१२ चेत २०१९ बिक्रमी मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड जौड़े ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण खेल अपारा, आदि आदि आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण करे खेल अपारा, अभेव भेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। एकँकारा वसे धाम न्यारा, महल अटल सोभा पाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। श्री भगवान खेले खेल अगम्म अपारा, अगम्म अथाह बेपरवाह दिस किसे ना आइंदा। अबिनाशी करता गुपत ज़ाहरा, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, सच पसारी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल करे करतार, भेव कोए ना आईआ। निरगुण जोत नूर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। सचखण्ड कर त्यार, दर घर साचे सोभा पाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, राज राजान आप अख्वाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। दर दरवेश बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। देवणहार वस्त थार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। करे कराए करनेहार, करता पुरख वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव पुरख अगम्म, एका एक जणाइंदा। निरगुण निरवैर अजूनी रहित आपे पए जम्म, मात पित ना कोए बणाइंदा। आदि जुगादि आपणा जाणे आपे कम्म, करता पुरख आपणी कार कराइंदा। खेले खेल श्री भगवन, भगवन आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सच सिँघासण सोभावन्त, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी महिमा अगणत, अगणत आपणी खेल जणाईआ। वेस वटा नारी कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणा भेव खुल्हाईआ। अनुभव भेव खुल्हाए अवल्ला, दिस किसे ना आइंदा । आदि जुगादी इक्क इकल्ला, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एका मल्ला, एकँकारा सोभा पाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी वंड आप वंडाइंदा। आपणी वंड वंडे निरँकार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा कर त्यार, आपणी इच्छया पूर कराईआ। साची भिच्छया पाए अगम्म अपार, वस्त अमोलक आप वरताईआ। थिर घर साचा कर त्यार, घर घर विच घाड़न लए घड़ाईआ। जननी जन बण सच्ची सरकार, दाई दाया सेव कमाईआ। पूत सपूता शब्द दुलार, थिर घर साचे आप बहाईआ। एका हुक्म एका वार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा पसार, लोआं पुरीआं तेरी गोद बहाईआ। रवि ससि तेरा चमकार, किरन किरन नाल मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा परवार, त्रै त्रै लेखा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल करे समरथ, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे आपे वस, थिर घर शब्दी सुत बहाईआ। इक्क सुणाए साचा जस, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाईआ। अन्तर अन्तर आपे वस, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। धुर फ़रमाणा एकँकार, एका एक जणाइंदा। थिर घर साचा खोल्ह दुआर, शब्दी वंड वंडाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसार, निरगुण निरगुण बन्धन पाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डार, रजो तमो सतो संग निभाइंदा। पंचम मेला अगम्म अपार, रूप
अनूप आप वटाइंदा। निरगुण सरगुण दए अधार, एका बन्धन पाइंदा। घाड़त घड़े बण ठठयार, लख चुरासी जीव प्रगटाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर पसार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आत्म परमात्म दे अधार, ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव खोल्ह किवाड़, साचे मन्दिर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची वंड श्री भगवान, आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्दी सुत वड बलवान, हरि सतिगुर आप उठाईआ। धुरदरगाही इक्क निशान, सति पुरख निरँजण इक्क वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, दाता दानी सहिज सुखदाईआ। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंचम जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण वेखे आण, बेऐब नाउँ ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपणा मार्ग शब्दी धार, गुर सतिगुर आप लगाइंदा। लख चुरासी कर पसार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाइंदा। आत्म परमात्म भेव न्यार, काया बंक बंक वड्याइंदा। घर विच घर कर त्यार, त्रैगुण अतीता खेल कराइंदा। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाइंदा। ठांडा सीता अमृत झिरना झिरे अपार, निझर रस आप रखाइंदा। साची सेजा कर त्यार, कन्त कन्तूहल सोभा पाइंदा। आपणा नाउँ नाद धुन्कार, धुंन अगम्मी आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा । साचा खेल करे करतारा, करनहार इक्क अख्वाइंदा। लख चुरासी कर पसारा, घट घट आसण लाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए अधारा, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। सरगुण सरगुण इक्क सहारा, तत्तव तत्त जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी सेवा इक्क समझाइंदा। शब्द गुर उठ बलवान, सो पुरख निरँजण आप उठाईआ। तेरा मेरा इक्क विधान, एका हुक्म रिहा जणाईआ। दो जहानां वेखणा मार ध्यान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तेरा नैण खुल्हाईआ। लख चुरासी देणा माण, मेरा नाउँ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत सुत उठाईआ। शब्दी सुत गया उठ, आपणा बल रखाया। पारब्रह्म प्रभ गया तुट्ठ, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। लख चुरासी वेखां सुत, जन जननी गोद सुहाया। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, भेव कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बल आप धराया। साचा बल एकँकार, शब्दी शब्द विच समाईआ। विष्न विश्व देवे धार, ब्रह्मा ब्रह्म करे पढ़ाईआ। बिन अधर अक्खर कर त्यार, तुआरफ़ आपणी तारीफ़ सुणाईआ। ब्रह्मा वेता वेखे मुख चार, चारे वेद रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड आपे रिहा पाईआ। आपणी वंड पुरख अकाला, एका एक रखाइंदा। आदि जुगादी दीन दयाला, भेव अभेद खुल्हाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची आसण लाइंदा। आपणी
इच्छया प्रगटाए काल महांकाला, आप आपणा रंग वखाइंदा। निरगुण चले अवल्लड़ी चाला, सरगुण आपणे मार्ग लाइंदा। शब्द अगम्मी बण दलाला, लख चुरासी दलाली आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घाड़न आप घड़ाइंदा। साचा घाड़न हरि जू घड़, आपणी दया कमाईआ । सरगुण अंदर निरगुण वड़, आपणा मुख छुपाईआ। निरगुण अन्तर रिहा पढ़, आपणा राग सुणाईआ। सरगुण सके ना कोई फड़, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। सच महल्ले बैठा चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल कराईआ। ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म आपणी वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म निरगुण धारा, धार धार विच प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। आत्म परमात्म कर पसारा, परम पुरख वेख वखाइंदा। आत्म परमात्म कर उज्यारा, जोत निरंजण डगमगाइंदा। आत्म परमात्म नादी धारा, नाद अनादी आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म दे सहारा, एकँकारा आपणा बन्धन पाइंदा। आत्म परमात्म कर वणजारा, साचा हट्ट इक्क वखाइंदा। आत्म परमात्म वेखे अखाड़ा, पंज तत्त आपणा नाच नचाइंदा। आत्म परमात्म बन्द कराए अंदर बहत्तर नाड़ा, तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ाइंदा। आत्म परमात्म रक्त बूंद करे उरधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आत्म परमात्म खेल अवल्ला, हरि जू आप कराया। आत्म परमात्म फड़के पल्ला, चरनी सीस झुकाया। तुध बिन होए रहां झल्ला, मेरी धीर ना कोए धराया। मैनूं रख्या डूँग्घी डल्ला, पंज तत्त अंदर बन्द कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाया। दे मंग मेरे भगवान, आत्मा नैणां नीर वहाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। हउँ बाली बाल नादान, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। तुध बिन सुंञा दिसे मकान, काया बंक कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। तुध बिन सहाई ना कोए मीता, संग नज़र कोए ना आइंदा। तेरी कोई ना जाणे रीता, भेव कोए ना पाइंदा। तूं सदा रहें अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। तेरा मन्दिर ठांडा सीता, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाइंदा। तेरा विछोड़ा डूँग्घा सागर, भेव कोए ना आइंदा। मैं इक्क इकल्ला की करां काया गागर, तुध बिन कम्म किसे ना आइंदा। तूं साहिब सुल्तान मेहरवान मेरा नूर कर उजागर, तुध बिन नूर ना कोए चमकाइंदा। मैं तेरे दर बणां सौदागर, हट्ट तेरे फेरा पाइंदा। तूं निमाणे देणा आदर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका देणा तेरा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। देवे वर श्री भगवाना, आपणी दया कमाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म करे परवाना, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। वेस वटाए नौजवाना, नव नौ आपणी धार चलाईआ। पंज तत्त वखाए इक्क निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। आपणा भेव देवे खोल्ह, आदि पुरख अबिनाशा। आदि जुगादि तोले तेरा तोल, लख चुरासी अन्तर वसे पासा। आपणा पड़दा देवे खोल्ह, मंडल साचे पावे रासा, शब्दी शब्द जाए मौल, तेरी पूरी करे आसा। सति सतिवादी एका करे कौल, वेले अन्त ना होए निरासा। निरगुण सरगुण प्रगटे उपर धौल, पंज तत्त करे वासा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे सच दिलासा। सच दिलासा दे भगवान, आपणी दया कमाईआ। आपणा लेखा दस्से महान, लेखा लिखण विच ना आईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी करे परवान, चारे बाणी दए पढ़ाईआ। चार कुण्ट झुलाए निशान, उतर पूरब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ । चार जुग दए ज्ञान, चार वेद राग अल्हाईआ। चार वरन देवे माण, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप समझाईआ। धुर दी धार एकँकार, आपणी आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, तेरा मेल मिलाइंदा। बोध अगाधा नाम जैकार, लोकमात सुणाइंदा। घर घर दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाइंदा। औखी घाटी देवे चाड़्ह, पार किनारा इक्क जणाइंदा। नाउँ रखाए गुर अवतार, गुर शब्दी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आपे लाहइंदा। आपणा पड़दा देवे लाह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। शब्दी गुर बण मलाह, लख चुरासी बेड़ा लए तराईआ। जुग चौकड़ी वंड वंडा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुका, कोटन कोटि काल बिताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए प्रगटा, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम चौकड़ दए समझाईआ। अन्तिम चौकड़ आए मात, थिर कोए रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण देवे दात, पंज तत्त मिले वड्याईआ। गुर अवतार देवे साथ, सगला संग निभाईआ। नाम जणाए पूजा पाठ, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। जुग जुग चलाए आपणा राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। सनक सनंदन संनातन कुमारा, पहला रूप वटाईआ। बराह रूप कर पसारा, दूजा नाउँ धराईआ। यगे पुरष हरि खेल न्यारा, तीजी वंड वंडाईआ। चौथा खेल करे न्यारा, हावग़रीब सच्ची सरनाईआ। पंचम नर नरायण कर पसारा, कपल मुन छेवां आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड आप वंडाईआ। साची वंड हरि निरँकार, आपणी
आप वंडाइंदा। भेव ना पाए वेद चार, भेव अभेद आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार जोती जाता डगमगाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव चुकाइंदा। भेव चुकाए कपल मुन, मुन मुनीशर भेव ना राईआ। रिषभ देव आपे चुण, आपणी बूझ बुझाईआ। पिरथू जाणे हरि जू गुण, मस्तक आपणा रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कछप देवे माण वड्याईआ। कछप देवे आपणा माण, धनंतर माण दिवाइंदा। मोहणी रूप श्री भगवान, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद अभेदा आप जणाइंदा। भेव अभेदा अगम्म अथाह, एका एक खुल्हाईआ। अछल अछेदा शहिनशाह, वल छल आपणी धार चलाईआ। बावन रूप आप वटा, बल दुआरे मंगण जाईआ। हँसा खेल करे वेस वटा, सुत ब्रह्मा दए पढ़ाईआ। नर सिँघ मेला सहिज सुभा, प्रहिलाद आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरी नरायण रूप वटाईआ। हरी नरायण वेस अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। सतिजुग फड़ाया आपणा पल्ला, वार अठारां नूर चमकाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, लोकमात वेख वखाइंदा। त्रेता फड़ाए आपणा पल्ला, त्रैगुण अतीता आपणा वेस वटाइंदा। धुर संदेस एका घल्ला, परसराम राम मिलाइंदा। रघपत रघनाथ लेखा जाणे दो जहाना, गढ़्ह हँकारी आप तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए दोए आपणी धार चलाइंदा। दोए दोए रूप अठारां दो बीस, बीस खेल कराईआ। त्रेते मुकी तेरी हदीस, द्वापर आपणा माण वधाईआ। वेद व्यासा पीसण गया पीस, पुराण अठारां ढोला गाईआ। नारद मुन झुकाए सीस, ब्रह्मा वेता रिहा सलाहीआ। सुरस्ती मंगे इक्क असीस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। करे खेल आप जगदीस, मुकंद मनोहर लखमी नरायण रूप वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए दोए आपणा नूर दरसाईआ। दोए दोए रूप कृष्ना कान्हा, एका बंसरी नाम वजाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणी धार चलाइंदा। एका मन्त्र सच ज्ञाना, अठ दस आप पढ़ाइंदा। एका तीर सच निशाना, बिन चिल्ले आप चलाइंदा। रथ रथवाही खेल महाना, बण सेवक सेव कमाइंदा। जन भगतां देवे माणा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। द्वापर मिटे अन्त निशाना, कलयुग आपणा बल वखाइंदा। कूड़ो कूड़ होया प्रधाना, चारों कुण्ट डंक वजाइंदा। धर्म शर्म मिटे निशाना, आपणा बल वखाइंदा। चार वरन दए अभिमाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस अवल्ला आप कराइंदा। वेस अवल्ला बोधन बोध, ज्ञान ज्ञान नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म आपे सोध, भेव अभेद खुल्हाईआ। पंज तत्त विकारा करके जोध, एका नूर दए दरसाईआ। भेव खुल्हाए आपणा
गोझ, द्वैती पड़दा आपणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाईआ। आपणा पड़दा आपे लाह, हरि जू खेल कराइंदा। नूरी जल्वा नूर प्रगटा, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। मुकामे हक़ आप ख़ुदा, आपणी इच्छया आप धराइंदा। मौला रूप बण मलाह, बिस्मिल आपणा खेल कराइंदा। मुसल्ला लए उठा, कोहतूर जल्वा आप जणाइंदा। ईसा रंग दए रंगा, पूरी आसा आप कराइंदा। आपणा भेव दए खुल्हा, नूरी नूर नज़री आइंदा। दोए जोड़ पए सरना, पिता पूत ख़ुशी मनाइंदा। मेरे पिच्छे आए मेरा बेपरवाह, लोकमात फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग नूरी अल्ला, आलमीन आप रंगाईआ। निरगुण सरगुण फड़ाए आपणा पल्ला, कलमा नबी रसूल पढ़ाईआ। खेल कराए इक्क अवल्ला, ऐनलहक हक़ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुहम्मद मेला सहिज सुभाईआ। मुहम्मद मेला परवरदिगार, परवाना हथ्थ इक्क फड़ाइंदा। धुर संदेसा साचा यार, एका वार, जणाइंदा। धुर फ़रमाना धुर दी धार, धुरदरगाही आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग रंगाइंदा। आपणा रंग रंगे करतारा, भेव अभेद जणाया। मुहम्मद बणे दर भिखारा, निउँ निउँ सीस झुकाया। साचा सजदा परवरदिगारा, दर बरदा रिहा कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाया। धुर फ़रमाणा एका वार, पुरख अकाला आप सुणाईआ। मुहम्मद तेरी मुहम्मदी धार, चौदां चौदां दए वड्याईआ। अन्तिम लेखा दए निवार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नानक निरगुण प्रगटे विच संसार, पंज तत्त काया चोला लए हंढाईआ। पुरख अबिनाशी करे प्यार, सचखण्ड दुआरे लए बुलाईआ। एका देवे वस्त थार, नाम सति झोली पाईआ। चार वरन करे प्यार ऊँच नीच राउ रंक ना कोए रखाईआ। साची सिख्या विच संसार, साख्यात रूप प्रगटाईआ। अन्तिम बोले इक्क जैकार, जीव जंत सुणाईआ। महांबली उतरे आपणी वार, मात पिता ना कोए जाईआ। निहकलंक जोधा सूरा बली बलकार, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग लहिणा दए मुकाईआ। एका जोती दस अवतारा, गुर गुर वेस वटाइंदा। पुरख अकाल वेखणहारा, पेख पेख आपणी ख़ुशी मनाइंदा। शब्दी शब्द सुत दुलारा, गोबिन्द आप प्रगटाइंदा। लोकमात दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका इष्ट अगम्म अपारा, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। उच्ची कुक बोल जैकारा, फतहि डंका इक्क वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल गोबिन्द धार, पुरख निरँजण आप कराईआ। धुर संदेसा पहली वार, लोकमात सुणाईआ। चौथे जुग आए हार, चार यारी रहिण ना पाईआ। पंचम मीता पंच करे प्यार, पंचम साचा ढोला इक्क सुणाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर माण वड्याईआ। शब्दी गुर गुर गोबिन्द, सिँघ आपणा रूप वटाइंदा। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर आप अख्वाइंदा। अमृत आत्म सागर सिन्ध, भर प्याला जाम प्याइंदा। गुरसिख बणाए आपणी बिन्द, मात पित आप हो जाइंदा। दीन दयाल सदा बख्शंद, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। करे खेल पुरख अकाला, गोबिन्द धार चलाईआ । लेखा जाणे दो जहानां, अनुभव भेव चुकाईआ। सच संदेसा नर नरेसा देवे इक्क सुखाला, मुहब्बत आपणी आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम मिटे झूठ जंजाला, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दस्से एका धर्मसाला, सत्त दीप एका गुरू इष्ट मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव खोल्हे करतारा, गोबिन्द हरि हरि भेव चुकाइंदा। गुर गोबिन्द बोल जैकारा, सिँघ आपणी भबक लगाइंदा। पुरख अकाल इक्क बलकारा, बल आपणा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल इक्क जणाइंदा। आपणा खेल श्री भगवान, आदि जुगादि कराईआ। गुर गोबिन्द दस्से सच निशान, सृष्ट सबाई दए जणाईआ। कलयुग अन्तिम आए नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, गुर गोबिन्द आख सुणाइंदा। पुरख अबिनाशी जामा पाउणा, रूप अनूप वटाइंदा। कल कल्की अवतार अख्वाउणा, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा। सत्तां दीपां डेरा ढाउणा, दो जहानां चरनां हेठ दबाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वक्त चुकाउणा, करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम आए जग, हरि जागरत जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई तपे अग्ग, त्रैगुण अग्नी तत्त जलाईआ। कोई ना करे साचा हज्ज, काया काअबा नज़र किसे ना आईआ। गुर चरन दुआर बहे ना कोई सज, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आत्म रस ना होए कोई मदि, नाम रस ना कोए चखाईआ। आपणा पड़दा ना सके कोई कज्ज, बेपड़द फिरे लोकाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाला सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा सके कोई ना लभ्भ, गुर गोबिन्द गया समझाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणा इष्ट जाण छड्ड, दृष्ट सके ना कोए खुल्हाईआ। बिन हरि नामे खाली होवण हड्ड, पंज तत्त काया कम्म किसे ना आईआ। प्रगट होए पुरख समरथ, निहकलंका नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कलयुग आरयू लख चार बत्ती हज़ार, वेद पुराण रहे गाईआ। गोबिन्द लिख लिख लेखा गया निवार, कलयुग कर्म नाल मिलाईआ। भरम भुलेखे जीव गंवार, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। अन्तिम
आया कल कल्की अवतार, निहकलंक नाउँ रखाईआ। शब्द डंका वज्जाए विच संसार, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। साचा खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां रिहा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। आपणा खेल करे निरँकार, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी करे पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलयुग मेटे धूआँधार, रैण अन्धेरी दए मिटाईआ। लहिणा देणा मुकाए तेई अवतार, भगत अठारां नाल मिलाईआ। गुर दस बोल जैकार, जै जैकार रहे सुणाईआ। वाह वाह तेरी कुदरत परवरदिगार, ईसा मूसा मुहम्मद सीस झुकाईआ। सदी चौधवीं आई हार, चौदां तबक देण दुहाईआ। अल्ला राणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नाता छुटे अन्त संसार, अन्त कम्म किसे ना आईआ। प्रगट होया इक्क परवरदिगार, जिस दा कलमा रहे गाईआ। अमाम अमामा सिर सिक्दार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग लाए इक्क दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। पहली चेत दिवस विचार, साचा सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोती जाता इक्क रघुराईआ। निहकलंक एका एक, आदि जुगादि समाइंदा। कलयुग अन्तिम धारे भेख, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। मुछ दाढ़ी ना कोए केस, मूंड मुंडाया भेव छुपाइंदा। पूरा लेखा करे दस दस्मेश, नानक लेखा ना कोए मिटाइंदा। लहिणा देणा चुकाए मुल्ला शेख़, पीर दस्तगीर नज़र कोए ना आइंदा। जन भगतां करे सच्चा हेत, गुरसिख सज्जण आप मिलाइंदा। लख चुरासी झूजे कलयुग खेत, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। कलयुग अग्नी तपे बालू रेत, सतिगुर अर्जन गुर गुर बाणी बाण लगाइंदा। कलयुग जीव वेखण खेड, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक हरि अख्वाइंदा। निहकलंक श्री भगवाना, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। वसणहारा धाम मकाना, सम्बल बैठा आसण लाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवाना, बल आपणा आप प्रगटाईआ। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सुणाए एका गाणा, पुरख अकाल करे पढ़ाईआ। एका मर्द इक्क मर्दाना, सच मर्दानगी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नाउँ धराईआ। निहकलंक नाउँ रख, हरि आपणा खेल कराइंदा। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, पिछला मूल चुकाइंदा। सन्त सुहेले लए रख, गुर चेले मेल मिलाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम फेरा पाइंदा। कलयुग अन्तिम फेरा पा, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। गुर गोबिन्द सूरे चढ़े चाअ, घर आपणे ख़ुशी मनाईआ। चार जुग दा लहिणा दए चुका, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। सृष्ट
सबाई दए इक्क सलाह, पुरख अकाल इष्ट वखाईआ। गुरू शब्द दए पनाह, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाँई एका कलमा दए पढ़ा, एका नाउँ करे रुशनाईआ। खड़ग खण्डा विच ब्रह्मण्डां दए चमका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम लए अवतारा, निरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, दो जहानां आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव पार किनारा, जोती जोत मेल मिलाइंदा। गुरमुख साचे दे सहारा, तख्त निवासी तख्त बहाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर पुरख अकाला, चले चलाए अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पाइंदा। भेव ना पाए कोई जीव, जगत पड़दा ना कोए उठाईआ। अन्तिम सब दा लहिणा मुकणा साढे तिन्न तिन्न हथ्थ सींव, दूसर वंड ना कोए रखाईआ। सीस बहा बन्न्हे नींव, गोबिन्द बाले छोटे नीहां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल कराईआ। नीहां हेठ छोटे बाल, गोबिन्द सेव लगाईआ। गुर गोबिन्द आपणा दे के गया इकबाल, अन्तिम आवे सच्चा माहीआ। काल महांकाल रखे नाल नाल, आपणे चरनां सेव लगाईआ। जन भगतां करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। त्रैगुण माया तोड़ ज़ंजाल, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। सृष्ट सबाई मार्ग दए वखाल, वरन बरन रहिण कोए ना पाईआ। इक्को पूजा रहे अकाल, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम हरि अवतारा, अवर अवर ना कोए जणाइंदा। डूँग्घी भँवरी जगत सागर वेखे गारा, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। नज़र ना आए विच संसारा, बेनज़ीर आपणी नज़र छुपाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। गुरमुख विरला बूझे कर विचारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पुरख अबिनाशी इक्क अख्वाइंदा। निहकलंक पुरख अबिनाश, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। निहकलंक हरि शाहो शाबाश, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निहकलंक हरि सर्ब गुणतास, गुणवन्ता वड वड्याईआ। निहकलंक हरि आदि जुगादि आपणी पूरी करे आपे आस, निरासा रूप ना कोए वटाईआ। निहकलंक हरि लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल पन्ध मुकाईआ। निहकलंक हरि दो जहानां पावे आपणी रास, लख चुरासी गोपी काहन नचाईआ। निहकलंक हरि निरगुण हरि निरवैर पुरख अकाल जन भगतां वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा गुरमुख तेरी पूरी करे आस, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
हरि, बिन पवण स्वास आपणी धार चलाईआ। पवण स्वास ना कोए पाणी, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। शब्द गुर गुर बलवानी, बल आपणा आप धराइंदा। गोबिन्द गुर इक्क निशानी, सच निशाना इक्क वखाइंदा। करे खेल शहिनशाह शाह पातशाह सच्चा सुल्तानी, लोकमात वेस वटाइंदा। अगली गाए अकथ कहाणी, चार वरनां आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। कलयुग अन्तिम मुकणा पन्ध, हरि पाँधी आप मुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए खण्ड खण्ड, गोबिन्द खण्डां इक्क चमकाईआ। लख चुरासी होए रंड, आत्म परमात्म ना कोए हंढाईआ। किसे हथ्थ ना आए निजानंद, निज घर मिले ना सच्चा माहीआ। रसना खा खा थक्की गंद, जूठ झूठ रंग वखाईआ। माया ममता हउमे हंगता झूठी कंध, भाण्डा भरम ना कोए भनाईआ। फिरे दुहाई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। नाता तुट्टे जेरज अंड, सगला मेल ना कोए मिलाईआ। झूठी क्रिया मिटे पखण्ड, सच सुच्च लए प्रगटाईआ। करे प्रकाश साचा चन्द, चन्द चांदनी आप रुशनाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को छन्द, एका गीत अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग डेरा देवे ढाहीआ। कलयुग डेरा जाए ढट्ठ, सतिगुर पूरा आपे ढाहइंदा । ना कोई तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा कोए ना पाइंदा। ना कोई शिवदुआला दिसे मट्ठ, मन्दिर मस्जिद ना कोए वड्याइंदा । प्रगट होए इक्क पुरख समरथ, समरथ आपणी खेल कराइंदा। लख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुण्ट आप भुवाइंदा। लहिणा देणा हथ्थों हथ्थ, बीस बीसा आप चुकाइंदा। वसणहारा घट घट, भेव अभेदा आप जणाइंदा। जन भगतां मारे इक्को सट्ट, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। दूई द्वैती मेटे फट्ट, बजर कपाटी पड़दा लाहइंदा। घर वखाए चौदां हट्ट, लोक परलोक डेरा ढाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग क्रिया आप खपाइंदा। कलयुग क्रिया जाए मुक्क, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। मनमुखता बूटा जाए सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शब्द गुर सूरबीर जाए उठ, एका चिल्ला नाम चढ़ाईआ। सब दी जड़्ह देवे पुट्ट, ना कोई सके मात लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा फेरा पाईआ। आपणा फेरा पाए हरि हरि, भेव कोए ना पाइंदा। लख चुरासी वेखे घर घर, डूँग्घी कंदर वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले आपे फड़ फड़, गुर चेले नाल मिलाइंदा। लहिणा चुकाए सीस धड़ धड़, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। दरस दिखाए अग्गे खड़ खड़, स्वच्छ सरूपी नज़री आइंदा । वेखे खेल जन्मे मर मर, मरन जन्म आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार
जुग दी कीती आप उलटाइंदा। चार युग दा उलटा गेड़ा, चौथे जुग रखाईआ। चार वरन दा चुक्के झेड़ा, चार यारी रहिण ना पाईआ। चार वेद होए निबेड़ा, चारे बाणी दए गवाहीआ। धरत मात दा खुल्ल्हा वेहड़ा, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। जन भगतां बन्न्हे हरि जू बेड़ा, बिन चप्पू मात चलाईआ। अन्त वेला आ गया नेड़ा, बीस बीसा राह तकाईआ। पुरख अकाल ना लाए देरा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए रखाईआ। गुरसिख वेखो करके जेरा, निहकलंक कवण खेल वखाईआ। बिन हत्थियारों बिन हथ्थां भेड़ भेड़ा, शाह सुल्ताना देवे ख़ाक मिलाईआ। हरि का भेव जाणे केहड़ा, बिन नानक गोबिन्द समझ किसे ना आईआ। नानक सतिगुर गुर गोबिन्द कहे पुरख अकाल तूं मेरा मैं तेरा, सोहँ ढोला गाईआ। अन्त विचोला बण के पाए फेरा, एथे ओथे दो जहान आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि पुरख इक्क अख्वाईआ। बुढ्ढा नढ्ढा ना जवान, जगत जवानी ना कोए हंढाईआ। पंज तत्त अन्तर हो ग़लतान, गति मित आपणी मूल ना पाईआ। दर दर मंगदा रिहा दान, बण भिखारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दए समझाईआ। पूरब लेखे लेखे लग्गी ना बुध्ध, बुद्धि कम्म किसे ना आईआ। आपणे आप नाल करदा रिहा युद्ध, हार जित ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म ना आई सुध, बेसुध दए दुहाईआ। डूँग्घी कंदर काया लुक, आपणा मुख शरमाईआ। अन्त चोला गया छुट्ट, काया कम्म किसे ना आईआ। बिन सद्दयां मात गया उठ, अग्गे मिले ना कोए ढोईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा जणाईआ। पूरब लेखा दस्से हाल, अहिवाल नाल मिलाईआ। जगत बुढेपे करया कंगाल, कंगाली मूल ना किसे चुकाईआ। बिन नामे होया बेहाल, बहबल दए दुहाईआ। अन्तिम सिर ते आया काल, काल रिहा कुरलाईआ। दोए जोड़ करया इक्क सवाल, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा जणाईआ। दोए जोड़ बण सवाली, एका मंग मंगाईआ । मेरी झोली दिसे खाली, खाली झोली ना कोए भराईआ। मैं जीवां जंतां करदा रिहा दलाली, बण दलाल लई वड्याईआ। अन्त आई रैण अन्धेरी काली, तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखा रिहा जणाईआ। अन्तिम रोवे मारे धाह, नैण नैण कुरलाया। जगत बुढेपा गया आ, ना सके कोई बचाया। जिस दा ढोला रिहा गा, सो बैठा मुख छुपाया। छोटी सपुत्तरी पल्लू फड़या आ, गलवकड़ी एका पाया। मेरे पिता रो ना, मैं तेरी तूं मेरा मैं तेरी गोद सुहाया। सतिगुर तेरा होए सहा, नाल मेरा मेल मिलाया। बिरध गया प्राण तजा, आस पुत्तरी विच रखाया। पुत्तरी बोलया सहिज सुभा, पुरख अबिनाशी पूरा दए कराया। अन्तिम वेखे बिन नेत्र आ, नैण आपणा
आप खुल्हाया। बिन कर्मां लहिणा दए चुका, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। बिन मरयां मरना दए मिटा, मरन जन्म ना कोए जणाया। बिन पढ़यां दए पढ़ा, अक्खर वक्खर आप सुणाया। जन्म जन्म दी मैल दए धुवा, मेहर नज़र इक्क टिकाया। काया विच्चों काया चोला दए बदला, ओहला पड़दा आप उठाया। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ढोला लैणा गा, मुक्ती चरनां हेठ रखाया।
साध सन्त की करे विचारा, हरि जू गेड़े विच भुवाईआ। आर पार ना कोई किनारा, मँझधार रिहा फिराईआ। पंज तत्त अंदर डूँग्घी गारा, डूँग्घी भँवरी रिहा समझाईआ। अठ्ठे पहर नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। भेव ना जाणे अंदर बाहरा, गुपत ज़ाहर ना कोए रखाईआ। गल्ली बातीं ना मिले प्यारा, मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। अंदर अंदर धूआँधारा, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन दरशन दरस किसे ना पाईआ। आउणा जाणा किस घर, पाँधी पन्ध ना कोए रखाइंदा। आपणे कोलों जो आपे रिहा डर, भय अवर क्या वखाइंदा। पंज तत्त अंदर बैठा वड़, चोला काया ना कोए बदलाइंदा। ना कोई चोटी ना कोई जड़, चेतन रंग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस दरस वंड ना कोए वंडाइंदा। ना कोई साध ना कोई सन्त, पंज तत्त रिहा कुरलाईआ। नार ना मिल्या साचा कन्त, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। भरमे भुल्ला जंत, जंत जंत मिली वड्याईआ। कलयुग माया पाई बेअन्त, ना कोई पड़दा सके उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मूर्ख मूर्ख धन्दे लाईआ। मूर्ख धन्दे गया लग्ग, ज्ञान नज़र कोए ना आइंदा। पंज तत्त अंदर कीता बन्द, पल्लू ना कोए छुडाइंदा। रसना नाल मिलाए बत्ती दन्द, आत्म परमात्म नज़र कोए ना आइंदा। अनरस फिक्का दिसे चन्द, बिन सतिगुर पूरे साचे सन्त सति सलोक ना कोए गाइंदा।