पुस्तकालयभाग ११

१३ चेत २०१९ बिक्रमी बली सिँघ दे गृह पिण्ड कैरों ज़िला अमृतसर

हरि का नाउँ वसे अंदर, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। भाग लगाए काया मन्दिर, पंज तत्त मिले वड्याईआ। दूई द्वैती तोड़े जिंदर, एका घर वखाईआ। मन मनुआ ना दौड़े बन्दर, नाम डोरी बन्न्ह वखाईआ। कर प्रकाश डूँग्घी कंदर, निरगुण नूर जोत प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ आप समझाईआ। हरि का नाउँ वसे

तन, पंज तत्त आपणी दया कमाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, अनादी नाद वजाइंदा। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, गढ़्ह हँकार तुड़ाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, जोती जाता डगमगाइंदा। वस्त अमोलक देवे धन, सो पुरख निरँजण झोली पाइंदा। मानस जन्म बेड़ा बन्न्ह, लख चुरासी फंद कटाइंदा। पंच विकारा देवे डंन, ममता मोह मोह मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप दृढ़ाइंदा। साचा नाउँ साचे घर, सतिगुर पूरा आप वसाईआ। मेल मिलाए नरायण नर, नर हरि वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी खेल कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणे नाउँ बन्धन पाईआ। लख चुरासी घाड़न घड़, घट घट आपणा नाउँ धराईआ। सच महल्ले आपे चढ़, पुरख अबिनाशी वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक्क समझाईआ। साचा नाउँ हरि गोबिन्द, गोबिन्द धार जणाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, सगला दुःख गुवाइंदा। मेल मिलावा गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गुर शब्दी रंग वखाइंदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, लख चुरासी बन्धन मात तुड़ाइंदा। आत्म परमात्म इक्क अनन्द, निझानंद आप समझाइंदा। दूई दुवैती ढाहे कंध, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। चार वरन एको छन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ जणाइंदा। साचा नाउँ हरि निरँकार, आदि जुगादि चलाईआ। गा गा गए गुर अवतार, रसना जिह्वा ढोला सुणाईआ। लेखा लिख लिख गए बण लिखार, काग़ज़ मेला नाल शाहीआ। रसना जिह्वा जीव करन पुकार, बत्ती दन्द मिलाईआ । पीर पैग़म्बर ला ला नाअर, नाअरा हक़ गए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा नाउँ हरि का नाम, चार वरन जस गाया। चार जुग खेल श्री भगवान, भगवन आपणा भेस वटाया। गुर अवतारां दे दे दान, मन्त्र अन्तर आप पढ़ाया। लोकमात कर प्रधान, खाणी बाणी सिफ्त सालाहया। भेव ना पाए कोए जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप छुपाया। आपणा नाउँ रखे ओहले, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। पंज तत्त अंदर वड़ वड़ बोले, गुर अवतार सेव कमाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड आपे फोले, घट घट हरि जू वेख वखाइंदा। निरगुण निराकार लख चुरासी आपे तोले, तोलणहारा दिस ना आइंदा। जुगा जुगन्तर सच भण्डारा सरगुण खोल्हे, आप आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आप वड्याइंदा। साचा नाउँ हरि करतार, आदि जुगादि वरताईआ। सतिगुर गुर गुर सेवादार, बण सेवक सेव कमाईआ। भगत भगवन्त करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सन्त मंगण बण भिखार, खाली अग्गे झोली डाहीआ। गुरमुख रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ । गुरसिख मंगण दरस दीदार, एका ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच रखाईआ। आपणा भेव एका नाउँ, हरि जू आपणे विच छुपाइंदा। जुग जुग जन भगतां पकड़े बांहों, दूसर हथ्थ किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करदा गया न्याउँ, तख्त निवासी दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे बेपरवाहो, बेअन्त वेस वटाइंदा। आदि जुगादी लख चुरासी पिता माउँ, पूत सपूता गोद सुहाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची धाम वखाइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ काउँ, काग काग ना कोए कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक्क दृढ़ाइंदा। साचा नाउँ हरि का रूप, हरि सतिगुर आप दरसाईआ। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम जाए तुट्ठ, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। जन भगतां अमृत देवे घुट्ट, नाम प्याला आप प्याईआ। लख चुरासी आवण जावण जाए छुट, गेड़ा गेड़ ना कोए वखाईआ। मेल मिलाए अबिनाशी अचुत्त, चेतन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आप चलाईआ। साचा नाउँ चले मात, चार वरन आप जणाइंदा। चार जुग दी साची गाथ, चार कुण्ट आप सुणाइंदा। चार वेद दा एका पाठ, एका अक्खर हरि पढ़ाइंदा। लेखा जाणे तीर्थ ताट, सर सरोवर वेख वखाइंदा। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी रात, साचा चन्द इक्क चढ़ाइंदा। जन भगतां पुच्छे आपे वात, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। वसणहारा इक्क इकांत, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। घट घट वेखे मार झात, सच सिँघासण आसण लाइंदा। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म इक्को ज़ात, वरन बरन ना वंड वंडाइंदा। जन भगतां देवे सच्चा साथ, सगला संग निभाइंदा। लहिणा देणा चुक्के माथ, मस्तक रेखा आप मिटाइंदा। आप चढ़ाए साचे घाट, जिस जन आपणा नाम जपाइंदा। जन्म जन्म दी मुक्के वाट, पाँधी पन्ध ना कोए रखाइंदा। आत्म सेजा साची खाट, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण नैण मटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आप प्रगटाइंदा। साचा नाउँ एका एक, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म आपे वेख, पारब्रह्म होए सहाईआ। चार जुग गुर अवतार लिख लिख लेख, जीव जंत गए समझाईआ। प्रभ साचे को इक्क आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जुग जुग करे अवल्लड़ा भेस, भेव कोए ना पाईआ। ना कोई रंग रूप ना रेख, अनुभव आपणी धार चलाईआ। वेख ना सके कोई पंडत पांधा मुल्ला शेख़, नेत्र नैण ना कोए दरसाईआ। जन भगतां करे साचा हेत, नित नवित वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका आपणा नाउँ चलाईआ। एका नाउँ हरि निरँकार, निरगुण आपणा आप चलाइंदा। एका जोती शब्दी धार, गुर शब्दी वेख वखाइंदा। एका ब्रह्म करे प्यार, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाइंदा। एका आत्म दए सहार, परमात्म खेल कराइंदा। एका

ईश होए उज्यार, जीव आपणा रंग वखाइंदा। एका नाद शब्द धुन्कार, जगदीस आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ आप चलाइंदा। साचा नाउँ चलाए हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर अवतारां दे दे वर, लोकमात बूझ बुझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एका घर, दर दरवाज़ा आप जणाईआ। आत्म परमात्म बन्न्हे लड़, पल्लू एका गंढ्ढ दिवाईआ। लेखा जाणे नारी नर, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जगत विचोला आपे बण, साचा ढोला एका गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा नाउँ इक्क प्रगटाईआ। साचा नाउँ हरि जू रख, रक्षक आपणी दया कमाइंदा। निरगुण नूर कर प्रतख, सरगुण आपणा आप छुपाइंदा। चार जुग नाउँ कर कर वक्ख, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाइंदा। भगतां अंदर आपे वस, आपणा पर्दा लाहइंदा। एका देवे नाम रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। तीर निराला मारे कस, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। पंच विकारा जाए ढट्ठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। धीरज देवे साचा सति, सन्तोख आपणा नाउँ धराइंदा। करे प्रकाश अन्धेरे पक्ख, किशना सुखला आपणे रंग रंगाइंदा। चार वरन दी पूरी करे आस, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका नाउँ पढ़ाइंदा। सर्ब जीआं हरि वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। दाता दानी सर्ब गुण तास, गुणवन्ता नाउँ धराइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे खेल तमाश, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाइंदा। सत्तां दीपां एका रास, बण गोपी काहन नचाइंदा। जीव जंत लेखा जाणे पवण स्वास, पवण पवणां विच रहाइंदा। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए निरास, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। सुरपति इन्द रोवे कोई ना देवे साथ, करोड़ तेतीसा मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका नाउँ आप वड्याइंदा। एका नाउँ पुरख अकाल, अकल कला अख्वाईआ। वसणहारा लख चुरासी धर्मसाल, काया बंक बंक वड्याईआ। अनहद नाद वजाए ताल, तलवाड़ा आपणा राग अल्हाईआ। दीपक दीआ एका बाल, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, ऊँच नीच भेव मिटाईआ। लहिणा देणा चुक्के काल महांकाल, जिस जन आपणी दया कमाईआ। एका देवे नाम सच्चा धन माल, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई एका नाम जपाईआ। सृष्ट सबाई एका जाप, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। मेट मिटाए तीनो ताप, त्रैगुण बन्धन आप कटाइंदा। जन्म जन्म दा मेटे पाप, पत्तत पापी आप तराइंदा। इक्क बुझाए आपा आप, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। पुरख अबिनाशी दिसे माई बाप, सगला संग ना कोई वखाइंदा। मेल मिलाए कमलापात, कँवल आपणा नूर दरसाइंदा। बन्द

किवाड़ा खोल्हे ताक, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, आपणी गोद बहाइंदा। निरगुण सरगुण करे लाड, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका नाउँ रखणा याद, लख चुरासी जीव जंत समझाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां हरि जू सुणदा रिहा फ़रयाद, लेखा सब दा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप समझाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहे दस्स, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। लोकमात किसे ना चले कोई वस, भरमे भुल्ली तेरी लोकाईआ। दीनां मज़्हबां विच गए फस, वरन बरन पई लड़ाईआ। ना कोई धीरज ना कोई जत, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। होई प्रधान मनमति, गुरमति बैठी मुख छुपाईआ। बहत्तर नाड़ी उब्बले रत्त, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। ना कोई डाल्ही ना कोई पत, फुल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। राज राजान सत्थर बैठे घत, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। कलयुग माया त्रैगुण पंज तत्त पाई नथ्थ, चारों कुण्ट रही भुवाईआ। साध सन्त बिन तेरे नाउँ गए ढट्ठ, मूँह दे भार आपणा आप सुटाईआ। सर सरोवर रोवण तीर्थ तट, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। हरि का नाउँ किसे मिले ना मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआले देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे खेल समरथ, धरनी धरत धवल खुल्हड़े केस रही वखाईआ। तेरा खेड़ा होया भट्ठ, कलयुग भठयारा अग्नी रिहा लगाईआ। किरपा कर साहिब सुल्तान सर्ब जीआं दे मत्त, मति मन वासना दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम चार वरन रोवे मारे धाह, कूक कूक कुरलाइंदा। कोई ना दिसे सच मलाह, बेड़ा पार ना कोए कराइंदा। एका भुल्लया तेरा ना, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। कलयुग रैण अन्धेरी गई छाँ, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। खा खा थक्के सूर गां, गीत गोबिन्द ना कोए गाइंदा। नाता तुट्टा पुत्रां मां, पिता पूत ना गोद सुहाइंदा। होए विभचार थाँ थाँ, तीर्थ तट सर्ब कुरलाइंदा। गुरदर मन्दिर मस्जिद अंदर धीआं भैणां रहे तका, तेरा भय ना कोए रखाइंदा। पुरख अबिनाशी हो सहा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। चार वेद करन पुकार, पुराण अठारां नाल मिलाईआ। छे शास्त्र रोवण ज़ारो ज़ार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अठ दस ना कोए विचार, अठारां अध्याए ना कोए पढ़ाईआ। अञ्जील कुरान होए बेज़ार, मसला हक़ ना कोए सुणाईआ। नूर इलाही नज़र ना आए कलाम, कलमा नबी ना कोए पढ़ाईआ। मुहम्मद दे दे गया पैग़ाम, पैग़म्बर एका राह चलाईआ। कलयुग अन्तिम झूठ अडम्बर, उम्मत उम्मती गई भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा नाम वर, जगत बन्धन देणा तुड़ाईआ। तेरा नाउँ अनक कल धार, कोटन कोटि रूप वटाइंदा। वरन बरन करन पुकार, कूक कूक नेत्र

रो रो तेरा ध्यान लगाइंदा। कोई ना दिसे मात सहार, चार कुण्ट हाहाकार, दहि दिशा पल्लू ना कोए फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम देणा वर, तुध बिन पार ना कोए लगाइंदा। तुध बिन दिसे ना पार किनारा, चार वरन रहे कुरलाईआ। प्रगट हो विच संसारा, इक्क तेरी ओट तकाईआ। नानक गोबिन्द बोल गया जैकारा, जै जैकार सुणाईआ। अन्तिम प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जूठ झूठ सुट्टे डूँग्घी गारा, शौह दरयाए आप रुढ़ाईआ। जन भगतां देवे इक्क सहारा, आपणे कंध उठाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, नौ खण्ड पृथ्मी करे पढ़ाईआ। सत्तां दीपां इक्क हुलारा, रसना बोल बोल समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लाए नाअरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाईआ। कलयुग अन्त आ भगवान, आपणी दया कमाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्क ज्ञान, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म देवे माण, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। सच भूमका सच अस्थान, घर साचे सोभा पाइंदा। सच मन्दिर सच मकान, घर साचे आसण लाइंदा। घर दीपक जोत जगे महान, घर रागी राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन पल्लू फड़, साचे पौड़े जाए चढ़, साचा बंक आप सुहाइंदा। आप सुहाए साचा बंक, सो पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। एका नाउँ वजाए डंक, दो जहानां दए सुणाईआ। पकड़ उठाए राउ रंक, शाह सुल्तान सोया कोए रहिण ना पाईआ। भेव खुल्हाए मुल्ला शेख़ पंडत, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ मात चलाईआ। एका नाउँ सोहँ ढोला, सो पुरख निरँजण मात चलाइंदा। चार जुग दा चुक्के ओहला, दो जहानां पड़दा लाहइंदा। नानक सतिगुर अन्तर बोला, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। आत्म परमात्म आपे मौला, मौला रूप वटाइंदा। किरपा निध ठाकर स्वामी उलटा करे नाभ कँवला, अमृत झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन इक्को नाम समझाइंदा। एका नाम सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। चार जुग दी मैल धो, निर्मल निर्मल नूर वखाईआ। सतिजुग दा साचा ढो, ढोआ लै के आया सच्चा माहीआ। हरि का भेव ना जाणे को, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। करे प्रकाश त्रै लो, त्रैगुण अतीता इक्क रघुराईआ। जन भगतां अन्तर आत्म बीज देवे बो, फुल फुलवाड़ी मात महकाईआ। आपणे जेहा आपे हो, गुरमुख साचे आपणे रंग रंगाईआ। अमृत मेघ देवे चो, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन इक्क पढ़ाईआ। चार वरन एका नामा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। चार वरनां एका रामा, घट घट आपणा खेल कराइंदा। चार वरनां

एका शामा, गृह गृह आपणी बंसरी नाम वजाइंदा। घर घर अंदर इक्क अमामा, पीर पैग़म्बर कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। घर घर अंदर सतिनामा, नाम सति नानक निरगुण आप सुणाइंदा। घट घट अंदर वज्जे दमामा, गोबिन्द डंका आप सुणाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, चार जुग दा पिछला पन्ध मुकाइंदा। अग्गे लेखा जाणे दो जहानां, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म वरताइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को गाणा, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। हँ ब्रह्म देवे माणा, पारब्रह्म गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरि का मन्त्र इक्क समझाइंदा। हरि का मन्त्र एका ओट, नाम नाम वड्याईआ। निर्मल नूर जगाए जोत, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। जगत वासना कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। सति भण्डारा दए अतोट, निखुट कदे ना जाईआ। नाता तोड़ वरन गोत, एका ब्रह्म दए दरसाईआ। शब्दी गुर जाणे ओत पोत, पिता पूत होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ जन भगतां अंदर आप टिकाईआ। भगतां अंदर नाम धार, भगत भगवन्त आप चलाइंदा। जुग चौकड़ी खेल न्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर वंड वंडाइंदा। कलयुग अन्तिम हो उज्यार, घर घर फेरा पाइंदा। फड़ फड़ बांहों लए उठाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। नाता तोड़ शाह कंगाल, हस्त कीट रंग रंगाइंदा। एथे ओथे दो जहानां बणे दलाल, जिस जन आपणा नाउँ जपाइंदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, राए धर्म ना डंन लगाइंदा। चित्रगुप्त लेखा सके ना कोए वखाल, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाइंदा। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा आदि अन्त श्री भगवन्त जन भगतां चले नाल नाल, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। सतिजुग मार्ग इक्क वखाल, जीव जंत जंत समझाइंदा । सर्ब जीआं दी इक्क धर्मसाल, गुरदुआरा इक्क बणाइंदा। इक्क अनादी वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम वस्त अमोलक काया गोलक आप रखाइंदा। काया अंदर कर कर वास, आपणा नाउँ जणाईआ। निरगुण नूर नूर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, स्वास स्वासां विच समाईआ। जन भगतां करे पूरी आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी बन्द खुलास, जन्म मरन गेड़ चुकाईआ। मात गर्भ ना उलटा वास, जूनी जून ना कोए भुवाईआ । वेखणहार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास, डूँग्घी कंदर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जिस जन आपणा सोहँ नाम जपाईआ। सोहँ नाउँ आत्म परमात्म नाता, दूजा खेल ना कोए वखाइंदा। मेल मिलाए पुरख बिधाता, पुरख परखोतम वेख वखाइंदा। एथे ओथे निरगुण सरगुण सुणाए गाथा, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे पुरख समराथा, दूसर भेव कोए ना आइंदा। सतिजुग

सति सतिवादी खोल्हे हाटा, वणज वणज़ारा इक्क जणाइंदा। चार वरनां देवे साथा, दूसर वंड ना कोए वंडाइंदा। सदा सहाई अनाथ अनाथां दीनन आपणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा नाउँ प्रगटाइंदा।

१३ चेत २०१९ बिक्रमी गंडा सिँघ दे गृह पिण्ड दराज़के ज़िला अमृतसर

पुरख अबिनाशी बेपरवाह, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटा, जूठ झूठ रहिण ना पाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म दए सुणा, बोध अगाधी शब्द अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठा, भेव अभेव खुल्हाइंदा। निरगुण सरगुण रूप वटा, लोकमात वेख वखाइंदा। लख चुरासी पड़दा लाह, आपणी बूझ बुझाइंदा। चारे वरन दए समझा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका राह जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम होए अन्त, लोकमात रहिण ना पाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। आप उठाए गुरमुख साचे सन्त, मिल साजण ख़ुशी मनाईआ। आपणी महिमा जणाए अगणत, अकथ करे पढ़ाईआ। आत्म अन्तर एका मंत, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, साचा मार्ग इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा दए चुकाईआ। कलयुग लेखा चुक्के मात, थिर कोए रहिण ना पाया। अन्त मिटे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर दए गंवाया। नानक गोबिन्द वेखे भविख्त वाक्, बण पाँधी पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग एका हुक्म सुणाया। कलयुग हुक्म धुर फ़रमाणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। वेले अन्त छड्डणा पए टिकाणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बाल अञ्याणा, लख चुरासी दए दुहाईआ। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। जूठा झूठा मुक्के गाणा, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। दीन मज़्हब रहिण ना पाणा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड हरि का नाउँ इक्क ध्याणा, एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा रिहा मुकाईआ। कलयुग उठ उठ बल धार, हरि जू हरि हरि आख सुणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग उतरे पार, वेला अन्त अन्त जणाइंदा। रैण अन्धेरी मिटे धूआँधार, चन्द चांदना इक्क चमकाइंदा। नाता तुट्टे जूठ झूठ ठग्ग चोर यार, सच सुच्च इक्क कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया आप मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया हरि भगवान, अन्त अन्त मिटाईआ।

सतिजुग साचे देवे दान, धुर दी दात आप जणाईआ। एका अक्खर नाम ज्ञान, हरि सतिगुर आप पढ़ाईआ। एका मन्दिर सच मकान, सचखण्ड निवासी आप सुहाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाण, सोहँ ढोला आप जणाईआ। बणे विचोला दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणी सेव कमाईआ। लख चुरासी तोला बण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा दए चुकाईआ। कलयुग लेखा चुक्के जग, हरि जागरत जोत जगाइंदा । नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी बुझे अग्ग, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। सन्त सुहेले साचे सद, गुर चेले संग मिलाइंदा। नाम प्याए साची मदि, अन्तर रस इक्क वखाइंदा। विष्नूं तेरी विश्व यद, बंसावली आप समझाइंदा। ब्रह्मे तेरी ब्रह्म हद्द, पारब्रह्म वंड वंडाइंदा। शब्दी शब्द करे लाड, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग करता फेरी पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लहिणा आप चुकाइंदा। कलयुग लहिणा मुकावणहारा, एका एक एक अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल करे न्यारा, भेव कोए ना पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर लै अवतारा, जुग जुग वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे न्यारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। रागा नादां वसे बाहरा, छत्ती राग भेव ना आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुरान करन पुकारा, उच्ची कूक कूक सर्ब सुणाइंदा। अंज़ील कुरान लाए नाअरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल कराइंदा। कलजुग अन्तिम खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। सच संदेस एका घल्ला, चौदां लोक रिहा हिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाया पल्ला, एका बन्धन पाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा जाणे मीआं अल्ला, इलाही नूर वेख वखाईआ। वसणहारा थला थला, घट घट रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा दए चुकाईआ। कलजुग लेखा नूर इलाही , इलाही नूर आप मिटाइंदा। प्रगट होए ज़ाहर ज़हूरा, ज़ाहरा खेल कराइंदा। वेखणहारा नेड़े दूरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा आप मुकाइंदा। कलयुग लेखा अन्तिम वार, चौथे जुग दए समझाईआ। चार वेद उतरे पार, चार वरन रहिण ना पाईआ। चारे खाणी मारे मार, चारे बाणी लए पढ़ाईआ। अल्ला राणी नैण उग्घाड़, नेत्र नैण दए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं आई हार, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। चौदां तबक रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। नबी रसूला आई हार, पीर पैग़म्बर बैठे नैण शरमाईआ। कलमा कलाम ना कोए प्यार, कायनात ना कोए पढ़ाईआ। नाता तुट्टे चार यार, यारी संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लेखा रिहा मिटाईआ। कलयुग लेखा होए पूर, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा।

चारों कुण्ट कुड़यारा कूड़, नव खण्ड आपणा डेरा लाइंदा। किसे गृह ना दिसे जोती नूर, अन्ध अन्धेरा चारों कुण्ट छाइंदा। पुरख अबिनाशी सर्बकला भरपूर, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेख श्री भगवान, आपणी दया कमाइंदा। प्रगट हो विच जहान, निरगुण वेस अवल्लड़ा आप धराइंदा। धुरदरगाही धुर फ़रमाण, धुरदरबारी आप सुणाइंदा । चार वरन दी चुक्के काण, चार जुग दा पन्ध मुकाइंदा। चार वेद ना कोए ज्ञान, चार खाणी ना कोए समझाइंदा। चारे बाणी देवे इक्क ज्ञान, बिन हरि पार ना कोए कराइंदा। जोधा सूरबीर बली बलवान, कलयुग आपणा बल आप धराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पड़दा आपे लाहइंदा। सचखण्ड निवासी देवणहारा धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। चारों कुण्ट होए वैरान, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ा लेखा आप मुकाइंदा। कूड़ कुड़यारा जाए नट्ठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। नाता तुट्टे तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नहावण कोए ना जाईआ। प्रगट हो पुरख समरथ, महिमा अकथ इक्क सुणाईआ। सगल विसूरे जायण लथ्थ, जो जन हरि हरि दरसन पाईआ। जन्म जन्म दी उतरे विस, सगला विसूरा दए गंवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी एका सिख्या लए लिख, साची विद्या आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरा अन्तिम लहिणा तेरी चोली आप भराईआ। तेरा लहिणा तेरी गोद, कलयुग अन्त भराइंदा। चार वरन कीता बोध, नौ खण्ड पृथ्मी खेल कराइंदा। सतिजुग दान देवे ज्ञान बोध, बोध ज्ञान भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग लाए जहान, दो जहानां वाली दया कमाईआ। कलयुग कूड़ा मिटे निशान, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, पुरख अकाल फेरा पाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देवे दान, एका नाउँ करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर गुरदुआर वखाए मकान, शिवदुआला मट्ठ इक्क जणाईआ। एका गीत गोबिन्द रसना जिह्वा गाण, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। जीव जंत साध सन्त रसना बह बह सारे गाण, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान देवे एका माण, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग लहिणा दए चुकाईआ। कलयुग लहिणा बीस बीसा, हरि सतिगुर आप चुकाइंदा। सतिजुग सुणाए सच हदीसा, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे राग छतीसा, अनरागी राग अल्हाइंदा। एका छत्र झुलाए सीसा, शाह पातशाह वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम बीस बीस, हरि साचा सच जणाईआ। लख चुरासी जाए पीस,

कलयुग चक्की अन्त चलाईआ। त्रैगुण माया सब दा खाली करे खीस, शाह सुल्तान दर दर देण दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क हदीस, सत्तां दीपां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। कलयुग मुक्के अन्तिम पन्ध, पाँधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। कोई ना खाए रसना जूठा झूठा गंद, अमृत रस इक्क चखाईआ। मेट मिटाए भेख पखण्ड, भेखी कोए नज़र ना आइंदा। आत्म परमात्म गाए छन्द, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। बीस बीसा अन्तिम धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। हरि पुरख निरँजण खेल अपार, महिमा अगणत गिणी ना जाईआ। एकँकारा भेव न्यार, आपणा पड़दा दए उठाईआ। आदि निरँजण हो त्यार, त्रैभवण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता खोल्ह किवाड़, आपणा नूर दए दरसाईआ। श्री भगवान सत रंग निशाना दए चाड़्ह, दो जहानां आप वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल न्यार, अनुभव आपणा खेल जणाईआ। गुरमुख साजण कर प्यार, सगला संग निभाईआ। साचे सन्तां खोल्ह किवाड़, आत्म परमात्म पड़दा लाहीआ। जन भगतां देवे इक्क दीदार, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। चार वरनां इक्क अधार, घर एका वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राग अल्हाईआ। सतिजुग गाए साचा राग, राग रागनी भेव ना आइंदा। पुरख अबिनाशी कन्त सुहाग, लख चुरासी नार आप हंढाइंदा। आत्म देवे इक्क वैराग, परमात्म खेल कराइंदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल आप धुवाइंदा। सुरती शब्दी डोर पकड़े वाग, वागां आपणे हथ्थ रखाइंदा। दीपक जोत जगाए चिराग़, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। एथे ओथे दो जहान सज्जण साक, हरि सतिगुर संग रखाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह ताक, गुरमुख आपणी बूझ बुझाइंदा। नेत्र हरन फरन खुल्ल्हे जाग, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। आपे करे पूरा भविख्त वाक्, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग साचा चले राह, रैहबर हरि हरि आप अख्वाईआ। निरगुण देवे सरगुण सलाह, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। सर्ब जीआं दा सच मलाह, सो पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर वेखे थाउँ थाँ, जल थल महीअल फेरा पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा हरिजन साचे पकड़े बांह, घर घर विच मेल मिलाईआ। सति जपाए इक्क नाँ, नाउँ निरँकारा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँ ब्रह्म दए प्रगटाईआ। हँ ब्रह्म एका अक्खर, बिन अक्कशर आप जणाइंदा। तोड़नहारा बजर कपाटी पत्थर, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। नेत्र नीर विरोले अथ्थर, भेव कोए ना पाइंदा। पंज विकारा करे सत्थर, बल आपणा आप जणाइंदा। आपे चोटी चढ़ के बैठा सिखर, दिस किसे ना आइंदा। आदि जुगादी मात पित

पिसर, पिता पूत वेस वटाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा भेव खुल्हाइंदा। सतिजुग भेव जाए खुल्ह, श्री भगवान आप खुल्हाईआ। हरिभगत बणाए साची कुल, कुलवन्ता इक्क रघुराईआ। सच फुलवाड़ी जाए फुल, पत्त डाल्ही आप महकाईआ। सन्त सुहेला साचे कंडे जाए तुल, नाम तोला एका आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा लए प्रगटाईआ। सतिजुग प्रगटे विच जग, जीवण जुगत हरि जणाइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ कग, सोहँ हँसा चोग चुगाइंदा। त्रैगुण माया बुझे अग्ग, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। सन्त सुहेले आपे सद्द, आपणी बूझ बुझाइंदा। अनहद नाद वजाए नद, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। आत्म सेजा बहे सज, परमात्म आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा मार्ग लाइंदा। साचा मार्ग एकँकार, एका एक लगाईआ। लेखा चुक्के जुग चौकड़ी चार, नव नौ रहिण ना पाईआ। सृष्ट सबाई रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैण रही वहाईआ। पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ मुसायक दस्तगीर ना कोए अधार, दस्त बरदार होई लोकाईआ। जगत अन्धेरा धूआँधार, सच प्रकाश ना कोए वखाईआ। कागद कलम लिख लिख गए हार, हरि का नाम हिरदे ना कोए वसाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ, वसण ठग्ग चोर यार, ठाकुर नज़र कोए ना आईआ। धरनी धरत धवल नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन पुकार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। असीं लिख लिख लेखा दस्स के गए विच संसार, पढ़ पढ़ भेव कोए ना पाईआ। तेरा भुल्या नाउँ हरि निरँकार, साचा वणज ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। कलयुग तेरी अन्तिम कार, करता पुरख वेख वखाइंदा। सृष्ट सबाई नार विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। गुर का शब्द ना सके कोए विचार, रसना पढ़ पढ़ वाद वधाइंदा। काया मन्दिर अंदर बन्द ना खोल्हे कोई किवाड़, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदुआले जीव जंत फेरा पाइंदा। त्रैगुण अग्नी तपे हाढ़, सांतक सति ना कोए कराइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार लगाया अखाड़, धीरज धीर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा पड़दा आप उठाइंदा। कलयुग पड़दा जाए उठ, लोकमात रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी सतिजुग उपर गया तुट्ठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ कुड़यारा कढ्ढे कुट्ट, नाम चण्ड प्रचण्ड चमकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पए लुट्ट, शाह सुल्तान रहिण कोए ना पाईआ। सृष्ट सबाई भाग गए निखुट, भावी कूक कूक सुणाईआ। मानस नाता जाए तुट, बन्धन फेर कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, सतिजुग साचा खेल कराईआ । सतिजुग उठे साचा सुत, सति पुरख निरँजण आप उठाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, भेव कोए ना पाईआ। भगतां मौले साची रुत्त, रुत्त बसन्ती इक्क वखाईआ। भाग लगाए पंज तत्त काया बुत्त, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। निरगुण सरगुण अंदर पए उठ, ब्रह्म पारब्रह्म करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग आपणा खेल कराईआ। सतिजुग खेल करे समरथ, कलयुग कूड़ा पार कराईआ। सति सतिवादी चलाए रथ, सतिगुर पूरा हो सहाईआ। चार वरनां एका मार्ग दस्स, एका राह दए वखाईआ। इक्क सुणाए साची गथ, सोहँ ढोला आपे गाईआ। दरगाह साची दी साची वथ, सृष्ट सबाई झोली आपे पाईआ। घर मन्दिर बह बह गाए जस, काया बंक बंक सुहाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलावा हस्स हस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मार्ग एका लाईआ। सतिजुग मार्ग आत्म परमात्म नाता, नर नरायण जोड़ जुड़ाइंदा। पुरख अबिनाशी वेखणहारा खेल तमाशा, त्रैगुण आपणा पड़दा लाहइंदा। साचे मन्दिर बह बह पाए रासा, गोपी काहन आप नचाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए भरवासा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा बन्धन पाइंदा। सतिजुग साचा बन्धन पाए डोर, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। शब्दी गुर बन्नणहारा पंज चोर, चोरी करन कोए ना जाईआ। तत्त विकार ना पाए शोर, छुरी हक़ आप चलाईआ। लहिणा चुकाए तोर मोर, तेरा मेरा आपणा रूप वखाईआ। पावे सार अन्ध घोर, डूँग्घी भँवरी फोल फोलाईआ। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण चढ़े साचे घोड़, अगम्मी घोड़ा आप दुड़ाईआ। कलयुग अन्तिम चौथे जुग जोती मारे पौड़, गोबिन्द मीता सच्चा माहीआ। लख चुरासी वेखे रीठा कौड़, कौड़ा रीठा भन्न वखाईआ। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या जणाए जन, जन जननी आप अख्वाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, नादी नाद वजाइंदा। बन्नणहारा मनुआं मन, मन वासना आप मिटाइंदा। भाग लगाए काया पंज तत्त तन, सोहँ ढोला आप सुणाइंदा। पंच विकारा देवे डंन, शरअ शरीअत ना कोए वखाइंदा। सच वसेरा बिन छप्परी छन्न, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। जो घड़े सो देवे भन्न, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। सतिजुग बेड़ा आपे बन्न्ह, बण खेवट खेटा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप चलाइंदा। साची धारा भगत भगवन्त, लोकमात चलाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी खेल कराईआ। निरगुण सरगुण वेस वटाए जुगा जुगन्त, गुर अवतार नाउँ धराईआ । कलयुग अन्तिम खेल करे श्री भगवन्त, महिबान बीदो बी खैर या अल्लाह, भेव कोए ना पाईआ। आप

उठाए गुरमुख साचे सन्त, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। एका नाउँ मणीआं मंत, मन का मणका दए भुवाईआ। मेल मिलावा साची संगत, हरिसंगत मेला सहिज सुभाईआ। नाता तुट्टे भुख नंगत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग अन्तिम वेस कर, सतिजुग साचा मात धर, सोहँ सो करे कुड़माईआ। सोहँ शब्द धुर दी धार, धरनी धरत धवल टिकाइंदा। निरगुण सरगुण करे प्यार, जगत नेत्र दिस ना आइंदा। अन्तर अन्तर वज्जे सितार, तन्दी तन्द ना कोए रखाइंदा। रसना जिह्वा ना कोए विचार, बत्ती दन्द ना कोए सलाहइंदा। गुफ़त शनीद एका कार, ज़ाहर ज़हूर वेस वटाइंदा। जन भगतां पैज दए संवार, भगवन आपणी दया कमाइंदा। सच महल्ला कर त्यार, उच्च अटल्ला आप बणाइंदा। छत्ती युग दा कर्ज़ उतार, मकरूज आपणा कर्ज़ अदा कराइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म देवे एका वार, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। कलयुग रहे ना विच संसार, सतिजुग साचा मार्ग लाइंदा। दोहां विचोला आप निरँकार, लहिणा देणा देणा लहिणा सब दी झोली पाइंदा। भाणा सहिणा सर्ब संसार, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा मात धर, साचा शब्द आप वरताइंदा। साचा शब्द साची वस्त, हरि सतिगुर आप वरताईआ। गुरमुखां देवे दस्त बदस्त, जगत उधार ना कोए कराईआ। एका रंग वखाए कीट हस्त, ऊँचां नीचां एका घर बहाईआ। एका नाम ख़ुमारी देवे मस्त, जो जन सोहँ ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। समरथ पुरख साचा नाउँ, कलयुग अन्त आप चलाइंदा। निथांव्यां देवे साचा थाउँ, दरगाह साची आप बहाइंदा। चार वरनां पकड़े बांहों, वरन बरन ना कोए रखाइंदा। जन भगतां बणे पिता माउँ, साचे सन्त गोद सुहाइंदा। गुरमुख जपाए एका नाउँ, निरगुण निरँकार एका घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग देवे जीआ दान, नौ खण्ड पृथ्मी इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म ईश जीव जगदीस मेल मिलाइंदा।