीर पैग़म्बरां आप पढ़ाइंदा। बोध अगाधी इक्क तराना, त्रैगुण अतीता आप सुणाइंदा। निरगुण सरगुण वखाए इक्क मकाना, काया मन्दिर आप सुहाइंदा। दीआ बाती कमलापाती आप जगाए महाना, तेल बत्ती ना कोए पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करे कराए करनेहार। वरन बरन फड़ाए पलड़ा, जात पात दए अधार। राज राजाना शाह सुल्ताना सच संदेस घल्लड़ा, धुर दी बाणी धुर दी धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हरि जुग चार। जुग चार लेखा अपारा, वेद शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। निरगुण सरगुण लए अवतारा, रूप अनूप धराईआ। शब्द अनादी बोल जैकारा, लिख लिख लेख मात वखाईआ। भगतां खोल्हे बन्द किवाड़ा, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। सन्तां देवे नाम ख़ुमारा, शब्द ख़ुमारी इक्क रखाईआ। गुरमुखां बख्शे चरन दुआरा, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। गुरसिखां देवे इक्क अधारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वारा, कोटन कोटि काल बिताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंडण आप वंडाईआ। साची वंडण वंडे वंड, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आपणा खेल कराइंदा, चार जुग चार वेद चार खाणी चार बाणी सुणाए छन्द, ढोला सोहला एका गाइंदा। चार वरन चार कुण्ट चार यारी खेल करे बख्शंद, भेव अभेद ना कोए जणाइंदा। नाम निधाना श्री भगवाना खेल महाना जुग चौकड़ी आपे वंड, कोटन कोटि नाउँ प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म जन भगतां देवे इक्क अनन्द, दूसर हथ्थ किसे ना आइंदा। लख चुरासी दूई द्वैती हउमे हंगता भरमां कंध, भाण्डा
भरम ना कोए भनाइंदा। त्रैगुण माया बन्दी बन्द, पंज तत्त विकारा करे अन्ध, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाइंदा। गुर का शब्द ना बत्ती दन्द, रसना जिह्वा झूठा गंद, आत्म रस हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखणहारा, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, जोती जाता वेस वटाईआ। लख चुरासी पावे सारा, दर दर घर घर फेरा पाईआ। रागी नादी वसे बाहरा, वेद कतेब रहे जस गाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन निमस्कारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी मंगदे आए वारो वारा, बण भिखक झोली डाहीआ। देवणहार वस्त हरि थारा, नाम अमोलक झोली पाईआ। रसना जिह्वा बोल जैकारा, जीव जंत जंत पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि अपरम्पर आप कराइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र नैण ना कोए जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। चारों कुण्ट धूआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। राज भूप ना कोए सिक्दारा, शाह पातशाह नज़र कोए ना आइंदा। घर घर अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, गुर का शब्द ना कोए कमाइंदा। पंज तत्त तपे अंग्यारा, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लग्गा अखाड़ा, वरन बरन नाच नचाइंदा। ऊँच नीच रोवण ज़ारो ज़ारा, जात अजाती ना कोए मिटाइंदा। धर्म ना दिसे कोए दुआरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम काली रैण, नूर नज़र कोए ना आईआ। नाता तुट्टा मात पित भाई भैण, साक सज्जण संग ना कोए रखाईआ। जीवां जंतां साधा सन्तां लाड़ी मौत खाए डैण, माया ममता रूप वटाईआ। हरि का दरस ना पेखे कोई नैण, दोए दोए लोचण रहे शरमाईआ। हउमे हंगता झूठी ममता उच्ची कूक कूक सारे कहिण, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा दए चुकाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरा अन्ध, साचा रंग ना कोए वखाईआ। रसना जिह्वा खाए गंद, जूठ झूठ नाल मिलाईआ। सुरती शब्द ना मुक्कया पन्ध, पाँधी बण के फेरा कोए ना पाईआ। गृह गृह वड़या इक्क घुमंड, झूठा बुरज ना कोए ढाहीआ। चार वरन पाइन डण्ड, अठारां बरन करन लड़ाईआ। पारब्रह्म तेरी घर घर वंड, मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले गुरुदुआर आपणा हक़ रखाईआ। आत्म सब दी होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम आए निरँकारा, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। सति सतिवादी करे सति विहारा, साचा मार्ग इक्क लगाइंदा। जात पात ऊँच नीच कूड़ी
क्रिया मेट पसारा, साची धारा इक्क बंधाइंदा। राउ रंकां राज राजाना शाह सुल्ताना वखाए इक्क दुआरा, धर्म दुआरा आप इक्क बणाइंदा। सृष्ट सबाई एका नाम एका शब्द इक्क जैकारा, एका नाअरा आप सुणाइंदा। एका मन्दिर एका मट्ठ शिवदुआला एका गुरुदुआरा, गुर गुर आपणा रूप धराइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा एका नूर करे उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। आत्म परमात्म दे सहारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप दृढ़ाइंदा। आपणा नाम एका एक, हरि जू हरि हरि आप प्रगटाईआ। सृष्ट सबाई देवे टेक, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। सर्ब जीआं करे बुध बिबेक, विवेकी आपणा खेल कराईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। पिछली मेटणहारा रेख, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत आपणे नेत्र आपे पेख, पेखत पेखत ख़ुशी मनाईआ। नाता तोड़े पीर पैग़म्बर औलीआ मुल्ला शेख, मुसायक कोए नज़र ना आईआ। पंडत पांधा थक्का मांदा अन्तिम कलयुग झूजे खेत, आपणा बल ना कोए धराईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी चार वरनां करे एका हेत, मिल मिल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख समरथ, आपणा खेल आप कराइंदा। कलयुग लहिणा देवे हथ्थ, सतिजुग आपणा राह चलाइंदा। शब्द अगम्मी मार्ग दस्स, साचा मार्ग आपे पाइंदा। जन भगतां अन्तर आपे वस, हरि जू आपणी बूझ बुझाइंदा। अमृत आत्म देवे रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। तीर निराला मारे कस, मुखी तिक्खी बजर कपाटी आप तुड़ाइंदा। जूठ झूठ माया ममता हउमे हंगता करे भट्ठ, जोती अग्नी लम्बू लाइंदा। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। साध सन्त हरिसंगत मेला कर इक्ट्ठ, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। सर्ब जीआं दा कमलापति, पुरख अबिनाशी आप अख्वाइंदा। लेखे लाए रत्ती रत, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां एका देवे ब्रह्म मति, मनमति डेरा ढाइंदा। ऊँच नीच राउ रंक पुरख अकाल दा गायन जस, जस वेद पुराण ना कोए सुणाइंदा। तख्त निवासी शाहो शाबासी सचखण्ड दुआरे रिहा वस, लोकमात फेरा पाइंदा। जुग चौकड़ी नव नौ चार करे पूरी आस, आसा आसा नाल मिलाइंदा। जोती जाता पुरख अबिनाशा निरगुण नूर करे प्रकाश, पंज तत्त ना कोए रखाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल सोभा पाइंदा। गोपी काहन वखाए रास, बण बण नटुआ स्वांग वरताइंदा। सन्त सुहेला इक्क अकेला आदि अन्त वसे पास, जुग जुग विछड़ कदे ना जाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया करे नास, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सेवक बण बण सेवा करे दासी दास, पुरख अबिनाशी भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग साचा लोकमात, हरि जू हरि
हरि आप टिकाईआ। नाम निधाना देवे दात, अनमुलड़ी झोली पाईआ। आदि जुगादि सद वसे साथ, जुग जुग विछड़ कदे ना जाईआ। आप चलाए आपणा राथ, रथ रथवाही वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग साचा धरनी धरन, धवल आप टिकाइंदा। जन भगतां खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण इक्क वखाइंदा। नाता छुट्टे वरन बरन, जीवण मुक्त आप कराइंदा। भय चुक्के वरन बरन, जात पात ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्मे अंदर खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। हुक्मे अंदर जुग चारा, जुग चौकड़ी आप भुवाइंदा। हुक्मे अंदर वेद चारा, ब्रह्मा वेता लिख लिख सीस झुकाइंदा। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत करन पुकारा, हुक्मे अंदर पुराण अठारां वेद व्यासा जस गाइंदा। हुक्मे अंदर गीता ज्ञान दए सहारा, अठ दस आपणा बन्धन पाइंदा। हुक्मे अंदर अञ्जील कुरान लाए नाअरा, मसला हक़ हक़ समझाइंदा। हुक्मे अंदर नानक निरगुण बोले सतिनाम जैकारा, हुक्मे अंदर गोबिन्द फतिह डंका मात वजाइंदा। हुक्मे अंदर थिर रहे ना कोए विच संसारा, जो आया सो उठ उठ जाइंदा। हुक्मे अंदर खाणी बाणी रवि ससि सूरज चन्द सितारा, जंगल जूह उजाड़ समुंद सागर सेव कमाइंदा। हुक्मे अंदर पुरख नारा, हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण धारा, हुक्मे अंदर लख चुरासी बन्धन पाइंदा। हुक्मे अंदर घाड़न घड़े बण ठठयारा, हुक्मे अंदर वेखे विगसे वेखणहारा, हुक्मे अंदर भन्न वखाइंदा। हुक्मे अंदर राती रुती थिती वारा, हुक्मे अंदर घड़ी पल दिवस रैण करे विचारा, हुक्मे अंदर आपणी सेवा आप कमाइंदा। हुक्मे अंदर सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, हुक्मे अंदर वेस वटाए तेई अवतारा, हुक्मे अंदर अठारां भगत वजाए नगारा, हुक्मे अंदर लेखा जाणे दस गुरू एका जोत अधारा, जोती जाता आप अख्वाइंदा। हुक्मे अंदर बण वरतारा, हुक्मे अंदर खोल्ह किवाड़ा, हुक्मे अंदर देवणहारा, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाइंदा। हुक्मे अंदर शब्द नगारा, हुक्मे अंदर बोध अगाध लिखारा, हुक्मे अंदर लिख लिख लेखा आप समझाइंदा। हुक्मे अंदर कलयुग अन्तिम प्रगटे निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। हरि का भेव ना कोए सके पा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर निरगुण सरगुण गए गा, अन्त आपणा सीस झुकाईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला जुग जुग बणे मलाह, बण खेवट खेटा फेरा पाईआ। बण बण पाँधी पन्ध दए मुका, थक्की मांदी सृष्टी लए जगा नाम हलूणा इक्क लगाईआ। कागों हँस लए बणा, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगा, आत्म परमात्म एका रंग रंगाईआ। लख चुरासी वेखे फेरा पा, जन भगतां होए आप सहा, आवण जावण बन्धन दए तुड़ा,
राए धर्म ना दए सजाईआ। साचे धन्दे देवे ला, गीत सुहागी छन्दे दए सुणा, राग अनादी इक्क अल्हाईआ। कलयुग अन्तिम कन्ढ्ढे बैठे आ, चार वरन दिसे ना कोए मलाह, सृष्ट सबाई होई दुखदाई नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किसे ना पकड़े कोई बांह, बेड़े फड़ ना कोए चढ़ाईआ। नाता तुट्टा पुत्रां मां, पिता पूत ना कोए सहाईआ। इक्को भुल्या हरि का नाँ, कलयुग क्रिया रही भुलाईआ। कोई खाए सूर कोई खाए गां, आपणा कीता सारे लैण पाईआ। पुरख अबिनाशी राए धर्म हथ्थ छुरी रिहा फड़ा, एका हुक्म सुणाईआ। झटके वाल्यां देणा झटका, हलाली वाल्यां हलका हलका उपर भार पाईआ। तरसा तरसा कढ्ढणी जान, तरस किसे उत्ते ना खाईआ। कोई गुर पीर अवतार अग्गे हो ना सके छुडा, देवे अन्त ना कोए गवाहीआ। नानक हुक्म गए भुला, आत्म परमात्म रंग ना कोए चढ़ाईआ। अन्त सब ने होणा फनाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग एका लाईआ। साचा मार्ग लग्गे मात, लागावणहारा आप लगाइंदा। हरिजन वेखे मार झात, झाकी एका नैण पुवाइंदा। नाता तोड़ ज़ात पात, आत्म परमात्म भेव खुल्हाइंदा। निरगुण सरगुण पुछे वात, बातन ज़ाहर पड़दा लाहइंदा। चरन कँवल उपर धवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। पत्तत पुनीत करे पाकी पाक, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेल मिलाए सज्जण साक, साका आपणा आप सुणाइंदा। सोहँ शब्द भविख्त वाक्, नानक गोबिन्द ढोला गाइंदा। कलयुग अन्तिम पुरख अबिनाशी करे खेल तमाश, आपणा चोला आप बदलाइंदा। पुरख अंगमड़ा कदे ना होवे नास, जन्म मरन विच ना आइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान पृथ्मी आकाश, गगन मंडल आपणा हुक्म वरताइंदा ।