पुस्तकालयभाग ११

१६ चेत २०१९ बिक्रमी शृंगारा सिँघ दे गृह कलसीआं ज़िला अमृतसर

सतिगुर निशाना गुरसिख, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। वस्त अमोलक नाम भिख, हरि भिखक झोली आप भराइंदा। एथे उथे दो जहानां लेखा लिख, लिख लिख आपे वेख वखाइंदा। लख चुरासी नेत्र पेख, हरिजन आपणे बाहर कढाइंदा। पूरब लहिणा मस्तक रेख, जगत रेखा आप मिटाइंदा। शब्द अगम्मी नाम संदेस, सदा सुहेला आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी अवल्लड़ा वेस, निरगुण सरगुण आप वटाइंदा। सचखण्ड निवासी नर नरेश, हुक्मी हुक्म आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना गुरमुख इक्क वखाइंदा। गुरमुख निशाना लोकमात त्रैगुण अतीता आप झुलाईआ। सति पुरख निरँजण दे दे दात, आपणा नाउँ वड्याईआ। सेवा करे बण बण पिता मात, गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। मेट मिटाए अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। चरन कँवल उपर धवल एका बन्न्हे साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला पुरख अबिनाशी देवे साथ, आपणा संग निभाईआ। साढे तिन्न हथ्थ चलाए काया राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। अठ्ठे पहर पूजा पाठ, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। दुरमति मैल आपे काट, पत्तत पापी लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख निशाना झुल्ले जग, सतिगुर सच्चा आप झुलाईआ। शाह पातशाह सूरा सरबग, शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण सरगुण खेल अलग्ग अलग्ग, जगत विछोड़ा आपणा भेव ना किसे जणाईआ। जिस जन बुझाए लग्गी अग्ग, तिस आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख निशाना रिहा झुल्ल, जुग करता आप झुलाइंदा। दो जहानां पाए मुल, कीमत करता आप चुकाइंदा। भाग लगाए साची कुल, कुलवन्ता खेल कराइंदा । सति सतिवादी बूटा ना जाए हुल, पत्त डाल्ही फुल्ल आप लगाइंदा। लोकमात ना जाए रुल, हरि जू आपणी गोद सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे दर रखाइंदा। गुरसिख तेरा सच्चा दर, पुरख अबिनाशी वेखण आईआ। जुगा जुगन्तर वेस कर, लोकमात फेरा पाईआ। डूँग्घी भँवरी अंदर वड़, सच दुआरे कुण्डा लाहीआ। निरभउ भय रखाए ना कोए डर, चिंता सोग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे दर मंगाईआ। गुरसिख तेरा साचा दर, हरि मन्दिर आप बणाइंदा। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा आदि अन्त लए फड़, आपणा पल्लू हथ्थ वखाइंदा। साचे पौड़े जाए चढ़, राह विचकार ना कोए अटकाइंदा। रसना जिह्वा रही लड़, आत्म परमात्म बन्धन ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गुरसिख आपणे संग

रखाइंदा । गुरसिख तेरा सच्चा संग, एथे ओथे घट ना जाईआ। तेरी मेरी इक्को मंग, तूं मेरा मैं तेरा दूजा साक ना कोए बणाईआ। तेरा घर मेरा अनन्द, अनन्द तेरा चन्द सीतल धार वहाईआ। मेरा नाउँ तेरा छन्द, तेरा छन्द खेल सूरा सरबंग, करे खेल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख तेरा वड्डा माण, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। लख चुरासी पुण छाण, तेरी बणत बणाइंदा। तेरी घाड़त घड़ी बण तरखाण, बाढी आपणा रूप वटाइंदा। लोकमात ना सके कोई पहचान, नज़रीआ नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाणे श्री भगवान, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरमुख सज्जण चतुर सुजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चा आप सालाहइंदा। हरिजन सच्चा सालाहण योग, गुरसिख तेरे नाम वड्याईआ। बिन गुरसिख तेरे सतिगुर किसे नाल ना करे संजोग, लोकमात ना होए कुड़माईआ। आत्म सेजा भोगे ना भोग, परमात्म मेल ना किसे थाँईंआ। गुरसिख गुर गुर इक्क दूजे दी रखण ओट, बिन गुरसिख सतिगुर कम्म किसे ना आईआ। गुरसिख तेरा नूर मेरी जोत, मेरी जोत तेरी रुशनाईआ। गुरसिख तेरी काया मेरा कोट, मेरा कोट तेरा गढ़्ह सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सच्चा इक्क बणाईआ। गुरमुख सच्चा बणाए आप, दूसर होर ना कोए जणाइंदा। आपे जाणे वड प्रताप, वड प्रतापी वेख वखाइंदा। कोटन कोटि जन्म दे उतारे पाप, दुरमति मैल आप धुवाइंदा। मेटणहारा रोग संताप, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा। गुरसिख रंगे आपणे रंग, रंगणहार करतारा। आत्म सेजा वेख पलँघ, करे खेल न्यारा। अनहद शब्द धुंन मृदंग, हरि वजाए वजावणहारा। आपे वेखे अंदर लँघ, आवण जावण करे खेल अपारा। मेहरवान मेहरवान मेहरवान देवे इक्क अनन्द, अनन्द मंगल सुणाए साची वारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरसिख निशाना झुल्ले युग चारा। युग चार झुल्ले निशान, सतिगुर पूरा आप झुलाईआ। करे खेल श्री भगवान, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सिँघ शेर शेर नौजवान, बिरध बाल रूप नज़र कोए ना आईआ। लेखा जाणे ज़िमीं असमान, गगन मंडल आपणा हुक्म वरताईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेखे मार ध्यान, घर घर आपणा पड़दा लाहीआ। सत्त दीप झूठी दिसे दुकान, साचा हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, दीनन आपणी दया कमाईआ। गुरमुख साचे आप पहचान, आपणी बूझ बुझाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा देणा चुक्या आण, कर्म कर्मगत कोए रहिण ना पाईआ। धूढ़ी चरन कराया सच इश्नान, अठसठ तीर्थ नाता तोड़ तुड़ाईआ। चरन छुहाया जिस दर आण, सो दर दो जहान सोभा पाईआ। देवत

सुर रिख मुन विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब जस गान, जै जैकार सुणाईआ। ध्रू प्रहिलाद नेत्र नैण शरमाण, दूर दुराडे वेखण चाँईं चाँईंआ। करया खेल श्री भगवान, लोकमात जोत जगाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां देवे दान, साचा नाम इक्क वरताईआ। चार जुग गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां भगतां सन्तां देदां आया आपणा ज्ञान, अक्खर अक्खर कर पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, किरपा करे वाली दो जहान, गुरसिखां एका वार आपणी बूझ बुझाईआ। जो जन गाए सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। सचखण्ड वसे सच मकान, गुरसिख साचा गया समझाईआ। सतिगुर मीता ठांडा सीता निरगुण दाता पुरख बिधाता अग्गों मिले आण, आप आपणा कुण्डा लाहीआ। लोकमात दे गुरसिख प्रधान, सचखण्ड दुआरे रिहा वसाईआ। सिँघ चेत चेतन रूप कर परवान, पिछला चेता भुल्ल कदे ना जाईआ। हथ्थ विच खूंडा दे दे डांग, वेखणहारा जीव शैतान, जगत शरअ नाल लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख आपणे दर बहाईआ। गुरमुख दर वड़या जा, जा जा ख़ुशी मनाइंदा। वाहवा तेरी महिमा बेपरवाह, अन्त कोए ना पाइंदा। असीं लोकमात शरमिंदे हो हो तैनूं कहिन्दे रहे सच्चे पातशाह, निउँ निउँ चरनां सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख वखाया एका घर, घर साचा इक्क वड्याइंदा। गुरसिख कहे अग्गों पुकार, सतिगुर तेरी वड वड्याईआ। तेरा भेत ना पाया विच संसार, बण संगी संग निभाईआ। धन्न भाग तूं साडी निमस्कार करी परवान, अन्त परवाना हथ्थ फड़ाईआ। आपणे नाल मिलाया आण, मिल मिल आपणी ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा लेखे पाईआ। सतिगुर पूरा प्या हस्स, हस्स हस्स सुणाइंदा। मैं एथे ओथे सिखां वस, मेरा वस कोए ना जाइंदा। प्रेम प्यार अंदर गया फस, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण सरगुण हो हो गावां तुहाढ्ढा जस, काग़ज़ कलम शाही नाल रलाइंदा। जस गा गा करां ना बस, तुहाढ्ढा निशान मात झुलाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां चार जुग दा मार्ग दस्स, साचा राह आप चलाइंदा। अंदरे अंदर जावां वस, रूप रेख रंग ना कोए रखाइंदा। भाग लगावां साढे तिन्न हथ्थ, हथ्थो हथ्थ लेखा आप चुकाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क अकथ, साची कथनी आप सुणाइंदा। गुरसिख चलावां साचा रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। होए निमाणा गुरसिख दुआरे जावां ढट्ठ, आपणा बल ना कोए रखाइंदा। गुरसिख निशाना मन्दिर गुरदुआरा मस्जिद मट्ठ, अठसठ तेरा नाउँ प्रगटाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख गुरमुख आप पछाण, आपणा लेखा गुरसिखां हथ्थ रखाइंदा। गुरसिख

मेरी सच्ची ज़ात, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। गुरसिख मेरी वड करामात, लोकमात करे रुशनाईआ। गुरसिख मेरी साची गाथ, पढ़ पढ़ थक्के लोकाईआ। गुरसिख मेरी साची दात, लख चुरासी भण्डारा इक्क वखाईआ। गुरसिख मेटे अन्धेरी रात, आपणा नूर चन्द चढ़ाईआ। गुरसिख मेरा सज्जण साक, दूजा बंधप ना कोए रखाईआ। गुरसिख मेरा पाकी पाक, पत्तत पुनीत आप वखाईआ। गुरसिख मेरा जाणे भविख्त वाक्, दूसर भेव ना कोए राईआ। मैं वसां गुरसिख घाट, दूजा खेड़ा ना मोहे भाईआ। मैं विक्या गुरसिख हाट, आपणा तन भेंट चढ़ाईआ। जोती अग्नी बण लिलाट, धूआँधार विच समाईआ। दो जहानां कट के वाट, रूप अनूप वटाईआ। गुरसिख अंदर खोल्ह ताक, आपणा आप छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। गुरमुख अंदर आपे वड़, वड़ वड़ ख़ुशी मनाइंदा। लोकमात ना सके कोई फड़, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। शब्द अगम्मी साचा ढोला आपे पढ़, पढ़ पढ़ आपणा राग अल्हाइंदा। जन भगतां उपर किरपा कर, किरपन आपणा मेल मिलाइंदा । दरस दिखाए अग्गे खड़, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे देवे माण, निमाणयां आपणे गले लगाइंदा। तेरे अंदर आपणा आप देवां रख, घर ख़ज़ाना दयां वरताईआ। तेरा रूप कर प्रतख, परम पुरख सलाहीआ। तेरे मन्दिर साचा रस, छत्ती भोजन रहे शरमाईआ। चार पदारथ होवण वस, घर वज्जे सच्ची वधाईआ। पुत्तर धीआं प्यार प्रेम अंदर जायण फस, गलवकड़ी इक्को पाईआ। दूजी वार मिलणा हस्स हस्स, सतिगुर पूरे दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा बूटा आपे लाईआ।

१६ चेत २०१९ बिक्रमी बीबी पारो खालड़ा ज़िला अमृतसर

काया अन्तर ब्रह्म प्रकाश, पारब्रह्म प्रभ नूर दरसाईआ। अज्ञान अन्धेर होए विनास, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। सुरती शब्दी साची रास, गोपी काहन खेल कराईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, जिस जन आपणा रंग वखाईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला निरगुण सरगुण वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। लख चुरासी जम की फाँसी कटणहारा बन्द ख़ुलास, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। मात गर्भ ना दस दस मास, उलटा बिरख ना अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रकाश जिस दिवाईआ। सच प्रकाश साचे घर, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। काया अन्तर आपे वड़, डूँग्घी भँवरी वेख वखाइंदा। पंच विकारा लए फड़, आसा तृष्ना माया ममता, हउमे हंगता डेरा ढाहइंदा। आपणी

किरपा आपे कर, घर घर विच खेल कराइंदा। सुखमन टेढी बंक पार कर, रूप अनूप आप दरसाइंदा । निर्मल जोत दीआ बाती आपे धर, जोत निरँजण डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। काया अन्तर खेल अपारा, घर घर विच आप जणाईआ। खोल्हणहारा बन्द किवाड़ा, आत्म ताकी कुण्डा लाहीआ। शब्द अनादी धुंन जैकारा, रागी राग सुणाईआ। अठ्ठे पहर मंगलाचारा, दिवस रैण ख़ुशी मनाईआ। बिन तेल बाती एका दीपक कर उज्यारा, घर घर विच करे रुशनाईआ। आत्म सेजा कर प्यारा, सेज सुहञ्जणी दए वड्याईआ। सुरती शब्द पुरख नारा, नारी कन्त मेल मिलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए अधारा, अंस बंस आप सुहाईआ। आत्म परमात्म बण वणजारा, साचा वणज इक्क कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। करे प्रकाश बिन तेल बाती, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। भगतन मेला भगवन्त कमलापाती, कँवल नैण नैण आपणा आप खुल्हाइंदा। अमृत देवे बूंद स्वांती, निझर झिरना आप झिराइंदा। मेट मिटाए अन्धेरी राती, कूड़ी क्रिया मोह चुकाइंदा। शब्द अगम्मी सुणाए साखी, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। खोल्हणहारा बन्द ताकी, दर दरवाज़ा इक्क रखाइंदा। आत्म परमात्म देवे झाकी, पड़दा ओहला आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रकाश इक्क समझाइंदा। सच प्रकाश गुर का ज्ञान, गुर गुर शब्द शब्द वड्याईआ। दिवस रैण इक्क ध्यान, सुरती शब्दी बन्धन पाईआ। काया मन्दिर सच मकान, घर ठाकर नज़री आईआ। स्वामी खेल करे मेहरवान, अनुभव आपणा रूप दरसाईआ। सति सतिवादी हो प्रधान, सति पुरख निरँजण आपणी खेल वखाईआ। ईश जीव देवे दान, जगदीस ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच नूर नूर दरसाईआ। नूर नुराना एकँकार, कँवल नैण आप अख्वाइंदा। जन भगतां देवे दरस दीदार, भगतां दरसन आपे पाइंदा। जुगा जुगन्तर साची कार, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढाइंदा। रूप अनूप राम रम्मईआ खेल अपार, ग़रीब निमाणे आपणे गले लगाइंदा। गढ़्ह हँकारी तोड़ संसार, साचा खेल आप जणाइंदा। मुकंद मनोहर लखमी नरायण नेत्र आपणा इक्क उग्घाड़, चौदां लोक चरनां हेठ रखाइंदा। भगत भगवन्त मेल मिलाए विच संसार, आत्म परमात्म बूझ बुझाइंदा। नाम बंसरी अगम्म अपार, मधुर धुंन आप सुणाइंदा। साची सख़ीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रकाश आत्म परमात्म पड़दा आप उठाइंदा। आत्म परमात्म पड़दा चुक्क, आपणा भेव खुल्हाईआ। काया मन्दिर अंदर जो बैठा लुक, रूप अनूप लए प्रगटाईआ। जन्म जन्म दी मेटे तृष्ना भुख, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रकाश

जुगा जुगन्तर आपणे नाम दए वड्याईआ। हरि का नाउँ वड्डा वड, भेव कोए ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर दो जहानां निशाना गड्ड, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप झुलाइंदा। भेव अभेदा किसे ना जणाए आपणी हद्द, पार किनारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। बोध अगाधा इक्क वजाए साचा नद्द, तुरीआ राग नाद अल्हाइंदा। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खोज खुजाइंदा। जन भगतां साचा साजण साज, भगवन आपणा भेव खुल्हाइंदा। नाम अमोलक देवे दात, काया चोली आप भराइंदा। बैठा रहे इक्क इकांत, अकल कल आपणी खेल कराइंदा। सन्त सुहेला साचे सन्तां पुच्छे वात, सतिगुर आपणा रूप वटाइंदा। चरन कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता ना कोए तुड़ाइंदा। अन्तर आत्म इक्क प्रकाश, बण प्रकाशी आप प्रगटाइंदा। हरि का नूर ना होए विनाश, अबिनाशी आपणा नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर साचा खेल कराइंदा। काया मन्दिर साचा रंग, हरि रंग रंगीला आप रंगाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नाद अनादी इक्क मृदंग, अनहद राग सुणाईआ। डूँग्घी भँवरी आपे लँघ, आपणे मन्दिर आपे सोभा पाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। अंदर बाहर इक्को अनन्द, निजानंद अनन्द रसाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, कोटन कोटि रवि ससि प्रकाश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी भगती लाईआ। साची भगती हरि भगवान, आदि जुगादि दृढ़ाइंदा। सति सतिवादी धुर फ़रमाण, नाम निधाना आप सुणाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, जीव जंत लख चुरासी घर घर आपणा आसण लाइंदा। गुरमुख विरला चतुर सुघड़ सुजान, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। आत्म परमात्म कर परवान, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण बन्धन पाइंदा। बणे विचोला विच जहान, जीवण जुगत इक्क जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर आपे वेखे आण, रामा कृष्ना रूप वटाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, नौ खण्ड पृथ्मी खेल कराइंदा। सत्तां दीपां एका आण, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर देवे ज्ञान, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां लोकमात देवे माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, सच संदेसा इक्क जणाइंदा। लेखा जाणे वेद पुराण, शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी आपणा हुक्म वरताइंदा। भगत भगवन्त लए पछाण, साचे सन्तां देवे माण, चरन कँवल उपर धवल एका ओट रखाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निरगुण रूप श्री भगवान, जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्यान, चारों कुण्ट आपणा नैण उठाइंदा। रैण अन्धेरी मेटे आण, कूड़ी क्रिया मोह मिटाइंदा। साचा मार्ग श्री भगवान, लोकमात इक्क लगाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश देवे इक्क ज्ञान, ऊँच नीच जात पात वरन बरन ना

कोए रखाइंदा। सर्ब जीआं इक्क निशान, सच निशाना इक्क बणाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका घर सोभा पाइंदा। एका तीर्थ तट इश्नान, सर सरोवर इक्क वखाइंदा। एका रसना एका गाण, एका नाम जपाइंदा। एका इष्ट श्री भगवान, दृश्ट सब दी आप खुल्हाइंदा। घट घट आप करे बिसराम, गृह गृह आपणी सेज सुहाइंदा। खेले खेल रम्मईआ राम, रम्मईआ राम नज़र किसे ना आइंदा। लेखा जाणे घनईआ शाम, छहबर आपणे नाम लगाइंदा। पीर पैग़म्बर दे पैग़ाम, हक़ हक़ीक़त आप समझाइंदा। आदि जुगादी एका नाम, जुग जुग लोकमात वरताइंदा। कलयुग अन्तिम खेल महान, हरि करता आप कराइंदा। एका मन्त्र एका ज्ञान, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। अन्ध अन्धेरा मिटे विच जहान, काया बंक बंक वड्याइंदा। नूरी जोत प्रकाश करे महान, प्रकाशी आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म परमात्म सोहँ ढोला जगत विचोला सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। सच प्रकाश मिले घर, घर घर विच आप वखाईआ। पंच विकारा चुक्के डर, पंचम नाद शब्द धुंन शनवाईआ। पंचम मेला आपे कर, पंचम वज्जे सच वधाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा दीन दयाला आपणी किरपा देवे कर, कृपानिध ठाकर स्वामी आपणी बूझ बुझाईआ। नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। एका रंग रंगाए सन्झ सवेरा, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। भगत भगवन्त इक्क दूजे नूं कहिण तूं मेरा मैं तेरा, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच सच प्रकाश, प्रकाशवान आप वखाईआ।

मुक्त विचारी जगत निमाणी, नेत्र नैणां रो रो नीर वहाईआ। जिस जन सतिगुर सच्चा मिले शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। चरन कँवल कँवल चरन रखाए इक्क ध्यानी, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। शब्द अगम्मी चाड़्ह बिबाणी, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। सचखण्ड वखाए सच निशानी साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। गुरसिख तेरी मुक्के आवण जाणी, लख चुरासी फंद कटाईआ । इक्क वखाए पद निरबाणी, पद निरबाण आपणा रूप दरसाईआ। गुरमुख मेला गुर गुर हाणी, सतिगुर आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, सो गुरमुख जगत मुक्ती आपणयां चरनां हेठ दबाईआ। जगत मुक्ती गुरमुखां कोलों रही डर, नेत्र वेखण ना पाईआ। जिनां पुरख अकाल एकँकार एक ल्या वर, एका घर वज्जी वधाईआ। नाता बणाया पुरख नार, नार कन्त एका रूप समाईआ। सचखण्ड दुआरे सोभावन्त, साचे मन्दिर वज्जे वधाईआ। गुरमुख लेखा चुक्के आदि अन्त, अन्त आपणी

जोत मिलाईआ। सतिगुर पूरा श्री भगवन्त, गुरसिख आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा दर, सो गुरसिख किसे दुआरे मुक्ती मंगण ना जाईआ। मुक्ती जुगती भगतां दासी, दासी बण बण सेव कमाईआ। गुरमुख सच्चा सचखण्ड दा सच्चा वासी, कबीर जुलाहा कूक कूक गया सुणाईआ। निरगुण मेला निरगुण पुरख अबिनाशी, आत्म परमात्म एका दर सोभा पाईआ। जिस जन कलयुग अन्त मिल्या घनकपुर वासी, सो जन जन्म मरन विच ना आईआ। लख चुरासी कटे फाँसी, राए धर्म ना दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपे फड़, फड़ फड़ आपणा मेल मिलाईआ। पढ़े पढ़ाए जीव जंत, जगत विद्या नाल कुड़माईआ। हरि का रूप हरि भगवन्त, हरि शब्द करे शनवाईआ। खेले खेल आदि अन्त, जुग जुग वेस वटाईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। घर मेला घर सुहाग घर सेज नारी कन्त, घर कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाईआ। गल्लां बातां करे जीव जंत, जीवण जुगती सतिगुर आपणी शब्द रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी खेल कर, रसना भेड़ ना कोए वखाईआ।

१६ चेत २०१९ बिक्रमी सुरजन सिँघ दे गृह पिण्ड भुच्चर ज़िला अमृतसर

सतिगुर पूरा हरि सरबंग, जन भगतां दया कमाइंदा। साचे सन्तां देवे इक्क अनन्द, अनन्द आपणा रस चखाइंदा। गुरमुखां सेज सुहाए इक्क पलँघ, आत्म सेजा सोभा पाइंदा। जन भगतां साचे मन्दिर वजाए मृदंग, नाम मृदंगा हथ्थ उठाइंदा। दो जहानां मेटे पन्ध, पाँधी आपणा पन्ध मुकाइंदा। निरगुण सरगुण सुणाए छन्द, गीत गोबिन्द आपे गाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणा बन्धन पाइंदा। करे प्रकाश साचा चन्द, नूर नुराना नूर धराइंदा। जगत विकारा खण्ड खण्ड, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां वेख वखाइंदा। भगतन मेला आदि जुगादि, हरि भगवन आप कराईआ। साचे सन्तां देवे दाद, साची वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख सज्जण लख चुरासी विच्चों लाध, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। गुरसिख मारे इक्क अवाज़, बिन रसना जिह्वा आप सुणाईआ। लेखा जाणे ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर साजण साज, जुग जुग आपणा भेव चुकाईआ। त्रैगुण आपणा रच रच काज़, नौ खण्ड पृथ्मी वेखे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी आप चलाए जहाज़, साचा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ । गुरसिख विरले रखे लाज, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह भगत भगवन्त, आपणी धार चलाइंदा। लेखा जाणे साचे सन्त, हरि सज्जण दया कमाइंदा। गुरमुख महिमा गाए अगणत, अगणत कल आपणी खेल वखाइंदा। गुरसिखां देवे एका मंत, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। मानस जन्म बणाए बणत, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म वेख वखाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, चार वेद अन्त किसे ना आइंदा। लेखा जाणे खाणी बाणी उत्भुज सेत्ज जेरज अंडत, घट घट आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर धुरदरगाही साचा मन्त्र साचे भगतां आप सुणाइंदा। साचा मन्त्र साचा नाद, अनादी आप जणाईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, आपणी खोज आपे खोज खुजाईआ । लख चुरासी साजण साज, घर घर वसे सच्चा माहीआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले दो जहान श्री भगवान रखे लाज, लाजावन्त आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे होए सहाईआ। गुरसिख सच्चे दयावान, दीनन आपणी दया कमाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग त्रेता द्वापर सतिजुग आपे वेखे आण, जुग जुग आपणा रूप वटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी देवे नाम निधान, खाणी बाणी आपणा राह चलाइंदा। वेद पुराण जगत निशान, अञ्जील कुरान सच निशाना इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा जीव जंत आप समझाइंदा। जीव जंत सन्त साध, हरि सतिगुर दया कमाईआ। शब्द अगम्मी देवे दाद, जुग जुग आपणी आप वरताईआ। निरगुण सरगुण चलाए जहाज़, साचा चप्पू नाम लगाईआ। शाहो भूप राजन राज, हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता पुरख बेपरवाह आदि जुगादी सिफ्त सलाह, सलाहगीर गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाल मिलाईआ। पीर पैग़म्बर शब्द सलाह, जुग जुग आप जणाइंदा। गुर अवतार नाल मिला, जोती जाता डगमगाइंदा। रैहबर बण आप ख़ुदा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। घर घर नाअरा दए लगा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। जुग जुग वेस आप वटा, पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा। लिख लिख लेखा दए समझा, खाणी बाणी राह चलाइंदा। अन्तिम सब दा पन्ध दए मुका, लोकमात रहिण कोए ना पाइंदा। पीर पैग़म्बर गुर अवतार इक्को ओट गए तका, बिन पुरख अकाल सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। हरि का ढोला गए गा, काया चोला सर्ब बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर जगत बसन्तर आप बुझाइंदा। जगत बसन्तर बुझे अग्ग, अग्नी तत्त रहिण ना पाईआ। किरपा करे सूरा सरबग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण सरगुण हो प्रगट, परम पुरख वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाया हट्ट, बण हटवाणा

सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम करे खेल पुरख समरथ, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। निरगुण निराकार अजूनी रहित पुरख अकाल दीन दयाल आपणा नूर कर प्रकाश, जोती जोत जोत नूर रुशनाईआ। जन भगतां होवे दासी दास, गुरमुखां बण सेवक सेव कमाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा रूप आप वटाईआ। कलयुग अन्तिम रूप अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच महल्ला, लोकमात फेरा पाइंदा। पावे सार जलां थलां, जल थल महीअल आपणी धार वखाइंदा। जोती शब्दी आपे रल्ला, नूर नूर विच टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम गुरमुखां फड़ाए आपणा पल्ला, शब्दी डोर नाल बंधाइंदा। दूई द्वैती मेटे सल्ला, माया ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंगे साचा लाल, लालन आपणी दया कमाईआ। गुरमुख उठाए अञ्याणे बाल, बाली बुध दए समझाईआ। चरन कँवल वखाए सच्ची धर्मसाल, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। सदा सहाई चले नाल नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। आत्म अन्तर वज्जे ताल, धुंन अनादी अनहद राग अल्हाईआ। दीआ बाती एका बाल, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। एका मार्ग दए वखाल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका राह चलाईआ। एका नाम दए सखाल, साची सिख्या इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन आपणे संग मिलाईआ। हरिजन मेला सगला साथा, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। खेले खेल त्रैलोकी नाथा, त्रैलोकी नंदन भेव चुकाइंदा। भगत भगवन्त लहिणा देणा जाणे मस्तक माथा, पूरब लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरसिख वेखे जन्म जन्म दा घाटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। वस्त अमोलक नाम धन, सतिगुर पूरा आप वरताईआ। वेख वखाए जननी जन, हरि वड्डा बेपरवाहीआ। गुरसिख भाग लगाए काया तन, पंचम तत्त तत्त वड्याईआ। एका राग सुणाए कन्न, अनरागी आप अल्हाईआ। मन वासना कढ्ढे मन, मन ममता दए चुकाईआ। करे प्रकाश नेत्र अन्न, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। नज़री आए श्री भगवान, महाराज शेर सिँघ होए सहाईआ। सोहँ नाअरा सति जैकारा आप सुणाए दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका नाद सुणाईआ। कूड़ कुड़यारा देवे डंन, जूठ झूठ दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख विरले लए तराईआ। गुरमुख तारे आप प्रभ, लख चुरासी फोल फोलाइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, आपणा मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे साची यद्द, साचा बंस आप वड्याइंदा। वेखणहारा आर पार किनारा हद्द, साचे पत्तण आपणा

डेरा लाइंदा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले कलयुग अन्त श्री भगवन्त चरन दुआरे आपे सद्द, एका सद्दा नाम रखाइंदा। अमृत रस आत्म प्याए साची मदि, दिवस रैण ख़ुमार रखाइंदा। जीवां जंतां नालों करे अड्ड, आप आपणा बन्धन पाइंदा। नाता तुट्टे अन्धेरी खण्ड, डूँग्घी कंदर ना कोए भुवाइंदा। गुरसिख गाए सोहँ छन्द, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा । निज आत्म देवे निजानंद, निज आपणा रस चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, नेहकंलक नरायण नर, गुरसिख आपणे अंग लगाइंदा। गुरसिख अंगी अंगीकार, आपणे अंगन आप बहाईआ। नाम सरंगी सच सितार, बहुरंगी आप सुणाईआ। वरभण्डी खेल करे अपार, ब्रह्मण्डी वेखे चाई चाँईंआ। लख चुरासी नार रंडी रोवे ज़ारो ज़ार, हरि जू कन्त नज़र किसे ना आईआ । भेख पखण्डी करन ख़ुआर, दर दर घर घर बैठे धूंणीआँ ताईआ। वासना मंदी जगत दुआर, मन्दिर मस्जिद मट्ठ सच सुगंधी नज़र कोए ना आईआ । पुरख अबिनाशी किरपा निध ठाकर स्वामी साचा बन्दीखाना कर त्यार, कलयुग वेले अन्त एका हुक्म सुणाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, नव नौ करे पुकार, सति सति ना कोए अधार, ब्रह्म मति ना कोए जणाईआ। प्रगट होवे आप निरँकार, वेखे विगसे वेखणहार, गुरमुख सज्जण लए उभार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। गुरमुख तेरा वड्डा माणा, हरि सतिगुर आपणे घर रखाइंदा। तेरा मानस जन्म होया परवाना, प्रभ जू आपणे लेखे पाइंदा। तेरा अन्तर आत्म इक्को गाना, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। तेरा सुहेला मर्द मर्दाना, पुरख अबिनाशी एका मर्द रूप वटाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए आपणी खेल चलाइंदा। तख्त निवासी तख्तो लाहे राजा राणा, शाह सुल्तान सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। लख चुरासी मन्नणा पैणा भाणा, सद भाणे विच रखाइंदा। गुरमुख विरला चतुर सुघड़ सुजाना, जिस जन आपणा भेव खुल्हाइंदा। अठ्ठे पहर दिवस रैण चरन कँवल दए ध्याना, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचा आप वड्याइंदा। गुरसिख वड्याई तेरी जग, जग जीवण दाता आप कराईआ। तेरी बुझे त्रैगुण अग्ग, तेरे अन्तर अमृत मेघ बरसाईआ। मेल मिलावा उपर शाह रग, रघुबंस होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत आपणा नूर आपणे नाल मिलाईआ।

प्रेम प्यार सच्चा स्वागत, सचखण्ड निवासी एका एक रखाईआ। जुग जुग पहलों गुर अवतारां पाई आदत, आपणा

राह चलाईआ। बिन रसना जिह्वा दस्स दस्स इबादत, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। लोकमात निरगुण सरगुण निरगुण करदा गया सिफ़ारस, हरि का नाउँ ढोला गाईआ। गुरसिख तेरा मेरा इक्क तुआरफ़, तरफ़ बतरफ़ वंड ना कोए वंडाईआ। बिन गुरसिख सतिगुर पूरे नूं देवे कोई ना ढारस, लख चुरासी कम्म किसे ना आईआ। इक्क दूजे दे दोवे वारस, वसीअत लिख लिख आपणी हथ्थीं हथ्थ फड़ाईआ। कलयुग अन्त ना मंगे कोई आड़्हत, सौदा होर ना कोए कराईआ। जिस घड़या तेरा घाड़त, सो तैनूं वेखण आईआ। तूं रल के मेरी कर सिफ़ारश, गुरसिख आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा गुरसिख दरस दरस गुरसिख आपणी आपणे लेखे पाईआ। सतिगुर घर ना कोई वंड, घड़ी पल थित वार बरस मास ना कोए रखाईआ। वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, घट घट आपणा आसण लाईआ। दीन दयाल सर्ब गुणवन्ता जन भगतां सदा बख्शंद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत लोचण भेख पखण्ड, बिन सतिगुर अन्त ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे गुरसिखां जगत रीती कोलों पल्ला रिहा छुडाईआ।