पुस्तकालयभाग ११

१८ चेत २०१९ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह पिण्ड भोजीआं ज़िला अमृतसर

सचखण्ड निवासी साची कारा, हरि करता आप कराइंदा। तख्त निवासी बण सिक्दारा, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, दो जहानां आप जणाइंदा। जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, दो जहानां वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सारा, लोआं पुरीआं आपणा हुक्म वरताइंदा। निरगुण सरगुण कर पसारा, लख चुरासी डेरा लाइंदा। शब्दी शब्द गुर अवतारा, पुरख अकाल खेल कराइंदा। वंडण वंड वंडे अगम्म अपारा, भेव अभेद आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवान, आदि जुगादि आप कराईआ। सचखण्ड वसणहारा सच मकान, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। भूपत भूप राज राजान, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपराहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि जू एका एक कराइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, दोए दोए आपणा खेल वखाइंदा। लख चुरासी वेखे विगसे वेखणहारा, नेत्र लोचण नैण ना कोए रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, बण सेवक सेव कमाइंदा। त्रैगुण माया जगत अखाड़ा, पंचम तत्त नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। साचा भेव पुरख अबिनाश, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड दुआरे कर प्रकाश, थिर घर आपणा नूर वखाईआ। मंडल मण्डप पावे रास, ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप जणाईआ। धुर दी धार साहिब सुल्तान, साहिब आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचे तख्त बैठ सुल्तान, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाइंदा। निरगुण निरगुण कर परवान, निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा। निरगुण नाम शब्द धुन्कान, निरगुण नादी नाद सुणाइंदा। निरगुण थिर घर वसे मकान, पूत सपूता वेस वटाइंदा। निरगुण विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। निरगुण लख चुरासी हो प्रधान, तत्तव तत्त खेल कराइंदा। निरगुण वंडे वंड महान, आपणी वंड आप कराइंदा। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क बबाण, पुरख अबिनाशी आप वखाइंदा। नाउँ निरँकारा कर प्रधान, गृह गृह आपणा डंक वजाइंदा। परा पसन्ती मद्धम बैखरी देवे गान, चारे खाणी सोभा पाइंदा। चारे वेद कर प्रधान, चारे मुख मुख सालाहइंदा । चारों कुण्ट कुण्ट निशान, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण बण काहन, आत्म परमात्म आपणा बन्धन पाइंदा। पारब्रह्म लेखा जाणे ईश जीव जगत महान, जोती जाता पुरख बिधाता नूर नूराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख

एका हरि, आपणी कल आप वरताइंदा। आपणी कल अकल कल धार, भेव अभेद जणाईआ। निरगुण सरगुण कर पसारा, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। काया महल अटल मुनार, घर घर विच सोभा पाईआ। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ । बूंद स्वांती ठंडी ठार, अमृत रस चुआईआ। बोध अगाधी एका धुन्कार, धुंन आत्मक आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका बन्धन पाईआ। निरगुण बन्धन सरगुण तन्द, भेव कोए ना पाइंदा। पुरख अबिनाशी करे खेल सूरा सरबंग, दो जहानां वेस वटाइंदा। वेखणहारा खण्ड ब्रह्मण्ड, लोअ पुरी गगन पताल ब्रह्मांड आपणा नाद वजाइंदा। लेखा जाणे आदि जुगादि, मध आपणी खेल कराइंदा। सुत दुलारे देवे दाद, शब्दी शब्द गुर प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। आपणा मार्ग निरगुण धार, सरगुण करे मात कुड़माईआ। गुर शब्द कर त्यार, सतिगुर साची सेव समझाईआ। लहिणा देणा विच संसार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचा हरि, आपणा पड़दा आप उठाईआ। साचा पड़दा पुरख अगम्म, आपणा आप उठाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, नेत्र लोचण नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि करे आपणा कम्म, करता पुरख आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप समझाइंदा। धुर दी धार एकँकार, आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, शब्दी बन्धन एका पाईआ। त्रैगुण माया भर भण्डार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। लख चुरासी तन शृंगार, तत्तव तत्त मेल मिलाईआ। चारे खाणी कर उज्यार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, नाउँ निरँकारा दए समझाईआ। वेस करे अपर अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, जीव जंत करे पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी हुक्मी हुक्म करे खेल अपार, खेलणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर एका दए वड्याईआ। शब्द गुर कर प्रधान, लोकमात सेव लगाइंदा। चौदां लोक दे ज्ञान, त्रैभवण वेख वखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पाए आण, सूरज चन्न हुक्मे विच फिराइंदा। नाउँ निरँकारा धुर फ़रमाण, जीव जंत जंत जणाइंदा। आपणी वंड वंडे महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाउँ रखाइंदा। देवणहारा जीआ दान, जीवण जुगत आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। नाउँ निरँकारा आपे रख, सचखण्ड साची ख़ुशी मनाईआ। थिर घर दुआरे हो प्रतख, आपणा रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी टेक मथ्थ, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं साहिब सुल्तान समरथ, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरे दुआरे गया ढट्ठ, गुर

शब्दी मंग मंगाईआ। जिउँ भावे तिउँ लैणा रख, इक्क तेरी ओट रखाईआ। मैं आदि जुगादि गावां तेरा जस, तेरा नाउँ सिफ्त सालाहीआ। तूं मेरे अन्तर जाणा वस, मैं इक्को आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर देवे माण वड्याईआ। थिर घर वसे सुत दुलारा, शब्दी नाउँ धराइंदा। सचखण्ड वसे हरि निरँकारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, पुरख बिधाता आपणा हुक्म वरताइंदा। छोटा बाला शब्दी सुत चरन कँवल बंधाए नाता, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। दरस दिखाए इक्क इकांता, अनुभव आपणा रूप वखाइंदा। आपे पिता आपे माता, पूत सपूता आपणी गोद बहाइंदा। पुरख अबिनाशी देवणहारा दाता, साची वस्त आप वरताइंदा। साचे सुत छोटे बाले चार जुग गाउँणी गाथा, गुर अवतार रूप वटाइंदा। धुर दी बाणी धुर दा साका, धुर दरबारी आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी थिर घर शब्दी सुत समझाइंदा। शब्दी सुत सुण छोटे बाल, हरि साचा सच जणाईआ। सरगुण बणाए तेरी धर्मसाल, निरगुण आपणी वंड वंडाईआ। करे खेल दीन दयाल, आपणी दया आप कमाईआ। आपे चले अवल्लड़ी चाल, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर करे पढ़ाईआ। शब्दी गुर जाणा पढ़, निष्अक्खर हरि पढ़ाइंदा। लख चुरासी अंदर जाणा वड़ रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। सरगुण रूप लैणा वर, निरगुण बन्धन पाइंदा। जोत प्रकाश एका कर, नूर नुराना नूर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा आदि पुरख एकँकार, एका वार सुणाइंदा। एका वार हरि जू मीत, शब्दी शब्द शब्द पढ़ाईआ। दो जहानां चले रीत, साची रीत इक्क वखाईआ। पुरख अबिनाशी कहे मैं बैठा रहां अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। लख चुरासी तेरी करे प्रीत, प्रीतीवान प्रीत सिखाईआ। तूं गाउणा ढोला गीत, एका राम नाम पढ़ाईआ। तेरा मेला कर अनडीठ, गृह मन्दिर नज़र किसे ना आईआ। तूं वसणा हस्त कीट, राउ रंक एका रंग रंगाईआ। तूं रहिणा ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द गुर दए वड्याईआ। शब्द गुर वड्डा वड, हरि जू आपणा आप प्रगटाइंदा। आपणी कुक्खो आपे कढ्ढ, ब्रह्मण्ड खण्ड आप वसाइंदा। दो जहान लडाए लड, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। पार किनारा ना कोई जाणे हद्द, बेअन्त आपणा नाउँ रखाइंदा। पूत सपूता आपे सद, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। लोकमात बणाउणी साची यद, भगत भगवन्त आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत सेवा इक्क समझाइंदा। साचे सुत सेवा कर, हरि करता आप जणाईआ। सचखण्ड निवासी देवे वर, थिर घर तेरी झोली भराईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भय आपणा

इक्क वखाईआ। अजुूनी रहित ना जन्मे ना जाए मर, जन्म मरन ना कोए रखाईआ। साचे तख्त बहणा चढ़, तख्त एका सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी खेल कर, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। गुर अवतार आपणा खेल कर, जीव जंत जंत सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द दए वड्याईआ। गुर शब्द हो त्यार, हरि साचा सच जणाइंदा। लोकमात लै अवतार, गुर गुर तेरा वेस वटाइंदा। पीर पैग़म्बर तेरी धार, धार धार नाल मिलाइंदा। भगत भगवन्त तेरा खेल न्यार, भगवन आपणा वेस वटाइंदा। साचे सन्त कर त्यार, त्रैगुण अतीता आप बुझाइंदा। गुरमुखां खोल्ह मात किवाड़, साची हाटी आप जणाइंदा। गुरसिखां मार्ग दस्स सुखाल, साचा राह आप चलाइंदा। आदि जुगादी इक्क अवतार गुर सतिगुर बूझ बुझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, रूप अनूप वेस वटाइंदा। नाम निधाना बोल जैकार, खाणी बाणी राह चलाइंदा। वेद शास्त्र सिमरत कर त्यार, पुराण पुराणी पुराण मिलाइंदा। गीता ज्ञान इक्क अधार, अठ दस बन्धन आपे पाइंदा। अञ्जील कुरान बोल नाअरा, सच हदीस आप जणाइंदा। लाशरीक परवरदिगार, शरअ विच कदे ना आइंदा। सति नाम बोल जैकार, नाम संदेसा सर्ब समझाइंदा। एका डंका वज्जे संसार, आदि पुरख आप वजाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग रहिणा ख़बरदार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाइंदा। करोड़ तेतीसा पनहार, इन्द निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। मरगिंद खेल करे अपार, गुणी गहिन्द भेव कोए ना पाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। हुक्मी हुक्म करे वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। लख चुरासी पाउणी सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप लगाइंदा। साची सेवा जाणा लग्ग, हरि जू हरि हरि आख सुणाया। कराए खेल सूरा सरबग, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाया। निरगुण निरगुण होए अलग्ग, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाया। नाम नगारा जाए वज्ज, वजावणहारा रिहा समझाया। लोकमात हो प्रगट, गुर अवतार नाउँ धराया। साचा खोल्हणा एका हट्ट, बण वणजारा हट्ट चलाया। इक्क वखाउणा साचा तट, हरि चरन दुआरा सोभा पाया। एका नाम लैणा रट, नाउँ निरँकारा करे पढ़ाया। एका मेला कमलापति, पुरख अबिनाशी कन्त हंढाया। चार जुग गाउणा जस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण नाल मिलाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करना खेल हस्स हस्स, हँस मुख आप सुणाया। अन्तिम बोल इक्क अलख, अलख अलखणा लैणा मनाया। सिर चरनां हेठां रख, पुरख अबिनाशी लैणा ध्याया। करे खेल हरि समरथ, समरथ आपणा राह चलाया। जुग चौकड़ी देवे मथ्थ, मथणहारा भेव ना आया। लख चुरासी पाए नथ्थ, नाम डोरी हथ्थ उठाया। वसणहारा घट घट, लख चुरासी रिहा समाया। करे खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताया। साचा मार्ग हरि जू दस्स, सुत शब्दी सेवा लाया। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा राह आप चलाया। चले राह विच संसार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। हरि पुरख निरँजण करे साची कार, करता पुरख सेव कमाईआ। एकँकारा कर पसार, अकल कल धारी वेख वखाईआ। आदि निरँजण हो उज्यार दो जहान करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबार, सचखण्ड सिँघासण इक्क सुहाईआ। श्री भगवान सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे इक्क ज्ञान, आत्म अन्तर कर पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण हो प्रधान, गुर अवतार नाउँ धराईआ। धुरदरगाही गाए गान, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। शब्दी शब्द कर परवान, साचा ढोला इक्क सुणाईआ। बण विचोला श्री भगवान, पड़दा ओहला दए उठाईआ। जुग चौकड़ी वेखे आण, रूप अनूप आप वटाईआ। साचे भगत करे परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। साचे सन्तां वेखे आण, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। गुरमुख चरन कँवल रहे ध्यान, ध्यान ध्यान विच मिलाईआ। गुरसिख वेखे बाल अंञाण, फड़ बांहों गोद बहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल करे महान, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग अन्त मिटे निशान, सतिगुर साचा हरि समझाईआ । शब्दी सुत वेखणा मार ध्यान, अबिनाशी अचुत्त खेल कराईआ। रुत्त बसन्ती होए जहान, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। धुर संदेसा सज्जण सुहेला, पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। हरि का अन्त ना जाणे कोई वेला, बेअन्त बेअन्त सर्ब गुण गाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी वसणहारा धाम नवेला, दर घर साचे आसण लाइंदा। अन्त करे खेल गुरू गुर चेला, अवतार पीर पैग़म्बर जोती शब्दी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे आप वखाइंदा। शब्द दुलार वेख नेत, हरि नैण नैण जणाईआ। कोटन कोटि जुग झूजण आपणे खेत, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। बिन पुरख अकाल कोए ना करे साचा हेत, साचा संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पन्ध आप समझाईआ। शब्द सुत बण पाँधी, हरि साचा सच जणाइंदा। लख चुरासी ढोला तेरा गांदी, गीत गीत नाल मिलाइंदा। सुरत सवाणी होई आंधी, अन्ध अन्धेर ना कोए गवाइंदा। लख चुरासी भाउँदी थक्की मांदी, अन्तिम पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सेवा आप लगाइंदा। साची सेव करां भगवान, सुत शब्द करे अरज़ोईआ। तेरा झुलावां सच निशान, दो जहानां देवां ढोईआ। तेरा नाउँ करां प्रधान, ब्रह्मण्ड खण्ड त्रै लोईआ। लख चुरासी होणा प्रधान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाईआ। चारे बाणी बोल गाण, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दयां सुणाईआ। चारे कुण्ट वेखां मार ध्यान, दहि दिशा फोल फोलाईआ।

सरगुण अंदर करां आपणा आप मकाम, निरगुण हो हो डेरा लाईआ। धुर संदेसा देवां आण, गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाउँ धराईआ। साचा कलमा पढ़ावां आण, कायनात करां शुनवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, इक्को तेरी ओट रखाईआ। इक्को रखी तेरी ओट, सुत शब्द सीस झुकाइंदा । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप, घर घर आपणा फेरा पाइंदा। तेरी वंड निर्मल जोत, जोती जाता नूर धराइंदा। मेरा छन्द इक्क सरोत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे झोली डाहइंदा। देणा वर मेरे निरँकार, सुत शब्दी मंग मंगाईआ। सेवा करां बण सेवादार, साची चाकरी आप निभाईआ। अन्तिम चौकड़ वेखां विच संसार, लोकमात रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा जाणा तेई अवतार, तरफ़ बतरफ़ ना कोए बणाईआ। भगत अठारां दए अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा मार्ग साचा लाईआ। तेरा मार्ग गुर अवतार, लोकमात मात चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखां वारो वार, वेस अनेक वटाइंदा। रामा कृष्ना दए अधार, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। कलयुग खेल करां अपार, तेरा हुक्म इक्क सुणाइंदा। मुकामे हक़ हो त्यार, लाशरीक नाउँ धराइंदा। तेरा रूप परवरदिगार, पारब्रह्म आप वटाइंदा। साचा कलमा कर तिअर, नबी रसूलां आप पढ़ाइंदा। बिस्मिल रहे आप निरँकार, आपणा बल ना कोए धराइंदा। पंज तत्त काया कर शृंगार, ईसा मूसा सोभा पाइंदा। काला सूसा अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी गुर वंड वंडाइंदा। शब्दी गुर वड बलवाना, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कलयुग करां खेल महाना, भेव कोए ना पाईआ। धुर धुरगाही इक्क तराना, तेरा राग सुणाईआ। सच संदेसा दयां पैग़ामा, पीर पैग़म्बर कर पढ़ाईआ। बण के बहवां सच अमामा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, इक्क तेरी आस तकाईआ। तेरी आस रखी मीत, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। मैं खेल करावां मन्दिर मसीत, शिवदुआले मट्ठ बणत बणाइंदा। लख चुरासी परखां नीत, घट घट आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे सीस झुकाइंदा। तेरे अग्गे सीस जाए झुक, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना जुग चौकड़ी पैंडा जाए मुक्क, रहिण ना पाए विच जहाना। कवण वेला पए उठ, बणे मर्द मर्द मर्दाना। पूत सपूते उपर जाएं तुट्ठ, करें खेल दो जहानां। नाउँ रखाएं अबिनाशी अचुत्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरन सीस झुकाना। देणा वर मेरे गोबिन्द, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। कवण वेला मेटें चिन्द, सगली चिन्द गंवाईआ। प्रगट होएं गुणी गुहिन्द, गहर गम्भीर आपणा पड़दा दएं उठाईआ। आपणा नाउँ रखाएं सागर सिन्ध, सागर इक्क दएं

समझाईआ। लहिणा देणा चुकाएं विष्न ब्रह्मा शिव सुरपति इन्द, करोड़ तेतीसा रहिण ना पाईआ। भगत भगवान बणाएं आपणी बिन्द, सुत अनादी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर नज़र कोए ना आईआ। दे वर मेरे निरँकार, हउँ बालक मंग मंगाइंदा। सेवा करां जुग चौकड़ी वारो वार, कोटन कोटि काल बिताइंदा। अन्तिम चौकड़ खेल अपार, तेई अवतार सेव लगाइंदा। भगत अठारां दे अधार, ईसा मूसा मुहम्मद जोड़ जुड़ाइंदा। एका जोती दस अवतार, गुर गुर नाद वजाइंदा। भेव खुल्ल्हा ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म समझाइंदा। नाम सत्त पाई दाद, निरगुण नानक सरगुण आप पढ़ाइंदा। चार वरनां एका हाट, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए वखाइंदा । मिटे रैण अन्धेरी रात, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। पुरख अबिनाशी सज्जण साक, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। करे कराए पाकी पाक, पतित पुनीत आप कराइंदा। निर्धन सरधन पुछे वात, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साचा ढोला साची गाथ, गुर सूरा आप जणाइंदा। एथे ओथे देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। एका मंगां साची दात, मेरे साहिब सच्चे गुसाँईंआ। कवण वेला वेखें मार झात, मेरे साहिब बेपरवाहीआ। कवण वेला लख चुरासी दएं नज़ात, निज आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। पुरख अबिनाशी अग्गों प्या हस्स, सुत शब्दी आप जणाइंदा। गुर अवतारां मार्ग देवां दस्स, आपणी बूझ आप बुझाइंदा। वेद व्यासा जाए लिख, मूसा नैण नैण उठाइंदा। ईसा वंड के जाए हिस, मुहम्मद शरअ नाल बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव जाणी जाण, सो पुरख निरँजण रिहा जणाईआ। नानक निरगुण दस्स के जाए पद निरबाण, बेअन्त वड वड्याईआ। महांबली उतरे अन्तिम आण, मात पित ना कोए बणाईआ। सुत दुलारा एका ओट रखे अकाल, पुरख अबिनाशी इक्क मनाईआ। गोबिन्द सूरा नौजवान, नौ खण्ड डेरा आपे ढाहीआ। साचा चिल्ला तीर कमान, दो जहानां आप वखाईआ। एका मंगे साचा दान, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। कलयुग अन्त आए श्री भगवान, कल कल्की वेस वटाईआ। सम्बल वसे सच मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। नाता तोड़े ज़िमीं असमान, गगन मंडल भेव चुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव अन्त कुरलाण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर करन ध्यान, प्रभ चरन ध्यान लगाईआ। भगत सन्त मन्नण आण, दर बैठण सीस झुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जीव जंत होण शैतान, पंज चोर करे लड़ाईआ। वरन बरन करे बेईमान, बेऐब ख़ुदा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा समझाईआ। आपणा भेव दस्से भेत, अनुभव आपणी खेल कराइंदा। सुत दुलारे लैणा वेख, कलयुग अन्तिम चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। किसे ना करे कोई हेत, पिता पूत बन्धन ना कोए वखाइंदा। कूड़ी क्रिया खेडे खेड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर नाच नचाइंदा। गुर का दरस ना सके कोई पेख, जगत नेत्र जगत राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। आपणा भेव दस्से गोपाल, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई होए बेहाल, बहबल रोवे दए दुहाईआ। कोई ना करे किसे प्रितपाल, राज राजान ना होए कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाईआ। साचा लेखा साहिब सुल्तान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। कलयुग अन्तिम कूड़ कुड़यार होए बलवान, आपणा बल रखाइंदा। साचा मन्दिर दिसे ना कोए मकान, गुर दर हट्ट ना कोए चलाइंदा। नाम वणज ना कोए जहान, जीवण जुगत ना कोए समझाइंदा। गुर का शब्द ना कोए ध्यान, सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा। कूड़ कुड़यारा रसना जिह्वा पीण खाण, अमृत रस ना कोए चखाइंदा। धीआं भैणां सर्ब तकाण, नेत्र नैण ना कोए शरमाइंदा। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले सारे रोवण ज़ारो ज़ारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्दी एह समझाइंदा। गुर शब्दी रखणा याद, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। तेरी किसे कोल ना रहे दाद, सुंझी होए जगत लोकाईआ। साध सन्त करन अपराध, जूठीआं झूठीआं धूंणीआँ ताईआ। किसे गृह ना वज्जे साचा नाद, आत्म धुंन ना कोए सुणाईआ। रसना जिह्वा सारे रहे अराध, अन्तर आत्म ना कोए वसाईआ। मेट मिटाए ना कोए वाद विवाद, जगत वासना होए हल्काईआ। काम क्रोध कोई ना सके विच्चों काढ, आसा तृष्ना पल्लू ना कोए छुडाईआ। सतिगुर शब्द करे ना कोई लाड, नानक गोबिन्द जाण भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव दस्से खोल्ह, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। पुरख अबिनाशी तोलणहारा साचा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाइंदा। जुगा जुगन्तर लख चुरासी लए फोल, पड़दा ओहला आप चुकाइंदा। जन भगतां वसे सदा कोल विछड़ कदे ना जाइंदा। गुरमुख सज्जण लए विरोल, लख चुरासी आपणा नाम मधाणा पाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ वजाए ढोल, समुंद सागर डूँग्घी कंदर आपणा हुक्म सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम साची वस्त रहे ना किसे कोल, खाली भाण्डे सर्ब कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम लेखा आप समझाइंदा। अन्तिम लेखा लिखे लेख, लिखणहार करतारा। गुर शब्दी नेत्र नैण पेख, कलयुग धन्दूकारा। सच सुच्च मिटे रेख, जूठ झूठ होए पसारा। पिता पूत धीआं रिहा वेख, नार

कन्त करे विभचारा। कोई ना दिसे मुल्ला शेख़, मुसायक पीर दस्तगीर कोई ना होए ज़ाहरा। बिन सतिगुर पूरे कोई ना दस्से भेत, पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपारा। अगम्म अपारा अन्तिम अन्त, हरि जू आपणा खेल कराईआ। वेखणहारा साध सन्त, लख चुरासी फोल फोलाईआ । आपणी माया पा बेअन्त, बेअन्त दए भुलाईआ। घर घर बणाए गढ़्ह हउमे हंगत, माण अभिमान नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम हरि का नाउँ भुल्ले सर्ब लोकाईआ। सर्ब लोकाई जाणा भुल्ल, अभुल्ल आप भुलाइंदा। कोई ना तुले साचा तुल, कलयुग आपणा हिस्सा आप वंडाइंदा। भाग लग्गे गुरमुख कुल, जिस जन हरि जू आपणा भेव खुल्हाइंदा। एका देवे नाम अनमुल्ल, तेरा रंग चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम तेरा लहिणा देणा आप मुकाइंदा। लहिणा देणा शब्दी सुत, तेरा आप चुकाईआ। प्रगट हो अबिनाशी अचुत्त, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। सचखण्ड निवासी आपे पए उठ, मात पिता ना कोए बणाईआ। आप सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुत्तड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। खोल्हे भेव हरि निरँकारा, निरगुण आपणी दया कमाइंदा। कलयुग आए अन्तिम वारा, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। निरगुण नूर करे उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा। नाउँ रख निहकलंक नरायण नर अवतारा, लोकमात फेरा पाइंदा। सचखण्ड बणाए सच दरबारा, धुर दरबारी आसण लाइंदा। लहिणा देणा चुकाए तेई अवतारा, भगत अठारां नाल मिलाइंदा। लेखा जाणे दस गुरू गुर धारा, गुर शब्दी वंड वंडाइंदा। पुरख अबिनाशी अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणा हुक्म आप वरताइंदा। पूरब लहिणा कर्म विचारा, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। प्रगट हो विच संसारा, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। एका नाम बोल जैकारा, आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। इक्क कराए वणज वपारा, साचा हट्ट आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप चुकाइंदा। आपणा पड़दा चुक्के ओहला, भेद अभेद खुल्हाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चार कुण्ट लख चुरासी आपे मौला, घट घट आपणा नूर धराईआ। शब्द अनाद सुणाए ब्रह्माद आपे गाए आपणा ढोला, ढोला साचा आप सुणाईआ। सच दुआरा एकँकारा आदि जुगादि एका खोल्हा, गुर अवतारां रिहा दसाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत पायण रौला, अन्त कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अन्त आप जणाईआ। कलयुग आए अन्तिम अन्त, हरि जू हरि हरि खेल कराइंदा। प्रगट होए श्री भगवन्त, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। सतिजुग बणाए साची बणत, कलयुग कूड़ा मेट मिटाइंदा। चार वरन इक्को मंत, हरि आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। भगत भगवन्त वेखे सन्त, सन्त साजण मेल मिलाइंदा।

सुरती शब्दी मेला नारी कन्त, आत्म सेजा आप हंढाइंदा। गुरसिख काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। मानस जन्म ना होए भंगत, लख चुरासी फेरा फेर ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी जोती मेला आप मिलाइंदा। शब्दी जोती साचा मेला, हरि जू हरि हरि आप मिलाईआ । गोबिन्द मेला गुरू गुर चेला, गुर सतिगुर आप जणाईआ। निरगुण सरगुण सज्जण सुहेला, साचा संग निभाईआ। कलयुग आया अन्तिम वेला, भेव कोए ना पाईआ। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, दिस किसे ना आईआ। गुरमुख विरले चढ़े तेला, जिस साचा सगन मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक आपणा नाउँ डंक वजाईआ। साचा डंका वज्जे मात, सो पुरख निरँजण आप वजाइंदा। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, जगत अन्धेरा रहिण ना पाइंदा। सतिजुग साचे बन्न्हे नात, धरत मात गोद बहाइंदा। किरपा करे कमलापात, कँवल नैण आप खुल्हाइंदा। जन भगत बणाए साचे साक, भगत दुआरा आप सुहाइंदा। नाता तुट्टे जात पात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाइंदा। सर्ब जीआं वखाए इक्को घाट, तीर्थ तट सर सरोवर अवर ना कोए वड्याइंदा। आत्म परमात्म साचा पाठ, इष्ट देव इक्क बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। करे खेल पुरख अकाल, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। नाउँ रख दीन दयाल, दीनन होए सहाईआ। सेवा लाए कलयुग काल, लख चुरासी दए मिटाईआ। राए धर्म लेखा दए वखाल, चित्रगुप्त नाल मिलाईआ। लाड़ी मौत करे शृंगार, नेत्र नैणां कजला पाईआ। चारों कुण्ट वेखे वारो वार, बचया कोए रहिण ना पाईआ। लख चुरासी आई हार, जीव जंत देण दुहाईआ। उम्मत उम्मती गई हार, नबी रसूल दए ना कोए गवाहीआ। अल्ला राणी नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, खुलड़े केस रही वखाईआ। चौदां तबक करन पुकार, सच तबलीग़ ना कोए सुणाईआ। ख़ालक ख़लक वेखे वेखणहार, बेऐब परवरदिगार साचा माहीआ। सदी चौधवी आई हार, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। लहिणा देणा चुक्के चार यार, चौथे जुग वंड वंडाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी पंचम पंच करे परवान, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। पंजां देवे एका माण, पंच बणाए सच विधान, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। सति सतिवादी फड़ाए हथ्थ निशान, सत्तरंगा आप झुलाईआ। सत्त दीप मन्नण आण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। शाहो भूप बणे भगवान, सीस जगदीस ताज टिकाईआ। लख चुरासी वेखे काहन, मुकंद मनोहर लखमी नरायण रूप वटाईआ। सर्ब जीआं देवे इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। सोहँ अक्खर कर प्रधान, सतिजुग प्रधानगी हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, चार वरनां एका गुण समझाईआ। एका गुण चार

वरन, नर हरि नरायण आप जणाइंदा। खोलणहारा हरन फरन, नेत्र ज्ञान आप खुल्हाइंदा। नाता तोड़े मरन डरन, लख चुरासी फंद कटाइंदा। किरपा करे करनी करन, करता पुरख दया कमाइंदा। त्रैगुण अग्नी गुरमुख कदे ना सड़न, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। दरगाह साची साचे वड़न, हरि साचा मेल मिलाइंदा। सतिगुर चरन जो जन फड़न, पुरख अकाल गोद सुहाइंदा। सोहँ अक्खर जो जन पढ़न, जन्म मरन फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे देवे दान, दाता दानी आपणी वस्त आप वरताइंदा।