पुस्तकालयभाग ११

११ चेत २०१९ बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह चम्बल ज़िला अमृतसर

सचखण्ड निवासी हरि निरँकारा, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। शब्दी सुत उठ बलकारा, बल आपणा आप प्रगटाईआ। सरगुण अन्तिम मात हारा, पंज तत्त दए दुहाईआ। गुर का शब्द ना किसे विचारा, नव नौ पई लड़ाईआ। नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसारा, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ । सच संदेसा शब्दी सुत हरि हरि आख सुणाइंदा। हुक्म देवे अबिनाशी अचुत्त, एका वार जणाइंदा। निरगुण रूप बणया पुरख, तत्तव तत्त ना कोए बणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड नेत्र लोचण पेख, जगत अन्धेरा एका छाइंदा। सच सुच्च मिटी रेख, जूठ झूठ अन्धेरा नज़री आइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप जणाइंदा। सुत शब्द जाए जाग, आपणी लए अंगड़ाईआ। थिर घर साचे लग्गे भाग, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। दो जहान वजाए नाद, एका धुंन सुणाईआ। ख़बर कराए ब्रह्म ब्रह्मादि, लोआं पुरीआं भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। शब्द सुत कहे बोल, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तुं साहिब वसणा मेरे कोल, मैं तेरी ओट तकाईआ। लख चुरासी देवां तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। दो जहानां पड़दा देवां खोल्ह, दर दरवाज़ा इक्क वखाईआ। लख चुरासी अंदर मन्दिर वजावां ढोल, मृदंगा आपणा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। शब्द सुत करे निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं तख्त निवासी एकँकार, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। जुग जुग पंज तत्त देंदा रिहा अधार, काया चोला आप हंढाइंदा। रूप धर धर गुर अवतार, गुर गुर आपणा खेल कराइंदा। अनहद नाद सच्ची गुफ़तार, गुफ़त शुनीद आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। तेरे अग्गे झोली डाह, एका मंग मंगाईआ। तूं पुरख अबिनाशी बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं सचखण्ड वसें साचे थाँ, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। मैं थिर घर बैठा डेरा ला, तेरे चरनां ओट तकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा तुध बिन कोई ना दिसे थाँ, सीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध अग्गे करां अरज़ोईआ। तुध अग्गे करां अरज़ोई अरदास, दोए दोए जोड़ बेनन्तीआ। मैं सेवक तेरा दासी दास, तूं साहिब सुल्तान सोभावन्तीआ। तूं सदा सुहेले वसणा पास, करना खेल नारी कन्तीआ। मेरी पूरी करनी आस, साची सेजा इक्क सुहंतीआ। तेरा नूर जोत प्रकाश, मेरा नाद धुन वजंतीआ। तूं आदि पुरख अबिनाश, मैं जुग जुग खेल वखंतीआ। तूं साहिब सर्ब गुणतास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दीन दयाल सुण बेनन्तीआ। दीन दयाल अन्तरजामी, तेरी वड वड्डी वड्याईआ। तूं आदि जुगादि सदा नेहकामी, निहचल बैठा आसण लाईआ। तूं घट घट दाता अन्तरजामी, तेरा भेव कोए ना आईआ। आदि जुगादि गुर अवतार पीर पैग़म्बर पढ़न तेरी बाणी, तेरी तार सितार हिलाईआ। जुगा जुगन्तर अकथ कहाणी, कथनी कथ कथ आप सुणाईआ। जिस जन देवें आपणी सच निशानी, सो जन बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची सरन तेरी तकाईआ। साची सरन तेरी तक्क, आसरा तेरा रखाया। तूं साहिब सुल्तान पुरख समरथ, बेअन्त तेरी शहिनशाहया। जुग जुग चलाए आपणा रथ, बण रथवाही सेव कमाया। गुर गुर गाए तेरी गाथ, शब्दी शब्द नाउँ प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरनां सीस झुकाया। तेरे चरनां सीस गया झुक, झुक झुक सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी पैंडा रिहा मुक्क, गेड़ा गेड़े विच भुवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण तेरी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। तुध बिन अवर ना कोए सहारा, गुर शब्दी मंग मंगाइंदा। आदि जुगादि तेरा पसारा, तूं कर कर वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, करोड़ तेतीसा तेरा राह तकाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर तेरा नाम अधारा, तुध बिन लोकमात नज़र कोए ना आइंदा। तेरा राग तेरा धुन्कारा, रागी राग ना कोए अल्हाइंदा। तेरा मंगल तेरा अखाड़ा, तुध बिन नाच ना कोए नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दोए जोड़ वास्ता पाइंदा। दोए जोड़ चरनी ढट्ठ, सुत शब्दी सीस निवाईआ। एका दे दे आपणी वथ, वस्त अमोलक मंग मंगाईआ। तेरे अंदर तेरा हो के जावां वस, दूसर मन्दिर कोए ना भाईआ। तेरा मार्ग देवां दस्स, बण दासी दास सेव कमाईआ। तेरा पन्ध मुकावां नस्स नस्स, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सो पुरख निरँजण दीन दयाला, आपणी दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो प्रितपाला, प्रितपालक सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एकँकारा मार्ग दस्से सुखाला, साचा राह आप जणाइंदा। आदि निरँजण नूर कर उजाला, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता निभे नाला, सगला संग निभाइंदा। श्री भगवन वखाए इक्क निशाना, दो जहानां आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण प्रधाना, साचे तख्त सोभा पाइंदा। शाह पातशाह बण राज राजाना, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। सचखण्ड सुहाए सच मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। दीपक दीआ इक्क महाना, जोती जाता आप जगाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाणा, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। दीन दयाल हरि निरँकारा, आपणी दया कमाईआ। शब्द सुत तेरा बलकारा, बल तेरे विच धराईआ। जुग चौकड़ी पार किनारा, पंज तत्त गुर अवतार लोकमात गए सेव कमाईआ। अक्खर अक्खर नाम बोल जैकारा, जीव जंत जंत पढ़ाईआ। लेखा लिख लिख गए बण लिखारा, कलम शाही नाल मिलाईआ। सिख्या दे दे गए हारा, मन मति बुध समझ ना राईआ। भिच्छया पा पा वणज कर कर गए वापारा, जगत हटवाणा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। चार जुग गुर अवतार, लोकमात सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या वारो वार, रूप अनूप आप वटाईआ। खाणी बाणी दो जहान कर त्यार, शब्दी राग नाद अल्हाईआ। कागज कलम ना पावे सार, लिख

लिख थक्की कलम शाहीआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त सब गए पुकार, अन्त कोए ना पाईआ। पंज तत्त काया चोला गए पाड़, जगत निशान ना कोए वखाईआ। इक्क निशाना दस्स के गए विच संसार, बिन हरि निरँकार दूजा कोए रहिण ना पाईआ। चाकर चाक दासी दास बण बण सेवादार, खाकी ख़ाक ख़ाक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव ना किसे जणाईआ । हरि का भेव ना पाए भेद, भेद किसे ना पाया। ब्रह्मा गा गा थक्का वेद, वेद व्यासा पुराण अठारां सोहला गाया। आदि जुगादी अछल अछेद, गुर अवतारां धन्दे रिहा लगाया। लख चुरासी आपे वेख, घट घट आप समाया। वसणहारा सचखण्ड साचे देस, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा नाच नचाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी अवल्लड़ा वेस, वेस अनेका रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराया। साचा खेल करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण गुपत ज़ाहरा, दोए दोए आपणी धार चलाईआ। जोत शब्द हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल श्री भगवान, शब्दी शब्द आप जणाइंदा। प्रगट होणां विच जहान, बल तेरा आप धराइंदा। नव नौ चार आई हाण, सगला संग ना कोए निभाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे दे गए ज्ञान, जीव जंत ध्यान ना कोए लगाइंदा। मन बुद्धि होई प्रधान, मति मतवाली खेल खिलाइंदा। हरि का नाउँ ना मिले किसे निशान, सच निशाना ना कोए लगाइंदा। चारे खाणी बेईमान, बेऐब भेव कोए ना पाइंदा। चारे बाणी होई हैरान, हरि का रूप ना कोए दरसाइंदा। चारे वरन होए शैतान, शरीअत हक़ ना कोए रखाइंदा। चारे जुग होए प्रधान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा बल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क वखाइंदा। शब्द गुर वेख मार ध्यान, सो पुरख निरँजण आप जणाया। कलयुग वड्डा वड बलवान, लख चुरासी रिहा भुलाया। चार बाणी ना जाणे कोई ज्ञान, पढ़ पढ़ वाद वधाया। चारों कुण्ट फिरे शैतान, घर घर आपणा नाच नचाया। जूठ झूठ होया प्रधान, डौरू डंका रिहा वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाया। सच संदेसा सुण लै मीत, शब्दी शब्द जणाइंदा। कलयुग वेख अन्तिम रीत, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। जगत अन्धेरा गुरदुआर मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ सर्ब कुरलाइंदा। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधा कोए ना रखे साची नीत, नीतीवान नज़र कोए ना आइंदा। सब दी बुद्धि होई पुलीत, पवित रूप ना कोए वटाइंदा। हरि का गाए ना कोए गीत, गीत गोबिन्द ना कोए गाइंदा। सदी चौधवीं रही बीत, चौदां तबक सर्ब कुरलाइंदा। करे खेल आप अनडीठ, आलम उल्मा भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, शब्दी शब्द आप जगाइंदा। शब्दी शब्द वेख चार कुण्ट, हरि साचा सच जणाईआ। किसे कूट दिसे ना रुत्त बसन्त, ख़िज़ा आपणी रुत्त वखाईआ। लख चुरासी सेज खाली बिन हरि जू कन्त, नार दुहागण दए दुहाईआ। गुर का शब्द ना मणीआ मंत, मन की वासना ना कोए मिटाईआ। घर घर गढ़्ह बणया हउमे हंगत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार पई लड़ाईआ। सृष्ट सबाई होई नंगत, बिन हरि नामे पड़दा कोए ना पाईआ। मानस जन्म होणा भंगत, मनुक्ख चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वार दए वखाईआ। एका वार लैणा वेख, हरि जू हरि हरि आख आख सुणाया। लख चुरासी मिटणी रेख, रूप रेख ना कोए वड्याआ। पुरख अगम्मा धारे भेस, जोती जाता रूप वटाया। शब्दी शब्द बण नरेश, नर नरायण आप जणाया। जीव जंत होए मलेछ, मैल दुरमति ना कोए धुवाया। बाहरों कर कर बैठे भेख, अन्तर भविख्त वाक् ना कोए जणाया। किसे नज़र ना आए गुर दस्मेश, दहि दिशा नैण उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भेव रिहा खुल्हाया। एका भेव खोल्हे करतारा, आपणा आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ कुड़यारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। भरमे भुल्ला भरम संसारा, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। नाता तुट्टा पुरख नारा, विभचार करे सर्ब लोकाईआ। ना कोई दीसे हरि मन्दिर सच्चा गुरुदुआरा, सतिगुर रूप नज़र किसे ना आईआ। पंज तत्त काया अग्नी लग्गी तत्ती हाढ़ा, तत्तव तत्त रिहा जलाईआ। अमृत मिले ना ठंडा ठारा, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। दीपक दीआ ना होए उज्यारा, जोत निरँजण ना कोए रुशनाईआ। चरन कँवल ना देवे कोई सहारा, धरनी धवल ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी गुर तेरी सेवा इक्क लगाईआ। साची सेवा जाणा लग्ग, सचखण्ड निवासी आप जणाया । प्रगट हो सूरे सरबग, तेरा वेला अन्तिम आया। लख चुरासी हँस होया कग्ग, काग वांग कुरलाया। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी अग्ग, हवन कुण्ड तपाया। कूड़ नगारा रिहा वज्ज, कलयुग डंका हथ्थ उठाया। कोई ना सके पड़दा कज्ज, गुर अवतार बैठे मुख छुपाया। मक्का काअबा कोई ना हज्ज, पीर दस्तगीर नज़र कोए ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाया। सच संदेसा सुण लै गल्ल, हरि जू आपणी दया कमाईआ। नव नौ चार करदा आया वल छल, गुर अवतार सेव लगाईआ। आप बैठा रिहा निहचल धाम अटल्ल, सचखण्ड डेरा लाईआ। सर्ब व्यापी हो के घट घट गया रल, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। नाम संदेसा घल्ल घल्ल, जीवां जंतां राह चलाईआ। कलयुग अन्तिम चार जुग दा वेखे फल, सतिजुग त्रेता द्वापर पूरब लहिणा वेख वखाईआ। कलयुग अन्धेरा डूँग्घी डल, सृष्ट सबाई नैण ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, शब्दी सुत एका गुण जणाईआ। गुणवन्ता हरि गुण निधान, एका गुण समझाइंदा। कलयुग मेटणा अन्त निशान, निशाना जगत रहिण ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तुट्टे माण, अभिमान आपणे हथ्थ रखाइंदा। चार वेद होण हैरान, शास्त्र सिमरत पुराण नैण शरमाइंदा। गीता मुक्के अन्त ज्ञान, अठ्ठ दस ना कोए पढ़ाइंदा। अंज़ील कुरान सर्ब कुरलाण, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। बाणी मारे निराला बाण, अणयाला तीर हथ्थ किसे ना आइंदा। जीव जंत होए नादान, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कूड़ो कूड़ होया प्रधान, सच सुच्च मुख शरमाइंदा। गुर का ज्ञान ना सके कोई वखान, रसना जिह्वा सर्ब हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द आप समझाइंदा। साचे शब्द चढ़या चाअ, सुणया हरि फ़रमाणा। पंज तत्त नाता तोड़या शहिनशाह, नज़र ना आए जगत निशाना। साचा हुक्म दयां वरता, पुरख अबिनाशी तेरा भाणा। विष्न ब्रह्मा शिव अन्त दयां करा, सुरपति इन्द पन्ध मुकाणा। करोड़ तेतीसा डेरा देवां ढाह, बण मर्द मर्द मर्दाना। चार जुग दा पिछला लेखा दयां मुका, अग्गे गाए ना कोई गाणा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां पन्ध दयां मुका, अग्गे करे ना कोई सलामा। सचखण्ड दुआरे तेरे चरनां दयां बहा, एका वार दयां पैग़ामा। भगती भगतां दयां दृढ़ा, तेरा भेव खुला। आपणा मार्ग आप लगा, लख चुरासी लहिणा दयां चुका। मनमुख जीव दयां खपा, राए धर्म हथ्थ फड़ा, लाड़ी मौत नाल दयां प्रना। जून अजूनी आप भुवा, लख चुरासी गेड़ा पा। साचे सन्तां लवा उठा, आत्म अन्तिम इक्क ज्ञान दृढ़ा। भेव अभेदा पड़दा लाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, लेखा सब दा दयां मुका। सब दा लेखा मुकावां जग, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। किसे लाउण ना देवां अज्ज पज्ज, लख चुरासी वेखां थाउँ थाईंआ। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्तिम पड़दा सके ना कोए कज्ज, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सरन सच्ची सरनाईआ। तेरी सरन मेरा ज़ोर, ज़ोरावर तेरी वड्याईआ। तेरे हुक्मे अंदर कलयुग देवां तोर, लोकमात रहिण ना पाईआ। तेरे हुक्मे अंदर लख चुरासी देवां फोर, फुरना तेरा पूर कराईआ। तेरे हुक्मे अंदर जीव जंत वेखां रीठा कौड़, कौड़ा रीठा भन्न वखाईआ। तेरे हुक्मे अंदर फेरा पावां दौड़, बण बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। तेरे हुक्मे अंदर वेस वटावां ब्रह्मण गौड़, पारब्रह्म नाउँ धराईआ। तेरे हुक्मे अंदर दो जहानां लावां पौड़, डण्डा आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरे हुक्मे अंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दएं माण वड्याईआ। माण वड्याई तेरे हथ्थ, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। कलयुग अन्तिम करां भट्ठ, मिटे मात निशाना। सतिजुग चले साचा रथ, करे खेल श्री भगवाना। साचे भगतां मार्ग दस्स, एका

राह वखाना। हिरदे अंदर वस वस, देवां धुर फ़रमाणा। आत्म अन्तर इक्को रस, अमृत रस इक्क महाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगां साचा वर, दे दे धुर परवाना। धुर परवाना दे सरकार, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। चौथा जुग रहे विच संसार, संसारी रूप ना कोए वटाईआ। कागज कलम लेखा दयां निवार, लेखा आपणा आप समझाईआ। गुर पीर पैग़म्बर करके गए पुकार, पुकार सुणे सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम आवे परवरदिगार, पर्दा सब दा दए उठाईआ। महांबली उतरे एकँकार, अकल कल आपणी खेल वखाईआ। प्रगट होवे जोधा सूर बली बलकार, पुरख अकाल सच्चा शहिशाहीआ। सब दा लहिणा दए निवार, देणा कोए नज़र ना आईआ। गुर अवतारां पूरब लेखा दए वखाल, जुग चौकड़ी कर गए जो पढ़ाईआ। वेखो आपणे नेत्रां नाल, कवण मार्ग रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द गुर लेखा जाणे तेरा धुर, धुर दी बाण आप लगाईआ। धुर दी बाण सच्चे शहिनशाह, हथ्थ तेरे वड्याईआ। कलयुग अन्त देणा करा, कर कर ख़ुशी मनाईआ। मुहम्मद मारे एका धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बेऐब मेरे ख़ुदा, मेरी ख़ुदी कम्म किसे ना आईआ। मेरी उम्मत तेरा सबक गई भुला, कलमा तेरा ना कोए जणाईआ। अल्फ़ ये तेरी पट्टी सके ना कोई पढ़ा, आरफ़ भेव कोए ना पाईआ। कातब बण के लेखा सके ना कोए लिखा, लेखा लिख्त विच ना आईआ। बण गुसताख़ तैनूं गए भुला, गुस्ताख़ी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन सहाई ना कोई दो जहान, दोए दोए नैण मेरे शरमाईआ। नैण मेरे रहे शरमा, अक्ख अक्ख ना कोए उठाइंदा। तूं कलमा दिता पढ़ा, इलाही कलाम इक्क समझाइंदा। आबहयात दिता प्या, सच प्याला इक्क वखाइंदा। नबी रसूलां दिता सिखा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। तीस बतीसा ढोला गा, शरअ हदीस वंड वंडाइंदा। मुख नक़ाब पड़दा पा, बेऐब आपणा मुख छुपाइंदा। पर्दानसीं ना होया ख़ुदा, सुहरत आपणी ना कोए जणाइंदा। रैहबर बण बण मार्ग गया लग्गा, साचा राह आप चलाइंदा। साची वस्त चौदां सद झोली पा, चौदां तबक नज़र नज़र उठाइंदा। बेसबर होया बेपरवाह, सिदक सबूरी ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। करे खेल परवरदिगार, आपणा भेव जणाईआ। उठ मुहम्मद हो त्यार, वेला अन्तिम गया आईआ। नाता तुट्टे चार यार, चार यारी ना संग निभाईआ। अल्ला राणी नार मुटयार, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। नेत्र कज्जल ना कोए धार, नैण नैण ना कोए मटकाईआ। हथ्थीं मैंहदी ना कोए शृंगार, सूहा वेस ना कोए कराईआ। सीस दोशाला ना कोई प्यार, शाला संग ना कोए निभाईआ। बेहाला हो रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। अल्ला राणी मारे धांह, नेत्र नैण खुल्हाईआ। तेरा अन्त ना बेपरवाह, बेअन्त तेरी वड्याईआ। मेरा होया ना अजे निकाह, कुँवार कन्या दए दुहाईआ। चौदां सदीआं तेरा राह रही तका, कवण कूटे आए मेरा माहीआ। तेरे उत्तों मेरी फितरत होई फ़िदा, मेरा रूप रंग किसे कम्म ना आईआ। मेरे मीआं ऐ ख़ुदा, ख़ुदी मेरी मोहे ना भाईआ। तेरे नालों ना होवां जुदा, मुहम्मद संग ना कोए रखाईआ। लोकमात विच्चों बाहर कढा, तेरी इक्को ओट तकाईआ। तेरा कलमा नबी रसूलां सकी पढ़ा, उम्मत जावे ना कोए लोकाईआ। वेला अन्त दिसे ना कोई गवाह, कातिल मकतूल भेव कोए ना राईआ। कोई ना पकड़े बांह, यारी यार ना कोए रखाईआ। चार कुण्ट कर गए सारे नांह, अग्गे हथ्थ ना कोए मिलाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर वेख्या थाँ, जल्वा नज़र किसे ना आईआ। कोहतूर फेरा ल्या पा, मूसा नैण ना कोए खुल्हाईआ। हज़रत कहे ईसा मेरा इक्क ख़ुदा, सब दी हसरत दए मिटाईआ। मैं मंगां चरन तेरे पनाह, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। सिर मेरे हथ्थ टिका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। तुध बिन अवर ना कोए सहारा, मेरे साहिब सच्चे गुसाईआ। चौदां सदीआं पार किनारा, मैं दयां दर तेरे दुहाईआ। आ मिल मेरे परवरदिगारा, मैं दोवें भुजां उठाईआ। चौदां तबकां तेरा नाअरा, एका ऐनलहक़ सुणाईआ। चारों कुण्ट जीव गंवारा, पंज शैतान करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मंगा चरन सच्ची सरनाईआ। चरन सरन दे मीत, मित्र प्यारे तेरी ओट तकाईआ। गली गली मैं गावां तेरे गीत, इक्को ढोला सच्चे माहीआ। मैं फिर फिर आई विच मसीत, तेरा मुसल्ला नज़र किते ना आईआ। तेरा वुज़ू होया पलीत, पाकी पाक ना कोए सफ़ाईआ। तेरा सजदा ना झुके तैनूं सीस, हक़ निमाज़ ना कोए ख़ुदाईआ। तूं बैठा इक्क अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। मैं की जाणा बाल अञ्याणी तेरी रीत, रीत मेरी समझ विच ना आईआ । जुग जुग खेल तेरा बेप्रीत, कोटन कोटि रूप बणाए, कोटन कोटि पीर पैग़म्बर सेवा लाए, कोटन कोटि गुर अवतार लए प्रगटाए, कोटन कोटि घड़े भन्ने भन्नणहार तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। तेरे अग्गे मेरा सजदा, सीस तेरी भेंट चढ़ाया। मेरा नूर तेरा बरदा, बण सेवक सेव कमाया। मेरा ज़ोर तेरे कोलो डरदा, आपणा बल ना कोए रखाया। मैं नाता छड्डया सीस धड़ दा, इक्को तेरा राह तकाया। तूं क्यों नहीं बांहों फड़दा, बेरहिम मेरे ख़ुदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्तिम तेरे अग्गे वास्ता पाया। तेरे अग्गे वास्ता पाए तेरी गोली, गुण आपणा ना कोए जणाईआ। तेरे

प्रेम मौला गई मौली, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। तूं पड़दा चुक्क हौली हौली, मेरा घूँगट देणा उठाईआ। नबी रसूलां हथ्थ फड़ी मौली, तन्दी तन्द रहे बंधाईआ। तूं रख लै आपणी डोली, इक्क तेरी ओट तकाईआ। चार कहार चुक्क लैण तेरी गोली, चार जुग चार यार सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। तेरी गोली तेरे दर, सजदा सीस झुकाया। रहीम रहिमान देणा वर, वर इक्को मंग मंगाया। आप लगाउणा आपणे लड़, कलमा पल्लू इक्क फड़ाया। तेरे मन्दिर जावां वड़, मुकामे हक़ डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर नज़र कोए ना आया। पुरख अबिनाशी वड मेहरवान, रहीम रहिमान दया कमाइंदा। छोटी बाली सुण निधान, गुण निधान आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे शब्द सुत बलवान, पीरन पीरा आप प्रगटाइंदा। तेरा लेखा चुकाए आण, पिछला मूल झोली पाइंदा। चौदां तबक मेटे निशान, चौदां सदीआं डेरा ढाहइंदा। नाता तोड़ अञ्जील कुरान, शरअ शरीअत मूल मुकाइंदा। साचा देवे इक्क ज्ञान, कलमा कलाम आप पढ़ाइंदा। सच संदेसा धुर फ़रमान, सति सतिवादी आप जणाइंदा। चल के आउणा चरन श्री भगवान, सच सिँघासण इक्क वखाइंदा। मुहम्मद मेला नार रकान, एका हुक्म वरताइंदा। दोहां निउँ निउँ करना सलाम, सलाम अलैकम आप समझाइंदा। ज़बराईल असराफ़ील इज़राईल मेकाईल जो देदां रिहा पैग़ाम, पैग़म्बर आपणी झोली पाइंदा। सही सलामत इक्क इस्लाम, इस्म आज़म आप जणाइंदा। महिबान बीदो बी खैर या अल्ला खेल करे महिबान, रहिमत आपणी आप कमाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद बणा आपणे आप ग़ुलाम, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। नबी रसूल ना कोए कलाम, कायनात ना कोए जणाइंदा। आलमीन खेले खेल दो जहान, नज़र नज़रीआ इक्क रखाइंदा। पीरन पीर वड बलवान, कलमा कलाम आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द वड वड्याइंदा। शब्द गुर उठे बल धार, बल एका एक वखाईआ। लेखा चुक्के मुहम्मद यार, यारी यारां नाल निभाईआ। अल्ला राणी तेरी सुण पुकार, पीआ तेरी कूक आपणे विच रखाईआ। तेरा मेला तेरे कन्त भतार, तेरा माही दए कराईआ। ठांडा सीता बैठ सच्चे दरबार, हक़ हक़ीक़त वेख वखाईआ। जगत तारीक मिटे संसार, शरीकत होर ना कोए वधाईआ। इक्क तौफ़ीक परवरदिगार, साचा तोफा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी आपणा बल धराईआ। शब्दी बल प्रगट मात, आपणा बल वखाइंदा। चार युग दा तोड़े नात, नाता आपणा मात जुड़ाइंदा। पिछला लेखा पाए ख़ात, आपणा खाता ना किसे वखाइंदा। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका गाथ, कलमा नबी इक्क पढ़ाइंदा। नज़री

आए एका कमलापात, कँवल नैण नैण मटकाइंदा। दो जहानां सज्जण साक, जगत कुटुम्ब वेख वखाइंदा। भगतां देवे एका दात, नाम वस्त अमोलक झोली पाइंदा। राती सुत्तयां पुच्छे वात, आलस निंद्रा विच कदे ना आइंदा। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। सति पुरख निरँजण वजाए साचा नाद, अनादी सुत नाल मिलाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, दुरमति मैल सर्ब धुवाइंदा। अक्खर वक्खर बोध अगाध, बोध अगाधा आप पढ़ाइंदा। भगत भगवन्त लख चुरासी विच्चों काढ, हरि जू आपणा मेल मिलाइंदा। साचे सन्त लडाए लाड, गुर गुर आपणी गोद सुहाइंदा। गुरमुख सज्जण आपे लाध, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरसिखां सुणाए एका राग, छत्ती राग भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर सतिगुर आपणा नाउँ चलाइंदा। सतिगुर नाउँ चलाए निरँकारा, सति सति आप अख्वाईआ। सति सति सर्ब पसारा, सति सति वज्जे वधाईआ। सति सति निरगुण उज्यारा, सति सति सरगुण विच समाईआ। सति सति नाम भण्डारा, सति सति सति वस्तू आपणी झोली आप भराईआ। सति पुरख निरँजण साची धारा, सोहँ एका नाउँ वड्याईआ। आत्म परमात्म करे प्यारा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। गुरसिख कोई ना रहे कुँवारा, जो सोहँ नाउँ ध्याईआ। हरि जू मिले कन्त भतारा, गुरमुख नारी आप प्रनाईआ। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता इक्क वखाए सच दुआरा, सचखण्ड साचा सच्चा माहीआ। शब्द अगम्म वज्जे धुन्कारा, अनहद नादी नाद सुणाईआ। पंचम सखीआं मंगलचारा, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। नज़री आए एका एकँकारा, दूजा इष्ट ना कोए जणाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। कलयुग करे पार किनारा, सतिजुग साचा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर इक्क हो आईआ। शब्द गुर एको एक, आदि जुगादि समाइंदा। जुग जुग गुर अवतारां देदां आया टेक, हरि हरि आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम सर्ब चुकाए लहिणा लेख, पूरब लेखा झोली पाइंदा। कोई ना रहे पंडत पांधा मुल्ला शेख़, ग्रन्थी पन्थी वंड ना कोए वंडाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर अवतारां एको एक, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, ना कोई मूंड मुंडाइंदा। सचखण्ड वसे आपणे देस, जोती जाता डगमगाइंदा। सूरबीर सुल्तान नर नरेश, निहकलंक आपणा नाउँ रखाइंदा। मेल मिलावा दस दस्मेश, गोबिन्द आपणे रंग रंगाइंदा। जगत अवल्लड़ा धरया भेख, भेखा धारी भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुरू आप अख्वाइंदा। शब्द गुरू आए आखर, आखर एका ओट सर्ब तकाईआ। निरगुण निर निरगुण मौलया घट घट पाथर, पाथर पाहन दए तराईआ। सेज हंढाई यारड़ा सत्थर, सत्थर सेज आप सुहाईआ। जगत प्यार ना वहाया अथ्थर, भगत प्यार आपणा आप

भेंट कराईआ। सो सतिगुर आदि जुगादि गुरमुखां नालों ना होए वक्खर, वक्खर आपणी धार चलाईआ। जुग जुग शब्द सुनेहड़ा देवे अक्खर, अक्खर नाम रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं देवे इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव एका घर मिलाईआ। एका घर दर दरवाज़ा, हरि दर्दी दर्द वंडाइंदा। जुग जुग भगतां रखे लाजा, रूप अनूप वटाइंदा। कलयुग अन्तिम रचया काजा, रच रच आपे वेख वखाइंदा। सम्बल नगरी साजन साजा, गोबिन्द एका रंग चढ़ाइंदा। अंदर वड़ ग़रीब निवाज़ा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। शब्द अगम्मी वज्जे वाजा, सुर ताल ना कोए बणाइंदा। दो जहानां राजन राजा, लोकमात हुक्म वरताइंदा। करे खेल देस माझा, भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग जीव थक्का मांदा, आपणा नैण ना कोए खुल्हाइंदा। गुरसिख विरला गीत सुहागी गांदा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। नज़र ना आए औदा जांदा, निरगुण रूप अनूप वटाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा पीर सांझा, गुर अवतार आप अख्वाइंदा।

१२ चेत २०१९ बिक्रमी निरँजन सिँघ, करतार सिँघ दे गृह चम्बल ज़िला अमृतसर

गुरसिख मंग सतिगुर आस, आसा पूरन हरि रघुराईआ। जन्म जन्म दी मिटे प्यास, जिस जन आपणा भेव चुकाईआ। मानस जन्म आवे रास, जून अजूनी पन्ध मुकाईआ। लेखे लग्गे पवण स्वास, स्वास स्वासां लेखे पाईआ। मेल मिलावा शाहो शाबाश, शहिनशाह होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख इक्को आस वखाईआ। इक्को आस सतिगुर चरन, चरन ओट इक्क जणाइंदा। नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। दाता मिले करनी करन, करता पुरख नज़री आइंदा। नाता तुट्टे जन्म मरन, जीवण मुक्त कराइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख इक्को आस वखाइंदा। इक्को आस सतिगुर रंग, रंग रंगीला इक्क वड्याईआ। आत्म अन्तर मेल मिलावा सेज पलँघ, सुहञ्जणी सेज इक्क सुहाईआ। गृह मन्दिर वजाए अनहद मृदंग, अनादी नाद वजाईआ। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। जूठ झूठ देवे दंड, बल आपणा आप धराईआ। सुरती शब्दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार बेपरवाहीआ। आत्म बख्शे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। बिन रसना जिह्वा सुणाए छन्द, गीत सुहागी आपे गाईआ। गुरसिख अन्त होवे ना नंगी कंड, समरथ देवे माण वड्याईआ। एथे ओथे दो जहान रखे ठंड, तत्ती वा ना लग्गे राईआ। सतिगुर दयाल ठाकर स्वामी साहिब सदा बख्शंद, बख्शश आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आसा चरन भरवासा, चरन चरनोदक चरनामत एका रस प्याईआ।

१२ चेत २०१९ बिक्रमी चन्नण सिँघ दे गृह
चम्बल ज़िला अमृतसर

गुरसिख सच्चा लाल लालण, हरि जू हरि हरि आप बणाइंदा। जुग जुग बणे मात दलालण, जगत दलाली जगत कमाइंदा। लख चुरासी चढ़े भालण, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा। लहिणा जाणे कृष्न ग्वालण, भेव अभेद ना कोए वखाइंदा। सदा सुहेला करे सदा प्रितपालण, प्रितपालक आपणी दया कमाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजालण, जीवण जुगत इक्क जणाइंदा। साचा मार्ग आए वखालण, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। मेल मिलाए जोत अकालण, अकल कल आपणी खेल कराइंदा। पूरब लहिणा लेखे पाए घालण, कीती घाल झोली पाइंदा। मानस जन्म हल्ल होया सुवालण, दूजी वार जन्म फेर ना आइंदा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसालण, धुर दरबारा आप बणाइंदा। जगत जुग चले अवल्लड़ी चालण, हरि का अन्त कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम पकड़न आया दामन, पल्लू आपणे हथ्थ रखाइंदा। दरगाह साची होए ज़ामन, राए धर्म ना डंन लगाइंदा। सर्ब जीआं घट आपे जानण, घर घर आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा। गुरसिख सेवा जगत जुग, हरि करता आप कराईआ। जीवण जीवण जीवत चुग, आपणा बन्धन आपे पाईआ। साहिब सुल्तान गोदी चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। आप सुहाए आपणी कुक्ख, आपे पिता आपे माईआ। मेटणहारा सगला दुःख, चिंता सोग दए गुवाईआ। नाता तुट्टा उलटा रुख, दस दस मास ना कोए तपाईआ। एका देवे साचा सुख, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप तराईआ। गुरमुख वेखे एका घर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। किरपा करे करनी कर, करता पुरख वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले आपे फड़, फड़ फड़ आपणा बन्धन पाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, जगत भयानक रूप ना कोए वखाइंदा। दरस दिखाए अग्गे खड़, रूप अनूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे अंग लगाइंदा। गुरसिख अंगीकार करे लाए अंग, अंग अंग नाल मिलाईआ। लख चुरासी बन्धन कट, बन्दीखाना इक्क वखाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, रथ आपणे लए चढ़ाईआ। मेल मिलाया नस्स नस्स, जुग चौकड़ी पार कराईआ। कलयुग अन्तिम पूरी आस, आसा अन्त पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मिलावा साचे दर, दर मन्दिर हरि नाम वज्जे वधाईआ।