१२ चेत २०१९ बिक्रमी केशो राम दे गृह जंडो के सरहाली
सच ज्ञान हरि का नाउँ, निरगुण सरगुण आप जणाइंदा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांहों, हरि जू फड़ फड़ गले लगाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची धाम बहाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस आप उडाइंदा। सदा सुहेला सिर रखे ठंडी छाउँ, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम जिस दृढ़ाइंदा। साचा नाम एका एक, ओंकारा आप जणाईआ। राम नाम जन साची टेक, बिन हरि नामे अन्त ना कोए सहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रिहा वेख, हरि वड्डा वड वड्याईआ। जुगा जुगन्तर साचे भगतां देवे आपणा भेत, अनुभव आपणा भेव खुल्हाईआ। नित नवित करे हेत, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम बुझाईआ। हरि का नाम सच दुआरा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि का नाम सच भण्डारा, हरि पुरख निरँजण आप वरताइंदा। हरि का नाम मीत मुरारा, एकँकारा रंग रंगाइंदा। हरि का नाम जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। हरि का नाम वसे सचखण्ड सच्चे दरबारा, बिन सतिगुर हथ्थ किसे ना आइंदा। हरि का नाम अलख अगोचर अगम्म अथाह, भेव कोए ना पाइंदा। हरि का नाम लिख लिख थक्के वेद चारा, आदि अन्त ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र ज्ञान इक्क समझाइंदा। एका मन्त्र नमो देव, देव आत्मा हरि जणाईआ। आदि जुगादि अलख अभेव, अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण सरगुण करे सेव, बण बण सेवक सेव कमाईआ। मेल मिलावा रसना जिहव, जिह्वा रसना अंग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। एका नाम लोकमात, हरि जू हरि हरि आप चलाइंदा। जन भगतां देवे आपणी दात, धुरदरगाही वंड वंडाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, आत्म परमात्म साचा चन्द चढ़ाइंदा। शब्द अगम्मी गाए गाथ, गा गा आपणा भेव खुल्हाइंदा। पंज तत्त काया चलाए राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। एका राम नाम प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा। एका रघुपत वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। खेले खेल त्रिलोकी नाथ, लोआं पुरीआं आपणा पड़दा लाहइंदा। उत्तम रखे आपणी ज़ात, ज़ात पात वरन गोत ना वंड वंडाइंदा। आत्म परमात्म बन्न्हे नात, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। दरस दिखाए इक्क इकांत, दर घर साचे आसण लाइंदा। खेले खेल बहु बिध भांत, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्त्र नाम इक्क प्रगटाइंदा। मन्त्र नाम एका सति, सति सतिवादी आप प्रगटाईआ। लख चुरासी देवे मति, जीव जंत जंत समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वखाए तत्त, तत्तव तत्त भेव चुकाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, जिस जन आपणा
नाम जपाईआ। त्रैगुण अग्नी विच्चों लए रख, समरथ वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ इक्क समझाईआ। हरि का नाउँ इक्क इकल्ला, आदि जुगादि समाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, अटल्ल पदवी एका पाइंदा। सच संदेस नर नरेश जुगा जुगन्तर गुर अवतारा घल्ला, पीर पैग़म्बर मात पढ़ाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, नज़र किसे ना आइंदा। रसना जिह्वा फड़ाए पल्ला, बत्ती दन्द मुख सालाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम ज्ञान आप जणाइंदा। सच ज्ञान सतिगुर सरन, दूजी अवर ना कोए वड्याईआ। नाता तुट्टे वरन बरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग वखाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, आत्म ताकी कुंडा लाहीआ। करनी करे करता पुरख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ इक्क वखाईआ। एका नाउँ वखाए बिन नेत्र अक्ख, नैण नैण ना कोए रखाईआ। लख चुरासी विच्चों रखे वक्ख, भेव अभेदा आपणा भेव छुपाईआ। जिस जन मार्ग देवे दस्स, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। गुर अवतारां अन्तर वस, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। मेल मिलावा हस्स हस्स, आत्म सेज सुहञ्जणी इक्क हंढाईआ। कर प्रकाश कोटन रवि ससि, नूर नूर नूर रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म गाए जस, जस वेद पुराण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ आपणे विच समाईआ। एका नाउँ हरि निरँकार, आदि जुगादि समाइंदा। जुग जुग लोकमात करे उज्यार, गुर शब्दी डंक वजाइंदा। सरगुण सरगुण पावे सार, निरगुण निरगुण पड़दा लाहइंदा। अक्खर अक्खर कर प्यार, एका दूआ जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम साचे घर वसाइंदा। साचे घर नाउँ वसेरा, महल अटल इक्क वड्याईआ। आपे जाणे दूर नेड़ा, नेड़ा दूर आपणे हथ्थ वखाईआ। एथे मेटे जगत अन्धेरा, अन्ध अन्धयार दए गंवाईआ। एका रंग वखाए सन्झ सवेरा, जिस जन आपणा नाम नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ दए वड्याईआ। एका नाउँ पुरख निरँजण सो, सति सतिवादी आप प्रगटाइंदा। एका नाउँ करे प्रकाश त्रै लोअ, लोआं पुरीआं आपणा भेव जणाइंदा। एका नाउँ लोकमात चौदां हट्ट देवे ढोआ ढो, ब्रह्मण्ड खण्ड इक्क वसाइंदा। एका नाउँ लख चुरासी बीज देवे बो, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाइंदा। एका नाउँ आदि जुगादी नवां नरोअ, जन्म मरन विच ना आइंदा। हरि का नाम ना जाणे को, बिन बूझे भेव ना कोए पाइंदा। हरि का नाम धार वखाए एका दो, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। हरि का नाउँ अमृत मेघ देवे चोअ, साचा झिरना इक्क झिराइंदा। हरि का नाम करे साचा मोह, ईश जीव जीव ईश जगदीस बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। साचा नाउँ हँ ब्रह्म धार, पारब्रह्म प्रगटाईआ। साचा नाउँ
निरगुण नाद धुन्कार, अनादी नाद वजाईआ। साचा नाउँ विष्न ब्रह्मा शिव दए अधार, ब्रह्मा वेता हरि जस गाईआ। साचा नाउँ रहे जुग चार, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। साचा नाउ चार वेद दए अधार, शास्त्र सिमरत पुराण नाल मिलाईआ। साचा नाउँ गीता ज्ञान कर उज्यार, अठ दस करे कुड़माईआ। साचा नाउँ अंज़ील कुरान पावे सार, तीस बतीसा ढोला गाईआ। साचा नाउँ खाणी बाणी खोल्ह किवाड़, भेव अभेदा दए जणाईआ । साचा नाउँ वसे सच्चे घर बाहर, दर घर साचे सोभा पाईआ। साचा नाउँ गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। साचा नाउँ घट घट रिहा पसार, लख चुरासी रिहा समाईआ। साचा नाउँ लिख लिख पढ़ पढ़ थक्का जगत संसार, अन्त दस्स ना सके कोई राईआ । हरि का नाउँ अलख अगोचर अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी खेल कराईआ। हरि का नाउँ वसे ठांडे दरबार, थिर घर साचे डेरा लाईआ। हरि का नाउँ रवि ससि रहे उच्चार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा नाउँ आप सालाहीआ। हरि का नाउँ सिफ्त सलाह, सिफ्त सिफ्त विच ना आईआ। हरि का नाउँ सच मलाह, जुग जुग बेड़ा मात चलाईआ। हरि का नाउँ बख्शे सर्ब गुनाह, जो जन रसना जिह्वा गाईआ। हरि का नाउँ डुब्बदे पाथर लए तरा, पाहन आपणे गले लगाईआ। हरि का नाउ अग्नी जल लए तरा, सिल पूजस वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आपणे हथ्थ रखाईआ। एका नाम रखे हथ्थ, सो पुरख निरँजण वड वड्याआ। जुग जुग जन भगतां देवे आपणी वथ, वस्त अमोलक झोली पाया। सति सतिवादी राग दस्स, अन्तर मन्त्र भेव खुल्हाया। तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाया। सुरती शब्दी एका जस, ढोला सोहला इक्क सुणाया। निरगुण सरगुण होए वस, सरगुण अंदर डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ निरगुण आप प्रगटाया। आपणा नाउँ श्री भगवान, आदि जुगादि जणाइंदा। जुग करता खेले खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। सांतक सति सति मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। राम राम राम प्रधान, रम्मईआ आपणा खेल कराइंदा। सर्ब जीआं दा साचा काहन, लख चुरासी गोपी आप नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा नाम आप प्रगटाइंदा। एका नाम आदि पुरख आदि आदि प्रगटाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता रोग ना कोए जणाईआ। आपणे उत्ते करके तरस, पारब्रह्म ब्रह्म लए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप दरसाईआ। आपणा नाउँ आपे रख, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म खेल अलखना अलख, हँ ब्रह्म वंड वंडाइंदा। सोहँ रूप हो प्रतख, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। आदि
जुगादी एका मन्दिर रिहा वस, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। निरगुण नूर निरगुण प्रकाश, निरगुण जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका नाउँ रखाइंदा। एका नाउँ आदि अन्त, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। आदि बणाई आपे बणत, अन्त आपे वेख वखाइंदा। करे खेल पूरन भगवन्त, भेव कोए ना पाइंदा। वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग करता रूप वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेला नारी कन्त, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क रखाइंदा। साचा नाम हँ ब्रह्म, पारब्रह्म समाया। सो पुरख निरँजण जाणे आपणा कर्म, निहकर्मी भेव किसे ना आया। हँ ब्रह्म ना कोई वरन, अवरन रूप वटाया। सो पुरख निरँजण साची सरन, सरनगति इक्क जणाया। हँ ब्रह्म तरनी तरन, इक्को ओट तकाया। सो पुरख निरँजण घाड़न घड़न, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ इक्क हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप वखाया। आपणा नाउँ श्री भगवाना, आदि जुगादि वखाईआ। निरगुण सरगुण कर प्रधाना, सोहँ धार आप चलाईआ। सचखण्ड अंदर थिर घर मकाना, जोती शब्दी वंड वंडाईआ। एका राग इक्क तराना, त्रैगुण अतीता आप सुणाईआ। खेले खेल नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। शाह पातशाह राज राजाना, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेव लगाना, लोकमात मात प्रगटाईआ। अन्तिम पंज तत्त मेटे सर्ब निशाना, थिर कोए रहिण ना पाईआ । आदि जुगादी इक्क भगवाना, भगवन आपणा खेल कराईआ। आत्म परमात्म मेला दो जहानां, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आदि जुगादि वेस वटाईआ। जोती शब्दी खेल गुण निधाना, गुणवन्ता आप वखाईआ। बिन सतिगुर बूझे ना कोए विच जहाना, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। नानक निरगुण दे दे गया निशाना, सति असति समझाईआ। वेद व्यास लिख के गया परवाना, जगत परवानगी हथ्थ फड़ाईआ । चारे वेद देण ब्याना, आपणा भेव खुल्हाईआ। अंज़ील कुरान करे सलामा, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। पीर पैग़म्बर देवे पैग़ामा, करे हक़ पढ़ाईआ। साचे मन्दिर वसे श्री भगवाना, परवरदिगार सच्चा माहीआ। एका कलमा नबी पढ़ाना, रसूला करे आप रसाईआ। एका अल्फ़ी तन हंढाना, पंज तत्त तत्त वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर एका नाउँ आपणा आप चलाईआ। हरि का नाउ चले जग, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। करे खेल सूरा सरबग, सूरबीर हुक्म वरताइंदा। जन भगतां बुझाए लग्गी अग्ग, अमृत आत्म मेघ बरसाइंदा। दरस दिखाए उपर शाह रग, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। मुर्शद मुरीद वखाए हज्ज, काया काअबा खोल्ह खुल्हाइंदा। बोध ज्ञाना पंडत नद, घर मन्दिर नाद वजाइंदा। सच दुआरे बहे सज, आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप अल्हाइंदा। आपणा नाउँ आलमीन, इलाही अल्ला आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे लोक तीन, चौदां लोक चौदां तबक रिहा समाईआ। निरगुण सरगुण हो अधीन, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। साहिब सुल्तान वड प्रबीन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा नाउँ रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ आप वड्याईआ। हरि का नाउँ वड्डा वड, भेव किसे ना आया। आपणे अन्तर गुर अवतार कढ्ढ, लोकमात राह चलाया। पार किनारा ना कोई दस्सी हद्द, बेअन्त आप अख्वाया। राग रागनी गा गा गए छन्द, गीत गोबिन्द ढोला गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, नारी कन्त एका रंग वखाया। नारी कन्त निरगुण सरगुण धार, हरि जू हरि हरि आप चलाइंदा। आत्म परमात्म करे प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। ईश जीव करे शृंगार, सोलां इच्छया सोलां कलीआं तन सजाइंदा। सोलां कला जगत अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर बल वधाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल अपार, अपरम्पर आप वखाइंदा। लेखा जाणे जुग चार, नव नौ चार चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। एका नाउँ बोल जैकार, जै जैकारा आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए ख़बरदार, सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीसा नाल मिलाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार, पुरी लोअ गगन पतालां फेरा पाइंदा। रवि ससि दे हुलार, मंडल मण्डप आप जगाइंदा। समुंद सागर वेखे डूँग्घी गार, जल थल महीअल आपणा भेव चुकाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत वेखे वेखणहार, नेत्र लोचण नैण इक्क उठाइंदा। लख चुरासी करे बेदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लए उठाल, चार वरन अठारां बरन आप जगाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप, मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले वेखे धर्मसाल, घर घर आपणा फेरा पाइंदा। दर दरवेश नर नरेश चार कुण्ट वेखे वजदा ताल, ताल तलवाड़ा कवण हथ्थ रखाइंदा। सृष्ट सबाई जगत अन्धेरा हरि का नाउँ ना सके कोई भाल, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। हरि के नाम बिन होए सर्ब कंगाल, रम्मईआ राम नज़र किसे ना आईआ। चार कुण्ट होए बेहाल, सुरती शब्द ना कोए बंधाईआ। कलयुग चले अवल्लड़ी चाल, पूरब लेखा सब दा रिहा वखाईआ। किसे दर ना दिसे सच्चा धन माल, झूठी माया लुट्टी सर्ब लोकाईआ। हरि का नाउँ सदा बेमिसाल, गुर अवतार पीर पैग़म्बर गए मिसल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, साचा नाउँ शब्द ज्ञान देवणहारा धुर फ़रमाण, सच संदेसा नर नरेशा साचे भगत आप समझाईआ। साचे भगतां देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। मेल मिलावा सीआ राम, रघपत आपणा रूप वटाइंदा। नेत्र लोचण पेखत कृष्ना काहन, नाम बंसरी इक्क वजाइंदा। साचा मेला गोपी काहन, साची सखीआं मंडल रास रचाइंदा। चतुर्भुज नौजवान, आदि
शक्ति खेल खिलाइंदा। अष्टभुज हो प्रधान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाइंदा। एका नूर श्री भगवान, रूप अनूप धराइंदा। जुगा जुगन्तर खेल महान, जुग करता आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जन भगतां देदां आया माण, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान वेद व्यासा लेखा पूर कराइंदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा वसणहारा सच मकान, साढे तिन्न हथ्थ आपणा बंक वड्याइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत कोई ना सके पछाण, चोटी चोटी नज़र किसे ना आइंदा। एका नाउँ धुर फ़रमान, सच संदेसा आप सुणाइंदा। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाँई सारे गाण, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देवे माण, चार वरन गले लगाइंदा। जात पात राउ रंक राज राजान सर्ब मिट जाण, शाह पातशाह एका हुक्म सुणाइंदा। हरि का नाउँ सदा बलवान, बल आपणा आप वखाइंदा। कूड़ी क्रिया मेटे निशान, जूठा झूठा मन्दिर ढाहइंदा। सतिजुग सति करे प्रधान, सच प्रधानगी इक्क कमाइंदा। एका पुरख इक्क परवान, तख्त निवासी इक्क सुणाइंदा। सोहँ शब्द लख चुरासी रखे आण, बेपहचान नज़र किसे ना आइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी बूझ बुझाइंदा। साचे भगतां मेला विच जहान, बिन पूरन भगती हथ्थ किसे ना आइंदा। पूरब लहिणा लए पछाण, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। साचे सन्तां देवे इक्क ज्ञान, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। गुरमुख दर करे परवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुरसिख साचा चतुर सुघड़ सुजान, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। लख चुरासी जीव अञ्याण, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। पंज तत्त लग्गा मगर शैतान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सर्ब सुहाइंदा। आत्म अन्तर ना कोए ज्ञान, रसना पढ़ पढ़ सर्ब गाइंदा। जिस जन हरि जू हरि हरि मिले आण, तिस आपणा नाम समझाइंदा। एथे ओथे दरगाह साची देवे माण, सचखण्ड दुआरे आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ मन्त्र इक्क पढ़ाइंदा।