पुस्तकालयभाग ११

१४ चेत २०१९ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड नारला ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण शाह सुल्तान, हरि जू हरि हरि खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण वड बलवान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। हरि पुरख निरजंण हुक्मरान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। एकँकार वड बलवान, बल आपणा आप धराइंदा। आदि निरँजण जाणी जाण, जानणहार इक्क अख्वाइंदा। अबिनाशी करता मर्द मर्दान, साचा बल आप प्रगटाइंदा। श्री भगवान धुर निशान, दरगाह साची आप झुलाइंदा। पारब्रह्म दर बण दरबान, अलख अलख इक्क जगाइंदा। सचखण्ड दुआरे खेल महान, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। पुरख अकाल हो मेहरवान, आपणी भिच्छया आप वरताइंदा। देवणहारा साचा दान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचे घर वंडे वंड, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। थिर घर बैठ सूरा सरबंग, आपणी बणत आप बणाईआ। लेखा जाणे सूरज चन्द, रवि ससि किरन किरन किरन रुशनाईआ। भेव खुल्हाए कोटन ब्रह्मण्ड, गगन मंडल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, श्री भगवान आप सुहाइंदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणा खेल कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए बणत, घाड़त आपणे हथ्थ रखाइंदा। नाउँ निरँकारा मणीआं मंत, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे वेख वखाइंदा। आपणा खेल वेखणहारा, एका एक अख्वाईआ। वसणहारा धाम न्यारा, दरगाह बैठा आसण लाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। शब्द सुत सुत दुलारा, अबिनाशी अचुत्त सेव समझाईआ। राती रुत्त जाणे विच संसारा, अनुभव आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। साचे मन्दिर आपे वस, आपणा पड़दा लाहइंदा। आपणे अन्तर आपे होया वस, दूसर होर ना कोए रखाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। आपणा नूर कर प्रकाश,

जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपणा हुक्म अन्तर धार, हरि जू हरि हरि आप मनाईआ। निरगुण सरगुण वेखणहार, निराकार वड्डी वड्याईआ। अजूनी रहित खेल करे अपार, मूर्त अकाल नूर रुशनाईआ। घट घट वेखे वेखणहार, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। धुर संदेसा एका वार, नर नरेशा आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदार, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। शब्दी नाद धुंन जैकार, गुर शब्दी शब्द अल्हाईआ। नाल रलाए वेद चार, शास्त्र सिमरत आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा एकँकार, अकल कल आपणा आप जणाइंदा। चार जुग दी पावे सार, चौकड़ आपणे हथ्थ रखाइंदा। चार वरन दे अधार, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क अल्हाइंदा। धुर फ़रमाणा सच संदेसा, पारब्रह्म जणाईआ। नर नरायण धरया वेसा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केसा, मूंड मूंडा ना रूप वटाईआ। सचखण्ड दुआरे एका बैठा, थिर घर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। हरि वड्याई वड्डा वड, आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया आपणे विच्चों कढ्ढ, पंज तत्त आपणा बन्धन पाइंदा। शब्द अनाद विच ब्रह्माद सुणाए नद, अनादी नाद आप वजाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पतालां जाणे पार हद्द, हदूद आपणी आप वंडाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग वेखे हो प्रगट, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। लोक परलोक दो जहान खोल्हणहारा हट्ट, साची वस्त इक्क वरताइंदा। वसणहारा तीर्थ तट, तट किनारा सोभा पाईआ। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ आप जणाइंदा। सदा सुहेला चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। देवे प्रकाश रवि ससि, किरन किरन चमकाइंदा। आपणी करे आपे पूरी आस, निरासा रूप ना कोए वखाइंदा। हुक्मे अंदर पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां उपर डेरा लाइंदा। करे खेल हरि शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणा बल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क जणाइंदा। सच सुनेहड़ा एका वार, इक्क इकल्ला दए सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होणा ख़बरदार, बेख़बर आप जगाईआ। करोड़ तेतीसा दए हुलार, सुरपति इन्द नाल मिलाईआ। चारे जुग नेत्र दए उग्घाड़, आलस निंद्रा रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दरबारी बेपरवाहीआ। कागद कलम ना लिखणहार, हरि का लेख ना कोए जणाईआ। राह तक्कण वेद चार, पुराण अठारां रहे जस गाईआ। अठ दस इक्क ज्ञान, गीता ज्ञान इक्क प्रगटाईआ। एका हुक्म एका हुक्मरान, एका सेवक सेवा सच

समझाईआ। इक्क तौफीक मेहरवान, महिबान वड वड्याईआ। एका देवे धुर फ़रमाण, शब्द संदेसा मात सुणाईआ। एका कलमा अञ्जील कुरान, एका तुलबा ईसा मूसा मुहम्मद रिहा पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप समझाईआ। धुर फ़रमाणा श्री भगवाना, एका एक जणाइंदा। चार जुग वेखो मार ध्याना, बिन नेत्र आप वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बन्नदा आया गाना, साचा सगन मनाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी राज राजाना, सत्तां दीपां हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा अन्तिम कल, कल कल्की हरि सुणाइंदा। चार जुग करदा रिहा वल छल, कोटन कोटि काल बिताइंदा। निरगुण सरगुण अंदर रल, सरगुण लोकमात प्रगटाइंदा। निरगुण सवाल करदा गया हल्ल, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, महल्ल साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग हरि निरँकारा, निरगुण निराकार आप रंगाईआ। रूप रंग ते वसे बाहरा, दिस किसे ना आईआ। करे खेल गुपत ज़ाहरा, भेव कोए ना पाईआ । जुग जुग प्रगटाए पीर पैग़म्बर गुर अवतारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द सुणाए एका नाअरा, बोध ज्ञान करे पढ़ाईआ। निर्मल दीआ कर उज्यारा, जोत निरँजण आदि निरँजण करे रुशनाईआ। अमृत बख्शे ठंडा ठारा, निझर झिरना इक्क झिराईआ। अनहद नाद सुणे धुन्कारा, रागी राग आप अल्हाईआ। साचा मन्दिर कर त्यारा, घर घर विच बंक सुहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मेल मिलाए अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। साचा भेव हरि भगवन्त, आपणा आप जणाइंदा। वेस वटाया जुगा जुगन्त, जुग करता नाउँ धराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणाए बणत, आपणा गेड़ा आप चलाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कीता अन्त, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। कोटन कोटि नाउँ मणीआं मंत, रसना जिह्वा मिल मिल गाइंदा। लख चुरासी एका कन्त, कन्त कन्तूहल खेल कराइंदा। भगतां काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। साचे सन्तां गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाइंदा। गुरमुखां बणाए साची बणत, गुर गुर आपणा भेव खुल्हाइंदा। गुरसिख नाता तोड़ भुख नंगत, नाम निधाना झोली पाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, मन मति बुध हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कराइंदा। जुग जुग कार करावणहारा, तख्त निवासी इक्क अख्वाईआ। गुर अवतार प्रगटावणहारा, पीर पैग़म्बर दए सहारा, दस्तगीर सच्चा माहीआ। शब्दी शब्द बोल जैकारा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत खाणी बाणी करे पढ़ाईआ। आपे वसे सब तों बाहरा,

बेअन्त कहे लोकाईआ। हुक्मे अंदर सति वरतारा, सति सतिवादी कार कराईआ। कोई ना दिसे हुक्मे बाहरा, गुर अवतार सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी बीते वारो वारा, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी किरत आप कमाईआ। करनी किरत करता पुरख, करनहार कमाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्त ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता ग़म ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी लए परख, नाम कसवटी हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां देवे आपणा दरस, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत्त बुझाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हवस होर ना कोए रखाइंदा। लेखा जाणे अर्श फर्श, काया कुरा फोल फोलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा एका एक सुणाइंदा। इक्क संदेसा एका वार, एका एक जणाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयार, रैण अन्धेरा छाईआ। सूरज चन्न ना कोई पाए कोई सार, तत्तव तत्त ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। ब्रह्म मति भुल्ला सर्ब संसार, मनमति करी कुड़माईआ। गृह गृह मन्दिर धूआँधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म हरि निरँकारा, कलयुग अन्त अन्त वरताइंदा। प्रगट हो निहकलंक नर अवतारा, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। सचखण्ड दा सच वणजारा, लोकमात वेख वखाइंदा। चार जुग दा जग पनिहारा, सेवक आपणी सेव कमाइंदा। दो जहान दा इक्क सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। आपणी खेल करे करतारा, भेव कोए ना पाइंदा। प्रगट हो विच संसारा, निहचल आपणा धाम सुहाइंदा। पूरब जुग पावे सारा, लहिणा हर घट वेख वखाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। भूपत भूप राज राजाना श्री भगवाना, हुक्मराना इक्क अख्वाइंदा। शब्द अगम्मी हरि बिबाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक रखाइंदा। इक्क बिबाणा आपे रख, आपणी दया कमाईआ। निरगुण निराकार हो प्रतख, अकल कल वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवन्त मार्ग दस्स, रैहबर बणे आप ख़ुदाईआ। चार जुग चार वरन चार वेद करे वेस, बचया कोए रहिण ना पाईआ। चौदां लोक चौदां तबक दो जहान वेखे नस्स, बण बण पाँधी राहीआ। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, औंदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। तीर निराला पुरख अकाला शब्द अगम्मी मारे कस, लख चुरासी आर पार वखाईआ। किरनी किरन नूर जाणे रवि ससि, मंडल मण्डप धरत धवल पृथ्मी आकाश गगन मंडल आपणा खेल कराईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे दास, खेले खेल खेल तमाश, गोपी काहन श्री भगवान आपणा नाच नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा धुर दी बाण, हरि जू हरि हरि

आप जणाइंदा। चार जुग दे विछड़े गुर अवतार इक्ट्ठे करे आण, इक्क इक्क नाल मेल मिलाईआ। नेत्र खोल्हो करो ध्यान, वेखो मात लोकाईआ। आपणा दयो ब्यान, सच ब्याना लिख लिख लेखे पाईआ। उच्ची कूक सर्ब कुरलाण, कूक कूक देण दुहाईआ। लिख लिख आए वेद पुराण, शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी जीवां जंतां कर पढ़ाईआ। कलयुग अन्त होया बलवान, चारों कुण्ट फिरे शैतान, शरअ हदीस ना कोए रखाईआ। पंज तत्त बे ईमान तेरा नाउँ भुलया गुण निधान, साडी चले ना कोए चतुराईआ। नेत्र नैण सर्ब शरमाण, तेरा भेव कोए ना पाण, बेअन्त तेरी वड्याईआ। धुरदरगाही तूं सच्चा हुक्मरान, आदि जुगादि तेरी मन्न के आए आण, सीस जगदीस तेरा हथ्थ टिकाईआ। तेरे चरन कँवल इक्क ध्यान, तेरा शब्द सच बिबाण, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। किरपा कर श्री भगवान, आपे दे जीआ दान, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा अछल अछेदा, आपणा पड़दा आप उठाईआ। आपणा पड़दा देवे लाह, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। सच संदेसा दए सुणा, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। सब दा पन्ध दए मुका, पाँधी कोए नज़र ना आईआ। दर दुआर लए बुला, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस रहे झुका, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। समुंद सागर नेत्र नैणां नीर रहे वहा, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। धरत धवल रही कुरला, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। पर्बत उच्चे टिल्ले मारन धाह, समेरू एका नैण नैण चरन विच लगाईआ। रवि ससि रहे शरमा, साडा नूर कम्म किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग उत्ते पड़दा बैठे पा, पल्लू किसे ना कोए उठाईआ। त्रैगुण माया आपणा घूँगट रही वखा, लख चुरासी पड़दा पाईआ। पंज तत्त रहे जला, अग्नी अग्ग अग्ग लगाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कलयुग अन्तिम वेख होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। असीं दे के आए सच निशान, लिख लिख लेख जगत समझाईआ। भगत नेत्र खोल्ह वेखण आण, नैण नैण मिलाईआ। ग़रीब निमाणया मिले ना कोई थाँ, थान थनंतर मिले ना कोए वड्याईआ। निर्धन पकड़े ना कोई बांह, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। साची दिसे ना कोई मां, पिता पूत ना कोए भाईआ। कलयुग जीव काग वांग रहे कुरला, जूठ झूठ मुख विशटे नाल भराईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। करे खेल बेपरवाह, आपणा बल आप प्रगटाईआ। तेई अवतार लए उठा, सन्त कुमारा हुक्म सुणाईआ। बराह हाव गरीव यगे पुरष नरायण एका कलमा दए पढ़ा, दत्ता त्रै एका रंग वखाईआ। रिखप देव पिरथू लए सुणा, मत्तस कछप आपणा हुक्म वरताईआ। धनंतर एका हुक्म दए जणा, मोहणी आपणा रूप वटाईआ। हँसा चोग दए चुगा, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर सिँघ आपणी खेल

वखाईआ। नर सिँघ खेल बल बावन, बलधारी आप कराइंदा। आपे होया सतिजुग जामन, सतिजुग वेला अन्त ल्याइंदा। करे खेल श्री भगवानन, भेव कोए ना आइंदा। भगत भगवन्त पकड़े दामन, पल्लू आपणा हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरी नरायण आपणा रूप वटाइंदा। हरी नरायण रूप धर, धरनी धरत धवल वेख वखाइंदा। सतिजुग चुकाए भउ डर, भयानक रूप ना कोए वटाइंदा। भगत भगवन्त अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी दरस कराइंदा। त्रेता त्रिया मात धर, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणा रंग रंगाइंदा। एका पंडत लए फड़, परस परसराम प्रनाइंदा। राम रूप आपे धर, दसरथ बेटा घट घट लेटा आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा साचा राणा, वेद व्यासा करे खुलासा, लख चार हज़ार सतारां सलोक आप गिणाइंदा। गोबिन्द मेला सच्चे शाही, पुरख अकाल इक्क मिलाईआ। पूत सपूता गोद बहाई, फतहि डंका इक्क वजाईआ। वाहवा वाहिगुरू रिहा ध्याई, जात पात वरन गोत पन्ध मुकाईआ। जुग करता आपणा खेल गया समझाई, गुर अवतार सेवा लाई, साची सेवा इक्क रखाईआ। कलयुग अन्तिम सृष्ट सबाई गई भुलाई, जीव जंत साध सन्त साचा भेव कोए ना पाईआ। दुरमति मैल मस्तक लग्गी शाही, वेले अन्त ना कोई धुवाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पूरब लेखा कढ्ढणहारा भरम भुलेखा, भरम आपणा आप तुड़ाईआ। भरम भुलेखा कढ्ढे करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। कल कल्की अन्तिम लए अवतार, कल कलेश सर्ब गुवाइंदा। डंक वजाए एकँकार, राउ रंक आप सुणाइंदा। दो जहानां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। हुक्मी हुक्म करे वरतार, हुक्मे अंदर सर्ब भुवाइंदा। भाणा मन्नणा पए अन्तिम वार, अग्गे सीस ना कोए उठाइंदा। गुर अवतार करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। तूं साहिब सच्ची सरकार, साचे तख्त सोभा पाइंदा। तेरी गा के आए वार, बत्ती दन्द दन्द सलाहइंदा। कलयुग आउणा अन्तिम वार, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सगला संग निभाइंदा। कूड़ी क्रिया करे ख़ुआर, साचा राह चलाइंदा। वरन बरन जात पात मारे मार, कमलापात मेल मिलाइंदा। एका नैण खोल्ह किवाड़, निज नेत्र मेल मिलाइंदा। बजर कपाटी देवे पाड़, दूई द्वैती पड़दा लाहइंदा। अमृत बख्शे ठंडा ठार, सच सरोवर इक्क नुहाइंदा। घर घर विच दीआ बाती कर उज्यार, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। साचा साकी बण गुर दातार, नाम प्याला इक्क प्याइंदा। अठ्ठे पहर रहे ख़ुमार, एका रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला पन्ध आप मुकाइंदा। पिछला पन्ध मुक्के धन्दा, लोकमात रहिण ना पाईआ। मानस कोई ना रहे गंदा, जूठ झूठ दए मिटाईआ। बण तरखाण फड़या हथ्थ विच

रंदा, लख चुरासी साफ़ कराईआ। आपणी हथ्थीं वढ्ढे गंढ्ढा, नाम कुहाढ़ा हथ्थ उठाईआ। मेट मिटाए भेख पखण्डा, तिक्खी आरी रिहा चलाईआ। इक्क सुणाए साचा छन्दा, जीव जंत करे पढ़ाईआ। इक्क उठाए साचा खण्डां, दो जहानां रिहा चमकाईआ। साहिब दयाल सदा बख्शंदा, हरिजन साचे लए तराईआ। ठाकर स्वामी देवे इक्क अनन्दा, निज आत्म करे रसाईआ। पतिपरमेश्वर प्रकाश करे बिन सूरज चन्दा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, पूरब लेखा दए मुकाईआ। पूरब लेखा जाए मुक्क, श्री भगवान आप चुकाइंदा। कलयुग कूड़ा जाए उठ, लोकमात रहिण ना पाइंदा। सति सतिवादी साचा सुत, सतिजुग साचा हरि जगाइंदा। धरत मात दी रखे कुक्ख, कुक्ख सुलखणी आप कराइंदा। उज्जल करे मात मुख, मुख मुखड़ा आप वड्याइंदा। चार वरन दा मेटे दुःख, जात पात ना कोए जणाइंदा। भगत सुहेले गोदी चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल अन्तिम वार, हरि कलयुग आप कराईआ। हरिजन मेले चार जुग दे विछड़े यार, गुरसिख आपणा बन्धन पाईआ। भगत भगवन्त लए उधार, भगतन आपणे लेखे लाईआ। साची शक्ती इक्क उज्यार, आदि शक्ति शक्ति रुशनाईआ। चतुर्भुज खेल बलकार, हरिजन भुजां उपर उठाईआ। लेखा जाणे विच संसार, वड संसारी सच्चा माहीआ। आदि भवानी खेल न्यार, सच निशानी दए जणाईआ। नूर नुरानी हो उज्यार, अल्ला मीआं खेल कराईआ। बिस्मिल जाणे आपणी कार, बिन करद हलाल कराईआ। मुकामे हक़ परवरदिगार, सच भूमिका रिहा सुणाईआ। हक़ हक़ीक़त खोल्ह किवाड़, भेव अभेद समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जगत अन्धेरा दए गंवाईआ। जगत अन्धेरा होए दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। सब दा तोड़े माण गरूर, गुरबत कोई ना होर वखाइंदा। प्रगट होए हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा वेस वटाइंदा। सर्बकला आपे भरपूर, आपणी कल आप वरताइंदा। जन भगतां मेले फड़ ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराइंदा। जिस नूं कहिन्दे गए अल्ला मीआं निर्मल नूर, अलाही नूर फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लेखा आप चुकाइंदा। कलयुग लेखा चुकाए मात, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। जन भगतां बणे सज्जण साक, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। पूरा करे नानक गोबिन्द भविख्त वाक्, वेद व्यासा लिख्या मेट ना कोए मिटाईआ। जुग जुग पूरी करे आस, आसावन्त तृखा सर्ब बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा लए जगाईआ। सतिजुग साचा जाए जाग, जगावणहारा आप जगाइंदा। लोकमात

लग्गे भाग, वडभागी आपणी दया कमाइंदा। जन भगतां अन्तर इक्क वैराग, बण वैरागी आप उपजाइंदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल आप धुवाइंदा। नूर नुराना जगे चिराग़, चन्द चांदनी मुख शरमाइंदा। त्रैगुण अग्नी बुझे आग, तत्तव तत्त ना कोए जणाइंदा। एका मेला कन्त सुहाग, हरि जू नारी कन्त खेल कराइंदा। जुग जुग दी रखे याद, आपणी याद ना कदे भुलाइंदा। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी खेल कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बन्न्हे ताग, अन्तिम सगन मनाइंदा। लख चुरासी दिती दाद, झोली आपणी फेर पाइंदा। साचे भगतां करे लाड, दूसर हथ्थ किसे ना आइंदा। सति निशाना देवे गाड, दो जहानां आप झुलाइंदा। करे खेल मोहण माधव माध, मधुर बैण आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी करे आप, भेव ना किसे जणाईआ। सृष्ट सबाई माई बाप, पिता पूत खेल कराईआ। आपे जाणे आपणा वड प्रताप, आपे बैठा मुख छुपाईआ। आप प्रगटाए साचा जाप, सतिजुग साचे माण दिवाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपे नाप, चरनां हेठ रखाईआ। निरगुण सरगुण कमलापात कँवल नैण नैण मटकाईआ। वेखणहारा मार झात, दो जहानां ताकी आप खुल्हाईआ। आदि जुगादी पाकी पाक, पत्तत पुनीत बेपरवाहीआ। सतिजुग खोल्हे साचा हाट, बण हटवाणा हट्ट चलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एका लाहा लैण खाट, हरि नामा वणज आप कराईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को जात, अज़ाती रूप ना कोए वटाईआ। नाम निधाना साची गाथ, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म निभाए साथ, निरगुण मेला चाँईं चाँईंआ। ब्रह्म पारब्रह्म उतारे आपणे घाट, साचे पत्तण बैठा सच्चा माहीआ। सृष्ट सबाई एका जाप, एका मार्ग दए लाईआ। एका माई एका बाप, एका गोद सुहाईआ। एका दिवस एका रात, एका वंड वंडाईआ। एका सेजा एका खाट, घर घर आसण लाईआ। एका पूजा एका पाठ, एका पढ़ पढ़ करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर मस्जिद दस्से माठ, गुरदुआरा इक्क वखाईआ। एका साहिब पुरख समराथ, कोटन कोटि रूप वटाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैग़म्बर चार जुग गौदे आए जस, कलयुग अन्तिम आपणा रूप वटाईआ। आपणा खेल करे हस्स हस्स, चिंता ग़म ना कोए जणाईआ। जन भगतां मार्ग दस्स दस्स, साचे पौड़्हे रिहा चढ़ाईआ। प्रीतीवान प्रीत अंदर फस फस, आपणा बन्धन आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण जुगत जागरत जोत जोती जाता इक्क समझाईआ। जोती जाता पुरख अकाल, अगम्म अगम्मड़ी खेल कराइंदा। लेखा जाणे काल महांकाल, दीन दयाल भेव ना आइंदा। सचखण्ड वसणहारा सच्ची धर्मसाल, लोकमात सचखण्ड दुआरा आप बणाइंदा। छत्ती युग दा इक्क निशान, छत्ती छत्ती बन्धन पाइंदा। बहत्तर भगत कर प्रधान, बहत्तर नाड़ी जोत जगाइंदा। एका नामा कर परवान,

छप्पर छन्न लेखा लाइंदा। एका धन्ने देवे दान, जट्ट आपणे रंग रंगाइंदा। वाहवा खेल करे श्री भगवान, भेव कोए ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैग़म्बर चरन कँवल बैठे जस सारे गाण, वाहवा वड्डी तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा वेखे खेल पृथ्मी आकाशा, आप आपणा फेरा पाईआ। आपणा फेरा पाए जग, दिस किसे ना आइंदा। निरगुण नूर सूरा सरबग, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाइंदा। हरिजन मेल मिलाए हँस बणाए फड़ फड़ कग्ग, सोहँ हँसा चोग चुगाइंदा। दो जहानां रखे लज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पंज तत्त काया सिँघ शेर जूठा झूठा भाण्डा गया भज्ज, तत्तव तत्त ना कोए रखाइंदा। निरगुण सेजे बैठा सज, सच सिँघासण आसण लाइंदा। धुर दरगाही नगारा गया वज्ज, ताल तलवाड़ा ना कोए सुणाइंदा। सरगुण नालों निरगुण होया अड्ड, अड्ड हो के निरगुण सरगुण विच डेरा लाइंदा। संगी साथी भाई भैण साक सज्जण मात पित पुत्तर धीआं गया छड्ड, आपणा संग ना कोए रखाइंदा। दो जहानां मुका पन्ध, सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा। गोबिन्द ढोला सुणाए छन्द, निरगुण आपणी खेल कराइंदा। साढे तिन्न हथ्थ वंडण वंड, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। नंगी ना होवे कन्ढ्ढ, आपणी करवट आप बदलाइंदा। लहिणा देणा चुकाए सूरज चन्द, ब्रह्मा शिव पन्ध मुकाइंदा। लेखा चुक्के सुरपति इन्द, करोड़ तेतीसा वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम होए रंड, जगत रंडेपा छाइंदा। टुट्टी सके ना कोई गंढ्ढ, गंढ्ढणहारा आप तुड़ाइंदा। सतिजुग सीतल चढ़े चन्द, सीतल धारा आप प्रगटाइंदा। जन भगतां करे ख़ुशी बन्द बन्द, ज़ात पात ना कोए वखाइंदा। अठ्ठे पहर दिवस रैण इक्क अनन्द, अनन्द मंगल एका गाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर श्री भगवान नौजवान गीत सुहागी गाए छन्द, सोहला ढोला आपे गाइंदा। साची वंडण मात वंड, वस्त अमोलक सतिजुग झोली पाइंदा। सोहँ शब्द सदा अखण्ड, गोबिन्द खण्डा इक्क खड़काइंदा। नानक निरगुण गाया बत्ती दन्द, रसना जिह्वा नाल मिलाइंदा। कलयुग अन्त प्रगटाए गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आत्म परमात्म सच ज्ञान सर्ब दृढ़ाइंदा। आत्म परमात्म साचा मेला, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म गुरू चेला, गुर गुर रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला सगला संग निभाईआ। एकँकारा इक्क अकेला, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। जुग चौकड़ी आपे जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी खेल कराईआ। नर हरि नरायण वड बलकारी, बल आपणा आप धराइंदा। आदि जुगादी खेल न्यारी, जुग करता आप कराइंदा। कलयुग बाजी गई हारी, हार जित आपणे हथ्थ वखाइंदा। लुट्टी

जाए चार यारी, यारी यार ना कोए रखाइंदा। पंचम पंच करे जैकारी, पंच परवान पंच प्रधान पंचे दरगाह आप सुहाइंदा। पंचां उपर इक्क हुक्मरान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। सतिजुग साचा चले विच जहान, जीव जीव जीव दया कमाइंदा। हँ ब्रह्म पारब्रह्म सोहँ अक्खर सारे गाण, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को दाता, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म मरन विच कदे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, दो जहान वेखे खेल तमाशा, लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाशा, लख चुरासी आपणी झोली आपे पाइंदा।

१५ चेत २०१९ बिक्रमी मनी सिँघ दे गृह पिण्ड सिद्धवां ज़िला अमृतसर

सतिगुर पूरा सच्चा हरि, आदि पुरख इक्क अख्वाइंदा। सति पुरख निरँजण देवणहारा वर, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण वसणहारा साचे घर, एकँकारा सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। आदि निरँजण निर्मल दीआ बाती जोत धर, बिन तेल बाती डगमगाइंदा। अबिनाशी करता सच सिँघासण आपे खड़, राजन राज शाह सुल्तान आपणा वेस वटाइंदा। श्री भगवान हो मेहरवान निरगुण निंरकार आपणा नाउँ पढ़, बिन अक्खशर आपे गाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सरन सरनाई आपे पड़, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। तख्त निवासी किरपा निध ठाकर स्वामी दया कर, आपणी दया आप कमाइंदा। आपणी इच्छया देवे वर, निरगुण झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा इक्क अख्वाइंदा। सतिगुर सच्चा एकँकारा, आदि जुगादि समाईआ। सचखण्ड वसे सच मनारा, महल अटल करे रुशनाईआ। तख्त निवासी वड सिक्दारा, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। आपणी इच्छया कर वरतारा, थिर घर साची बणत बणाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, बेअन्त बेपरवाहीआ। वेस वटाए नारी नारा, कन्त कन्तूहल साची सेज आप सुहाईआ। दाई दाया बण करतारा, आपणा खेल आप कराईआ। पूत सपूता एका जाया, शब्दी नाउँ रखाईआ। समरथ पुरख सिर हथ्थ टिकाया, थिर घर साचे दए बहाईआ। सच संदेसा इक्क सुणाया, एकँकारा करे पढ़ाईआ। निरगुण निरगुण बन्धन आपे पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर सच्चा शहिनशाहीआ। सतिगुर सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह हरि अख्वाइंदा। सचखण्ड निवासी बण मलाह, थिर घर बेड़ा आप चलाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल करा, आदि पुरख निरँजण रंग रंगाइंदा। वसणहारा साचे थाँ, दरगाह साची धाम वड्याइंदा। आपणा पड़दा दए खुल्हा, भेव अभेद जणाइंदा। शब्दी सुत मेला मेल मिला, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। साचे मार्ग देवे पा, धन्दा

हरि जू इक्क रखाइंदा। निरगुण छन्दा दए सुणा, अक्खर ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा दया कमाइंदा। सतिगुर सच्चा दीन दयाल, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, घर मन्दिर सोभा पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सुरती शब्द वेखे लाल, लालन आपणी गोद सुहाईआ। थिर घर करे सदा प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप समझाईआ। आपणा गुण श्री भगवन्त, शब्दी शब्द जणाइंदा । निर्मल जोत महिमा अगणत, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध तेरी धार चलाइंदा। आप बणाई तेरी बणत, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। आपे नाउँ आपे मंत, नाम नामा आप दृढ़ाइंदा। आपे होए सोभावन्त, सच भूमका थान आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा पड़दा लाहइंदा। सतिगुर आपणा पड़दा लाह, निरगुण निरगुण खेल कराईआ। शब्द दुलारा एका जा, जन जननी बणे पिता माईआ। सिफ्ती सिफ्त देवे सिफ्त सलाह, आपणी सिफ्त आप जणाईआ। निरगुण निरगुण मार्ग देणा ला, एका मार्ग रिहा वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रचन रचा, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं आपणा बन्धन पाईआ। त्रैगुण माया झोली पा, पंज तत्त नाता जोड़ जुड़ाईआ। पृथ्मी आकाश खेल करा, जल थल महीअल रूप वटाईआ। रवि ससि नूर चमका, दो जहानां वेस वटा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धार वखाईआ। लख चुरासी घाड़त लैणा घड़ा, घड़ भाण्डे वेखे थाउँ थाँ, जेरज अंड वंड वंडा, उत्भुज सेत्ज बन्धन पा, आपणा नाउँ आपे गा, ब्रह्मा वेता लए पढ़ा, चारे वेद समझाईआ। चारे बाणी राग अल्ला, करे खेल बेपरवाह, निरगुण सरगुण दए समझा, तत्तव तत्त तत्त बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा सच्चा माहीआ। सतिगुर सच्चा एका एक, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। वसणहारा साचे देस, देस दसन्तर सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण कर कर वेस, लख चुरासी घाड़त आप घड़ाइंदा। घट घट अंदर हो प्रवेश, जोत निरँजण वंड वंडाइंदा। नौ दुआरे नौ खण्ड रेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया बंक बंक वड्याइंदा। काया बंक घाड़न घड़, सतिगुर आपणी खेल खिलाइंदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश फड़, आपणा मेला आप मिलाइंदा । रक्त बूंद देवे वर, हड्ड मास नाड़ी रत्त जोड़ जुड़ाइंदा। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, जगत वासना विच भराइंदा। आसा तृष्ना हउमे हंगता काम क्रोध लोभ मोह हँकार बहाए घर घर, साची खेल खिलाइंदा। सरगुण उपर निरगुण किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। मन मति बुध बंधाए लड़, पल्लू एका एक फड़ाइंदा। घर विच करे त्यार घर, घर घर विच सोभा पाइंदा। सुखमन टेढी बंक अद्धविचकारे रखे घड़, ईड़ा पिंगल पहरेदार बणाइंदा।

निरगुण दीआ बाती कमलापाती जोत निरँजण अंदर धर, बजर कपाटी कुण्डा लाइंदा। अनहद शब्द अनादी धुन, राग रागनी हरि जू एका एक अल्हाइंदा। आत्म परमात्म खेल कर, सरगुण अंदर निरगुण वड़, साची सेजा सोभा पाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म वेखे खड़, वेखणहारा दिस ना आइंदा। ईश जीव चेतन जड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त काया सतिगुर पूरा आपणा वेस वटाइंदा। पंज तत्त काया खेल अस्थूल, हरि करता आप खिलाईआ। सूखम रूप ना जाए भूल, अभुल बेपरवाहीआ। कारन जाणे आपणा असूल, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी घाड़न घड़, घट घट वसे सच्चा माहीआ। लख चुरासी घाड़न घड़या, घड़ घड़ हरि जी वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेस करया, कर कर वेस अनेक वटाइंदा। पंज तत्त चोला आपे फड़या, त्रैगुण बन्धन पाइंदा। निरभउ भय लख चुरासी वखाए डरया, डर एका एक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त काया घाड़न घड़, मन मति बुध डेरा लाइंदा। मन मति बुध रख आपणी धार, धार धार विच प्रगटाईआ। दिस ना आए विच संसार, नेत्र नैण ना कोए वखाईआ। मनुआं मन फिरे सिक्दार, नौ दुआरे फिरे चाँईं चाँईंआ। मति मतवाली दे सहार, जगत बुद्धी बूझ बुझाईआ। करे खेल आप करतार, भेव ना किसे जणाईआ। आपणी इच्छया हो त्यार, साची भिच्छया दए वरताईआ। नाम निधाना गुण विचार, घट घट अंदर आप टिकाईआ। त्रैगुण माया पड़दा देवे डार, ना सके कोए उठाईआ। काया कवरी डूँग्घी भँवरी करे खेल अपार, गहर गवरी नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी वस्त नाम निधान, हरि आपणे हथ्थ रखाइंदा। काया मन्दिर वेख मकान, घर साचे आप टिकाइंदा। आपे होए निगहबान, सदा सुहेला दया कमाइंदा । इक्क इकल्ला नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। सच संदेसा देवे आण, धुर फ़रमाणा छन्द जणाइंदा। शब्द जणाई श्री भगवान, गुर गुर वेख वखाइंदा। गुर गुर रूप आप मेहरवान, निरगुण निरगुण रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा खेल रखे हथ्थ, भेव कोए ना पाइंदा। आदि पुरख हो प्रतख, प्रतख रूप वटाइंदा। शब्दी गुर मार्ग दस्स, लख चुरासी आप पढ़ाइंदा। घट घट अंदर आपे वस, आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। वेखणहारा खेल तमाश, लख चुरासी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल करे भगवाना, भगवन आपणी दया कमाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे निशाना, लोकमात वेख वखाईआ। आत्म परमात्म कर परवाना, सच परवाना इक्क फड़ाईआ।

निरगुण निरगुण बन्न्हे गाना, सरगुण सगन मनाईआ। वंडे वंड दो जहानां, वंडणहारा सच्चा माहीआ । सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल करे महाना, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख सच्चा हरि, सतिगुर सच्चा इक्क सलाहीआ। सतिगुर सच्चा आदि जुगादि, हरि हरि आप अख्वाइंदा। गुर गुर देवे साची दाद, गुर शब्द रूप प्रगटाइंदा। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर अंदर वजाए नाद, धुन अनादी इक्क अल्हाइंदा। भेव अभेदा अछल अछेदा आपे दस्से बोध अगाध, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। भगत भगवन्त आपे लाध, निरगुण सरगुण सन्त सुहेले मेल मिलाइंदा। गुर गुर देवे आपणी दाद, गुरमुख झोली पाइंदा। गुरसिख रखणहारा लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। दो जहानां श्री भगवाना शब्द अगम्मी मारे अवाज़, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। सतिगुर सज्जण रच रच काज, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा दया कमाइंदा। सतिगुर सच्चा सर्ब गुणवन्त, एका एक अख्वाईआ। गुर गुर मेला जुगा जुगन्त, जुग करता वेस वटाईआ। सति पुरख निरँजण बणाए बणत, सति सतिवादी सच्चा शहिनशाहीआ। लेखा जाणे गुरमुख सन्त, भगत भगवन्त भेव चुकाईआ। गुर अवतार गायण बेअन्त, हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुरमुख मेला नारी कन्त, सुरती शब्द करे कुड़माईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाईआ। नाता तोड़े भुख नंगत, नाम निधाना झोली पाईआ। मानस जन्म ना होए भंगत, लख चुरासी लए कटाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा निरगुण सरगुण लाए अंगत, अंगीकार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह सतिगुर मीत, गुर गुर दया कमाइंदा। गुर गुर चलाए आपणी रीत, जुग जुग नाउँ प्रगटाइंदा। वसणहारा घर ठांडे सीत, घर साचे सोभा पाइंदा। आदि जुगादी इक्क अतीत, त्रैगुण आपणा खेल खिलाइंदा। बनावणहारा मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले मसीत, अन्तिम आपे हरि हरि ढाहइंदा। लख चुरासी परखणहारा कौड़े रीठ, घर घर बैठा वेख वखाइंदा। आदि जुगादी पत्तत पुनीत, पत्तत पावण लेखा जाणे बल बावन, तोड़णहारा गढ़ हँकारी रावण, राम रम्मईआ आपणा खेल कराइंदा। राधा कृष्ना एका दामन, सुरती शब्दी होए ज़ामन, दो जहानां पल्लू आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। नूर इलाही इक्क कलामण, देवणहार श्री भगवानन , मुकामे हक़ हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। जपावणहारा सति नामन, देवणहारा ब्रह्म ज्ञानन, दस्सणहारा धर्म निशानन, सच निशाना इक्क जणाइंदा। लेखा जाणे दो जहानन, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां देवे चानण, जोती जाता आप अख्वाइंदा। एका सतिगुर वड बलवानन, गुर गुर देवे जुग जुग दानन, दाता दानी आपणी वस्त आप वरताइंदा। खाणी बाणी अञ्जील कुरानी वेद पुराणी रसना गा गा सर्ब

वखानण, खाणी बाणी नाल मिलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां भगतां सन्तां देवे आपणी सच निशानी, आपणा अन्त ना किसे जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि खेल ब्रह्माद, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेव लगाइंदा। पीर पैग़म्बर सेवादार, हरि सेवक इक्क समझाईआ। सच संदेसा करे ख़बरदार, बेख़बर आप सुणाईआ। बेसबर होए परवरदिगार, सबर विच कदे ना आईआ। लख चुरासी घड़े भन्ने बण ठठयार, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, दर बैठे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि रवि ससि पाँधी बण बण गए हार, आपणा पन्ध ना कोए मुकाईआ। कोटन कोटि बोल जै जैकार, लोकमात डंका गए वजाईआ। कोटन कोटि पंज तत्त काया कर अकार, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक समाईआ। कोटन कोटि बण बण लिखार, लिख लिख लेखा जगत लोकाईआ। हरि का अन्त ना पारावार, बेअन्त कहे लोकाईआ। जुग चौकड़ी वेखे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग लेखा दए उतार, कर्ज़ा कोए रहिण ना पाईआ। प्रगट होए आप निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। रूप रंग ना वेखे कोई विच संसार, नेत्र नैण नज़र ना आईआ। चारों कुण्ट धूआँधार, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कोटन कोटि साध सन्त जंगल जूह फिरन उजाड़ पहाड़, तीर्थ तट्टां फेरा पाईआ। अंदर वड़ वड़ गायन तेरी वार, तेरा भेव किसे ना आईआ। सुन्न समाधी ना पाए कोए सार, अक्खीं मीट मीट ध्यान लगाईआ। पंज नाद ना वज्जे धुन्कार, धुंन आत्मक ना कोए सुणाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी करया खेल आप अपार, सब दा लेखा दए मुकाईआ। सत्तां दीपां काया मन्दिर अंदर धूआँधार, निर्मल नूर ना कोए रुशनाईआ। फड़ फड़ सुट्टे डूँग्घी गार, बाहर सके ना कोए कढ्ढाईआ। कलयुग कूड़ा कूक करे पुकार, उच्ची कूक रिहा सुणाईआ। कलयुग जीवां आई हार, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। रसना जिह्वा झूठ विकार, रस नाम ना कोए चखाईआ। गढ़्ह हँकारा काम क्रोध लोभ मोह बलवान, बल आपणा आप जणाईआ। मगर लग्गा पंज शैतान, शरअ शरीअत रही कुरलाईआ। मुल्ला शेख मुसायक ना दिसे कोई ईमान, सूरत सति ना कोए समझाईआ। पंडत पांधे थक्के मांदे होए बेईमान, साचे तीर्थ तट ना कोए नुहाईआ। ग्रन्थी पन्थी किसे ना मिल्या सच निशान, पुरख अकाल ना वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम जोधा सूरबीर बली बलवान, सतिगुर पूरा एका एक आपणा वेस वटाईआ। · जन भगतां देवे सति सरूरा, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। आत्म

अन्तर नूरी नूरा, नूर नुराना करे रुशनाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। काया चोली रंग चाढ़े गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। दिवस रैण आत्म परमात्म हाज़र हज़ूरा, हरि जू आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर पूरा फेरा पाईआ। सतिगुर पूरा पाए फेरी, एकँकार आपणी दया कमाइंदा। कलयुग मिटे रैण अन्धेरी, अमावस रूप ना कोए वटाइंदा। लख चुरासी मनमुखतां करे ख़ाक ढेरी, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक मिलाइंदा। दो जहानां करे खेल श्री भगवाना आपे जाणे आपणी हेरी फेरी, अछल अछल भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्को हरि, जुग जुग आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जुग जुग नाउँ हरि निरँकारा, आपणा आप प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, भेव अभेद खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारा, आपणा पड़दा रिहा उठाईआ। हँ ब्रह्म कर प्यारा, आपणा मेल मिलाईआ। सोहँ शब्द सच जैकारा, सुरती शब्दी बन्धन पाईआ । सतिनाम नाम वणजारा, घर एका हट्ट वखाईआ। गुरमुखां देवे आप अधारा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सतिगुर वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर वड्डा सति पुरख, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। जन भगतां देवे अन्तर दरस, बन्द ताकी आपे लाहइंदा। अमृत मेघ देवे बरस, दस्म दुआरी सोभा पाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे हरस, आप आपणा तरस कमाइंदा। जन भगतां मिलण दी रखे ग़रज़, ग़रज़ आपणी आप वधाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पूरा करदा आया फर्ज़, कलयुग अन्तिम सेव कमाइंदा। चार वरन चार जुग चार वेद चार कुण्ट चार खाणी चार बाणी देवे वरज़, धुर फ़रमाना इक्क सुणाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त पुरख अबिनाशी अग्गे कर कर गए अर्ज़, ओट एक सर्ब तकाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तुध बिन नौ खण्ड पृथ्मी साचा राग सुणाए ना कोई एक तर्ज़, ताल तलवाड़ा जगत रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, देवणहारा जीआं दान, लख चुरासी कर परवान, चार वरनां देवे इक्क ज्ञान, सुरती शब्द खेल महान, मन्दिर अंदर काया मकान, घट घट वासा पुरख अबिनाशा, खेल तमाशा मंडल रासा, जोती जाता पुरख बिधाता, मेटणहार अन्धेरी राता, एका नाम सुणाए गाथा, लहिणा देण चुकाए मस्तक माथा, चार वरन चढ़ाए एका राथा, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सतिगुर एका नज़री आइंदा।