१५ चेत २०१९ बिक्रमी मोता सिँघ दे गृह कलसीआं ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण पूरन भगवन्त, नर हरि आपणी खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण आदि अन्त, रूप अनूप आप वटाइंदा। एकँकारा महिमा अगणत, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। आदि निरँजण सोभावन्त, जोती जाता डगमगाइंदा।
श्री भगवान लेखा जाणे नारी कन्त, कन्त कन्तूहल सेज सुहाइंदा। श्री भगवान सद बेअन्त, बेअन्त आपणी धार वखाइंदा। पारब्रह्म जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आपणे विच समाइंदा। आपणी धार हरि निरँकार, आदि पुरख आपणे विच रखाईआ। निरगुण निरवैर अजूनी रहित हो त्यार, अनभउ प्रकाश कराईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार कर उज्यार, नूर नुराना एका एक करे रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, सति सतिवादी आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणा भेव खुल्हाईआ। निरगुण खेल पुरख अगम्म, भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादि जाणे आपणा कम्म, करता पुरख कार कमाइंदा। आपणी कुक्खों आपे जम्म, पिता पूत खेल कराइंदा। आप प्रगटाए आपणा नाम, नाउँ निरँकार आप अख्वाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, सचखण्ड निवासी दरगाह साची आप चलाइंदा। करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणा पड़दा लाहइंदा। निरगुण निरगुण देवे दान, दाता दानी साची वस्त इक्क वरताइंदा। शब्दी शब्द शब्द प्रधान, सच प्रधाना आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल पुरख अबिनाशा, हरि हरि आपे आप कराईआ। साचे मंडल पावे रासा, करे खेल बेपरवाहीआ। आपे वेखे आपणा सति तमाशा, सति सतिवादी साचा माहीआ। आपे इच्छया आपे आसा, आसा पूर आप हो जाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपणे विच समाईआ। आपणी इच्छया आपे धार, आपणी खेल कराइंदा। शब्दी शब्द हो उज्यार, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अपार, आपणी कल आप धराइंदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, साची सेज हंढाइंदा। लेखा जाणे अंदर बाहर, गुपत ज़ाहर आपणा रूप धराइंदा। प्रगट हो हरि निरँकार, निराकार निरवैर आपणी खेल कराइंदा। दाई दाया अगम्म अपार, सेवक साची सेव कमाइंदा। जननी जन बण निरँकार, साची गोद आप सुहाइंदा। बंस सरबंस कर त्यार, आपणा लेखा आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकेला सज्जण सुहेला विश्व आपणा रूप वटाइंदा। विश्व रूप विश्व धार, एका एक प्रगटाईआ। अबिनाशी करता हो उज्यार, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपे वेखे वेखणहार, सचखण्ड निवासी सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता, रूप अनूप धराइंदा। शब्दी शब्द देवे दाता, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। निरगुण निरगुण चलाए राथा, बण रथवाही सेव कमाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, आपणा बल आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी
धार एकँकार, जोती जोत कर पसार, विष्न आपणा रूप वटाइंदा। आपे विष्न आपे विष्नूं, विश्व आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एका बन्धन पाईआ। एका जोती एका ज़ात, एका खेल कराइंदा। एका पिता एका मात, पूत सपूता इक्क अख्वाइंदा। एका दान एका दात, बण दातार आप वरताइंदा। एका नाउँ एका गाथ, बिन अक्खर आप पढ़ाइंदा। एका मन्दिर एका देवे साथ, सगला संग आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत सुत धार, विष्नूं विश्व कर त्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शब्दी सुत विष्नूं बाला, हरि हरि आप उपाईआ। करे खेल आप निराला दिस किसे ना आईआ। श्री भगवान इक्क अकाला, अकल कल वरताईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, थिर घर आपणी बणत बणाईआ। सुन्न अगम्मी हो उजाला, नूर नूर करे रुशनाईआ। साचा मार्ग इक्क सुखाला, विष्नूं विश्व दए समझाईआ। आपणी इच्छया महांकाला, आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप खिलाईआ। आदि पुरख खेल अपारा, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। विष्नूं हरि कर पसारा, भगवन आपणी धार चलाइंदा। धुरदरगाही धुर फ़रमाणा, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। तेरा मेरा इक्क टिकाणा, चरन कँवल कँवल चरन इक्क वखाइंदा। मेरा नाउँ तेरा बिबाणा, सच बिबाणे आप बिठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा एका वार, एकँकारा आप जणाईआ। उठ दुलारे हो त्यार, साची सिख्या हरि समझाईआ। साची वस्त दए भण्डार, अमोलक आप वरताईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, हुक्म हाकम इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंस बंस आपणी खेल कराईआ। विष्नूं तेरा नूर बंस, नूर नुराना हरि जणाइंदा। अकाल पुरख आपणी अंस, तेरा रंग रंगाइंदा । खेले खेल रूप सहँस, सहँसर आपणी धार बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं एका गुण समझाइंदा। विष्नूं सुण कर ध्यान, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सचखण्ड मन्दिर इक्क मकान, सचखण्ड निवासी आप वखाइंदा। दीवा बाती जगे महान, गुर गुर नूर डगमगाइंदा। दूसर अवर ना कोए निशान, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। आदि पुरख अबिनाशी करता देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। वेखे विगसे मार ध्यान, नेत्र नैण ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं आपणा गुण जणाइंदा। विष्नूं नेत्र नैण खोल्ह, हरि साचा सच जणाईआ। मेरा नाउँ अगम्मी ढोल, सचखण्ड वजाए सच्चा माहीआ। तोलणहारा तोले तोल, एका तोला बणके आईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, ना डोले कोए डुलाईआ।
तेरे अन्तर जाए मौल, भेव अभेद खुल्हाईआ। एका वस्त देवे नाभ कौल, अमृत आत्म इक्क भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । विष्नूं उठ उठ बल धार, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरे अन्तर मेरा प्यार, प्यार प्रेम नाल वंडाइंदा। तेरे अन्तर अमृत धार, आपणा रस आप चखाइंदा। तेरे अंदर मेरी गुलज़ार, पत्त डाल्ही आप महकाइंदा। तेरे मन्दिर मेरे विहार, बिवहारी आप समझाइंदा। पारब्रह्म करे खेल अपर अपार, ब्रह्म आपणी वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्नूं एका गुण जणाइंदा। विष्नूं गुण गुण भगवान, हरि साचा सच जणाईआ। खेले खेल वाली दो जहान, दोए दोए तेरा रूप वखाईआ। तेरे अन्तर हो प्रधान, आपणा बल लए प्रगटाईआ। कँवल कँवलां गुण निधान, गुण आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर ज़हूर आप प्रगटाईआ। नूर ज़हूर एकँकार, पारब्रह्म प्रभ खेल कराइंदा। विष्नूं अंदर जोती धार, शब्दी रंग चढ़ाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठार, हरि जू आपणा आप सुहाइंदा। कँवल कँवला कर उज्यार, ब्रह्मा वेता पारब्रह्म प्रगटाइंदा। साचा मीता अगम्म अपार, आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुंआंधार सुन्न अगम्म आपणा भेव चुकाइंदा। सुन्न अगम्म खेल न्यारा, निरगुण हरि हरि आप कराईआ। सूरज चन्द ना कोए सितारा, मंडल मण्डप ना कोए वखाईआ। पीर पैग़म्बर ना कोई गुर अवतारा, साध सन्त नज़र कोए ना आइंदा। समुंद सागर ना कोई खारा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चा टिल्ला पर्बत ना कोए बणाईआ। लोअ पुरी ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए अखाड़ा, पंज तिन्न अठ्ठ नाच ना कोए नचाईआ। करे खेल आप करतारा, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी कुक्खों हो उज्यारा, आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धूआँधार खेल अपार, विष्न ब्रह्मा दए अधार, शंकर आपणी धूढ़ बणाईआ। शंकर धूढ़ चरन ख़ाक, हरि ख़ालक आप बणाइंदा। आदि जुगादी पाकी पाक, पुनीत आपणा नाउँ धराइंदा। तिन्नां मेला एका साक, सज्जण एका घर वखाइंदा। एका खोल्हे आपणा ताक, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। धुरदरगाही भविख्त वाक्, सच संदेसा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, विष्न ब्रह्मा शिव शब्दी गोद बहाइंदा। शब्दी गुर गुर गुर खेल, हरि करता आप कराईआ। निरगुण निरगुण कर कर मेल, मेल मिलावा वेखे सहिज सुभाईआ। करे प्रकाश बिन बाती तेल, जोती जाता डगमगाईआ। तिन्नां विचोला सज्जण सुहेल, विष्नूं आपणे चरन लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाईआ। धुर दी धार हरि भगवन्त, विष्नूं आप जणाइंदा। तेरा मेरा खेल
नारी कन्त, नर नरायण ख़ुशी मनाइंदा। तेरी सेजा मेरी बणत, बसन बनवारी दया कमाइंदा। मेरा नाउँ तेरी मंत, एका ओट जणाइंदा। मेरी महिमा सदा अगणत, लेखा लेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्नूं झोली आप भराइंदा। विष्नूं झोली देवे भर, सच भण्डार हरि वरताईआ। निरभउ चुकाए भउ डर, भयानक रूप ना कोए जणाईआ। इक्क नुहाए साचे सर, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, आपे वेख वखाईआ। निरगुण अंदर निरगुण वड़, निरगुण सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म सच संदेस, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरि पुरख निरँजण इक्क नरेश, नर नरायण नाउँ धराइंदा । आदि अवल्लड़ा करया वेस, एकँकारा रूप वटाइंदा। आदि निरँजण वसे साचे देस, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता तख्त निवासी रिहा वेख, सच सिँघासण आसण लाइंदा। श्री भगवान लिखणहारा लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। पारब्रह्म खोल्हणहारा भेत, आपणा पड़दा आप चुकाइंदा। विष्नूं तेरे संग करे हेत, आपणा बन्धन पाइंदा। वसे सदा नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। धुर फ़रमाणा एकँकार, आपणा आप जणाईआ। विष्नूं तेरा विश्व पसार, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा कर त्यार, शंकर मेला सहिज सुभाईआ। तिन्नां विचोला हरि करतार, शब्दी डोर बंधाईआ। त्रैगुण माया दए सिक्दार, पंज तत्त आप वरताईआ। लख चुरासी घाड़त घड़ बण ठठयार, साची सेवा इक्क समझाईआ। निरगुण सरगुण दए अधार, आप आपणा पड़दा लाहीआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे खेल अपार, रवि ससि दए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। आपणी रचन रचाए भगवान, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। विष्न वेखणा मार ध्यान, नेत्र नैण इक्क जणाईआ। पुरख अबिनाशी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच मकान, साचे तख्त डेरा लाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। लख चुरासी कर प्रधान, नौ खण्ड पृथ्मी वंड वंडाईआ। सत्तां दीपां इक्क निशान, सति सतिवादी हथ्थ वखाईआ। सर्ब जीआं दा एका काहन, लख चुरासी गोपी नाच नचाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए रूप आप वटाईआ। शब्द संदेसा धुर फ़रमाण, ब्रह्मा वेता करे पढ़ाईआ। चारे वेद करे कल्याण, चारे जुग दए समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पाए आण, चारे खाणी नाल रलाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर प्रधान, लोकमात मात वखाईआ। सच संदेसा ढोला गाए आण, निरगुण
सरगुण करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, हरि जू आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं आपणा भेव खुल्हाईआ। विष्नूं नेत्र आपणा खोल्ह, बिन नेत्र हरि जणाइंदा। आदि पुरख सुणाया अगम्मी बोल, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। सचखण्ड निवासी तोलया तोल, तोलणहारा नज़र ना आइंदा। लख चुरासी अंदर जाए मौल, घट घट आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। लख चुरासी खेल करतार, कुदरत कादर आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, शब्दी शब्द वंड वंडाईआ। लेखा जाणे जुग चौकड़ी चार, कोटन कोटि काल नाल रलाईआ। गुर अवतार कर त्यार, पंज तत्त दए वड्याईआ। ब्रह्म पारब्रह्म लए उधार, आत्म परमात्म रंग चढ़ाईआ। साचा सोहला गाए आपणी वार, जुग जुग नाउँ प्रगटाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दी बाणी आप सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विच संसार, विष्नूं तेरी सेवा इक्को वार समझाईआ। गेड़ा आवे जावे वारो वार, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क लगाईआ। साची सेवा श्री भगवान, पुरख अबिनाशी आप लगाइंदा। विष्न दर करे परवान, निउँ निउँ सीस चुकाइंदा। तूं साहिब मेरा सुल्तान, हउँ सेवक सेव कमाइंदा। तूं रहिणा निगहबान, इक्क तेरी ओट तकाइंदा। मैं मन्नां तेरी आण, दूजा हुक्म ना कोए मनाइंदा। तेरे चरन रखां ध्यान, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। मैं सुणदा रहां धुर फ़रमाण, धुरदरगाही जो आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देणी कर, तेरे चरनां सीस निवाइंदा। तेरे चरनां रखां सीस, विष्नूं रो रो नीर वहाइंदा। तूं साहिब सच्चा जगदीस, तेरा भेव कोए ना आइंदा। मैं छत्र वेखां तेरे सीस, तेरा मन्दिर मोहे भाइंदा। तेरी कोई ना करे रीस, तुध जेहा होर नज़र कोए ना आइंदा। जुग चौकड़ी मैं तेरा पीसण लवा पीस, बण सेवक चक्की चलाइंदा। जुग जुग मन्नां तेरी हदीस, तेरे हुक्मे कार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, दर तेरे इक्को मंग मंगाइंदा। दर तेरे मंगां मंग, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। आपणे चरन धूढ़ी देणा रंग, रंग चढ़े इक्क महाना। तेरा नाम मिले तरंग, लेखा चुक्के विच जहाना। तेरा शब्द वज्जे मृदंग, तेरा धुंन तराना। मैं तेरा दर्शन करां लँघ, दर आ तेरे दरबाना। तूं मेरी कटी भुख नंग, देवणहारा सच्चा दाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी किरपा देणी कर, विष्नूं दर होए निमाणा। होए निमाणा दोए जोड़, चरनां सीस झुकाईआ। सति पुरख तेरी साची लोड़, तुध बिन होर ना कोए सहाईआ। मैं पन्ध मुकावां दौड़ दौड़, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला होए सहाईआ। कवण वेला होए सहाया,
दीनन दया कमा। आदि पुरख प्रभ बेपरवाहया, आपणा भेव दे जणा। आदि मार्ग तूं ही लाया, अन्त देवे किवें मुका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे समझा। आपणा लेखा दस्स भगवान, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी सेवा करां विच जहान, बण सेवक सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखण आण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पाईआ। तेरे भगत होण प्रधान, तेरी भगती तेरा जस गाईआ। तेरे सन्त तेरे निशान, लोकमात मिले वड्याईआ। तेरे गुरमुख तेरी करन पछाण, दूसर भेव कोए ना पाईआ। गुरसिख रखण चरन ध्यान, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। तूं पारब्रह्म शहिनशाह सुल्तान, ब्रह्म तेरी अंस वड्याईआ। तेरा सरबंस विच जहान, विष्न ब्रह्मा शिव ढह ढह पए सरनाईआ। विष्नूं मंगे एका दान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला अन्त मेरे भगवन्त आपणा मेला मेले सहिज सुभाईआ। सहिज सुभाई हरि हरि मेला, कवण वक्त कराइंदा। जुग चौकड़ी खेल खेले गुरू गुर चेला, चेला गुर रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण सज्जण सुहेला, सगला संग निभाइंदा। पारब्रह्म मेरा दस्स अन्तिम वेला, मेरा अन्त कवण कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। विष्नूं सुणदा रहे याद, हरि जू हरि जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर सुणदा रहे फ़रयाद, हरि जू साची सेव लगाइंदा। निरगुण सरगुण दे दे दाद, लोकमात प्रगटाइंदा। आपणे विच्चों आपा काढ, शब्द गुर सलाहइंदा। लेखा लिख सन्त साध, भगत भगवन्त दया कमाइंदा। गृह गृह आपणा वजाए नाद, अनादी धुंन आप सुणाइंदा। गुरमुख सज्जण आपे लाध, हरि जू हरि हरि मेल मिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, गुरसिख आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल कराइंदा। जुग चौकड़ी विच संसार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। अन्तिम चौकड़ वेखे आप निरँकार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। पंज तत्त काया चोला देवे तेई अवतार, भगत अठारां बन्धन पाईआ। एका जोती दस गुर धार, गुर गुर रूप वटाईआ। एका जल्वा नूर कर उज्यार, ईसा मूसा संग मुहम्मद काला सूसा तन छुहाईआ। कलयुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी धूआँधार, सत्तां दीपां अन्धेरा छाईआ। चार जुग दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान जाए हार, हरि का भेव ना कोए खुल्हाईआ । लख चुरासी जीव जंत साध सन्त नार कन्त होए विभचार, धीरज जत ना कोए रखाईआ। नाता तुट्टे गुर अवतार, पीर पैग़म्बर ना कोए सहार, मुल्ला शेख़ पंडत पांधा साचा मार्ग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न तेरा भेव जणाईआ। विष्न वेखणा कर विचार, हरि जू हरि हरि आप
सुणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी उतरे पार, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। चार जुग दा लेखा सब नूं दए वखाल, वाक् भविख्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली आप रखाइंदा। संग रखाए काल महांकाल, दीन दयाल दया कमाइंदा। राए धर्म दए बहाल, अद्धविचकारे डण्डा लाइंदा। चित्तर गुपत लख चुरासी लेखा दए वखाल, लिख लिख आपणे हथ्थ रखाइंदा। लाड़ी मौत करे शृंगार, धर्म राए दी जगत सपुत्तरी एका एक उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं देवे एका वर, साची सिख्या दए समझाईआ। साची सिख्या लैणी सिख, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी पाए भिख, आपणी भिच्छया नाम वरताइंदा। लख चुरासी लेखा लिख, लिख लिख आपणे विच रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडे हिस, साचा बन्धन आप रखाइंदा। कलयुग अन्तिम जूठी झूठी चक्की जीव जंत जाण पिस, पीसण पीस हरि जू सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं तेरा लेखा अन्त जणाइंदा। अन्तिम लेखा हरि करतारा, एका एक जणाईआ। कलयुग अन्तिम होए उज्यारा, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। नाउँ रखाए निहकलंक अवतारा, कल कल्की फेरा पाईआ। जोधा सूरबीर बली बलकारा, बल आपणा आप रखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ हथ्थ मुनारा, लोकमात दए वड्याईआ। आपे बणे लक्कड़हारा, बण बाडी सेव कमाईआ। तिक्खा रखे नाम आरा, दो जहाना चीर वखाईआ । करे खेल अगम्म अपारा, बण तरखाण वेस वटाईआ। एका नाउँ बोल जैकारा, सिँघ शेर नाउँ रखाईआ। सृष्ट सबाई वेखे धूआँधारा, रैण अन्धेरी छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा रिहा जणाईआ। अन्तिम लेखा हरि निरँकार, निरगुण आप जणाइंदा। विष्नूं रहिणा ख़बरदार, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। चार जुग लिख लिख लेखा जाण गुर अवतार, लोकमात सर्ब जस गाइंदा। प्रगट होवे महांबली अवतार, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। सरगुण लेखा जगत विहार, पंज तत्त काया चोला जगत हंढाइंदा। यारां नाल बणया रहे यार, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। बण शिकारी खेडे शिकार, आपणा शिकार किसे ना हथ्थ फड़ाइंदा। अंदरे अंदर मार ललकार, लहिणा आपणा आप चुकाइंदा। सन्त मनी सिँघ खोल्ह किवाड़, आपणा भेव जणाइंदा। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, जोती जाता डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आपणा खेल दस्से भगवान, भेव कोए ना पाईआ। कलयुग जूह विच फिरे जवान, नज़र किसे ना आईआ। जामा लए घर तरखाण, तृखा सब दी दए बुझाईआ। सन्त मनी सिँघ दे ज्ञान, नेत्र ज्ञान इक्क खुल्हाईआ। सज्जण घर साक सैण ना सके कोई पछाण, पहचान विच कदे ना आईआ। झूले दे दे पंज तत्त करया खेल महान, हथ्थ पैर अंग अंग अंग
हिलाईआ। जड़्ह पुटदा रिहा ज़िमीं असमान, नज़र किसे ना आईआ। खाण पीण रख्या विच जहान, जूठा झूठा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं एका गुण समझाईआ। विष्नूं वेला अन्तिम आउणा, हरि हरि आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी वेस वटाउणा, नानक गोबिन्द राह तकाइंदा। मुहम्मद सजदा इक्क कराउणा, कलमा इक्क पढ़ाइंदा। ईसा आसा पूर कराउणा, परवरदिगार वेस वटाइंदा। वेद व्यासा लेखा लेखे लाउणा, उच्चे टिल्ले पर्बत पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आपणा रूप वटाइंदा। सिँघ शेर नाउँ रखाउणा, शेर सिँघ भेव ना किसे जणाइंदा। कलयुग चोला आप हंढाउणा, बावन अक्खरी बवन्जा साल अंक अंक नाल वंडाइंदा। आपणा लेखा आप मिटाउणा, भस्मड़ आपणा रूप वटाइंदा। पंज तत्त अग्नी भेंट चढ़ाउणा, त्रैगुण लम्बू आपे लाइंदा। आपणा लेखा आप मुकाउणा, ख़ाकी ख़ाक तन मिलाइंदा। जोती जोत हरि अख्वाउणा, नूरो नूर डगमगाइंदा। सचखण्ड दुआरे फेरा पाउणा, साचे तख्त सोभा पाइंदा। वीह सौ बिक्रमी आपणा हुक्म आप वरताउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। छब्बी पोह दिवस सुहाउणा, रुत्त बसन्ती आपणे लेखे लाइंदा। आपणा रूप आप वटाउणा, सचखण्ड निवासी थिर घर आपणा कुण्डा लाहइंदा। थिर घर दवारिउँ शब्द गुर नाल मिलाउणा, गोबिन्द खेल कराइंदा। लोकमात फेरा पाउणा, सम्बल आपणा बंक वड्याइंदा। तेरा मेला आप कराउणा, आपणा पल्लू हथ्थ फड़ाइंदा। तेरा लेखा तेरे नेत्र वखाउणा, लोकमात फिराइंदा। लख चुरासी डेरा ढाउणा, ब्रह्मा मूल ना कोए रखाइंदा। शंकर जोती जोत मिलाउणा, भोला नाथ पन्ध मुकाइंदा। करोड़ तेतीसा आपणे विच छुपाउणा, सुरपति इन्द रहिण ना पाइंदा। साचा मार्ग एका लाउणा, एका राह चलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां चार जुग दा लहिणा देणा मात मुकाउणा, पूरब लेखा वेख वखाइंदा । पुरख अबिनाशी निहकलंक नरायण नर कलयुग अन्तिम आपणा नाउँ धराउणा, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप उठाउणा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। सच संदेस नर नरेश दो जहानां आप सुनाउणा, सो पुरख निरँजण आपे गाइंदा। हं बंहम आत्म परमात्म ईश जीव एका घर बहाउणा, गृह मन्दिर इक्क प्रगटाइंदा। विष्नूं तेरा रंग चढ़ाउणा, रंग रंगीला आपणी दया कमाइंदा। भगवन ढोला सब ने गाउणा, जै जैकार आप कराइंदा। महाराज शेर सिँघ नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां पुरख अकाल दीन दयाल क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका इष्ट नज़री आउणा, दूसर अवर ना कोए रखाइंदा। मन्दिर मस्जिद शिवदुआल मट्ठ गुरदुआर आपणा नूर टिकाउणा, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। तीर्थ तट अठसठ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणा चरन छुहाउणा, चरन दुआरे खिच्च बहाइंदा। रवि ससि मुख शरमाउणा, कलयुग अन्तिम अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दो जहानां फेरा पाउणा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप
धराइंदा। निरगुण सरगुण खेल करतार, हरि करता आप कराईआ। सरगुण रूप अगम्म अपार, पंचम जेठ दए वड्याईआ। छब्बी पोह हो त्यार, सचखण्ड वसया सच्चा माहीआ। जोती जोत दे अधार, शब्दी मेला गोबिन्द माहीआ। जगत विचोला बण निरँकार, साढे तिन्न हथ्थ बंक वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी कलयुग अन्तिम करे ख़ुआर, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एका आसण लाईआ। एका आसण गया लग्ग, हरि जू हरि हरि खेल कराइंदा। प्रगट हो सूरा सरबग, रूप अनूप वटाइंदा। सन्त सुहेले फड़े जग, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। सन्त मनी सिँघ अंदर नाद नगारा गया वज्ज, सो पुरख निरँजण आप वजाइंदा। भगत भगवन्त लए सद, जुग जुग दा पन्ध मुकाइंदा। गुरमुखां करे पार हद्द, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। गुरसिख सज्जण बणाए साची यद्द, बंस सरबंस आप वड्याइंदा। नाम निधाना अमृत प्याए साची मदि, मधुर रस इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त चोला रख्या पड़दा ओहला आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। पंज तत्त अंदर ओहला रख, आपणा आप गया छुपाईआ। निरगुण रूप हो प्रतख, करे खेल बेपरवाहीआ। घनकपुर वासी बोल अलख, इक्क जैकारा दए लगाईआ। सन्त मनी सिँघ मार्ग दस्स, आपणा भेव गया समझाईआ। निरगुण नूर करे प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जन भगतां वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। विष्नूं होणा ना अन्त उदास, प्रभ मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जगत सिँघासण पुरख अबिनाशन आपणा आप हंढाईआ। जगत सिँघासण जगत रीत, नीतीवान खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण करे प्रीत, साची प्रीत आप निभाइंदा। वसणहारा धाम अनडीठ, लोकमात फेरा पाइंदा। चार जुग चार वरन चार कुण्ट जिस दे गौंदे रहे गीत, सो गोबिन्द वेस वटाइंदा। किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ बन्द ना कोए कराइंदा। आदि जुगादि रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। सदी चौधवीं रही बीत, चौदां तबकां भेव चुकाइंदा। चौदां लोकां इक्क हदीस, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। जूठ झूठ कूड़ कुड़यारी जीव जंत चक्की रिहा पीस, कलयुग हथ्था आपणे हथ्थ रखाइंदा। पुरख अबिनाशी लेखा जाणे एका नाया उन्नीस, दूआ सिफ़रा बीसा नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं एका गुण समझाइंदा। विष्नूं एका गुण जाण, जानणहारा आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे महान, भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात दए झुलाईआ। चार जुग दे कर परवान, भगत भगवन्त लए मिलाईआ।
एका देवे धुर फ़रमाण, धुर दी बाणी आप सुणाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका गृह दए वड्याईआ। एका नाद एका धुन्कान, एका राग दए सुणाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाण, धुर फ़रमाणा इक्क प्रगटाईआ। एका विष्नूं इक्क भगवान, एका आपणा बन्धन पाईआ। एका होए निगहबान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। एका लेखा चुकाए आण, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। एका साचे सन्तां लए पछाण, लख चुरासी फोल फोलाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, सच प्रधानगी शब्द गुर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल करना, करता पुरख कार कमाइंदा। ज़ात पात ऊँच नीच गढ़्ह तोड़े वरना बरना, आत्म ब्रह्म सर्ब जणाईआ । दो जहान श्री भगवान नौ खण्ड पृथ्मी रखाए एका सरना, इष्ट देव इक्क जणाईआ। रसना जिह्वा आत्म परमात्म अक्खर एका पढ़ना, सोहँ ढोला साचा गाईआ। जीव जंत साध सन्त कलयुग अन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जै जैकार सब ने करना, बचया कोए रहिण ना पाईआ। निरगुण रूप सरगुण अंदर आपे वड़ना, सुरती शब्द मेल मिलाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़ना, चढ़ चढ़ आपणे महल्ल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा सोहला इक्क सुणाईआ। साचा सोहला सुणाए गीत, भेव अभेद खुल्हाइंदा। सतिजुग साची चले रीत, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। नज़री आए पुरख अकाल इक्क अतीत, त्रैभवण धनी वेस वटाइंदा । लख चुरासी लए जीत, सिँघ शेर बल वखाइंदा। सिँघ शेर होया अनडीठ, नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। गुरमुखां करे सच प्रीत, ग़रीब निमाणे कमले कोझे आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्नूं लेखा आप चुकाइंदा। विष्नूं लेखा जाणा चुक, अन्त रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा गुरसिख गोदी लए चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सिँघ शेर पए बुक्क, एका भबक लगाईआ। राज राजान ना सके कोई लुक, लुकया पड़दा दए उठाईआ। कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों कढ्ढे कुट्ट, जूठ झूठ दए खपाईआ। कलयुग जड़्ह देवे पुट्ट, सतिजुग बूटा आपे लाईआ। सन्त मनी सिँघ सुहाए तेरी रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाईआ। लेखा जाणे अबिनाशी अचुत्त, भेव कोए ना राईआ। हरिसंगत बणाए आपणे सुत, नारी कन्त ना कोए वखाईआ। चेत बसन्ती रहे रुत्त, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। गुरसिख लोकमात विच्चों आपे चुक्क, सचखण्ड दुआरे दए बहाईआ। ध्रू निउँ निउँ रिहा पुच्छ, प्रभ मेरी चली अन्त ना कोए चतुराईआ। मैं तेरे चरनां बहां झुक, एका मंग मंगाईआ। मेरे धाम आया तेरा सच्चा सुत, सिँघ सवरन मिली वड्याईआ। ब्रह्मा नेत्र रो रो प्या उठ, उच्ची कूक दए दुहाईआ। मेरा
ब्रह्म बूटा रिहा सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। मेरा पैंडा गया मुक्क, तेरे गुरमुख मिली वड्याईआ। सिँघ पाल गया ढुक, मेरा लेखा गया चुकाईआ। तेरे चरनां हेठां बहां लुक, उपर तेरा पड़दा पाईआ। शंकर रोवे मारे धांह, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। कलयुग अन्तिम गया आ, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, आपणा खेल कराइंदा। लोकमात जामा पा, सिँघ शेर नाउँ धराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी जंगल जूह वेख्या थाँ थाँ, सत्त दीप चरनां हेठ दबाइंदा। गुरमुख सूरा ल्या उठा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मेरा वेला ल्या चुका, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। हथ्थों त्रिसूल रिहा सुटा, बाशक तशका गलों लाहइंदा। मैं चला तेरी रजा, जिउँ भावें तिउँ चलाइंदा। तेरा गुरमुख मेरे आसण बैठा आ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। सुरपति रोवे करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। करोड़ तेतीसा ना कोए अधार, बैठा मुख छुपाईआ। सच संदेसा आया एका वार, एका हुक्म जणाईआ। बीस दस खेल अपार, सोलां सोलां वंड वंडाईआ। इक्क उन्नीसां कर त्यार, ठांडा सीता लए उठाईआ। मनजीता आए चल दुआर, मेरा लहिणा दए मुकाईआ। मंगां भिक्ख बण दुआर, खाली झोली रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी मिले सरन सरनाईआ। मिले सरनाई सरनगति, इक्को ओट तकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी रत्त, तेरे विच समाईआ। गुरमुख तेरा नूर होए उत्पत, दो जहान करन रुशनाईआ। बल बावन सत्थर बैठा घत्त, एका सेज विछाईआ। तूं साहिब पुरख समरथ, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। मेरा लहिणा चुकाउणा हथ्थो हथ्थ, दूआ अद्ध वंड वंडाईआ। तिन्न युग सत्थर रिहा घत, तेरे चरनां हेठ सीस टिकाईआ। कलयुग अन्तिम एका वस्त झोली घत्त, राजन राज मंग मंगाईआ। आपणयां भगतां रख पत, लोकमात दे वड्याईआ। तेरे दुआरे जाण वस, भगत दुआरा इक्क बणाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां आपणे दर लैणा सद्द, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। सच्चो सच कहिणा वीह सौ वीह बिक्रमी चुक्के हद्द, अग्गे लेखा कोए रहिण ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे भगतां देवे जीआं दान, साचे सन्तां जोती नूर नूर महान, गुरमुख दर दुआरे मेले आण, साचे सिखां देवे इक्क निशान, सच निशाना श्री भगवाना वाली दो जहानां एका एक वखाईआ। सच निशाना सोहँ ढोला, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। आप चुकाए पड़दा ओहला, दूई द्वैत ना कोए रखाइंदा। चार वरनां ऊँचां नीचां राउ रंकां क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दुआरा एका खोल्हा, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। निरगुण निराकार सरगुण बणया तेरा तोला, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। शब्दी हो के बणया विचोला, पंज तत्त नज़र किसे ना आइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच्चा बोला, सति सतिवादी आप सुणाइंदा। सतिगुर
परसादि सति वस्त, सति सतिवादी हरि वरताइंदा। गुरमुखां रखे सदा मस्त, नाम मस्ती इक्क चढ़ाइंदा। एका रंग रंगाए कीट हस्त, हस्त कीट विच आप समाइंदा। खोल्हणहारा हरि जू दृष्ट, आपणी दृष्टी एका पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति परसादि आप बणाइंदा। सति परसादि सच सिँघासण, सति पुरख निरँजण आप बणाईआ। लहिणा देणा चुक्के पृथ्मी आकाशन, जो जन रसना रस रस खाईआ। लख चुरासी कटे फासन, राए धर्म ना दए सजाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आसन, निरासा गुरसिख कोए रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे पवण सुवासण, रसना जिह्वा वेख वखाईआ। जन भगतां होवे दासी दासन, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति परसादि इक्क बणाईआ। सति परसादि हरि का रस, गुर सतिगुर आप बणाइंदा। जन भगतां अन्तर जाए वस, वस किसे ना आइंदा। गुरसिख तेरा गाए जस, जस वेद पुराण ना कोए अल्हाइंदा। साचा मार्ग इक्को दस्स, लख चुरासी राह वखाइंदा। पन्ध मुकाया नस्स नस्स, जुग चौकड़ी पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति प्रसादि आप वरताइंदा। सति परसादि सति सति भोग, सति सतिवादी आप लगाईआ। निरगुण सरगुण होया संजोग, महाराज शेर सिँघ करे कुड़माईआ। नाता तुट्टा लोक परोलक, अवण गवण ना कोई फिराईआ। सचखण्ड गाउणा इक्क सलोक, साचा सोहला सच्चे माहीआ। अद्धविचकार ना सके कोई रोक, विष्न ब्रह्मा शिव राए धर्म गुरसिख निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अगम्म अथाह एका ओट, एका मिले सच सरनाईआ। शब्द मिलावा निर्मल जोत, जोती जोत आप मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति परसादि जिस खुवाईआ। सति परसादि सति स्वाद, रसना जिह्वा ना गुण जणाइंदा। जन भगतां देवे आदि जुगादि, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, सन्त सुहेले मेल मिलाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा। गुर चेले लडाए लाड, गुरसिख आपणा भेव खुल्हाइंदा। सदा सुहेला हरिजन विच रिहा आदि जुगादि, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति परसादि जिस अन्तर आप टिकाइंदा। सति परसादि अन्तर रखे आप, आपणी दया कमाईआ। जन्म जन्म दा कटे पाप, दुरमति मैल धोवे शाहीआ। इक्क जणाए पूजा पाठ, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ । बजर कपाटी जाए पाट, द्वैती पड़दा रहे ना राईआ। इक्क वखाए साचा हाट, सतिगुर पूरा आप खुल्हाईआ। गुरमुख तेरी अन्तिम कटे वाट, पाँधी बण बण ना फेरा पाईआ। गुर का रस लैणा चाट, रसक रसक एका मुख सलाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिसंगत लाए आपणे घाट, बण खेवट खेटा जगत मलाह बेपरवाह पार किनारा इक्क रखाईआ।