१७ चेत २०१९ बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह गगोबूआ ज़िला अमृतसर
सतिगुर पूरा श्री भगवान, आदि जुगादि अख्वाइंदा। सतिगुर पूरा सच मकान, सचखण्ड दुआर आप सुहाइंदा। सतिगुर पूरा राज राजान, शाहो भूप वेस वटाइंदा। सतिगुर पूरा नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। सतिगुर पूरा वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्क प्रगटाइंदा। सतिगुर पूरा वसे सच अस्थान, सच भूमका आप बणाइंदा। सतिगुर पूरा वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। सतिगुर पूरा नूर महान, जोती जाता डगमगाइंदा। सतिगुर पूरा गुण निधान, गुण अवगुण ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा नाउँ रखाइंदा। सतिगुर पूरा पारब्रह्म, वड्डा वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा ना मरे ना पए जम्म, जन्म मरन विच ना आईआ। सतिगुर पूरा बेड़ा आपे बन्न्ह, आदि जुगादि चलाईआ। सतिजुग पूरा करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। सतिगुर पूरा वसणहारा बिन छप्पर छन्न, चार दीवार ना कोए वड्याईआ। सतिगुर पूरा लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणी धार वखाईआ। सतिगुर पूरा एका एक श्री भगवान, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी खेल कराईआ। सतिगुर पूरा सो पुरख, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। सतिगुर पूरा ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता दु:ख ना कोई जणाईआ। सतिगुर पूरा आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणी परख, परखणहारा बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा निरगुण निरवैर निराकार आपणा कराए दरस, दरसी आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा इक्क वड्याईआ। सतिगुर पूरा श्री भगवान, एका एक खेल कराइंदा। सतिगुर पूरा सच निशान, सचखण्ड
दुआरे आप झुलाइंदा। सतिगुर पूरा हुक्मरान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। सतिगुर पूरा दर दरबान, दर आपणे सीस झुकाइंदा। सतिगुर पूरा दाता दानी देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। सतिगुर पूरा करे परवान, आपणी इच्छया पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा भेव छुपाइंदा। सतिगुर पूरा एकँकार, अकल कल अख्वाईआ। सतिगुर पूरा अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणा नाउँ रखाईआ। सतिगुर पूरा शाह सिक्दार, तख्त निवासी वड वड्याईआ। सतिगुर पूरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ लए प्रगटाईआ। सतिगुर पूरा साचा नाउँ, आदि आदि प्रगटाइंदा। सतिगुर पूरा अगम्म अथाहो, बेपरवाह भेव ना आइंदा। सतिगुर पूरा आपे पिता आपे माउँ, बालक आपणी गोद बहाइंदा। सतिगुर पूरा देवणहारा ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सतिगुर पूरा वसणहारा साची दरगाह करे सच न्याउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। सतिगुर पूरा श्री भगवन्त, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा आदि अन्त, मध आपणी धार चलाईआ। सतिगुर पूरा महिमा अगणत, लेखा लिख ना कोए समझाईआ। सतिगुर पूरा खेले खेल नार कन्त, कन्त सुहाग आप हो जाईआ। सतिगुर पूरा आपणा नाउँ आपे मंत, मन्त्र आपणा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सतिगुर वड्डा दीन दयाला, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। सतिगुर वड्डा वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, सच सिँघासण आसण लाइंदा। सतिगुर वड्डा दीआ बाती करे उजाला, नूर नूर नूर धराइंदा। सतिगुर वड्डा आपे जाणे आपणा राह सुखाला, साचा मार्ग आपे लाइंदा। सतिगुर वड्डा करे कराए सदा प्रितपाला, प्रितपालक आपणा नाउँ धराइंदा। सतिगुर वड्डा आदि जुगादि होए रखवाला, बण सेवक सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धराइंदा। सतिगुर सच्चा आपणा नाउँ रख, पुरख अकाल ख़ुशी मनाईआ। निरगुण दुआरे निरगुण हो प्रतख, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। आपणे मन्दिर आपे वस, आपे बंक सुहाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे राह चलाईआ। आपे पन्ध मुकाए नस्स नस्स, बण पाँधी फेरा पाईआ। आपणा गाए आपे जस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। सतिगुर पूरा साची इच्छया, सचखण्ड निवासी आपणी आप प्रगटाइंदा। आपे पाए निरगुण भिच्छा, भिखक आपणी झोली आप भराइंदा। आपणी सिख्या आपे सिखा, सिख सिख आपणी ख़ुशी मनाइंदा। आपणा लेख आपे लिखा, लिख्या लेख ना कोई मिटाइंदा। आपणा वन्डया आपे हिस्सा, सचखण्ड साची वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी खेल कराइंदा। सतिगुर करे साचा खेल, खेलणहार इक्क
अख्वाइंदा। निरगुण निरगुण कर कर मेल, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। धार रखाए गुर गुर चेल, चेला गुर रूप वटाइंदा। वसणहारा धाम नवेल, दर घर साचा आप सुहाइंदा। अचरज करे पारब्रह्म प्रभ खेल, आपणा रूप धराइंदा। कर प्रकाश बिन बाती तेल, निरगुण नूर डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी दया कमाइंदा। आपणी दया आप कमा, आपे वेख वखाइंदा। सतिगुर पूरा बेपरवाह, आपणा बेड़ा आप चलाइंदा। साची नईया दए टिका, सचखण्ड दुआरे आप सुहाइंदा। साचा सईआ लए मिला, आप आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुर आपणी सिख्या आपे पाइंदा। आपणी सिख्या आपे पा, सचखण्ड साची ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर पूरा करे खेल सहिज सुभा, भेव कोए ना राईआ। आपणा नाता लए जुड़ा, पुरख बिधाता अंग लगाईआ। नारी कन्त सेज हंढा, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। जननी जन बण बेपरवाह, सुत दुलारा एका जाईआ। दाई दाया सेव रिहा कमा, साची सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड दुआरे जोत जगा, थिर घर घाड़त लए घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी वंड आप वंडाईआ। सतिगुर वंडे साची वंड, वंडणहारा आप अख्वाइंदा। थिर घर रखाए आपणा अनन्द, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाइंदा। लेखा जाणे सुत दुलारे चन्द, पूत सपूते आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा खेल कराइंदा। सतिगुर खेल शब्दी गुर, पूत सपूता जाया। निरगुण नाल निरगुण जुड़, आपणा बन्धन पाया। आपे आसा आपे तृष्ना आपे मन्दिर आपे बौहड़, आपणा मेला आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर साची सेव लगाया। साची सेवा गुर गुर धार, शब्दी वंड वंडाइंदा। तख्त निवासी एका वार, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रैगुण आपणा बन्धन पाइंदा। पंज तत्त देवे इक्क अधार, लख चुरासी घाड़न घड़ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी दया कमाइंदा। सतिगुर पूरा पुरख अकाल, एका एक अख्वाईआ। शब्दी सुत साचा लाल, आपणी गोद सुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव प्रगटाए हो दयाल, दयाल आपणी दया कमाईआ। त्रैगुण माया संग रखाए नाल नाल, पंचम एका जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर शब्द दए समझाईआ। शब्द गुर दिती वड्याई, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आप उपजाई, धी जवाई खेल कराइंदा। एका मंगल एका ढोला एका सोहला रिहा गाई, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। एका घर रिहा वसाई, एका जोड़ जुड़ाइंदा। एका करता एका भुगता एका कार रिहा कमाई, करनी किरत इक्क समझाइंदा। एका राग एका नाद एका शब्द धुंन रिहा सुणाई, नाउँ निरँकारा
इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा गुर गुर सेवा इक्क लगाइंदा। गुर गुर सेवा कर परवान, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा । लख चुरासी कर प्रधान, खाणी बाणी वंड वंडाइंदा। धुरदरगाही धुर फ़रमाण, गुर गुर राग अल्हाइंदा। गुर गुर देवे आपणा माण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जुग चौकड़ी जग निशान, अक्खर वक्खर आप धराइंदा। आत्म परमात्म दे ज्ञान, सच निशाना इक्क वखाइंदा। तख्त निवासी श्री भगवान, साचे तख्त बैठा सोभा पाइंदा। एका हुक्म धुर फ़रमाण, गुर शब्दी शब्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर सेवा मात कराइंदा। गुर गुर सेवा चार जुग, जुग चौकड़ी राह चलाईआ। अन्तिम औध जाए पुग, थिर कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी बूटा जाए सुक्क, पत्त डाल्ही ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर लेखा वेख वखाईआ। गुर गुर लेखा विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर मंग मंगाइंदा। अक्खर अक्खर कर आधार, वक्खर वक्खर खेल कराइंदा। अल्फ़ ये एका धार, नुकता नून ना कोए बणाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, तिन्न पंज जोड़ जुड़ाइंदा। पैंती अंक कर त्यार, अंक अंक नाल प्रगटाइंदा। गुर गुर नाद शब्द धुन्कार, गुर गुर आपणा राग अल्हाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते निरँकार, सतिगुर आपणा हुक्म सुणाइंदा । नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर पंज तत्त चोला देणा विच संसार, शब्दी गुर गुर समझाइंदा। सच भण्डारा बण वरतार, मेरा नाउँ इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा बूझ बुझाइंदा। सतिगुर पूरा बुझाए बूझ, भेव अभेद खुल्हाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतार जाण झूझ, हरि चरन दुआरे आपणा आप भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। धुर फ़रमाणा गुर गुर धार, सतिगुर साचा आप जणाइंदा। कलयुग सतिजुग त्रेता द्वापर आवे जावे वारो वार, जुग जुग वेस वटाइंदा। वेखे विगसे वेखणहार, सचखण्ड निवासी नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर सेवा आपे लाइंदा। गुर गुर सेवा जाए लग्ग, शब्दी आपणी सेव कमाईआ। तेरा हुक्म साहिब सरबग, सिर आपणे लए टिकाईआ। जिउँ भावे तिउँ, लैणा रख, मैं चलां तुध रज़ाईआ। जुगा जुगन्तर मार्ग दस्स, जीवां जंतां करां पढ़ाईआ। साचे भगतां अन्तर वस, तेरा भेव खुल्हाईआ। साचे सन्तां मेला हस्स हस्स, आत्म परमात्म कर कुड़माईआ। गुरमुखां मार्ग एका दस्स, साचा मन्दिर दयां वखाईआ। गुरसिखां पूरी करां आस, गुर गुर आपणा भेव चुकाईआ। जुग जुग वेखां खेल तमाश, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। अन्तिम कर कर विनास, अबिनाशी तेरे विच मिलाईआ। दोए जोड़ करां अरदास, अन्त अरदासा दयां सुधाईआ। तूं साहिब वसें मेरे पास, तेरा विछोड़ा झल्लया
ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, गुर शब्दी मंग मंगाईआ। गुर शब्द मंगे इक्को मंग, सतिगुर अग्गे झोली डाहइंदा। तेरा मेरा मेला डोर पतंग, दो जहानां खेल कराइंदा। मैं सुणावां तेरा छन्द, ढोला सोहला तेरा नाउँ वड्याइंदा। जुग चौकड़ी मुक्के पन्ध, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला सतिगुर गुर आपणे विच मिलाइंदा। सतिगुर पूरा हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। गुर शब्द रखणा इक्क ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाईआ। जुग चौकड़ी रहे ना विच जहान, लोकमात निशान मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर निरगुण सरगुण सारे गाण, गा गा ख़ुशी मनाईआ। एथे ओथे दो जहान मन्नण आण, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। अन्तिम कलयुग सारे कट्ठे हो के मंगण दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। चार जुग दा विगड़े अन्त विधान, साची हकूमत हाकम ना कोए कमाईआ। राज राजान शाह सुल्तान होण बेईमान, सच सुच्च ना कोए रखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान, जीवण जुगत हथ्थ किसे ना आईआ। उच्ची कूक कूक कुरलाए अञ्जील कुरान, कलमा नबी ना कोए पढ़ाईआ। सतिनाम ना करे कोई परवान, नाम सति ना कोई समाईआ। पंच विकारा मगर शैतान, घर घर डौरू डंका रिहा वजाईआ। गुर पीर अवतार दूर दुराडे वेखण मार ध्यान, लोकमात ना कोए सहाईआ। सारे कहिण प्रगट हो श्री भगवान, इक्को तेरी ओट तकाईआ। तुध बिन तेरा झुलाए ना कोए सच निशान, लोकमात सचखण्ड दुआरा ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी रिहा समझाईआ। गुर शब्दी सुणना ला कर कन्न, हरि करता आप जणाइंदा। आदि बेड़ा दिता बन्न्ह, मध गुर अवतार सेव कमाइंदा। अन्तिम ठीकर देवे भन्न, घड़न भन्नणहार आप हो जाइंदा। करे खेल श्री भगवान, निरगुण एका रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आप खेल दस्से भगवन्त, गुर शब्दी सच जणाया। कलयुग वेला आए अन्त, निरगुण नूर करे रुशनाया। लख चुरासी वेखे जीव जंत, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाया। भेव खुल्हाए मुल्ला शेख़ पांधे पंडत, जगत विद्या मात भुलाया। लहिणा देणा चुकाए जेरज अंडत, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे हुक्म रखाया। कूड़ कुड़यारा करे खण्डत, नाम खण्डा इक्क चमकाया। किसे दुआरे ना जाए मंगत, सर्बकला भरपूर आप हो आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त लेखा दए वखाया। अन्तिम लेखा लोकमात, हरि सतिगुर आप जणाईआ। शब्द गुर तेरी पुछे वात, पुरख अकाल होए सहाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जगत अन्धेरा देवे काट, अज्ञान, अन्ध दए मुकाईआ। कलयुग पूरी करे वाट, सतिजुग साचा राह चलाईआ। गुर गुर शब्दी तेरी गाथ,
सतिगुर पूरा आप पढ़ाईआ। आत्म परमात्म देवे साथ, ब्रह्म पारब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला लए मिलाईआ। तेरा मेला हरि मिलाउणा, सतिगुर सच्चा सच जणाइंदा। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। निहकलंक नाउँ रखाउणा, साचा डंका नाम वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उठाउणा, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। लख चुरासी पड़दा लौहणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप समझाइंदा। कलयुग अन्तिम सतिगुर धार, सो पुरख निरँजण आपणी आप चलाईआ । हरि पुरख निरँजण हो त्यार, एकँकारा नाल मिलाईआ। आदि निरँजण कर पसार, जोती जाता घर घर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता इक्क वखाए ठांडा दरबार, लोकमात वज्जे वधाईआ। सतिजुग झुलाए सच निशान, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी इक्क निशान उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म खेल आदि जुगादि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए जणाईआ। आपणा भेव सतिगुर खोल्हे, आपणा पड़दा आप उठाईआ। सचखण्ड निवासी साचा नाउँ इक्को बोले, बिन रसना जिह्वा गाईआ। दो जहान श्री भगवान ब्रह्मण्ड खण्ड आपे तोले, तोलणहारा इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा वेस वटाईआ। सतिगुर आपणा वेस वटाउणा, हरि सतिगुर आप वटाइंदा। कल कल्की आप अख्वाउणा, गोबिन्द मेला मेल मिलाइंदा। साचा मन्दिर आप सुहाउणा, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। गुर शब्दी खण्डा इक्क चमकाउणा, ब्रह्मण्डां आप वखाइंदा। तिक्खीआं दोवें धार कराउणा, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाउणा, निउँ निउँ सजदा सर्ब कराइंदा। गुर पीर अवतार पैग़म्बर नेत्र नैण ना किसे उठाउणा, चरन ध्यान सर्ब लगाइंदा। पिछला कीता आप उलटाउणा, अगला मार्ग आपे लाइंदा। सतिजुग साचा राह चलाउणा, कलयुग कूड़ा खाते पाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यारा आप अख्वाउणा, पुरख अकाल रूप वटाइंदा। दो जहानां नाम इक्क जपाउणा, इष्ट देव इक्क वखाइंदा। साचा मन्दिर इक्क बनाउणा, नौ खण्ड पृथ्मी आप वड्याइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका घर बहाउणा, जात पात ना कोए रखाइंदा। वरन बरन डेरा ढाउणा, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका माण दवाइंदा। साचा छन्द इक्क सुनाउणा, ख़ुशी बन्द बन्द कराउणा, बन्दीखाना तोड़ तोड़ाइंदा। गुरमुख साचा चन्द चढ़ाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर आपणी दया आप कराइंदा। सतिगुर साचा सर्बकला भरपूर, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। भगत भगवन्त उपजाए आपणा नूर, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। साचे सन्त आपणा भेव दस्से ज़रूर, दूई द्वैती पड़दा दए उठाईआ। गुरमुखां वसे नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गुरसिखां जन्म जन्म दे बख्शे
सर्ब कसूर, जिस जन आपणा दरस कराईआ। लख चुरासी त्रैगुण माया तपे इक्क तन्दूर, अग्नी तत्ती आपे लाईआ। लेखा वाचे आप हज़ूर, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा हो प्रतख, आपणा हुक्म आप वरताईआ। सतिगुर पूरा हो प्रतख, आपणा खेल कराइंदा। सन्त सुहेले लए रख, भगत दुआरे आप बहाइंदा। शब्द अगम्मी अन्तर आत्म पाए नथ्थ, डोरी तन्द आप खिचाइंदा। करे वासा मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, लहिणा हथ्थो हथ्थ मुकाइंदा। बोध अगाधा नाउँ दस्स, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। नूर नुराना कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। गुरमुख सज्जण पूरी आस, आसावन्त आप कराइंदा। सतिगुर पूरा वसे पास, जगत विछोड़ा मात कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा भेव चुकाइंदा। सतिगुर भेव देवे चुक्क, लोकमात रहिण ना पाईआ। सिँघ रूप पए बुक्क, शेर आपणी भबक लगाईआ। परख अकाल दीन दयाल सूरबीर पए उठ, बल आपणा आप धराईआ। जन भगतां उपर पए तुट्ठ, दीन दयाल होए सहाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, सति सरूर इक्क वखाईआ। आवण जावण जाए मुक्क, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। लोकमात चों बूटा पुट्ट, सचखण्ड दुआर लगाईआ। कबीर जुलाहा अग्गे रिहा पुच्छ, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। सानूं आपणा नाउँ दस्सदा रिहों कुछ, तेरा भेत कोए ना आईआ। दर्शन देंदा रिहों लुक लुक, लोक लज्जया रखी इक्क शरमाईआ। कलयुग अन्तिम आपणा खेल करे अतुट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर पूरा सिफ्त सलाहीआ। सतिगुर पूरा सिफ्त सलाह, सिफ्त विच कदे ना आइंदा। ना कोई र्गिफत कर सके ख़ुदा, बन्धन मात कोए ना पाइंदा। जन भगतां मार्ग दए वखा, साचा राह आप चलाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस वटा, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। चार वरन अठारां बरन दए पढ़ा, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर गुर गुर रंग रंगाइंदा। सतिगुर रूप एका सो, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। गुर गुर रूप हँ ब्रह्म बीज बो, लख चुरासी फुलवाड़ी मात लगाईआ। दोहां विचोला आपे हो, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। अन्तिम कलयुग धुरदरगाही ढोआ देवे ढो, बण सेवक सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा नाउँ आप समझाईआ। सतिगुर नाउँ सदा सति, सति सति विच समाइंदा। सतिगुर नाउँ इक्क मति, दूजी वंड ना कोए वंडाइंदा। सतिगुर नाउँ सदा समरथ, महिमा अकथ कथ जणाइंदा। सतिगुर नाउँ चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। सतिगुर नाउँ हर घट जाए वस, घट घट आपणा आसण लाइंदा। सतिगुर नाउँ मनमुखां कोलों जाए नस्स, दिस किसे ना आइंदा । सतिगुर नाउँ प्रेम प्यार अंदर जाए फस, फसया बाहर ना कोए कढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर साचा नाउँ इक्क प्रगटाइंदा। अन्तिम नाउँ सतिगुर मीत, एका एक जणाईआ। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, काया बंक दुआर इक्क वखाईआ। सतिगुर बैठा विच अतीत, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सतिजुग चलाए साची रीत, सति पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी जीव जंत चार खाणी चार बाणी विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द सोहँ गाए गीत, गीत सुहागी इक्क सुणाईआ। आत्म परमात्म होए प्रीत, प्रीतीवान सच प्रीत लगाईआ। गुरमुखां काया ठांडी सीत, ठांडे दरबार लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा साचा राह चलाईआ। सतिगुर पूरा ठाकर स्वामी, ठोकर नाम लगाइंदा। आदि अन्त सदा निहकामी, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। जुगा जुगन्तर अन्तरजामी, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। बोध अगाध निष्अक्खर आपे पढ़े बाणी, साची बाणी आप सुणाइंदा। आपे होए अकथ कहाणी, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। करे खेल आप सुल्तानी, शहिनशाह आपणे हुक्म वरताइंदा। सतिगुर पूरा करे मेहरवानी, जात पात पन्ध मुकाइंदा। सतिजुग देवे सच निशानी, साचा मार्ग एका लाइंदा। चार वरनां बणे आप बानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्त जीव रहे ना कोए अभिमानी, हंगता गढ़्ह सर्ब तुड़ाइंदा। दीन मज़्हब शरअ ना रहे शैतानी, लाशरीक खेल कराइंदा। तीर निशाना मारे इक्को कानी, तुफंग मृदंग इक्क वजाइंदा। सृष्ट सबाई दिसे फानी, लासानी आपणे जेहा होर ना कोए बणाइंदा। सतिगुर पूरा सतिजुग साचे देवे इक्क निशानी, गुरमुख साचे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाइंदा।
१८ चेत २०१९ बिक्रमी इन्दर सिँघ दे गृह झुबाल ज़िला अमृतसर
किरपा करे पुरख समरथ, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। धुरदरगाही साची वथ, सति सतिवादी आप वरताइंदा। जुग जुग खेल अलखना अलख, अलख अगोचर आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। सति सतिवादी मार्ग देवे दस्स, साचा राह आप चलाइंदा। चार वरनां मेल मिलाए हस्स हस्स, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाइंदा। जन भगतां पूरी करे आस, आत्म परमात्म रंग रंगाइंदा। गृह मन्दिर काया अंदर कर जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। समरथ पुरख इक्क दातार, दाता दानी हरि अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतार, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जीव
जंत जंत समझाईआ। लेखा लिख अगम्म अपार, साची सिख्या सिख समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग लहिणा देणा कर्ज़ उतार, कलयुग वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड निवासी हो त्यार, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, हरि पुरख निरँजण आपणा पड़दा आपे लाहीआ। एकँकारा कर पसार, निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि निरँजण जोत अधार, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता खेल करे अपार, अजूनी रहित रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ होया ख़बरदार, आपणा हुक्म आप वरताईआ। लख चुरासी करे बेदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। जुगा जुगन्तर पावे सार, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैगुण अतीता आपणा भेख वटाईआ। नाउँ रख निहकलंक नरायण नर अवतार, निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। मात पित ना कोए संसार, जननी जन ना कोए अख्वाईआ। शब्द अगम्मी साची धार, धुर दरबारी आप प्रगटाईआ। महल अटल अटल्ल मुनार, साढे तिन्न हथ्थ बंक दए वड्याईआ। गोबिन्द लेखा अपर अपार, अपरम्पर आपे पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि जुगादि जुगा जगंतर आपणा मार्ग आपे लाईआ। जुगा जुगन्तर सच्चा राह, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, निरगुण सरगुण सेव कमाइंदा। एकँकारा आपणा भेव दए खुल्हा, भेव अभेदा आप जणाइंदा। आदि निरँजण अन्ध अन्धेरा दए गवा, साचा नूर इक्क चमकाइंदा। अबिनाशी करता साचा नाउँ दए समझा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। श्री भगवान सच निशाना दए झला, दो जहानां इक्क वखाइंदा। पारब्रह्म खेल करे बेपरवाह, बेअन्त आपणी कल आप वरताइंदा। सचखण्ड दुआरे सोभा पा, साचे तख्त आसण लाइंदा। शाहो भूप बण हुक्मी दए सुणा, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार आप कराइंदा। साची कार हरि निरँकार, आदि जुगादि आप कराईआ। शब्द गुर गुरू कर त्यार, गुर गुर आपणा नाउँ वटाईआ। सच संदेसा एका वार, सचखण्ड निवासी आप सुणाईआ। पुरख अबिनाशी वसणहारा ठांडे दरबार, महल अटल बैठा आसण लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए अधार, त्रैगुण आपणा बन्धन पाईआ। पंज तत्त काया वेख अखाड़, घर घर आपणा भेव चुकाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, नाड़ी नाड़ करे रुशनाईआ। घर विच घर कर त्यार, बैठा बंक सुहाईआ। निरगुण सरगुण दए अधार, आपणी बूझ बुझाईआ। अनहद शब्द नाद सच्ची धुन्कार, बिन तन्दी तन्द वजाईआ। अमृत आत्म ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, बिन तेल बाती दीपक करे रुशनाईआ। आत्म सेजा हो उज्यार, ब्रह्म पारब्रह्म उठाईआ। आत्म परमात्म खेल अपार, घर साचे
वज्जे वधाईआ। साची सख़ीआं मंगलचार, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, करता पुरख आप कराईआ। निरगुण सरगुण लेखा विच संसार, हरि जू आपणा आप उपाईआ। नाउँ रख गुर अवतार, लख चुरासी जीव जंत सेव कमाईआ। धुर फ़रमाणा बोल जैकार, हरि का नाउँ करे पढ़ाईआ। सृष्ट सबाई इक्क अधार, एका इष्ट वखाईआ। एका साहिब सच्चा सुल्तान, साचे तख्त बैठा आसण लाईआ। एका होए हुक्मरान, आदि जुगादि आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर पारब्रह्म तेरी मन्नण आण, हुक्मे चलण सर्ब रज़ाईआ। शब्दी गुरू गुर बलवान, ना मरे ना जाईआ। निरगुण सरगुण देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ। सुरती शब्दी खेल गोपी काहन, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ पुरख आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। समरथ पुरख एकँकार, अकल कला अख्वाइंदा। वसणहारा सचखण्ड दुआर, थिर घर आपणा रूप वटाइंदा। शब्द अगम्मी कर त्यार, पूत सपूता सेवा लाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड गगन पाताल, लोआं पुरीआं कर पसार, रवि ससि सूरज चन्द मंडल मंडल आपणा नूर धराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे अधार, करे खेल अगम्म अपार, साची सेवा एका वार, निरगुण आप समझाइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़ बण ठठयार, आपे वेखे वेखणहार, महल अटल आपणा आप छुहाइंदा। धुर फ़रमाणा धुर दी धार, शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। आपणा नाउँ आपे रख, नर निरँकार ख़ुशी मनाईआ। सरगुण रूप हो प्रतख, आपणा पड़दा दए उठाईआ। लख चुरासी नालों वसणहारा वक्ख, लख चुरासी अंदर आपणा आप दए छुपाईआ। सतिगुर मार्ग आपे दस्स, गुर गुर करे पढ़ाईआ। घट घट अंदर कर प्रकाश, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खेल तमाश, नौ दर वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ पुरख आपणी खेल कराईआ। समरथ पुरख करनेयोग, करता पुरख आप कराइंदा। निरगुण सरगुण करे संयोग, सच संयोग आप हंढाइंदा। नारी कन्त आत्म परमात्म भोगे भोग, भस्मड़ आपणा खेल वखाइंदा। आदि जुगादि ना होए वियोग, जिस आपणा रंग रंगाइंदा। ना कोई चिंता हरख़ सोग, दु:ख रूप ना कोए वटाइंदा। लहिणा देण चुकाए चौदां लोक, त्रैभवण धनी आपणा मेल मिलाइंदा। गुर का शब्द इक्क सलोक, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका हुक्म वरताइंदा। हरि का भाणा सके ना कोई रोक, गुर गुर सिख्या मात समझाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल इक्को ओट, दूसर अन्त ना कोए छुडाइंदा। जुगा जुगन्तर तन नगारे लाए चोट, शब्द डंका इक्क वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समरथ पुरख आपणी धार चलाइंदा। समरथ पुरख इक्क इकल्ला, आदि जुगादि
खेल कराइंदा। जुग जुग खेल करे अछल अछला, भेव कोए ना पाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन एका मल्ला, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। जोती शबती आपे रल्ला, निरगुण सरगुण वंड वंडाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल पंज तत्त फड़ाए आपणा पल्ला, नाम बन्धन एका पाइंदा। बिन तेल बाती साचा दीपक आपे बला, घर घर प्रकाश वखाइंदा। सच संदेस नर नरेश जुगा जुगन्तर एका घल्ला, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। साचा राह पुरख समरथ, जुग जुग आपणा आप चलाईआ। आपणी महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। लख चुरासी पाए नथ्थ, शब्द डोरी तन्द रखाईआ। बोध अगाधा निरगुण सरगुण सुणाए आपणा जस, जस वेद पुराण गा ना सके कोई राईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग चलाए मात रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। रथ रथवाही हरि निरँकार, जुग जुग सेव कमाइंदा। जन भगतां पावे आपे सार, लख चुरासी विच्चों वेख वखाइंदा। साचे सन्तां करे प्यार, सतिगुर आपणी दया कमाइंदा। बंक दुआरी खोल्ह किवाड़, आत्म बन्द ताकी आपे लाहइंदा। त्रैगुण माया देवे साड़, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। घर विच घर दए वखाल, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। गुरमुख वेखे आपणे लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाइंदा। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, सतिगुर पूरा सच सिँघासण सोभा पाइंदा। नूरी जल्वा जोत जलाल, अन्ध अन्धेर ना कोए रखाइंदा। नाता तोड़ काल महांकाल, आप आपणा मेल मिलाइंदा। गुरसिखां राह दए वखाल, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तोड़नहारा जगत जंजाल, जागरत जोत जोत जगाइंदा। सतिगुर पूरा दीन दयाला, दीनन आपणी दया कमाईआ। जन भगतां होए सदा रखवाला, समरथ पुरख सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जुग चली अवल्लड़ी चाला, रामा कृष्ना सेवा लाईआ। कलयुग अन्तिम होए निराला, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अगम्म, भेव कोए ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर जाणे आपणा कम्म, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। बिन मात पिता पए जम्म, जन्म मरन विच कदे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर बेड़ा बन्न्ह, कलयुग अन्तिम फेरा पाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। जन भगतां बेड़ा आपे बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। एका वस्त देवे नाम धन, चोर यार लुट्ट कोए ना जाइंदा। दिवस रैण लाए ना कोई संन, साचे मन्दिर आप रखाइंदा। गुरमुख वासना मारे मन, मन मनसा मेट मिटाइंदा। भाग लगाए पंज तत्त तन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी दया कमाइंदा। जुग जुग दयानिध किरपा कर, हरिजन
हरि हरि वेख वखाइंदा। लेखा जाणे घर घर, गृह गृह आपणा फेरा पाइंदा। भगत भगवन्त आपे फड़ फड़, साचा बन्धन आप बंधाइंदा। काया मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर उच्चे पौड़े आपे चढ़ चढ़, सच महल्ले डेरा लाइंदा। निष्अक्खर विद्या आपे पढ़ पढ़, लख चुरासी जीव जंत आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस श्री भगवान, निरगुण आपणा आप वटाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी अन्त मिटया निशान, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुर अवतार दे दे गए ज्ञान, जीव जंत जंत समझाईआ। हरि का शब्द गुर बलवान, आदि जुगादि आपणा बल रखाईआ। पंज तत्त मिटे निशान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जुग जुग खेल पुरख अबिनाशा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। नव नौ चार वेख तमाशा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। गुर अवतारां दे दिलासा, रैहबर आपणा राह वखाइंदा। चरन कँवल इक्क भरवासा, पुरख अकाल ओट जणाइंदा। प्रभ मिलण दी सारे रख के गए आसा, लोकमात वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव श्री भगवन्त, आदि जुगादि आप खुल्हाईआ । मेल मिलाए साचे सन्त, सति सतिवादी रंग चढ़ाईआ। बन्धन पाए नारी कन्त, आत्म सेजा आप सुहाईआ। एका नाउँ मणीआ मंत, मन वासना दए गंवाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, माया ममता दए मिटाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी सदा अखण्डत, अखण्ड अखण्ड आपणी धार चलाईआ। वसणहारा जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल वखाईआ। जुग जुग खेल करे करतारा, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढाइंदा । कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, निहकलंक आपणा नाउँ रखाइंदा। नाम खण्डा तेज कटारा, ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा। जोधा सूरा वड बलकारा, गुर गोबिन्द नाल मिलाइंदा। नानक निरगुण सतिनाम बोल गया जैकारा, जै जैकार चार वरन जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बन्न्हणहारा साची धारा, जात पात वरन गोत ना कोए रखाइंदा। इक्को नाम बोल जैकारा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। एका मन्दिर खोल्ह दुआरा, भगत भगवन्त आप बहाइंदा। एका दरस अगम्म अपारा, साचे सन्तां आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणी गोद सुहाइंदा। गुरमुख गोद गोदी चुक्क, जुग जुग ख़ुशी मनाईआ। हरि का बूटा गुरमुख कदे ना जाए सुक्क, दो जहान सदा लहराईआ। लोकमात लए पुट, सचखण्ड साचे दए लगाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत्त, भेव कोए ना पाईआ। कलयुग आई अन्तिम रुत्त, पुरख अबिनाशी वेखे चाँईं चाँईंआ। गुरमुख उठाए आपणे सुत, सतिगुर
गुर पूरा दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां देवे माण वड्याईआ। माण वड्याई भगत जन, हरि सतिगुर आप दवाइंदा। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाइंदा। आपणा राग सुणाए कन्न, चारे बाणी विच मिलाइंदा। सच वसेरा बिन छप्परी छन्न, गुर चरन दुआरा इक्क वखाइंदा। गुरमुख सच्चा जाए मन्न, जिस जन आपणा भेव खुल्हाइंदा। राए धर्म ना देवे डंन, लख चुरासी फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग साचे सन्तां आप तराइंदा। साचे सन्तां देवे तार, सति पुरख निरँजण हथ्थ वड्याईआ। इक्क वखाए सच्चा घर बार, घर आपणे लए मिलाईआ। अठ्ठे पहर जोत उज्यार, दिवस रैण ना वंड वंडाईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, एका वज्जदी रहे शनवाईआ। एका नज़री आए एकँकार, दूसर इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सन्तां आपणे दर बहाईआ। साचा दर दर दरवाज़ा, हरि दर्दी आप खुल्हाइंदा। आदि जुगादि होए ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। निरगुण सरगुण हो हो करे काजा, करता पुरख कार कमाइंदा। गृह मन्दिर अंदर वजाए आपणा वाजा, अनहद नादी राग सुणाइंदा। नित नवित कर कर हित जन भगतां फिरे पिच्छे भाजा, साची सेव कमाइंदा। सेवादार बणे वड राजन राजा, गुरमुखां साची सेव आप कमाइंदा। एथे ओथे दो जहानां गुरसिख तेरी रखे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस कीआ देस विच माझा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन आपे पाइंदा। बन्धन पाए नाम डोर, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। बन्नणहारा पंजे चोर, पंचम वासना दए मिटाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, आपणा नूर दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले चाँईं चाँईंआ। हरिजन मेला अन्त कल, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। लख चुरासी भुलाए कर कर वल छल, अछल अछल आपणा खेल कराइंदा। जन भगतां अंदर जोती शब्दी सुरती धार आपे रल, अकाल मूर्त नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे मेल मिलाइंदा। गुरसिख मेला सतिगुर संग, हरि सतिगुर दया कमाईआ। गुरसिख नूर सतिगुर रंग, हरि रंग आप चढ़ाईआ। गुरसिख नाद सतिगुर मृदंग, हरि अगम्मी अगम्म करे पढ़ाईआ। गुरसिख मन्दिर सतिगुर वेखे लँघ, घर घर विच फेरा पाईआ। गुरसिख प्रेम सतिगुर अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम गुरसिख आपणे संग मिलाईआ। गुरसिख संग सतिगुर साथ, सगला संग निभाइंदा। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब लेखा झोली पाइंदा। अन्त उतारे आपणे घाट, घाटा मानस जन्म कोए रहिण ना पाइंदा। लख चुरासी
मुक्के वाट, मात गर्भ ना फेर फिराइंदा। चरन कँवल बंधाए नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। भरम भुलेखा चुक्या जात पात, वरण गोत ना कोए रखाइंदा। पुरख अबिनाशी बणया सज्जण साक, मात पित भाई भैण नार कन्त आपणा रूप वखाइंदा। गुरसिख दूजे विके ना हाट, सतिगुर पूरा कीमत आपणे घर पाइंदा। कलयुग अन्त मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा । चार वरन जणाए एका पूजा पाठ, सरोवर सर इक्क वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा वखाए इक्को मट्ठ, काया अंदर साची धर्मसाल आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, लख चुरासी मार्ग इक्क वखाइंदा। लख चुरासी मार्ग इक्क, एकँकारा इक्क जणाईआ। धुर फ़रमाणा देवे साची सिख, सिख्या इक्को इक्क पढ़ाईआ। चार वरनां ऊँचां नीचां पाए नाम भिख, खाली कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल साहिब अनडिठ, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख विरले कर कर हित, आप आपणा मेल मिलाईआ। बण बण आपे मात पित, पूत आपणी गोद सुहाईआ। मानस जन्म गुरमुख लए जित, जिस मिल्या हरि रघराईआ। बिन नेत्र पए दिस, घर साचे फेरा पाईआ। सतिगुर पूरा कदे ना करे पिठ, मेहरवान आपणी करवट ना कदे बदलाईआ। गुरमुख रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द दुशाले लए लपेट, कलयुग ख़ाकी ख़ाक नेड़ लग्गण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ। गुरसिख रंगे हरि जू रंग, रंगणहारा इक्क अख्वाइंदा। आत्म सेजा वेख पलँघ, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। आत्म परमात्म इक्क अनन्द, निजानंद आप दरसाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म गाए छन्द, ढोला सोहला बण विचोला आप सुणाइंदा। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख वड्डा वड वड्याइंदा। गुरसिख वड्डा वड बलवान, सिँघ इन्दर नाउँ रखाईआ। नाम गुरज हथ्थ विच जहान, बुरज हँकारी देवे ढाहीआ। सूरज चन्न रवि ससि सीस झुकाण, विष्न ब्रह्मा शिव नैण उठाईआ। धन्न भाग जिस मिल्या लोकमात भगवान, श्री भगवान आपणी दया कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां होए सहाईआ।