पुस्तकालयभाग ११

१४ चेत २०१९ बिक्रमी समुंद सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी मेघा ज़िला अमृतसर

सचखण्ड निवासी एकँकार, अकल कल हरि अख्वाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, महल अटल डेरा लाइंदा। निरगुण निरगुण खेल करे अपार, भेव कोए ना पाइंदा। शब्दी शब्द खेल अपार, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा राग अल्हाइंदा। लख चुरासी

कर त्यार, त्रैगुण माया बन्धन पाइंदा। पंचम मेला जोड़ संसार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवान, आदि पुरख कराईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा भेव चुकाईआ। रवि ससि सूरज चन्द मंडल मण्डप देवे दान, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। लख चुरासी कर परवान, जोत निरँजण दीआ बाती इक्क टिकाईआ। नाद अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुर फ़रमाण, गृह मन्दिर आप सुणाईआ। निरगुण सरगुण कर परवान, लेखा जाणे जीव जहान, ईश जीव बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। आपणा बन्धन पंज तत्त, निरगुण सरगुण आप रखाइंदा। पुरख अकाल इक्क समरथ, महिमा अकथ आप जणाइंदा। जुग जुग चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। गुर अवतारां मार्ग दस्स, साचे धन्दे आपे लाइंदा। हिरदे अन्तर आपे वस, आपणी बूझ बुझाइंदा। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। सदा सुहेला वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। दो जहान श्री भगवान आपे पाए आपणी रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। आपणी खेल करे करतार, कुदरत करता वेख वखाईआ। लख चुरासी कर त्यार, त्रैगुण अतीता वेखे चाँईं चाँईंआ। मन्दिर अंदर खोल्ह किवाड़, साची सेजा आसण लाईआ। शब्द अगम्मी इक्क धुन्कार, धुंन अनादी आप सुणाईआ। साची सखीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। आत्म परमात्म कर प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। वसणहारा धाम न्यार, लोकमात वेस वटाईआ। जुग करता होए ख़बरदार, आपणी ख़बर आप सुणाईआ। लेखा जाणे वेद चार, शास्त्र सिमरत पुराण अठारां आपणा रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा रखे हथ्थ, भेव कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। जुग चौकड़ी महिमा अकथ, कथनी कथ कथ आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल करे भगवन्त, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। भेव खुल्हाए साचे सन्त, भगत भगवन्त दए वड्याईआ। जुग जुग तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, माया ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आपणी किरत कमाईआ। करनी करता करनेहारा, आदि जुगादी खेल कराइंदा। लख चुरासी कर पसारा, घट घट आसण लाइंदा। गुर अवतार सेवादारा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। आदि पुरख अबिनाशी करता अलख अगोचर अगम्म अथाह, भेव अभेदा भेव ना कोए जणाइंदा। मेल मिलावा विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीस देवी

देव सुरपति राजा इन्द गुणी गहिन्दा आपणा खेल कराइंदा। आदि शक्ति नूर नुराना चतुर्भुज भेव खुल्हाए गुझ, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर आपणा राह चलाइंदा। जुगा जुगन्तर चले राह, रैहबर हरि रघुराईआ। निरगुण सरगुण दए सलाह, एका अक्खर कर पढ़ाईआ। पत्तत पुनीता ठांडा सीता बणे आप मलाह, लख चुरासी बेड़ा आप उठाईआ। एकँकारा हरि निरँकारा सति जैकारा शब्द सुणाए आपणा नाँ, साचा ढोला आपे गाईआ। निरगुण सरगुण पड़दा ओहला दए चुका, दूई द्वैती आत्म ताकी कुण्डा लाहीआ। महल अटल कर रुशना, घर विच घर दए वखा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। कूड़ा धन्दा आप लगा, ख़ाकी पन्ध दए भुला, मनमति नाल रलाईआ। पंच विकारां दए तपा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हल्का, सांतक सति ना कोए कराईआ। जुगा जुगन्तर दीनन दुखियां दर्द लए वंडा, हँकारी गढ़्ह दए तुड़ा, नाम खण्डा विच ब्रह्मण्डां इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। करे खेल इक्क इकल्ला, बेपरवाह बेअन्त अख्वाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर फड़ौदा आया पल्ला, साचे भगतां संग निभाइंदा। जोती शब्दी निरगुण सरगुण आपे रला, लख चुरासी काया मन्दिर डूँग्घी कंदर सोभा पाइंदा। सच संदेस नर नरेश श्री भगवान एका घल्ला, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। वसणहारा जलां थलां, समुंद सागर उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फोलाइंदा। आपणे दीपक आपे बला, नूरी नूर इलाही अल्ला, नूर नुराना डगमगाइंदा। मुकामे हक़ आपे खल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोल्ह दातारा, हरि जू आपणी दया कराईआ। लेखा जाणे जुग चारा, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। वेख वखाणे वेद चारा, शास्त्र सिमरत नाल रलाईआ। लहिणा देणा चुकाए गुर अवतारा, पीर पैग़म्बर औलीए मुल्ला शेख़ मुसायक बाकी कोए रहिण ना पाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारा, आपणी धार आप समझाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह, आपणी खेल खिलाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच मकान, बेमकाम फेरा पाइंदा। आदि जुगादि ना होए फनाह, बिस्मिल आपणी धार चलाइंदा। रैहबर बण आप ख़ुदा, ख़ुदी तकबर सर्ब मिटाइंदा। एका हक़ीक़त दए जणा, सही सलामत नज़री आइंदा। कलमा अमाम दए पढ़ा, कायनात आप सुणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां तबक चौदां लोक फेरा पा, त्रैभवण धनी आपणी खेल कराइंदा। कागद कलम लिख लिख थक्की छाह, अन्त ना पाया बेपरवाह, बेअन्त बेअन्त नानक निरगुण निरगुण गाइंदा। साचा ढोला

इक्क सुणा, चार वरन गया समझा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगा, आत्म परमात्म कर कुड़माईआ। जगत विचोला बण मलाह, जोती जोत कर रुशना, शब्दी सुरत मेल मिला, आत्म अन्तर जगत बसन्तर दए बुझा, अमृत मेघ दए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जुग जुग खेल करे करतारा, करनहार आप अख्वाइंदा। नौ सौ चुरानवे जुग विष्न ब्रह्मा शिव दए सहारा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवन्त नाल मिलाइंदा। साचे सन्तां खोल्ह किवाड़ा, अन्तर मन्त्र बूझ बुझाइंदा। आदि जुगादि खेल ब्रह्माद, शब्द अनाद दो जहानां आप सुणाइंदा। आपणे विच्चों आपा काढ, पूत सपूता करे लाड, जोती जाता पुरख बिधाता लख चुरासी बन्न्हे नाता, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मध आप हंढाइंदा। कलयुग मध खेल अवल्ला, एका एक एक कराईआ। आप फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। बिस्मिल हो के आपे रल्ला, आलमीन इक्क ख़ुदाईआ। सच संदेस नर नरेस एका घल्ला, मुहम्मद करे सच पढ़ाईआ। तीस बत्तीस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हदीस इक्क सुणाईआ। सच हदीस एका वार, एकँकारा आप जणाइंदा। बन्द किवाड़ा खोल्ह दुआर, दर दरवाज़ा आप वखाइंदा। दर दरवेश बणे भिखार, नर नरेश सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। मुहम्मद उठ करे विचार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरी किरपा परवरदिगार, तेरा नूर मोहे नज़री आईआ। तेरा जल्वा अपर अपार, बेपरवाह तेरी शहिनशाहीआ। मैं बैठा दर भिखार, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। कलयुग मिल्या मीत मुरार, गलवकड़ी रिहा पाईआ। आपणा दस्से सारा हाल, चार लख बत्ती हज़ार मेरी आयू लिख लिख लेख समझाईआ। मैं कूड़ कुड़यारा गया हार, चारों कुण्ट कुण्ट ललकार, जीव जंत जंत समझाईआ। मेरा कोई ना करे प्यार, रलीआं माणे ना विच संसार, दुहागण नार ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जगत विचोला साचा ढोला कलयुग पड़दा ओहला दए चुकाईआ। कलयुग मेला संग मुहम्मद, मुहम्मद संग मेल मिलाइंदा। पुरख अबिनाशी चाढ़े रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा वजाए मृदंग, घर घर नाद सुणाइंदा। दाता दानी सूरा सरबंग, दयावान आपणी दया कमाइंदा। तेरा लेखा चौधवीं चन्द, चन्द चांदनी आप चमकाइंदा। चौदां सद तेरा पन्ध, बण पाँधी राह चलाइंदा। चौदां तबकां तेरा छन्द, हक़ हक़ीक़त इक्क वखाइंदा। अन्तिम करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग हथ्थ रखाइंदा। नानक गोबिन्द करे तेरी वंड, वंडण वंड आप वंडाइंदा। लेखा चुक्के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दा

जगत लेखा जुग करता आप रखाइंदा। जुग करता करने योग, योग जुगीशर भेव ना आईआ। हरि करता जाणे धुर संजोग, गुर अवतारां मेल मिलाईआ। गुर करता कटणहारा दूई द्वैती रोग, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाईआ। हरि करता लेखा जाणे चौदां लोक, चौदां तबकां चरनां हेठ दबाईआ। हरि करता आदि जुगादि इक्क जणाए आपणी ओट, दूसर नज़र कोए ना आईआ। आदि पुरख निर्मल जोत, शब्द गुरू गुरू समझाईआ। लख चुरासी किला कोट, बंक दुआरा दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, करे खेल साचा नर, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। हरि जू हरि नर नरायण, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे कहिण, रसना कह कह सर्ब सुणाइंदा। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा पुरख अकाल नेत्र पेखे नैण, नैण नैण नाल मिलाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम सब दा चुकाए लहण देण, बाकी नज़र कोए ना आइंदा। सृष्ट सबाई बणे साक सज्जण सैण, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाँई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणे गले लगाइंदा। ज़ात पात बणाए साक सज्जण भाई भैण, घर साचे मेल मिलाइंदा। तन बस्त्र इक्क पहनाए साचा गहिण, नाम खण्डां तन चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग लेखा आप मुकाइंदा। जुग जुग लेखा जाए चुक्क, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गए उठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरा घुप, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बैठे छुप, कलयुग जीव कूड़ी क्रिया रहे कमाईआ। ना कोई मानस ना मनुख, मानव आपणा रंग ना कोए वखाईआ। सृष्ट सबाई भुलया अबिनाशी अचुत्त, चेतन रूप ना कोए वखाईआ। आपणी जड़्ह आपे रहे पुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल मिलाईआ। नाता जुड़्हया जूठ झूठ, सच सुच्च ना कोए कुड़माईआ। किसे दर ना दिसे बसन्ती रुत्त, पत्त डाल्ही ना कोए महकाईआ। सेज सुहाए मात पुत्त, भैण भाई ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी श्री भगवाना वाली दो जहानां, कलयुग अन्तिम मनमुख जीव धरत मात दी गोद रहिण ना पाईआ। घर घर दर दर पई फुट्ट, जगत वासना रही लुट्ट, सांतक सति ना कोए कराईआ। बिन हरि नामे खाली बुत्त, राम कृष्न नानक गोबिन्द ईसा मूसा मुहम्मद नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। लहिणा चुक्के चार यारा, यारी जगत ना कोए निभाइंदा। चार कुण्ट झूठ अखाड़ा, आसा तृष्ना नाच नचाइंदा। त्रैगुण माया तत्ती हाढ़ा, पंचम तत्त तत्त जलाइंदा। ना कोई पुरख ना कोई नारा, साची सेज ना कोए हंढाइंदा। ना कोई शब्द नाद जैकारा, जै जैकार ना कोए अल्हाइंदा। नेत्र रोवे मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआल गुरदुआरा, हरि गुरू गुर नज़र किसे

ना आइंदा। पढ़ पढ़ करे ना कोए विचारा, रसना वाद सर्ब वखाइंदा। गोबिन्द नानक लिख लिख गया लिखारा, लेखा लेख ना कोए समझाइंदा। वेद व्यास करे पुकारा, कलयुग अन्तिम प्रगट होवे पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा उच्चे टिल्ले पर्बत दए सहारा, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। ईसा दोए जोड़ करे निमस्कारा, मेरा परवरदिगार मेरे पिच्छे मेरा राह तकाइंदा। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैण ना कोए उग्घाड़ा, अमाम अमामा मिहबान बीदो आपणा खेल खिलाइंदा। लोकमात आए एकँकारा, अकल कल आपणी आप वरताइंदा। सृष्ट सबाई वेखे विच संसारा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल पुरख समरथ, कलयुग अन्त अन्त कराईआ। लख चुरासी पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ रखाईआ। पूरब लहिणा होवे बस, अग्गे पन्ध ना कोए रखाईआ। चार वरनां पूरी करे आस, इक्क इकल्ला शहिनशाहीआ। घट घट जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल आप सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रखे पास, सगला संग आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणा नाउँ प्रगटाईआ। निरगुण नाउँ हरि निरँकारा, आपणा आप जणाइंदा। जोती जोत हो उज्यारा, पंज तत्त चोला आप तजाइंदा। सम्बल वसया धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ आसण लाइंदा। नाम खण्डा तेज़ कटारा, दो जहाना आप वखाइंदा। तिक्खीआं रखे आपे धारा, लोहार तरखाण ना कोए बणाइंदा। बाडी बणया आप करतारा, लोकमात वेस वटाइंदा। इक्को रख्या तिक्खा आरा, दो जहानां चीर चिराइंदा। कलयुग मेटे रैण अन्धयारा, अन्ध अन्धेरा मात गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खण्डा आप समझाइंदा। साचा खण्डा नाम निधान, हरि जू हरि हरि आप बणाइंदा। लहिणा देणा चुकाए ज़िमीं असमान, ज़ाबर ज़बर खेल कराइंदा। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह अभिमान, अभिमानी कोए रहिण ना पाइंदा। राज राजानां मेटे निशान, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी करे वीरान, आपणा तरस ना कोए कमाइंदा। गुरमुख सज्जण लए पछाण, लख चुरासी विच्चों आप उठाइंदा। एका देवे साचा दान, नाम दान झोली पाइंदा। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म कर परवान, आप आपणा रंग वखाइंदा। साचा मन्दिर इक्क मकान, गृह हट्ट सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण आपणा खेल कराइंदा । निरगुण खेल निहकलंक, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। दो जहानां वजाए डंक, डौरू आपणे हथ्थ उठाईआ। आप उठाए राउ रंक, सोया कोए रहिण ना पाईआ। साचा नाम फड़े धनश, चिल्ला होर ना कोए उठाईआ।

रथ रथवाही बणे बेअन्त, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल कर अन्तिम अन्त, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। लख चुरासी वेखे जीव जंत, घट घट पड़दा आपे लाहइंदा। गुरमुख मेले साचे सन्त, बण विचोला दया कमाइंदा। लेखा जाणे नार कन्त, कन्त कन्तूहल सेज सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वेस वटाइंदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, दूजी कुदरत आप वखाईआ। तीजे नैण खोल्ह किवाड़ा, चौथे पद करे रसाईआ। पंचम वेख इक्क अखाड़ा, छेवें घर ख़ुशी मनाईआ। सत्तवें सति सतिवादी साची धारा, अठ्ठां तत्तां आप जणाईआ। नौवे नौ दर खोल्हे आप किवाड़ा, दसवें आपणा रंग रंगाईआ। बीस सौ हो उज्यारा, वीह दस ख़ुशी मनाईआ । दस इक्क दे सहारा, साढे तिन्न हथ्थ मूल चुकाईआ। दस दो दे अधारा, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। दस तिन्न इक्क अखाड़ा, राज राजाना शाह सुल्ताना माटी ख़ाक वखाईआ। दस चार चौदां सच बहारा, जन भगतां एका इक्की पाईआ। दस पंज पंदरां अठसठ तीर्थ वेखे वेखणहारा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणे चरनां हेठ रखाईआ। दस छे सोलां सोलां शिगारा सोलां इच्छया भर भण्डारा, कलयुग कूड़ी क्रिया दए वखाईआ। दस सत्त सतारां करे खेल न्यारा, प्रगट हो विच संसारा, जगत जगदीस सीस ताज़ इक्क टिकाईआ। दस अठ अठारां वीह सौ बिक्रमी करे प्यारा, राशटरपति करे ख़बरदारा, खड़ग खण्डा इक्क वखाईआ। बीस बीस अपर अपारा, इक्क नौ वणज वणजारा नौ इक्क जगत अखाड़ा, जीव जंत जंत जणाईआ। अग्ग लग्गे तत्ती हाढ़ा, ना कोई सके मात बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाया नाया इक्क उन्नीसा, लेखा जाणे मूसा ईसा काला सूसा तन पहनाईआ। काला सूसा तन मुख नक़ाब, बेनक़ाब खेल कराइंदा। लेखा जाणे दो दो आब, दो जहानां वेख वखाइंदा। भेव चुकाए ज़ाहर बातन बात, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्न चढ़ाइंदा। चार वरन सुणाए एका गाथ, साचा ढोला आप सुणाइंदा। लहिणा देणा सब दा चुक्के मस्तक माथ, पूरब झोली आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका नाया नाया एका घर घर भेड़ भिड़ाइंदा। घर घर भेड़ देवे भेड़, भेव ना किसे जणाईआ। सम्मत उन्नीं मास दस दर दर छेड़ां देवे छेड़, छेकड़ आपणे हथ्थ रखाईआ। देवणहारा उलटा गेड़, नौ खण्ड रिहा भुवाईआ। धरत मात दा खुल्ल्हा वेहड़, एका वार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा बेपरवाहीआ। बीस बीसा चढ़े सम्मत, सिम्मत हरि हरि वेख वखाइंदा। उतर पूरब पच्छिम दक्खण लेखा जाणे कर कर आपणी हिम्मत, दूजा बल ना कोए जणाइंदा। भेव ना जाणे कोई पंडत, मुल्ला शेख़

मुसायक पीर मसला हल्ल ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, लेखा चुकाए जेरज अंडत अंडत जेरज आपणे लेखे पाइंदा। बीस बीसा हाढ़ सतारां, सति सति समझाईआ। सृष्ट सबाई कर ख़ुआरा, एका नाअरा दए लगाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, परवरदिगार आप ख़ुदाईआ। राम रहीम नज़री आए अगम्म अपारा, कान्हा कृष्ना बंसरी नाम वजाईआ। मुकंद मनोहर लखमी नरायण दे सहारा, कँवल नैण नैण मिलाईआ। कलमा कलाम कायनात बोल जैकारा, हक़ हक़ इक्क वखाईआ। सतिनाम नाम सति वणजारा, सति सरूप नज़री आईआ। फतहि डंका अन्तिम वारा, वाहिगुरू आपणे नाम वजाईआ। सृष्ट सबाई चार वरन चार कुण्ट चार खाणी चार बाणी एका गाए नाअरा, आत्म परमात्म वड वड्याईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा छत्र झुलाए एका सीसा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सति जैकारा, दो जहान सुणाए एका वारा, बिन रसना जिह्वा करे पढ़ाईआ। ऊँच नीच ज़ात पात वरन बरन ना कोए अखाड़ा, ब्रह्म पारब्रह्म एका घर वखाईआ। गुरमुख विरला पावे सारा, सतिगुर बुझाए बुज्झणहारा, एका दूजा भेव चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा एका एक सुणाईआ। सच संदेसा सुनणा कान, बिन कन्नां आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण सदा मेहरवान, मेहर आपणी आप रखाइंदा। हरि पुरख निरँजण दानी दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। एकँकारा वड बलवान, बल आपणा आप वखाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, सति सतिवादी नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता करे परवान, धुर परवाना इक्क सुणाइंदा। श्री भगवान सच निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे माण, निर्धन आपणे गले लगाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क दुकान, हरि जू आपणे हट्ट विकाइंदा। चार वरन दा इक्क मकान, गृह मन्दिर इक्क वखाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क इमान, एका इष्ट प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल एका नज़री आइंदा। पुरख अकाल एको एक, एका एक अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर गुर अवतारां देवे टेक, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत भगवन्त कर बुध बिबेक, विवेकी आपणा रंग रंगाइंदा। बिन नेत्र लए वेख, लोचण नैण ना कोए खुल्हाइंदा। हरि का रूप मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुंडाए ना सोभा पाइंदा। आदि जुगादि रहे हमेश, जुग जुग सेव कमाइंदा। सदा सुहेला इक्क अकेला नर नरेश, तख्त निवासी सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन इक्क ज्ञान, सच उपदेश आप सुणाइंदा। सच संदेस इक्क उपदेश कर उत्पत, आपणी उत्पत लए समझाईआ। सर्ब जीआं देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। निरगुण निरगुण बुझे तत्त, ईश जीव

होए कुड़माईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। सर्ब जीआं प्रभ रखे पत्त, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी गाए इक्को जस, जस वेद पुराणा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं देवे इक्क ज्ञान, दूसर वंड ना कोए वंडाईआ ।