१७ चेत २०१९ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर
शब्द सुत तेरा साथ, पुरख अकाल आप निभाइंदा। किरपा कर लोकमात, अलौकक आपणी खेल कराइंदा। सच भण्डारा इक्को ख़ात, गुण निधाना आप रखाइंदा। जन भगतां पुछे अन्तिम वात, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। एका बख्शे नाम दात, नाउँ निरँकारा आप वरताइंदा। चार वरनां मेटे ज़ात पात, ऊँच नीच भेव चुकाइंदा। निरगुण नूर करे प्रकाश, हरि जू साचा चन्द चढ़ाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां पूरी करे आस, लहिणा देणा सर्ब मुकाइंदा। वेखणहारा पृथ्मी आकाश, गगन मंडल खोज खोजाइंदा। दो जहानां खेल तमाश, पुरख अबिनाशी आपणा आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला आप कराइंदा। शब्द सुत साचे गुण, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। अन्त पुकार लए सुण, बेअन्त वड्डा शहिनशाहीआ। लख चुरासी छाण पुण, भगत भगवन्त लए जगाईआ। राग सुणाए साची धुन, अनादी आपणा नाद वजाईआ। भेव ना जाणे कोए रिख मुन, अभेद आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करना, कलयुग अन्त अन्त जणाईआ। निरगुण नूर एका धरना, धरनी धरत धवल वड्याईआ। जीव जंत चार वरन आपे वरना, कन्त कन्तूहल आपणा नाउँ धराईआ। गुर अवतारां आपे फड़ना, घट घट आपणा फेरा पाईआ। शब्द अगम्मी दो जहानां एका पड़ना, पढ़ पढ़ आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। मेल मिलावा अन्तिम कल, नर हरि आपणा आप जणाइंदा। करे खेल अकल कल, भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण जोती शब्दी आपे रल, सरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। सम्बल नगरी धाम मल्ल, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत भेव खुल्हाइंदा। सम्बल नगर सच मकाना, बेमुकाम आप बणाईआ। वसणहार श्री भगवाना, दिस किसे ना आईआ। तेरा नाउँ मर्द मर्दाना, गुर गुर आपणा रंग वखाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवाना, बल एका एक जणाईआ। पावे सार दो जहाना, दोए दोए आपणी धार चलाईआ। शब्द अगम्मी इक्क तराना, त्रैगुण अतीता आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्त मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्त मिलावा हथ्थ करतार, निरगुण निरगुण आप
जणाइंदा। शब्द सुत तेरी सेवा अपर अपार, जुग चौकड़ी आप लगाइंदा। तेरे हुक्मे अंदर गुर अवतार, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा बन्धन आपे पाइंदा। तेरा बन्धन पाए हरि, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जुग चौकड़ी पार कर, पार किनारा दए समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जाता निरगुण रूप मात धर, आप आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला आपणे घर वखाईआ। तेरा मेला साचे घर, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। जुग चौकड़ी जाण हरि, हरि जू आपणा पन्ध मुकाइंदा। प्रगट होए नरायण नर, नर नारी खेल कराइंदा। सन्त सुहेले आपे फड़, गुरमुख आपणा बन्धन पाइंदा। गुरसिखां अंदर आपे वड़, आपणी बूझ आप बुझाइंदा। अलख अगोचर ना जन्मे ना जाए मर, जीवण मरन आपणी खेल वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी मेला गुरू गुर चेला, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। हरि सतिगुर जाणे जाणी जाण, जानणहार आप अख्वाईआ। कलयुग अन्त करे पहचान, बेपहचान आपणी दया कमाईआ। दर घर साचे मेले आण, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म वेखे मार ध्यान, ब्रह्म पारब्रह्म दए वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सर्ब मिट जाण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। खाणी बाणी ना कोए ज्ञान, ध्यान ध्यान ना कोए जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी जगत वासना होए शैतान, शरअ घर घर करे लड़ाईआ। राज भूप होण बेईमान, सच सुच्च ना कोए रखाईआ। जूठ झूठ झुल्ले निशान, सच निशाना ना कोए उठाईआ। नेत्र रोवण ज़िमीं असमान, कूक कूक देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वेले अन्त तेरा रूप आपे वेख वखाईआ। अन्तिम वेखे तेरा रूप हरि जू आपणी दया कमाइंदा। करे खेल शाहो भूप, शहिनशाह आपणी धार चलाइंदा। आदि जुगादी सति सरूप, सति सति आपणा रंग रंगाइंदा। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा फोल फोलाइंदा। आपणा अन्तिम कलयुग देवे आप सबूत, वेद पुराण भेव कोए ना पाइंदा। पंज तत्त काया ना कोए कलबूत, बिन रसना जिह्वा कलमा आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्द मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचे सुत रखणी आस, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होए पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणा खेल आप कराइंदा। निरगुण हो के वसे निरगुण पास, निरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। एथे ओथे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड लोअ पुरी देवे धरवास, चरन दुआर इक्क वखाइंदा। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल पावणहारा रास, तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची बूझ आप बुझाइंदा। साची बूझ लैणी बुझ, हरि सतिगुर आप जणाईआ।
तेरा मेरा एका नूर किसे ना आवे कोई सुध, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण निराकार तेरे अस्व उपर बहे कुद्द, सच सिँघासण एका आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरि शब्दी मेल मिलाईआ। जोती शब्दी निरगुण मेला, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। आपे गुरू आपे चेला, चेला गुर आप अख्वाईआ। एथे ओथे सज्जण सुहेला, सगला संग रखाईआ। नव नौ चार चौकड़ी अन्तिम वेला, थित वार ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करतारा, कलयुग अन्त अन्त कराइंदा। नाउँ निहकलंक नरायण नर अवतारा, लोकमात फेरा पाइंदा। जूठ झूठ कराए पार किनारा, हउमें हंगता गढ़्ह तुड़ाइंदा। सृष्ट सबाई दए आधारा, लख चुरासी एका ओट जणाइंदा। चार वरनां करे पार किनारा, आत्म ब्रह्म सर्ब समझाइंदा। शब्द अनाद बोल जैकारा, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। महल अटल उच्च मुनारा, घर घर विच आप वखाइंदा। दीआ बाती इक्क उज्यारा, कमलापाती डगमगाइंदा। शब्द अगंमी सच धुन्कारा, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। वज्जदी रहे इक्क सितारा, तन्दी तन्द ना कोए रखाइंदा। आपे गावत गावणहारा, सुनणहार आप हो जाइंदा। आपे वेखे वेखणहारा, आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अगम्मड़ी कार आप कराइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, हक हक़ीक़त इक्क वखाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। सीता सुरती राम प्यारा, रहिमत आपणी आप कमाइंदा। नाम बंसरी इक्क जैकारा, कान्हा कृष्ना नाद सुणाइंदा। नाम सति वणज वपारा, सति सतिवादी वंड वंडाइंदा। फतहि डंका विच संसारा, वाहवा सतिगुर आप वजाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे वेखणहारा, सत्तां दीपां फेरा पाइंदा। लख चुरासी खोल्हणहारा बन्द किवाड़ा, घर घर आपणी ताकी लाहइंदा। गुरमुख साचे लए उभारा, गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा। साचे सन्तां दए हुलारा, नाम हलूणा इक्क लगाइंदा। साचे भगतां लगाए इक्क अखाड़ा, पुरख अबिनाशी खेल कराइंदा। मेल मिलावा सुत दुलारा, जोती जोत बन्धन पाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। राज भूप बण सिक्दारा, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करदा रिहा वारो वारा, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दोए जोड़ कर कर गए निमस्कारा, सीस जगदीस सर्ब झुकाइंदा। अन्तर आत्म परमात्म अग्गे मंगदे रहे बण भिखारा, खाली झोली सर्ब वखाइंदा। कृपानिध ठाकर स्वामी देवे वस्त देवणहारा, नाम अमोलक आप वरताइंदा। रसना जिह्वा बोल जैकारा, अक्खर अक्खर बण लिखारा, चार जुग दी जुगती धारा, जीवण जुगत सर्ब समझाइंदा। पढ़ पढ़ लेखा अगम्म अपारा, रसना जिह्वा गाए वारा, बत्ती दन्द मुख सालाहइंदा। एको ओट
एकँकारा, इक्को चोट शब्द नगारा, आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्माद इक्क इकल्ला आप लगाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे वेखणहारा, गुर शब्द मेल मिलाए विच संसारा, जोती नूर नूर चमत्कारा, अन्ध अन्धेर अन्धेर मिटाइंदा। रागी नादी वस्से बाहरा, धरत धवल ना कोए मुनारा, किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरा, घट घट आपणा डेरा लाईआ। चार जुग दा बण वणजारा, निरगुण सरगुण करदा आया उधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, गुर शब्दी आपणा रंग रंगाईआ। जोती शब्दी एका धार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। नव नौ चार उतरया पार, अगला मार्ग आपणे हथ्थ रखाईआ। पिछला लहिणा कर्ज़ उतार, अग्गे एका हुक्म वरताईआ। आत्म ब्रह्म सर्ब पसार, ईश जीव जीव समझाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, परवरदिगार इक्क अख्वाईआ। सचखण्ड वसे धाम न्यार, सच महल्ले सोभा पाईआ। निरगुण नूर नूर उज्यार, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। शब्दी सुत सुत बलकार, आदि जुगादी आप प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी दे सहार, सरगुण आपणी धार वखाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे अपार, आप आपणा बल धराईआ। शब्द दुलारा लए उठाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। निरगुण जोत दीपक आपे बाल, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। कृपानिध दीन दयाल, अचरज खेल आप कराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर जिस दी करदे रहे भाल, सो पुरख निरँजण आपणा फेरा पाईआ। लेखा जाणे गोबिन्द लाल, लालन भुल्ल कदे ना जाईआ। अन्तिम आपणा हल्ल करे आप सवाल, चार जुग लिख लिख पट्टी गए पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर काल महांकाल, त्रैकाल दरसी आपणी खेल कराईआ। आपणी चले अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पाईआ। जन भगतां मार्ग दस्से सुखाल, निरगुण आपणी बूझ बुझाईआ। काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, गुर शब्दी सेव कमाईआ। सुरत सुवाणी ना होए बेहाल, गुर गुर एका कन्त मनाईआ। सतिगुर साहिब दीन दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। लेखा जाण शाह कंगाल, गुरमुख आपणे संग मिलाईआ। शब्द विचोला बण दलाल, पुरख अकाल पल्लू दए फड़ाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद वड्डा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, शब्द गुर मेला सहिज सुभाईआ। शब्द गुर जोती धार, जोती जाता आप बणाइंदा। एका मन्दिर कर प्यार, एका घर सोभा पाइंदा। एका हुक्म सति वरतार, सति सतिवादी आप जणाइंदा। एका नाम शब्द जैकार, जै जैकारा आप अल्हाइंदा। एका विष्न ब्रह्मा शिव दए प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका जुग चौकड़ी होए उज्यार, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। एका सेवा लाए गुर अवतार, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। एका शास्त्र सिमरत वेद पुराण बोले जैकार, जै जैकार आपणे नाउँ कराइंदा। एका लख चुरासी करे पसार, त्रैगुण आपणा
बन्धन पाइंदा। एका पंज तत्त घड़े घाड़, घड़नहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी खेल आप समझाइंदा। शब्दी खेल हरि जू अन्त, एका एक जणाईआ। वेस वटाए श्री भगवन्त, नूर नुराना कर रुशनाईआ। तेरी महिमा जणाए अगणत, बेअन्त वड वड्याईआ । पकड़ उठाए साचे सन्त, सन्त सुहेला सच्चा माहीआ। देवे वड्याई विच्चों जीव जंत, जीवण जुगत इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका वस्त आप वरताईआ। एका वस्त देवे निरँकार, शब्दी शब्द जणाइंदा। कलयुग अन्तिम आए वार, पिछली वारता सर्ब मुकाइंदा। तेरा मेरा होए प्यार, दूजा विच ना कोए रखाइंदा। तेरा मेरा नाउँ होए उज्यार, दूजा डंक ना कोए वजाइंदा। तेरा मेरा वसे घर बाहर, सच घराना इक्क बणाइंदा। तेरा मेरा लग्गे दरबार, दरबान दरवेश दूजा नज़र कोए ना आइंदा। तेरा मेरा होए अधार, सच अधारता इक्क वखाइंदा। तेरा मेरा सच शृंगार, दूजी इच्छया ना कोए वधाइंदा। तेरा मेरा इक्क पसार, बण पसारी खेल कराइंदा। तेरा मेरा इक्क विहार, बिवहारी आपणी धार चलाइंदा। तेरा मेरा इक्क जैकार, जै जैकार हरि जणाइंदा। मेरा नाउँ पुरख अगम्म अपार, मेरी सो कोए ना पाइंदा। तूं शब्दी मेरा सुत दुलार, जन जननी मैं अख्वाइंदा। तेरा घाड़न घड़या अपर अपार, घड़ आपे वेख वखाइंदा। तेरा महल अटल मुनार, थिर घर साचा आप बणाइंदा। आपणे विच्चों कढ्ढी तेरी धार, धार धार विच्चों उपाइंदा। रंग चाड़्ह अपर अपार, रंगत तेरी इक्क वखाइंदा। आपणा रंग कर त्यार, मृदंग हथ्थ फड़ाइंदा। आपणा अनन्द अपर अपार, तेरे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पुरख अकाल एका नर, शब्दी सुत अग्गे धर, निरगुण निरगुण आपणा भेव आप चुकाइंदा। सो पुरख निरँजण निरगुण धार, निराकार आप जणाईआ। सचखण्ड दुआरे कर उज्यार, नूर नूराना डगमगाईआ। थिर घर खोल्ह आप किवाड़, शब्द दुलारा इक्क बहाईआ। करे खेल अपर अपार, जुग चौकड़ी भेव कोए ना पाईआ। कलयुग आए अन्तिम वार, दयावान आपणी दया कमाईआ। लोकमात महल्ल उसार, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाईआ। गुर चेला वसे इक्क दुआर, घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल करे प्यार, गोबिन्द शब्दी मेल मिलाईआ। साचा ढोला विच संसार, बण विचोला आप सुणाईआ। पड़दा ओहला दए उतार, मुख घूँगट ना कोए रखाईआ। निरगुण चोला बदले आप निरँकार, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जोती शब्दी शब्दी जोत आपणा रंग वटाईआ। सो पुरख निरँजण अन्तिम धार, आपणी आप जणाइंदा। शब्दी सुत कर प्यार, नूर नूर वंड वंडाइंदा। चार जुग किसे ना पाई सार, हरि का भेव ना कोए खुल्हाइंदा। सोहँ रूप आप निरँकार, पिता पूत
वंड वंडाइंदा। सो रूप पुरख अकाल, हं शब्दी गोद सुहाइंदा। कलयुग अन्तिम मेला विच संसार, साचे घर आप कराइंदा। नेत्र नैण ना कोई वेखे पावे सार, रूप रंग ना किसे वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणा मेल मिलाइंदा। शब्द सुत मेल मिलावा, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम रखणा दाअवा, एका ओट रखाईआ। निरगुण पकड़े तेरीआं बाहवां, आपणी गोद सुहाईआ। सदा सुहेला देवे ठंडीआं छाँवा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी धार आप वहाईआ। शब्दी धार सोहँ रूप, जोती नूर दरसाइंदा। आपे जाणे हरि जू भूप, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। लेखा लिखे पूत सपूत, पिता पूत खेल खिलाइंदा। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा वंड वंडाइंदा। आत्म परमात्म ताणा पेटा इक्को सूत, एका रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मेला आप मिलाइंदा। हँ ब्रह्म मेलणहारा, सो पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। शब्दी शब्द बण वणजारा, हरि हरि आपणा हट्ट चलाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, आपणा पड़दा आप उठाईआ। कलयुग अन्त करे सच विहारा, बिवहारी आपणी कार कमाईआ। साचे भगतां दए हुलारा, नाम धक्का एका लाईआ। नेत्र नैण इक्क उग्घाड़ा, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप समझाईआ। भगत भगवान एका रंग, हरि हरि आपणा भेव खुल्हाइंदा। सन्त साजन मंगे मंग, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। गुरमुख दुआरा वेखे लँघ, आपणा पन्ध मुकाइंदा। गुरसिख देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच जणाइंदा। जगत विकारा खण्ड खण्ड, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, हरि सतिगुर आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। मानस जन्म देवे ठंड, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। गुरसिख नार सदा सुहागण लोकमात ना होए रंड, जगत रंडेपा आप मुकाइंदा। भगत भगवन्त ना देवे कंड, करवट आपणी ना कदे बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी शब्द मेल मिलाइंदा। शब्दी जोती एका रास, एका घर वज्जे वधाईआ। एका नूर इक्क प्रकाश, एका दीपक रिहा जगाईआ। एका खेल इक्क तमाश, एका ख़ालक ख़लक रिहा वखाईआ। एका भगतां करे पूरी आस, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। एका निरगुण सरगुण वसे पास, आपणा पड़दा आपे लाहीआ। कलयुग अन्तिम गुरमुखां करे बन्द खुलास, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। मात गर्भ ना फेरा पाए दस दस मास, उलटा बिरख ना रूप वटाईआ। लेखे लग्गे रसन स्वास, जो जन रसना हरि गुण गाईआ। जन्म जन्म दी बुझाए प्यास, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। काया करे सांतक सांत, सति सति आपणा नूर समाईआ। पंच विकारा पाश पाश, खण्डा खड़ग इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे आप तराईआ। गुरमुख साचा तरे जग, सतिगुर पूरा आप तराइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। आप चढ़ाए सच जहाज़, साचा बेड़ा आप भराइंदा। वेले अन्तिम रखे लाज, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाइंदा। गुरसिख तेरा रच रच काज, हरि जू आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा साचे घर, गुर शब्दी दया कमाइंदा। शब्द गुर साचा मीता, पुरख अकाल जोत रुशनाईआ। आदि जुगादि जाणे आपणी रीता, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे अनडीठा, दिस किसे ना आईआ। भन्नणहारा कौड़ा रीठा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। गुरमुखां बणे साचा मीता, मित्र प्यारा नाउँ धराईआ। मेट मिटाए लहिणा देणा हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। गुरमुख विरले वसया चीता, चेतन आपणी बूझ बुझाईआ। लख चुरासी परखे नीता, नीतीवान आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सज्जण आप उठाईआ। गुरमुख विरला जाए उठ, जिस जन सतिगुर दया कमाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, रस रसीआं रस वखाईआ। निर्मल नूर जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। निज आत्म कर कर वास, आपणा भेव खुल्हाईआ। सदा सुहेला वसे पास, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां आपणा संग निभाईआ। गुरमुख निभाए तेरा संग, हरि मेहरवान मेहरवाना। कलयुग अन्तिम नौ खण्ड पृथ्मी भुख नंग, हरि का नाम देवे ना कोई दाना। साधा सन्तां नंगी होई कंड, घर मिले ना श्री भगवाना। जीवां जंतां छड्डया परमानंद, जूठ झूठ रसना गुण वखाना। दीन दयाल साहिब सदा बख्शंद, गुरमुखां बख्शे एका चरन ध्याना। जन्म जुग दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, किरपा करे गुण निधाना। इक्क सुणाए सुहागी छन्द, सति पुरख निरँजण धुर फ़रमाणा। लेखे लग्गे बत्ती दन्द, जो जन रसना गाए गाणा। निमस्कार निमस्कार करन सूरज चन्द, विष्न ब्रह्मा शिव करे ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख विरले देवे एका ब्रह्म ज्ञाना। एका ब्रह्म ज्ञान देवे ज्ञानत, ज्ञान ध्यान भेव ना राईआ। पुरख अबिनाशी आत्म परमात्म देवे सच पछानत, आपणी पहचान होर ना किसे समझाईआ। एका नाम देवे सच अमानत, वेले अन्त आपणे खाते लए पाईआ। शब्द विचोला बण बण दए जमानत, साची जामनी आप रखाईआ। आदि पुरख पुरख अबिनाशा सही सलामत, साची सिख्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे करे पढ़ाईआ। हरिजन पढ़ना इक्को अक्खर, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाइंदा। बजर कपाटी तोड़े पत्थर, हँ ब्रह्म पारब्रह्म
मेल मिलाइंदा। पंच विकारा लाहे सत्थर, सीस फेर ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप तराइंदा। गुरमुख तरे तरे विच संसार, तारनहारा सतिगुर इक्क अख्वाईआ। कलयुग अन्त सुण पुकार, बेअन्त फेरा पाईआ। साध सन्त गए हार, हरि का पल्लू ना कोए फड़ाईआ। घर घर करन झूठ विभचार, सति सति ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार करन पुकार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा फेरा आपे पाईआ। कलयुग अन्तिम पाए फेरा, महांबली हरि बलवाना। मेटणहारा अन्ध अन्धेरा, निरगुण निरगुण करे खेल महाना। गुरमुख मेले ना लाए देरा, भेव खुल्हाए वाली दो जहानां। सति पुरख निरँजण होए दलेरा, निरगुण नूर जोत महाना। एका नाउँ नौ खण्ड पृथ्मी पाए घेरा, जूठ झूठ मिटे निशाना। गुरसिख लेखा चुक्के तेरा मेरा मेरा तेरा, रसना जिह्वा गाए सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना।
१७ चेत २०१९ बिक्रमी मंगल सिँघ दरबारा सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर
जुग जुग जो रिहा लुकया, लुकणहारा आपणा पड़दा लाहीआ। निरवैर हो के आपे बुक्कया, नाउँ निरँकारा डंक वजाईआ। सूरबीर हो के उठया, बल आपणा आप धराईआ। दो जहानां वेखे चार गुठया, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुरपति राजा इन्द साध सन्त गुर अवतार कोए ना रहे सुत्तया, आलस निंद्रा सब दा रिहा मुकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुतया, बेअन्त बेपरवाहीआ। कलयुग आपे जाणे आपणी रुत्तया, रुत्त रुत्तड़ी आपे वेख वखाईआ। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख विरले आपे पुछिआ, आपणा दुखड़ा आप सुणाईआ। अन्त मिलण दा वेला ढुक्कया, ढोआ लै के आया सच्चा माहीआ। निरगुण बण बण लागी कटदा फिरे बुतीआं, घर घर फेरा पाईआ। पहलों रविदास चुमारे कोलों गंढ्ढवौंदा रिहा जुतीआं, हुण कट्ठयां गंढ्ढ वखाईआ। आप उठाए रूहां सुतीआं, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। लुकवा खेल पुरख अबिनाशा, जुग जुग आप कराइंदा। सरगुण वेंहदा आया तमाशा, सचखण्ड निवासी सचखण्ड आसण लाइंदा। आपणा नाउँ दे दे भरवासा, जगत धरवास इक्क वखाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी अकासा, आकाश आपणा नूर प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। लुकया रिहा बैकुंठ धाम, बुरका आपणा ना आप उठाईआ। कोटन कोटि लभ्भ लभ्भ गए राम, रम्मईआ राम राम ध्याईआ। कोटन कोटि रास पा पा गए घनईआ
शाम, साचा काहन आपणी सेवा रिहा लगाईआ। कोटन कोटि ईसा मूसा मुहम्मद दे दे गए पैग़ाम, आपणा पैग़ाम धुर दरगाह ना सके पुचाईआ। नानक निरगुण पाया एका माण, सरगुण नानक नाल मिलाईआ। लुकया रिहा श्री भगवान, नज़र किसे ना आईआ। आपे हो अन्त मेहरवान, नानक सद्दया चाँईं चाँईंआ। करया खेल अनडिठ मकान, आपणा नूर नूर दरसाईआ। निरगुण नानक निरगुण चरनी डिग्गा आण, निरगुण आपणे अंग लगाईआ। वाहवा तेरी खेल मेरे मेहरवान, भेव कोए ना पाईआ। बिन नेत्र पेख्या दस्सया जाए ना सच निशान, तेरा लुकया रूप नज़र किते ना आईआ। बण भिखक मंगां दान, तूं देवणहार वड बलवान, देदयां तोट कोए ना आईआ। कोटन कोटी जीव तेरा दस्सया नाउँ लोकमात सारे गाण, तेरा दरस नज़र किते ना आईआ। तेरी दस्स के ना गया कोई सच पहचान, पंज तत्त चोला गुरू गुरू रूप धराईआ। मैं तेरी किरपा तेरा दरसन डिठा आण, तेरा रूप रंग नज़र कोए ना आईआ। एका नूर जोत महान, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, क्यों लुक लुक मुख छुपाईआ। क्यों लुकया मेरे गोपाल, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। क्यों भुल्ले आपणे लाल, गुर अवतार तेरा राह तकाइंदा। तेरा नाउँ जगत दलाल, सच दलाली मात कराइंदा। मैं कीता इक्क सवाल, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। कवण वेला लोकमात मिलें आण, आपणा नूरी नूर दरस वखाइंदा। पुरख अबिनाशी हो दयाल आपणी दया कमाइंदा। नानक तेरा रूप दस दस धार, जोत निरँकार आप उठाए आपणा लाल, गोबिन्द आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। नानक सुण साचे मीत, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। तेरी मेरी साची रीत, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। मैं बैठा रहां अतीत, अतीत तेरा दुआरा सुहाइंदा। मैं सुणावां सच्चा गीत, तूं सुण सुण राग अल्हाइंदा। तेरा लेखा विच हस्त कीट, कीट जीव जंत विच समाइंदा। तेरी जोती करे प्रीत, प्रीतम आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। नानक निरगुण अग्गों बोल, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादि रहें अडोल, ना डोले ना कोए डुलाईआ। मेरे नाल करीं कौल, कवण वेले आपणा दरस दएं वखाईआ। प्रगट होवें उपर धवल, धरनी देवें माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। लुक छुप करी कार, जुग जुग खेल कराया। निरगुण सरगुण कर त्यार, साची सेवा मात समझाया। वेंहदा रिहा जुग चौकड़ी जुग चार, नव नव आपणी धार रखाया। शब्दी शब्द संदेसा दे संसार, साची सिख्या सिख समझाया । नानक तेरे नाल करां इकरार, कीता कौल भुल्ल ना जाया। कलयुग आवे अन्तिम वार, आपणा पड़दा दयां उठाया। निरगुण
नूर कर उज्यार, लोकमात वेख वखाया। जुग जुग दे विछड़े साचे सन्त मेला आण, भगत आपणे रंग रंगाया। अंदर वड़ वड़ करां पछाण, लख चुरासी कोलों मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक वखाया एका घर, धुरदरगाही दिता वर, हुक्मी हुक्म आप सुणाया। सुणया हुक्म धुर दरबार, सतिगुर नानक ख़ुशी मनाईआ। रसना कहे महांबली उतरे आपणी वार, खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे बच्चिआं करे प्यार, गुरमुख साचे सुत उठाईआ। कलयुग भाण्डे कच्चयां जीवां करे ख़ुआर, ख़ुआरी मेटे ना कोए लोकाईआ। आपणा दरस दए वखाल, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा भेव आप चुकाईआ। आपणा पड़दा देवे लाह, मुख नक़ाब ना कोए रखाइंदा। कूड़ा घूँगट दए उठा, नेत्र नैण नैण मटकाइंदा। स्वच्छ सरूपी दरस दए दिखा, शाहो भूपी आपणी दया कमाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पा, दहि दिशा पड़दा लाहइंदा। सन्त सुहेले लए जगा, जीवण जुगत आप जणाइंदा। बांहों फड़ फड़ लए उठा, आपणा लेखा आप समझाइंदा। गुरसिख तूं मेरा मैं तेरा दोहां वसणा एका थाँ, साचा धाम आप वड्याइंदा । ओथे दूसर कोई जाए ना, बण पाँधी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर मात धर, आप आपणा नूर प्रगटाइंदा। निरगुण नूर ज़ाहर ज़हूर, ज़ाहरा अपणा खेल कराईआ। लुक लुक जुग चौकड़ी करदा रिहा कसूर, आपणा कसूर ना किसे समझाईआ। हुक्मी हुक्म देंदा रिहा ज़रूर, आपणी ज़रूरत ना किसे बुझाईआ। कोटन कोटि उतारे आपणे पूर, आपणा बेड़ा भर के आपणा अन्त कदे ना कराईआ। कलयुग अन्त प्रगट हो सर्बकला भरपूर, आपणी दया आप कमाईआ। जन भगतां देवे इक्क सरूर, अमृत रस रस चखाईआ। जिस नूं कहिन्दे गए वसे दूर, सो नेरन नेरा हो हो दरस कराईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च गंढ्ढ एका पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बण बण पंज तत्त काया गुरसिखां देंदा रिहा चरन धूढ़, कलयुग अन्तिम निरगुण रूप गुरसिखां चरन धूढ़ लैण आपे आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी बणया रिहा मूढ़, बेअकल आपणी अकल ना किसे जणाईआ। हरि का कोई ना जाणे सच शऊर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लुक लुक आपणा वक्त लँघाईआ। लुक लुक वक्त लँघाए संसार, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। गुरमुख विरला करे अंगीकार, जिस जन आपणे अंग लगाईआ। अंदर वड़ वड़ खोल्हे आप किवाड़, घर मन्दिर फेरा पाईआ। किसे नज़र ना आए करता पुरख करनेहार, लख चुरासी रही कुरलाईआ। गुरमुख विरले करे आप प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर दर्शन देवे आण, आपणा
पड़दा ना कोए रखाईआ। वेखो पड़दा गया लथ्थ, हरि जू हरि हरि आप उठाइंदा। जिस दी गाउँदे रहे गाथ, सो गाथा आपणी आप सुणाइंदा। जिसनूं कहिन्दे रहे पुरख समरथ, सो समरथ पुरख आपणा वेस वटाइंदा। बिन पकड़यां बिन बन्न्हयां जन भगतां होया वस, वस हो हो सेव कमाइंदा। सेवा कर करे ना बस, आपणा र्फ्ज़ पूर कराइंदा। सचखण्ड लै जाए हस्स हस्स, हँस मुख आपणा राग सुणाइंदा। गुरसिख मार्ग देवे दस्स, कोल बह बह समझाइंदा। पिता पूत इके घर जाईए वस, फेर विछोड़ा कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आपणी गोद सुहाइंदा।
१७ चेत २०१९ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर
निरगुण आपणा पड़दा देवे लाह, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। शब्दी गुर बणाए मलाह, साचा मार्ग एका लाईआ। निरगुण सरगुण दए सलाह, साची सिख्या इक्क प्रगटाईआ। लख चुरासी एका नाँ, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाईआ। काया मन्दिर वखाए सच मका, घर घर विच बंक सुहाईआ। सति सतिवादी इक्क निशा, सच निशाना इक्क झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाईआ। हरि का पड़दा जाए लथ्थ, हरि जू हरि हरि आपे लाहइंदा। करे खेल पुरख समरथ, निरगुण आपणा बल धराइंदा। शब्द अगम्मी एका वथ, दो जहानां आप वरताइंदा। जुगा जुगन्तर महिमा अकथ, कथ कथनी आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा पड़दा हरि जू लौहणा, निरगुण आपणी दया कमाईआ। लोकमात फेरा पाउणा, रूप अनूप वेस वटाईआ। साची नगरी आसण लाउणा, सम्बल देवे माण वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ बंक वडिआउणा, वड वडा खेल कराईआ। आपणा भेव आप खुल्हाउणा, अभेद करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। पड़दा लाहे हरि करतार, आपणी दया कमाइंदा। निरगुण जोत कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। तख्त निवासी बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाइंदा। जुग चौकड़ी सच विहार, निरगुण सरगुण राह चलाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, खाणी बाणी वेख वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर कर पार, लेखा सब दा आपणे विच छुपाइंदा। कलयुग अन्तिम आए वार, दो जहानां वाली, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवान, आपणा आप कराईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण,
लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त, आत्म परमात्म देवे इक्क ज्ञान, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। ईश जीव करे कल्याण, इक्क वखाए सच मकान, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव देवे खोल्ह, खोल्हणहार करतारा। शब्द अगम्मी एका बोल, चार वरन सुणाए सच जैकारा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तोले एका तोल, निरगुण सरगुण बणे वणजारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारा। अगम्म अपार खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो इक्क इकल्ला, अकल कल आपणी धार चलाईआ। लख चुरासी दूई द्वैती मेटे सल्ला, हउमे हंगता माया ममता दए गंवाईआ। शब्दी गुर फड़ाए पल्ला, घर घर आपणा बन्धन पाईआ। पंच विकार करे ना हल्ला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए लड़ाईआ। धाम वखाए इक्क अटल्ला, महल्ल अचल्ल बेपरवाहीआ। आपणे नूर आपे बला, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ । सच संदेस एका घल्ला, धुर फ़रमाणा रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाईआ। पड़दा उठाए श्री भगवान, दूई द्वैती मेट मिटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क ज्ञान, चार वरन अठारां बरन आप समझाइंदा। एका नाउँ धुर फ़रमाण, सच संदेसा राग अल्हाइंदा। आत्म परमात्म खेल महान, पंज तत्त काया चोला सेज हंढाइंदा। घर लेखा चुक्के सच मकान, गृह मन्दिर आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आपे लाहइंदा। पड़दा लाहे दीन दयाल, आपणी दया कमाईआ। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाल, घर बैठा सच्चा माहीआ। घर दीवा बाती जगाए लाल गुलाल, रंग रंगीला आपणा रंग रंगाईआ। अनहद शब्द वजाए ताल, ताल तलवाड़ा आपणा आप वखाईआ। अमृत आत्म ठांडा दए प्याल, निझर झिरना आप प्याईआ । साचे तख्त दए बहाल, तख्त निवासी होए सहाईआ। नाता तोड़े अन्तिम काल, राए धर्म ना दए सजाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा गुरमुख गुरसिख करे सदा प्रितपाल, बण प्रितपालक सेव कमाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, पंज तत्त करे कुड़माईआ। ब्रह्म मति इक्क सिखाल, मन मति दए गंवाईआ। शब्दी गुर चले नाल नाल, सुरती शब्द शब्द समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूई द्वैती डेरा आपे ढाहीआ। दूई ढाहे कंध, माया पड़दा आप उठाइंदा। गीत सुणाए सुहागी छन्द, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। जन भगतां देवे इक्क अनन्द, परमानंद आप वखाइंदा। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीखाना तोड़ तुड़ाइंदा। होए प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोत निरँजण डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणा दरस दिखाइंदा। गुरसिख देवे हरि जू दरस, सतिगुर आपणी दया कमाइंदा।
अमृत मेघ देवे बरस, अग्नी तत्त बुझाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे हरस, पूरब लेखा झोली पाइंदा। कलयुग अन्तिम करया तरस, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन भेव आप खुल्हाइंदा। हरिजन भेव खोल्हे आप, हरि आपणी दया कमाईआ। सति जपाए एका जाप, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। धुरदरगाही इक्को दात, जन साचे झोली आपे पाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी रात, चन्द चांदनी दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाईआ। दया कमाए स्वामी ठाकर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। भाग लगाए काया गागर, घर घर विच खेल कराइंदा। निर्मल कर्म कर उजागर, हरिजन आपणी बूझ बुझाइंदा। वणज कराए बण सौदागर, नाम वस्त झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा नाम सति समझाइंदा। साचा नाम सोहँ ढोला, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। सतिजुग बणे जगत विचोला दो जहानां मेल मिलाईआ। आप उठाए पड़दा ओहला, भेव अभेद खुल्हाईआ। उलटा करे नाभ कँवला, अमृत मेघ बरसाईआ। देवे वड्याई उपर धवला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन सोहँ निष्अक्खर आप पढ़ाईआ। सोहँ अक्खर अजपा जाप, हरि जापत जपत कराइंदा। मेटणहार तीनो ताप, त्रैगुण अग्नी आप बुझाइंदा। जन्म जन्म दे लाहे पाप, पत्तत पापी पार कराइंदा। आत्म परमात्म बणाए सज्जण साक, सगला संग वखाइंदा। बन्द किवाड़ा खोल्हे ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा जाप आप प्रगटाइंदा। साचा जाप सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। आपणे जेहा आपे हो, गुरमुख आपणे नाल मिलाईआ। जन्म जन्म दी मैल धो, निर्मल नीर नीर कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। एका नाम हरि का रंग, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण खेल करे सूरा सरबंग, सरगुण आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम मुकणा पन्ध, थिर मात रहिण ना पाइंदा। सतिजुग चढ़ना साचा चन्द, सति सतिवादी आप चढ़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी गाउणा एका छन्द, सोहँ ढोला आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अबिनाशी करता करता पुरख जगत विचोला आप अख्वाइंदा।