१६ चेत २०१९ बिक्रमी अर्जण सिँघ दे गृह भरोभाल ज़िला अमृतसर
सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, सति सरूपी खेल कराइंदा। सो पुरख निरँजण आदि जुगादि, निरगुण आपणी धार चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण वेखणहारा खेल तमाश, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। एकँकारा सर्ब गुणतास, गुणवन्ता आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आदि निरँजण कर प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणी आस, आसा आपणी आप प्रगटाइंदा। श्री भगवान पावे रास, साचा मंडल आप सुहाइंदा। पारब्रह्म दासी दास, सेवक सेवक खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा खेल आप कराइंदा। आदि आदि खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। अजूनी रहित भेव न्यारा, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। आपणी इच्छया कर पसारा, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआरा कर त्यारा, महल अटल इक्क सुहाईआ। निर्मल दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती आप सुहाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, इक्क इकल्ला सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह इक्क इकल्ला, अकल कल खेल कराइंदा। वसणहारा साचे धाम उच्च महल्ला, अटल्ल आपणी धार वखाइंदा। दीपक दीपक जोती आपे बला, तेल बाती ना कोए रखाइंदा। निरगुण निरगुण पकड़े पल्ला, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, रूप अनूप प्रगटाइंदा। रूप अनूप हरि करतारा, आपणा आप धराईआ। साचे मन्दिर कर पसारा, आपे वसे चाँईं चाँईंआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, राज राजान आपणा नाउँ धराईआ। सच सिँघासण अगम्म अपारा, अलख अगोचर आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे चाँईं चाँईंआ । सचखण्ड साचा सच दुआर, हरि साचा खेल कराइंदा। इक्क इकल्ला एकँकार, पुरख अकाला आसण लाइंदा। तख्त निवासी वड सिक्दार, धुर फ़रमाण हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा भेव रखे हथ्थ, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी पुरख समरथ, समरथ आपणा नाउँ प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआरे चलाए साचा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। तख्त निवासी साचे तख्त बहे सज, आप आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा घाड़न आप घड़ाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, हरि जू आपे वेख वखाइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे वड़, हरि जू आपे सोभा पाइंदा । वेस वटाए नारी नर, कन्त कन्तूहल साची सेज आप सुहाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण धर, निरगुण मेला आपणा बन्धन पाइंदा। दाई दाया आपे बण, दर घर साचे साची सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जननी जन एका घर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दुआरे पुरख नार, नर हरि आपणा खेल कराईआ। आपणी इच्छया कर शृंगार, सोभावन्त वड्डी वड्याईआ। इक्क इकल्ला खेल अपार, अकल कल आपणा भेव चुकाईआ। निरगुण अंदर निरगुण प्यार, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करे खेल बेपरवाह, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। अबिनाशी करता चलाए राह, आपणा मार्ग आपे लाईआ। श्री भगवान होए सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि निरँजण कर रुशना, जोती जाता डगमगाईआ। एकँकारा सच वखाए एका थाँ, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। हरि पुरख निरँजण आपणा नाउँ आप प्रगटा, आप आपणा बल समझाईआ। सो पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाह, सीस जगदीस ताज सुहाईआ। धुर फ़रमाणा इक्क सुणा, हुक्मी हुक्म आपणा बन्धन पाईआ। जननी जन बण सुत दुलारा लए जा, गोदी गोद आप सुहाईआ। निरगुण पिता निरगुण मां, निरगुण बाला आपणे अंग लगाईआ। शब्द दुलारा पकड़े बांह, हरि जू हरि आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क उपजाए साचा सुत, करे खेल अबिनाशी अचुत्त, दूसर भेव कोए ना पाईआ। सुत दुलारा एका बाल, सचखण्ड निवासी इक्क प्रगटाईआ। आपणी गोदी लए उठाल, निरगुण मेला चाँईं चाँईंआ। आपणी इच्छया आप प्रगटाए सच्ची धर्मसाल, घर घर विच बणत
बणाईआ। थिर घर दुआरा कर त्यार, निरगुण दीवा बाती इक्क टिकाईआ। सुत दुलारा दए बहाल, एका आपणा हुक्म सुणाईआ। सदा सुहेला वसे नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, शब्द सुत दए वड्याईआ। शब्द सुत दे दिलासा, थिर घर साचे हरि बहाइंदा। सचखण्ड निवासी इक्क भरवासा, चरन कँवल कँवल जणाइंदा। मेरा नूर तेरा प्रकाशा, तेरा प्रकाश मेरा नूर धराइंदा। तेरे अन्तर मेरा वासा, मेरा वासा तेरी धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर आपणा हुक्म वरताइंदा। थिर घर हुक्म श्री भगवान, आपणा आप जणाईआ। सुत दुलारे उठ नादान, नर नरायण आप उठाईआ। सति सतिवादी इक्क निशान, सति पुरख निरँजण रिहा वखाईआ। भूपत भूप राज राजान, तख्त निवासी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा हरि हरि गीत, नर निरँकारा आप जणाइंदा। निरगुण चलाए निरगुण रीत, निरगुण आपणी वंड वंडाइंदा। निरगुण वसे सदा अतीत, सति सतिवादी खेल कराइंदा। निरगुण सज्जण निरगुण मीत, पिता पूत निरगुण आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। थिर घर रंगाए आपणा रंग, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। निरगुण रूप निरगुण सेज निरगुण पलँघ, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण नाम निरगुण मृदंग, निरगुण शब्द धुंन शनवाईआ। निरगुण सूरबीर सूरा सरबंग, निरगुण मन्दिर अंदर वेखे लँघ, निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, शब्द सुत दए वड्याईआ। शब्द सुत हरि देवे माण, पारब्रह्म बेपरवाहया। तेरा मेरा इक्क मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाया। चार दिवार ना कोए निशान, दर दरवाज़ा नज़र कोए ना आया। निर्मल दीआ इक्क महान, जोती जोत डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस नर नरेश एका एका वार सुणाया। एका एक खेल अपारा, इक्क इकल्ला आप कराईआ। लेखा जाणे सुत दुलारा, बिन लिखयां दए समझाईआ। तेरा करे वड पसारा, पसर पसारी बेपरवाहीआ। तेरा हट्ट तेरा वणजारा, तेरे दर खुल्हाईआ। तेरा घर तेरा भण्डारा, तेरे हथ्थ वरताईआ। तेरा नाउँ तेरा नगारा, तेरा नाद वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। सच सुनेहड़ा एकँकार, एका एक जणाइंदा। शब्द सुत हो त्यार, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। तेरा करे सच प्यार, प्यार प्यार नाल मिलाइंदा। निरगुण निरगुण देवे धार, धार धार विच्चों प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत हरि समझाइंदा। शब्द
सुत उठ कर ध्यान, हरि साचा सच जणाईआ। तेरा झुलावां सति निशान, सति सतिवादी रंग रंगाईआ। तेरा खेल करां महान, आपणा बल धराईआ। तेरी गोदी तेरा रूप धरां आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द खेल समझाईआ। शब्द सुत देवे दात, मेहरवान दया कमाइंदा। थिर दुआरे पुच्छे वात, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। तेरी मेरी इक्को ज़ात, अज़ाती वंड ना कोए रखाइंदा। तेरा मेरा इक्को नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। तेरा मेरा इक्को साक, पिता पूत बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी तेरा रथ बणाइंदा। शब्दी रथ लए बणा, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी दे सलाह, साची सिख्या इक्क समझाईआ। निरगुण बणया निरगुण मलाह, निरगुण बेड़ा आप चलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली देवां पा, तेरा बंस वड्याईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तेरी इच्छया घाड़न देवां घड़ा, गगन मंडल सोभा पाईआ। त्रैगुण रंग देवां रंगा, रंग उतर कदे ना जाईआ । पंचम मेला दयां मिला, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश तेरा संग निभाईआ। साची सेवा इक्क समझा, एका राह चलाईआ। लख चुरासी घाड़न लैणा घड़ा, घड़ घड़ आपे वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी होए सहा, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सेवा इक्क लगाईआ। शब्द सुत उठ बलवान, आपणा खेल कराइंदा। एका सुणया धुर फ़रमाण, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। विष्नूं विश्व कर परवान, ब्रह्म पारब्रह्म प्रगटाइंदा। शंकर मेला सुंञ मसाण, धूआँधार खेल कराइंदा। तिन्नां विचोला बण मेहरवान, शब्द ढोला एका गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बन्धन इक्क वखाइंदा। साचा बन्धन एका डोर, शब्द तन्द बंधाईआ। हुक्मे अंदर आपे तोर, हुक्मी हुक्म रिहा समझाईआ। निरगुण निरगुण वेखे दौड़, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे शब्द दए वड्याईआ। साचे शब्द तेरा पसारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए अधारा, त्रैगुण साचा संग निभाइंदा। पंचम खेल करे अपारा, घाड़त घड़न आप घड़ाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, तत्तव तत्त वेस वटाइंदा। लख चुरासी बण ठठयारा, घड़ भाण्डे आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता, नूर कर उज्यारा घर घर मन्दिर अंदर आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर देवे वर, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाइंदा। शब्द गुर कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ । मैं सेवा करां बण सेवादार, भुल्ल कदे ना जाईआ। लख चुरासी कर त्यार, घट घट आपणा बन्धन पाईआ। चारे खाणी वंड विच संसार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा हुक्म वरताईआ। चारे बाणी बोल जैकार, साचा नाअरा इक्क सुणाईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, धुंन
अनादी आपे गाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे अधार, ब्रह्म वेता करे पढ़ाईआ। चारे वेद कर उज्यार, जागरत जोत जोत जगाईआ। चारे युग कर प्रधान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बन्धन पाईआ। चारे वरन वरन निशान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका मार्ग पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी मंग मंगाईआ। गुर शब्द सूरा वड बलवान, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करां महान, लोकमात वेख वखाइंदा। घर घर अंदर हो प्रधान, आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला अन्त मिलाइंदा। कवण वेला होए मेला, शब्दी शब्द मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी सज्जण सुहेला, आपणी दया कमाइंदा । सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण अचरज खेल आपे खेला, खेलणहारा दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा देवे मात, शब्दी शब्द वड वड्याईआ। युग चौकड़ी खेल दिवस रात, राती रुत्ती वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवे दात, दात अनमुलड़ी आप वरताईआ। वेखणहारा खेल तमाश, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। आपणी इच्छया आपे पूरी करे आस, आपणी भिच्छया झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा खेल रखे हथ्थ, आपणी दया आप कमाइंदा। जुग जुग चलाए साचा रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण मार्ग दस्स, रूप अनूप आप वटाइंदा। गुर गुर रूप हो प्रगट, शब्दी शब्द डंक वजाइंदा। आत्म परमात्म कर कर दास, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म कर निवास, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी माण दिवाइंदा। गुर शब्दी तेरा रंग, हरि जू हरि हरि आप चढ़ाइंदा। लख चुरासी वज्जे मृदंग, गृह तेरा नाद सुणाइंदा। शाह पातशाह सूरा सरबंग, सति सिँघासण सोभा पाइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, किरन किरन ना कोए रुशनाइंदा। बोध अगाधा एका छन्द, पुरख अबिनाशी आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी मार्ग एका लाइंदा। शब्दी मार्ग गुर अवतार, सति पुरख निरँजण आप जणाईआ। जुग जुग सेवा विच संसार, निरगुण सरगुण लए कमाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जीव जंत करे पढ़ाईआ। धुर फ़रमाणा सति लिखार, लिख लिख लेखा मात समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वार, कलयुग आपणा रूप वटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करे खेल अगम्म अपार, अपरम्पर आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द देवे माण वड्याईआ। गुर शब्द तेरा नाद, अनादी आप वजाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बोध अगाध, गीता ज्ञान आप दृढ़ाइंदा। अञ्जील कुरान बिस्मिल रूप हो विस्माद, कलमा कलाम
नबी रसूल आप पढ़ाइंदा। नाम सति साची दाद, धुर मन्त्र आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरी वंड वंडाइंदा। शब्दी वंड अगम्म अपार, हरि साचा आप कराईआ। जुग चौकड़ी रहिणा ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए जणाईआ। जोती जाता हो उज्यार, लोकमात करे रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण दे अधार, आपणा भेव खुल्हाईआ। वेस वटाए गुर अवतार, जीव जंत जंत पढ़ाईआ। काग़ज़ कलम शाही कर त्यार, लिख लिख लेखा जगत समझाईआ। उच्ची कूक कूक पुकार, भेव अभेद खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी कर ख़ुआर, नाता मातलोक तुड़ाईआ। लख चुरासी जीव जंत करना ख़बरदार, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, आप आपणी बूझ बुझाईआ। साचे सन्तां वसे नाल नाल, सांतक सति कराईआ। साचे गुरमुखां करे प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। गुरसिख वेखे शाह कंगाल, नाम निधाना झोली पाईआ। शब्द सुत चार जुग तेरा हल्ल कराए तेरे कोलों सवाल, दूसर पट्टी ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे इक्क समझाईआ। सुत दुलारे कर विचार, हरि साचा सच जणाइंदा। सेवा लाए नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वारो वार, हुक्मी हुक्म इक्क समझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कर उज्यार, गुर पीर अवतार तेरा बन्धन पाइंदा। पंज तत्त काया चोला खेल न्यार, निराकार आप कराइंदा। साचा नाउँ वेख विचार, जीवां जंतां साधां सन्तां झोली पाइंदा। अन्तिम सब दा लहिणा देणा कर्ज़ उतार, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म हरि सुणाइंदा। एका हुक्म अन्तिम सुण, गुर शब्दी सीस निवाइंदा। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, भेव कोए ना आइंदा। मैं लख चुरासी जुग जुग वेखां छाण पुण, नाम मधाणा एका पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला अन्त मिलाइंदा । अन्तिम वेला दस्स भगवान, तेरे अग्गे सीस निवाया। जुग चौकड़ी सेवा करां विच जहान, बण सेवक सेव कमाया। भगतां देवां भगती दान, सन्तन साचा नाम दृढ़ाया। गुरमुखां देवां इक्क ज्ञान, गुंग मुख आप पढ़ाया। गुरसिखां राग सुणावां कान, रसना जिह्वा ना कोए हिलाया। अमृत आत्म देवां पीण खाण, निझर झिरना इक्क झिराया। शब्द अनादी धुर फ़रमाण, जुग जुग आप सुणाया। लिख लिख लेखा कर परवान, जगत परवाना दयां फड़ाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग झुले तेरा निशान, निशाना नज़र किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला अन्त होए सहाया। आपणा वेला दस्स अन्त, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ । तूं साहिब सच्चा श्री भगवन्त, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं आदि बणाई मेरी बणत, आपे बणया पिता माईआ। मैं तेरी महिमा गा गा थक्का अनक, भेव कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला आपणा नूर नूर मिलाईआ। वेला अन्तिम दस्स मेरे मीत, तुध अग्गे मेरी अरज़ोईआ। चार जुग गावां तेरे गीत, विष्न ब्रह्मा शिव कर पढ़ाईआ। गुर अवतार चलावण रीत, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। तेरा खेल करां अनडीठ, नज़र किसे ना आईआ। मैं इक्को मंगां सच प्रीत, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। तूं बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। मैं खेल करावां लोकमात मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ जगत बणाईआ। जुग चौकड़ी वेख रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त आपणा बन्धन आपे पाईआ। कवण वेला पाए बन्धन, दोए जोड़ बन्धन सीस झुकाइंदा। जुग जुग तेरा नाउँ देवां साचा नंदन, अनन्द अनन्द अनन्द इक्क वखाइंदा। तूं आदि जुगादी टुट्टी गंढ्ढण, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी सदा बख्शंदन, हउँ भिखक मंग मंगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा सुणावां छन्दन, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां मात प्रगटाइंदा। तूं सब नूं देवणहारा दंडन, तेरी कीती ना कोए उलटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अन्तिम तेरे मिलण दी इक्को आस रखाइंदा। तेरे मिलण दी इक्को आस, मैं हरि जू हरि रखाईआ। जुग चौकड़ी पावां रास, गोपी काहन मात नचाईआ। लख चुरासी वेख खेल तमाश, गृह गृह आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी करे नास, तेरी ख़ुशी मनाईआ। सेवां करां बण दासी दास, चलां तेरी हुक्म रज़ाईआ। कवण वेला सद्दें आपणे पास, आपणा मेला लएं मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी ओट रखाईआ। तेरी ओट मेरे भगवान, दूजी आस ना कोए रखाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मात निशान, निरगुण सरगुण आप झुलाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देवां दान, नाम तेरा झोली पाइंदा। लोकमात दे के जाण सारे ब्यान, बिन हरि अन्त पार ना कोए कराइंदा। तेरा जस रसना जिह्वा सारे गाण, अन्तर आत्म ध्यान सर्ब लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। तेरे अग्गे झोली इक्को रख, एका आस रखाईआ । कवण वेला होएं प्रतख, मेरे साहिब सच्चे गुसाँईंआ। मेरी पूरी करनी आस, इक्को तेरी वड वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दो जहान चोदां लोक आपणा मार्ग दस्स, अवण गवण फेरा पाईआ। सचखण्ड दुआरे बहे हस्स, थिर घर मेरा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, आपणा पड़दा दे खुल्हाईआ। आपणा पड़दा आपे खोल्ह, दर तेरे सीस निवाया। आपणा अक्खर आपे बोल, निष्अक्खर लए प्रगटाया। आपणा तोल आपे तोल, तोलणहार बेपरवाहया। आपणा कर आपे कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाया। कवण वेला उपर आए धौल, धरनी धरन धवल चरन
छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दे जणाया। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। शब्दी सुण ला कान, इक्क ध्यान लगाईआ। नव नौ चार सर्ब मिट जाण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। अन्तिम चौकड़ खेल करे महान, श्री भगवान बेपरवाहीआ। चार वेद कर प्रधान, शास्त्र सिमरत नाल मिलाईआ। पुराण अठारां जगत ज्ञान, गीता ज्ञान करे रुशनाईआ। साचा कलमा अंज़ील कुरान, काया कुरा आप वखाईआ। नाम सति कर प्रधान, वाहिगुरू डंका इक्क वजाईआ। फतहि आपणे हथ्थ रखे बलवान, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। तेई अवतार कर प्रधान, तेरा संग रखाईआ। भगत अठारां देवे माण, बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाईआ। दस्स गुर एका जोती नूर महान, नूर नुराना नुर करे रुशनाईआ। चार वरनां इक्क ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। अठारां बरन इक्क निशान, हरि का नाउँ दए समझाईआ। सच संदेसा विच जहान, बिन पढ़यां आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी अन्त दए जणाईआ। शब्दी सुत सुण लै बात, दाता दानी आप जणाइंदा । गुर अवतार पीर पैग़म्बर दे दे जाण गाथ, गाथा हरि जू आपणी आप सुणाइंदा। निरगुण सरगुण हो हो चला के जाए राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। अक्खर वक्खर दे दे जाए पाठ, पूजा आपणा नाउँ समझाइंदा। देवे सार तीर्थ ताट, अठसठ आपणा खेल कराइंदा। चौदां लोक खोल्ह हाट, बण वणजारा सेव कमाइंदा। चौदां तबक एका दात, नूर इलाही आप धराइंदा। आपे बण पाकी पाक, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। परवरदिगार खोल्ह ताक, पीर पैग़म्बर दस्तगीर आप पढ़ाइंदा। आपणी रखे इक्को ज़ात, दूसरी जात ना कोए बणाइंदा। लिख लिख लेखा कलम दवात, कायनात आप पढ़ाइंदा। तेई अवतार अन्तिम मंगण साथ, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। भगत अठारां टेकण माथ, चरन धूढ़ मंग मंगाइंदा। गुर दस पुच्छणहारा आपे वात, निरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे मार झात, झाकी आपणी आप जणाइंदा। कलयुग वेख अन्धेरी रात, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। शब्दी तेरा रखे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। जिस नूं लभ्भदे रहे त्रिलोकी नाथ, सो तिन्नां लोकां चरनां हेठ दबाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर देवणहारा दात, रूप अनूप आप वटाइंदा। ना कोई पिता ना कोई मात, गोदी गोद ना कोए सुहाइंदा। ना कोई वरन ना कोई जात, दीन मज़्हब ना कोए रखाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, सच संदेसा नर नरेशा विष्न ब्रह्मा शिव आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि बिन दूजा नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई दूजा होए जग, जीवण जुगत ना कोए जणाईआ। लख चुरासी वेखणहारा वेखे सूरा सरबग, सूरबीर बेपरवाहीआ। निरगुण खोल्हे सरगुण हट्ट, साची वस्त इक्क टिकाईआ।
करे खेल पुरख समरथ, आपणा वेला अन्त दए समझाईआ। वेद व्यासा लिख लिख गया गाथ, कलयुग अन्तिम आए निहकलंक सच्चा माहीआ। ईसा कहे मेरा ख़ुदावंद मेरा देवे साथ, कदे ना होए जुदाईआ। नानक कहे महांबली उतरे आपणे घाट, जननी जन ना कोए वड्याईआ। गोबिन्द कहे कल कल्की देवे मेरा साथ, सगला संग निभाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मेरा खेल आदि जुगादि, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आपे लाहीआ। आपणा पड़दा देवे लाह, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। शब्दी ओट लैणी रखा, एका ओट वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव लहिणा देणा दए चुका, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। सुरपति राजा इन्द दए मिटा, करोड़ तेतीसा मुख छुपाइंदा। गुर अवतारां चार जुग दा लहिणा दए मुका, पीर पैग़म्बर झोली आप भराइंदा। खाणी बाणी अञ्जील कुरानी वेखे थाउँ थाँ, लेखा सब दा आप मुकाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां देवे हिला, आपणा हुक्म इक्क वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, वेला अन्तिम इक्क समझाइंदा। वेला अन्तिम श्री भगवन्त, एका एक जणाईआ। कलयुग अन्तिम माया पए बेअन्त, पड़दा सके ना कोए उठाईआ। भरमे भुल्ले साध सन्त, हरि का भेव कोए ना पाईआ। नारी सेज ना माणे कन्त, विभचार सर्ब लोकाईआ। घर घर होए गढ़्ह हउमे हंगत, निवण सो अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, मुल्ला शेख़ ना कोए चतुराईआ। मानस जन्म सब दा होए खण्डत, नाम खण्डा हथ्थ ना कोए उठाईआ। कलयुग जीव नार दुहागण होए रंडत, सच सुहाग ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरी रात, लोकमात अन्धेरा छाइंदा। कोई ना गाए साची गाथ, रसना जिह्वा सर्ब हिलाइंदा। ना कोई सहाई तीर्थ ताट, तट किनारा ना कोए वड्याइंदा। किसे ना मिले साचा नात, सतिगुर हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त अन्त आप समझाइंदा। अन्तिम हरि जू देवे दस्स, आपणा भेव खुल्हाईआ। पंज तत्त काया पंज विकारा होए वस, मन मनुआ आप भुवाईआ। गुर का शब्द गुरदुआरयों जाए नस्स, सतिगुर नज़र किसे ना आईआ। त्रैगुण माया अंदर जीव जाण फस, ना कोई सके फंद तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर दए वड्याईआ। शब्द गुर हरि खोल्हे भेव, अभेद आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी तेरी सेव, निरगुण सरगुण विच वखाइंदा। तेरा नाउँ अमृत रस मेव, लख चुरासी जिह्वा आप चखाइंदा। लेखा जाणे वड देवी देव, देवत सुर नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रूप अन्त समझाइंदा। तेरा रूप सुत दुलारे, अन्त हरि जणाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धारे, किरपा निध बेपरवाहीआ। गोबिन्द
लाल करके तैनूं पुकारे, लोकमात दए वड्याईआ। चारे जुग बणाए तेरे दुलारे, अन्तिम तेरीआं नीहां हेठ दबाईआ । चार वरन होण ख़ुआरे, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। चारों कुण्ट झूठ ललकारे, सच सुच्च नज़र कोए ना आईआ। गुर का शब्द ना कोए विचारे, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। धीआं भैणां करन वणज वपारे, लोकमात हट्ट चलाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले होण ख़ुआरे, धीआं भैणां नैण तकाईआ। चारों कुण्ट होए अन्धयारे, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धरनी धरत धवल करे पुकारे, खुल्हड़े केस दए दुहाईआ। कलयुग जीव मेरी पत्त रहे लिताड़े, मेरे नक्क नथ्थ सुहाग रहिण ना पाईआ। चारों कुण्ट लग्गे वेसवा अखाड़े, कलयुग डौरू डंका रिहा वजाईआ। साध सन्त करन विभचारे, धीरज जत सति सन्तोख ना कोए निभाईआ। सर सरोवर अठसठ तीर्थ नारी पुरष नंगे छाला रहे मारे, अछल अछल तेरा भय ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। शब्दी सुत तेरा रूप, गोबिन्द धार चलाइंदा। तेरा नाउँ चार कूट, नौ खण्ड पृथ्मी डंका इक्क वजाइंदा। इक्को ताणा पेटा होए सूत, एका चरखा नाम वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी तेरा साचा रूप, गोबिन्द नाउँ धराइंदा। आपणा पड़दा देवे चुक्क, करे मेहर मेहर मेहरवाना। गोबिन्द सूरा जाए उठ, जोधा मर्द मर्द मर्दाना। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे चारे गुठ, दहि दिशा हो प्रधाना। शब्दी शब्द सुहाए रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी आप महकाना। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, लेखा जाणे दो जहाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेखे मार ध्याना। कलयुग अन्तिम मार ध्यान, लख चुरासी वेख वखाईआ। शरअ शरीअत होई बेईमान, बेपरवाह ना कोए मिलाईआ। घर घर वड़या जगत शैतान, पंचम तत्त करे लड़ाईआ। मेरा नाउँ गुर का शब्द ना वज्जे किसे बाण, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। उच्ची कूक कूक सर्ब गाण, आपणी कूक ना सुणाए कोए सच्चे माहीआ। जीव जंतां दे दे थक्के ज्ञान, आपणा ज्ञान, नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। बिन हरिनामे होए खिज़ा, बसन्ती रुत्त ना कोए वड्याईआ। सिंमल रुक्ख जगत लहराण, फल फुल रहिण ना पाईआ। गोबिन्द मंगे एका दान, पुरख अकाल अग्गे झोली डाहीआ। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, तेरा ज्ञान जगत वड्याईआ। तेरा मन्दिर सच अस्थान, सच भूमका इक्क सुहाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। मैं तक्कां तेरी आण, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। तूं आउणा विच जहान, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम लेखा हरि निरँकार, आपणा आप जणाइंदा। कलयुग आए अन्तिम वार, अन्त सब दा आप कराइंदा। निरगुण निरवैर हो त्यार, लोकमात वेस वटाइंदा। नाउँ रख निहकलंक नरायण नर अवतार, कल कल्की फेरा पाइंदा। नाम
खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां आप वखाइंदा। लोआं पुरीआं करे ख़बरदार, जेरज अण्डज आप हिलाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां मारे मार, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। भगतां सन्तां करे प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । आत्म ब्रह्म करे बहाल, पारब्रह्म आपणा मेल मिलाइंदा। निहकर्मी करे साचा कर्म, कर्म कांड ना कोए जणाइंदा। नाता तोड़े वरन बरन, एका रूप वखाइंदा। पुरख अबिनाशी साची सरन, गोबिन्द गुर समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक शब्दी आप भराइंदा। आदि पुरख आदि दिता वर, अन्तिम मेला सहिज सुभाईआ। जुग चौकड़ी जाए हर, गुर पीर अवतार जावण पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द पल्लू लए फड़, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर, साची भूमका सोभा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जाए झड़, जूठ झूठ दए खपाईआ। रैण अन्धेरी चुक्के डर, भयानक रूप ना कोए जणाईआ। मनमुखता दूर देवे कर, मन वासना दए खपाईआ। गुरमति मात इक्को धर, नानक गोबिन्द करे पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी मिले घर, घर घर वज्जे वधाईआ। एका अक्खर जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त लैण पढ़, दूसर होर ना कोए पढ़ाईआ। चौदां विद्या चुकाए डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा दए समझाईआ। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण जामा पाउणा, जोती जोत डगमगाइंदा। ईसा मूसा पन्ध मुकाउणा, काला सूसा तन छुहाइंदा। संग मुहम्मद डेरा ढाउणा, चार यारी पन्ध मुकाइंदा। हक हक़ीक़त वेख वखाउणा, लाशरीक फेरा पाइंदा। जगत तारीक मेट मिटाउणा, नूरी चन्द इक्क चढ़ाइंदा। चौदां तबक पड़दा लौहणा, मुख नक़ाब ना कोए रखाइंदा। साचा अस्व इक्क दौड़ाउणा, दो जहानां चरनां हेठ दबाइंदा। साचा ढोला एका गाउणा, नबी रसूलां आप पढ़ाइंदा। दीन मज़्हब कोई रहिण ना पाउणा, इस्म आज़म आपणा रूप जणाइंदा। मिहबान बीदो खेल कराउणा, बिस्मिल आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेव आप समझाइंदा। कलयुग अन्त आए भगवान, आपणा रूप वटाईआ। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात झुलाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रखे आण, हुक्मी हुक्म हुक्म मनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सर्ब जस गाण, हरि का भेव कोए ना पाईआ। शरअ हदीस ना दिसे कोए ईमान, अमानत साचा नाम ना कोए रखाईआ। पंच विकारा होए ग़ुलाम, जगत ग़ुलामी ना कोए तुड़ाईआ। साचे नबी ना कोए सलाम, असराईल ज़बराईल मेकाईल असराफ़ील ना देवे कोई पैग़ाम, सच संदेसा ना कोए अल्हाईआ। मुकामे हक हक पैग़ाम, पुरख अबिनाशी इक्क सुणाईआ। दामनगीर सब दा पकड़े दामन दाम, साची जामनी आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी शब्द शब्द वड्याईआ। शब्द सुत रखणा याद, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। कलयुग अन्त सुणे फ़रयाद, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। आपणे विच्चों आपा काढ, लोकमात सोभा पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी देवे आपणा दान, लख चुरासी आप वरताइंदा। एका शब्द एका गाथ, एका मन्त्र सच जणाइंदा। एका खेल इक्क तमाश, एका वेस वटाइंदा । इक्क रथवाही एका राथ, एका बण बण सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, शब्दी सुत मेल मिलाइंदा। शब्दी सुत तेरा मेला, श्री भगवान आप कराईआ। निरगुण गुरू निरगुण चेला, गोबिन्द मेला पुरख अकाल सच समझाईआ । निरगुण सज्जण निरगुण सुहेला, निरगुण सगला संग निभाईआ। निरगुण जाणे आपणा वक्त वेला, सरगुण भेव कोए ना पाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म कलयुग अन्तिम आपणा खेला, रूप अनूप वटाईआ। वसणहारा धाम नवेला, सम्बल बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत देवे वर, अन्तिम बांहों फड़ फड़, बांहों गले लगाईआ। अन्तिम बांहों लए फड़, समरथ दया कमाइंदा। सम्बल नगर आपे वड़, आपणा आसण लाइंदा। साचे पौड़े आपे चढ़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। अद्धविचकार ना जाए अड़, सचखण्ड दुआरे आपणा चरन टिकाइंदा। थिर घर आपणा अक्खर पढ़, शब्दी गुर आप पढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम लेखा जाणे नारी नर, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। किला तोड़े हँकारी गढ़्ह, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सम्मती आपणा खेल कराइंदा। सम्मती सम्मती खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। चार जुग दा अन्त किनारा, आपे दए वखाईआ। शास्त्र सिमरत कहिण आयू लख चार बत्ती हज़ारा, लिख लिख कलम शाहीआ। गुण अवगुण गोबिन्द विचारा, कर्मां लग्गी झूठी छाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे ख़ुआरा, वेखणहारा ख़लक ख़ुदाईआ। चारों कुण्ट साचे भगत करन पुकारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तुध बिन अवर ना कोए सहारा, मन्दिर मस्जिद मट्ठ तेरा रूप नज़र किते ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी घर घर होया हँकारा, हरि के पौड़े ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग अन्तिम वेखे थाउँ थाईंआ। कलयुग वेखे अन्तिम थान थनंतर, दो जहानां फेरा पाइंदा। लोकमात लग्गी बसन्तर, अग्नी तत्त सर्ब जलाइंदा। चार वरन पढ़ पढ़ थक्के मन्त्र, मन वासना बन्द ना कोए कराइंदा। कोई ना चढ़े साचे गगन गगनंतर, घर बंक ना कोए सुहाइंदा। आपणी बिध ना जाणे कोई अन्तर, आत्म परमातम ना कोए मिलाइंदा। कलयुग आपणे हथ्थ रखा जगत मन्त्र, जूठ झूठ नाल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत देवे वर, कलयुग अन्तिम तेरा मेरा
इक्को घर, लोकमात समझाइंदा। लोकमात इक्क दुआरा, हरि शब्द सुत जणाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ वसे मुनारा, मुनी ·षी भेव कोए ना पाइंदा। तेरा नाद वज्जे धुन्कारा, धुन अनादी आप अल्हाइंदा। मेरा नूर होए चमत्कारा, जोती जोत डगमगाइंदा। लख चुरासी पावे सारा, घर घर वेख वखाइंदा। गुरमुख साचे लए उभारा, आप आपणा भेव चुकाइंदा। चरन कँवल दे सहारा, धरत धवल आप वड्याइंदा। अमृत आत्म ठंडा ठारा, निझर झिरना रस झिराइंदा। निरगुण दीआ कर उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा। आत्म सेजा कर प्यारा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। सुरती शब्दी इक्क दुआरा, कन्त भतार मेल मिलाइंदा। रंग रलीआं माणे अगम्म अपारा, दिस किसे ना आइंदा। कलयुग जीव करे ख़आरा, नौ खण्ड पृथ्मी एका धक्का लाइंदा। सम्मत सम्मती खेल करे अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। वीह सौ अठारा बिक्रमी पार किनारा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। एका नांयां लगा अखाड़ा, नौ इक्क आपणा बन्धन वखाइंदा। दस दस बीस बीस बीस जगदीस आपणा पड़दा लाहइंदा। नव नौ वज्जे नगारा, चार चार सुणाइंदा। कलयुग करे पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाइंदा। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सोहण इक्क दुआरा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। एका नाउँ हर घट थाउँ सुणाए आप जैकारा, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म आप पढ़ाइंदा। हँ ब्रह्म दए अधारा, पारब्रह्म सच सहारा, दो जहानां पार किनारा सोहँ नाउँ जणाइंदा। सतिजुग चले सच विहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी चेला हरि हरि गुर गुर गुर चेला आपणे घर बहाइंदा। आपे घर आपे ताकी, आपे बंक सुहाईआ। आपे भविख्त वाक्ी, आपे पूर कराईआ। आपे गोबिन्द बणया साकी, भर प्याला अमृत जाम प्याईआ। आपे लहिणा देणा चुकाए बाकी, पूरब लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपे करे वसेरा तन ख़ाकी, आपे नूरो नूर डगमगाईआ। आपे खोल्हे चौदां हाटी, आपे चौदां तबक वणज कराईआ। आपे करे खेल बाज़ीगार नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। आपे गुरमुखां चाढ़े साची घाटी, सचखण्ड आप बहाईआ। आपे दीआ आपे बाती, आपे नूर करे रुशनाईआ। आपे अमृत बूंद स्वांती, गुरमुखां मुख चुआईआ। आपे मेटे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। आप सुणाए साची गाथी, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। आपे सज्जण साचा साखी, सगला संग निभाईआ। आपे खेल करे बहु बिध भांती, आपे उत्तम रखे ज़ाती, वरन बरन ना वंड वंडाईआ। आपे होए कमलापाती गुरमुख नार लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी धार जोत उज्यार, आपणा रूप वटाईआ। आपे शब्द आपे नाद, धुंन नाद आप अल्हाईआ। आपे सन्त आपे साध, आपे सतिगुर रूप वटाईआ।
आपे नाम निधाना गाए बोध अगाध, बोध अगाध आपे करे पढ़ाईआ। आपे मोहण माधव माध, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आप अख्वाईआ। आपे जुग जुग रखे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। आपे शाह पातशाह करे सच्चा राज, साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्त भगत भगवन्त लख चुरासी विच्चों लए काढ, आप आपणी गोद बहाईआ। एथे ओथे करे लाड, दो जहानां होए सहाईआ। शब्दी गुर वेखे हरि रघुनाथ, रघुपत आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग अन्त दए समझाईआ। कलयुग अन्त मुक्कणा, मुकावणहार करतारा। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेट मिटावणहारा। तीर निशाना कदे ना उकणा, गोबिन्द मारे अन्तिम वारा। कूड़ी क्रिया बेड़ा डुब्बणा, जूठ झूठ रहे ना विच संसारा। पुरख अकाल शेर एका बुक्कणा, नौ खण्ड पृथ्मी मारे नाम भबकारा। शाह सुल्तान दिन दिहाढ़े लुट्टणा, राज राजानां करे ख़ुआरा। जूठा झूठा बूटा पुटणा, देवे अन्त हुलारा। लख चुरासी कलयुग पौदा सुकणा, अमृत देवे ना कोए ठंडा ठारा। गुरमुख विरले आवण जावण चुक्कणा, जिस मिल्या आप निरँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादी आपे गुर अवतारा। आदि जुगादी एका गुर, सतिगुर आपणा खेल कराईआ। आदि जुगादी लेखा जाणे धुर, धुर दी बाण आप रखाईआ। चार वरन दी साची सुर, हरि सुरती शब्द मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका नाया नाया एका, इक्क नौ वेखे थाउँ थाईंआ। थाउँ थाईं वेखणहारा, दिस किसे ना आइंदा। कलयुग अन्तिम करे ख़ुआरा, लोकमात मेट मिटाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद पार किनारा, अल्ला राणी मुख नक़ाब पड़दा आपे लाहइंदा। कलयुग खेल करे अपारा, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। बीस बीसा ठांडा दरबारा, सति सतिवादी आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचे भगतां आप जगाइंदा। गुरमुख साचे जाणा जाग, सतिगुर शब्द आप जगाईआ। अन्तर आत्म इक्क वैराग, बण वैरागी आप वखाईआ। आत्म परमात्म वज्जे नाद, अनादी धुन धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप जगाईआ। गुरमुख जागे दयानिध जगाए दीनन आपणी दया कमाईआ। जुग जन्म दे विछड़े लए मिलाए, मेलणहारा बेपरवाहीआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर पर्बत नज़र किसे ना आए, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। जिस जन रहिमत रहीम रहिमान आप कराए, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। राती सुत्तया लए मिलाए, घर घर फेरा पाईआ। रामा कृष्ना नानक गोबिन्द ईसा मूसा मुहम्मद रूप आप वटाए, अनूप आपणा खेल कराईआ। एका सृष्ट सर्ब सुखदाए, दृष्ट इष्ट इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले लए फड़, गुर चेले आपणे घर बहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल विच जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण, निरगुण आपणा आप सेवा लाईआ।