पुस्तकालयभाग ११

२० चेत २०१९ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह डल्ले वाल ज़िला जलन्धर

सो पुरख निरँजण साहिब सुल्तान, सति सतिवादी खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण वड मेहरवान, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। एकँकारा शाह सुल्तान, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता पुरख बिधाता डगमगाइंदा। अबिनाशी करता नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। श्री भगवान सति निशान, दरगाह साची आप झुलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। इक्क इकल्ला बण हुक्मरान, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, धुरदरगाही भेव ना आइंदा। आपणी इच्छया कर गुण निधान, साची इच्छया आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आपणा खेल पुरख समरथ, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड दुआरे आपे वस, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, बण पाँधी आप चलाईआ। निरगुण निरगुण पूरी करे आस, आसा पूर आप हो जाईआ। गृह मन्दिर इक्क प्रकाश, बिन बाती तेल कराईआ। करे खेल शाहो शाबाश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा भेव हरि निरँकार, इक्क इकल्ला आपणे हथ्थ रखाइंदा। वेस वटाए पुरख नार, नारी कन्त आप हो जाइंदा। पूत सपूता इक्क दुलार, शब्दी सुत आपे जाइंदा। दाई दाया अगम्म अपार, बण सेवक सेव कमाइंदा। देवे वस्त वस्त अपार, अनडिठ आप वरताइंदा। थिर घर खोल्ह आप किवाड़, घर घर विच सोभा पाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए दीवार, सूरज चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। इक्क इकल्ला खेल अपार, अकल कल धारी आप कराइंदा। साचे सुत दे प्यार, सीस जगदीस आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सच महल्ल दए बहाल, उच्च अटल्ल आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा।

निरगुण जोत वेस अवल्ला, शब्दी धार चलाईआ। शब्द गुर वसे सच महल्ला, सति पुरख निरँजण सतिगुर साचा आप बहाईआ। निरगुण नाल निरगुण रला, निरगुण वंड निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल सच संदेस नर नरेश एका घल्ला, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोआं आकाश प्रकाश बिन तेल बाती दीपक आपे बला, नूर नूर नूर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा खेल श्री भगवान, हरि जू आपणे हथ्थ रखाइंदा। शब्द सुत वड बलवान, जोधा सूरबीर आप प्रगटाइंदा। धुर फ़रमाणा वड परवान, एकँकारा एका वार सुणाइंदा। सति सतिवादी दे दे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, त्रै पंज मेला जोड़ जोड़ाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क ज्ञान, बिन अक्खर आप पढ़ाइंदा। नेत्र नैण इक्क ध्यान, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। बोध अगाध धुर फ़रमाण, पुरख अबिनाशी आप सुणाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वंड वंडाइंदा। चारे बाणी दो जहान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी साचा ढोला आपे गाइंदा। निरगुण सरगुण खेल महान, तत्तव तत्त आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणे रंग वखाइंदा। निरगुण सरगुण खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। लख चुरासी दे अधारा, घट घट आपणा वेस वटाईआ। मन्दिर अंदर हो उज्यारा, गृह गृह करे रुशनाईआ। धुन अनाद नादी धारा, ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाईआ। अमृत आत्म ठंडा ठारा, निझर झिरना आप रखाईआ। बजर कपाटी लाए ताला, माया पड़दा आपे पाईआ। आपे वसे डूँग्घी गारा, अन्ध अन्धेर ना कोए चुकाईआ। आपे करे खेल निराला, आत्म सेजा इक्क सुहाईआ। आपे होए गुर गोपाला, गोबिन्द आपणा रूप धराईआ। आपे वसे काया सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड वसणहारा साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण आपणी धार चलाईआ। निरगुण सरगुण गुर गुर वेस, गुर शब्दी खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी एकँकारा नर नरेश, वेस अतीत आप वटाइंदा। धुर फ़रमाणा धुर दा राणा सदा सद सुणाए संदेस, नाम ढोला साचा सोहला एका गाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी आपे वेख, कोटन कोटि आपणे नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण पाए बन्धन, नाम निधाना लाए चन्दन, नेत्र नैण ज्ञान ध्यान श्री भगवान आपणा भेव खुल्हाइंदा। साचा भेव सरगुण धार, गुर गुर बूझ बुझाईआ। गुर गुर अन्तर हो उज्यार, हरि जू आपणा रूप वखाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतार, सति संदेसा दए सुणाईआ। पुरख अकाल मीत मुरार, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। हरि का नाम सच जैकार, चारे खाणी चार वरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, गुर सतिगुर आपणा खेल वखाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सरगुण रूप सतिगुर जगत बुझाए लग्गी बसन्तर, बिन सतिगुर अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। सतिगुर पूरा सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, पड़दा ओहला ना कोए रखाइंदा। साचा नाम जपाए मन्त्र, हरि नामो मन्त्र आप दृढ़ाइंदा। मानस जन्म बणाए बणतर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लहिणा देणा तोड़ गगन गगनंतर, गृह मन्दिर अंदर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। जुग जुग खेल श्री भगवान, आपणा आप जणाईआ। भगत भगवन्त लए पछाण, सन्त सुहेले साचे सज्जण मेल मिलाईआ। गुरमुखां देवे नाम दान, नाम वस्त झोली पाईआ। गुरसिख गुर गुर आपे वेखे आण, दीनन आपणी दया कमाईआ। चरन कँवल कँवल चरन बख्शे इक्क ध्यान, नेत्र नैण अवर ना कोए रखाईआ। सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म नाम सति सति सति देवे इक्क ज्ञान, वाह वा गुरू वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, गुर गुर आपणा खेल कराईआ। गुर सतिगुर खेल अवल्ला, भेव कोए ना पाइंदा। बिन गुरमुख सच्चे कोई ना फड़े पल्ला, दूसर नज़र किसे ना आइंदा। गुरसिख जोती सतिगुर रल्ला, सतिगुर गुर शब्द आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त एका हरि, सतिगुर आपणा भेस वटाइंदा। सतिगुर भेख वटाए पंज तत्त, तत्तव तत्त ना कोए जणाईआ। अन्तर रखे ब्रह्म मति, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सृष्ट सबाई मार्ग देवे दस्स, चार वरन करे पढ़ाईआ। जन भगतां अन्तर जाए वस, आप आपणा पड़दा लाहीआ। गुरमुखां तीर निराला मारे कस, अणयाला इक्क चलाईआ। पंच विकारा जाए ढट्ठ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। करे प्रकाश बिन रवि ससि, नूर नूर नूर रुशनाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर पूरा शाहो शाबाश, डुब्बदे पाथर पार कराईआ। बिन सतिगुर पूरे अन्त कोई ना चले साथ, साक सज्जण सैण सगला संग ना कोए निभाईआ। हरि का नाउँ गुर का मन्त्र गुरसिख तेरा पूजा पाठ, साची सिख्या गुर समझाईआ। मिटे अन्धेरा झूठी रात, कलयुग रैण रहिण ना पाईआ। मेल मिलावा हरि कमलापात, कँवल नैण नैण आपणे अंग लगाईआ। एथे ओथे दो जहान पुच्छे वात, सतिगुर पूरा सदा सदा सहाईआ। सगल विसूरे जायण लाथ, जो जन सतिगुर साचे दरसन पाईआ। अन्तिम उतरे आपणे घाट, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम मुक्के वाट, लोकमात रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी करे खेल बहु बिध भांत, निरगुण सरगुण आपणा रंग रंगाईआ। नाता तोड़े जात पात, वरन गोत ना कोई दात, आत्म ब्रह्म श्री भगवान, जीव जंत साध

सन्त दए जणाईआ। एका राग सुणाए कन्न, पंच विकारा देवे डंन, भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, सांतक सति सति कराईआ। साचा देवे नाम धन्न, आप वसाए बिन छप्परी छन्न, सच महल अटल इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा सदा सदा सहाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल, दयानिध आपणी दया कमाइंदा। नाता तोड़ काल महांकाल, हरि जू सगला संग निभाइंदा। त्रैगुण माया कट जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। पंचम पंच ना होए बेहाल, पंचम नाद धुंन सुणाइंदा। पंचम वेखे गुरसिख लाल, गुर गुर आपणी गोद बहाइंदा। सतिगुर पूरा गुरसिख तेरी करे सदा प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला चले नाल नाल, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग गुर सतिगुर आपणा नाउँ रखाइंदा। सतिगुर नाउँ आपणा रख, गुर गुर दए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रतख, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप करे रुशनाईआ। इक्क जैकारा बोल अलख, अलख अलखना दए सुणाईआ। हरिजन हरि जू कर कर वक्ख, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। सति सतिवादी मार्ग दस्स, दस्म दुआरा मेल मिलाईआ। सुरती शब्दी मेला हस्स हस्स, हँस मुख मुख सलाहीआ। गुरमुख गुरसिख सतिगुर गुर इक्क दुआरे जायण वस, एका घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख गुर गुर इक्को रंग, सतिगुर पूरा आप चढ़ाईआ। इक्क सेज इक्क पलँघ, एका बैठा आसण लाईआ। एका नाम इक्क मृदंग, धुंन नाद इक्क सुणाईआ। एका सूरबीर सरबंग, शाह पातशाह इक्क अख्वाईआ। एका जुग जुग वंडे वंड, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणे हथ्थ रखाईआ। एका घट घट गृह गृह तन मन्दिर अंदर देवे सच अनन्द, निजानंद इक्क वखाईआ। एका वाहिगुरू वाह वाह गुर गुर गाए छन्द, बन्दी बन्द बन्द तुड़ाईआ। एका नाम खण्डा रखाए चण्ड प्रचण्ड, तिक्खी धार रखाईआ। सतिगुर पूरा जन्म जन्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, आपणी हथ्थीं गंढ्ढ पुवाईआ। गुरसिख नार होए ना रंड, सतिगुर कन्त इक्क हंढाईआ। दीन दयाल साहिब सदा बख्शंद, बख्शश आपणी आप कराईआ। जो जन दर दुआरे मंगे मंग, गुरू गुर देवणहारा अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। लेखा जाणे डूँग्घी कंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख एका घर वसाईआ। गुरसिख गुर गुर साचा घर, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। सरगुण अंदर निरगुण वड़, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ । गुरमुख सेजा सतिगुर चढ़, सतिगुर सेजा गुरसिख पल्लू लए फड़, फड़या पल्लू छुट कदे ना जाईआ। सतिगुर रूप ना पुरख ना नारी नर, नर नरायण एका नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर गुर एका नाद सुणाईआ। गुर का नाद गुरसिख धुन, शब्द

शब्द शनवाईआ। हरिजन विरला लए सुण, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लख चुरासी छाण पुण, जीव जंत फोल फोलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर सतिगुर सच्चा इक्क अख्वाईआ। सतिगुर सच्चा पुरख समरथ, समरथ हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलाए रथ, नव नौ चार वेख वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अंज़ील कुरान खाणी बाणी गाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। गुर अवतारां मार्ग दस्स, पीर पैग़म्बरां अंदर वस, दस्तगीरां आपणा पल्लू नाम फड़ाईआ । दो जहान श्री भगवान, निरगुण सरगुण वेखे नस्स नस्स, चौदां लोक चौदां भवन चौदां तबक चौदां विद्या आपणे विच छुपाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अनडिठड़ा देवे आपणा सबक, बिन लिखण पढ़न करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सच्चे देवे वर, एका राम राम नाम वड्याईआ। राम नाम हरि का नाउँ, पंज तत्त राम नज़र कोए ना आईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी वसे हर घट थाउँ, घट घट आपणा आसण लाईआ। जुगा जुगन्तर करे सच न्याउँ, गुर शब्दी वेस वटाईआ। भगत सुहेले पकड़े बांहों, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, पुरख अकाला दीन दयाला वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, गुरमुख वेखे साचा लाला, लालन लाल आपणी गोद बहाईआ। गुरसिख लाल लाल अनमुल्ला, करता कीमत आपे पाइंदा। लोकमात कदे ना रुला, खाकी ख़ाक ना कोए मिलाइंदा। साचे कंडे नाम तुला, तोलणहारा आप तुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त श्री भगवन्त गुरसिख मेला नारी कन्त, आत्म सेजा गृह मन्दिर अंदर आप सुहाइंदा। गृह मन्दिर अंदर सतिगुर मीत, हरि सज्जण आसण लाईआ। शब्द अगम्मी ढोला गाए गीत, तार सितार ना कोए हिलाईआ। करे खेल आप अनडीठ, अनडिठड़ी धार चलाईआ। जीवण जुगत दस्से रीत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। पत्तत पापी कर पुनीत, पवण एका रसन स्वास चलाईआ। उणंजा गाए एका गीत, चार नौ वज्जे वधाईआ। नौ नौ चार हरि जू जाए जीत, जित हार आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवी जाए बीत, बीस बीसा ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द मेला इक्क अतीत, त्रैगुण अतीता आप कराईआ। सति सतिवादी सतिजुग चलाए साची रीत, नौ खण्ड पृथ्मी एका इष्ट गुरू मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर शब्द शब्द सलाहीआ। गुर शब्द साचा सुत, मित्र प्यारा इक्क अख्वाइंदा। घर घर करे लख चुरासी हित, जो जन ध्यान लगाइंदा। ना कोई पुच्छे वार थित, घड़ी पल ना वंड वंडाइंदा। वेस वटाए नित नवित, जुग जुग खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण गुरसिख गुर गुर एका घर वसाइंदा।

२० चेत २०१९ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह ठीकरी छन्ना ज़िला करनाल

सति पुरख निरँजण बेपरवाह, हरि हरि आपणी धार चलाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, खेवट खेटा खेल कराइंदा। दो जहानां वेस वटा, अनुभव आपणा नूर धराइंदा। अजूनी रहित आप अख्वा, निरभउ निरवैर आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। जुग चौकड़ी पन्ध मुका, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेख वखा, सचखण्ड निवासी आपणा पड़दा लाहइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पा, गगन पातालां एका नैण उठाइंदा। खाणी बाणी वेद पुराण शास्त्र सिमरत अंज़ील कुरान जाणे आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। जुगा जुगन्तर बुझाए बसन्तर, सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, निरगुण रूप किसे वसे ना घट, घट घट आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। सति सतिवादी दीन दयाला, दयानिध वड वड्याईआ। आदि जुगादि मध चले अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पाईआ। गुर अवतार शब्दी शब्द राह दए सुखाला, साची सिख्या इक्क समझाईआ। आत्म परमात्म सदा सुहेला चले नाल नाला, विछड़ कदे ना जाईआ। भगत भगवन्त बण दलाला, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करे कराए करनेहार। निरगुण सरगुण फड़ाए पलड़ा, लख चुरासी पाए सार। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सच संदेस एका घलड़ा, बोध अगाधी बोल जैकार। काया मन्दिर अंदर आत्म परमात्म आपे रलड़ा, ब्रह्म पारब्रह्म वेखे वेखणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल करे अपार। जुग जुग खेल करे अपारा, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, जीव जंत करे पढ़ाईआ। दो जहाना श्री भगवाना निरगुण सरगुण दए इशारा, शरअ वंड ना कोए वंडाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख अन्त ना कोए मुकाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ । चार वेद रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुराण अठारां करन पुकारा, शास्त्र सिमरत नाल मिलाईआ। गीता ज्ञान ना कोए किनारा, अठ दस कुरलाईआ। अंज़ील कुरान सर्ब कुरलाण, तीस बतीसा जगत हदीसा सच अमाम पैग़ाम पैग़म्बर सर्ब सुणाईआ। नाम सति सति वणज़ारा, शब्दी शब्द डंक अपारा, आप वजाए वजावणहारा गुर गुर मेला सहिज सुभाईआ। आपणी इच्छया दए भण्डारा, भगत भगवन्त सति वरतारा, सति सतिवादी वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। सन्तन मेला उच्च दरबारा, घर विच खोल्हे आप किवाड़ा, बन्द ताकी कुण्डा लाहीआ । गुरमुख तार सच्ची धुन्कारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल पुरख समरथ, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाइंदा।

कलयुग अन्तिम हो प्रगट, निरगुण साचा खेल वखाइंदा। वेखणहारा नौ खण्ड पृथ्मी दीप सत, सति सतिवादी आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा भेव चुकाइंदा। कलयुग अन्तिम भेव अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, अनडिठ नज़र किसे ना आईआ। सच सिँघासण एका मल्ला, भगत दुआरे दए वड्याईआ। जोती शब्दी आपे रल्ला, जोती जाता जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह भगतन मीता, आपणी दया कमाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीटा, ऊँच नीच आपणा रूप दरसाइंदा। करनहारा मिट्ठा रीठा, कूड़ कुड़यारा आप मिटाइंदा। सदा सुहेला ठांडा सीता, सतिगुर आपणा नाउँ धराइंदा। जुग चौकड़ी चलाए रीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम पावे सार, नौ नौ चार पन्ध मुकाईआ। लेखा जाण गुर अवतार, पूरब लहिणा झोली पाईआ। पीर पैग़म्बर दए सहार, चरन कँवल बख्शे इक्क सरनाईआ। भगत भगवन्त दे सहार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सन्त साजण लए उभार, घर मन्दिर सहिज सुभाईआ। गुरमुख साचा कर त्यार, गुर सतिगुर गोद बहाईआ। गुरसिख वेखे आपणे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी होए दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल, सतिगुर बैठा दिवस रैण वेखे चाँईं चाँईंआ। अठसठ तीर्थ गृह मन्दिर दए वखाल, जगत नहावण ना कोए नहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग गुरमुख देवे माण वड्याईआ। गुरमुख माण ब्रह्म मति, पारब्रह्म जणाइंदा। आत्म अन्तर एका तत्त, तत्तव आपणा नाउँ रखाइंदा। सति सन्तोख देवे धीरज जत, मन मणका आप भुवाइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत्त, रत्ती रत्त ना कोए तपाइंदा। जानणहारा मित गत, गति मित आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख रंग अपर अपार, अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ। नेत्र पेखे ना कोए संसार, लोचण नज़र किसे ना आईआ। जन्म जन्म दए स्वार, मरन मरन दए कटाईआ। वरन बरन कर ख़ुआर, साची सरन आप समझाईआ। धरनी धर एकँकार, अकल कल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। साचा भेव पुरख अकाल, आदि अन्त जणाइंदा। गुरमुख सज्जण वेखे लाल, आप आपणी गोद बहाइंदा। कलयुग अन्तिम मार्ग देवे इक्क सुखाल, शास्त्र सिमरत वेद भेव ना पाइंदा। माण तोड़ काल महांकाल, कालख टिक्का मस्तक लाहइंदा। सतिगुर साहिब हो दयाल, दीनन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सिर रखे हथ्थ पुरख समरथ, समरथ वड्डी वड्याईआ। आपणा नाउँ जणाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। कलयुग अन्त चलाए रथ, साचा बेड़ा आप उठाईआ। पन्ध मुकाए नट्ठ नट्ठ, दो जहानां लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाईआ। हिरदे अंदर आपे वस, आपणा पड़दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा देवे खोल्ह, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। गुरमुख तोले आपणे तोल, नाम कंडा इक्क रखाइंदा। आत्म परमात्म धारा साची बोल, ब्रह्म पारब्रह्म समझाइंदा। निरगुण सरगुण वसे कौल, विछड़ कदे ना जाइंदा। सदा सुहेला रखे आप अडोल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मात आप वड्याइंदा। जन भगतां देवे नाम दात, हरि नामा आप वरताइंदा। कल मिटे अन्धेरी रात, सति सति सति प्रगटाइंदा। एका अक्खर प्रगटाए गाथ, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। सो पुरख निरँजण देवे साथ, सगला संग आप हो जाइंदा। हरिजन मेला साचे घाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे आप वड्याइंदा। गुरमुख तेरा वड्डा माण, हरिसंगत संग समाईआ। कलयुग अन्त कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। मिल्या मेल श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ । सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात दए झुलाईआ। चार वरन दा इक्क ध्यान, एका इष्ट प्रगटाईआ। चार बाणी इक्क ब्यान, चारे खाणी दए समझाईआ। चारों कुण्ट इक्क ज्ञान, चार वरन आप जणाईआ। चार यारी मेट निशान, चौथे जुग पन्ध मुकाईआ। जन भगतां निज आत्म निज घर दरसन देवे आण, दर्दी आपणा दर्द वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख सदा सदा सलाहीआ। गुरसिख सदा सलाहवण योग, हरि सतिगुर आप सलाहइंदा। जन्म जन्म दा कट कट रोग, अनरागी आपणा मेल मिलाइंदा। मेल मिलावा धुर संजोग, धुर संजोगी आप अख्वाइंदा। नाता तोड़ चौदां लोक, त्रैभवण धनी आपणा रंग रंगाइंदा। काया बंक वेखे साचा किला कोट, गृह मन्दिर आप वड्याइंदा। सन्तन नगारे लग्गे चोट, नाद अनादी आप सुणाइंदा। आलणयो डिगे उठाए बोट, साची गोद आप सुहाइंदा। मेल मिलावा निर्मल जोत, नूर नूर नूर समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप वड्याइंदा । गुरसिख वड्याई लोकमात, हरि साचा सच जणाइंदा। नाम निधाना इक्को दात, एका दान वरताइंदा। कल मिटे अन्धेरी रात, भगतन साचा चन्द चढ़ाइंदा। दो जहानां वेखे खात, डूँग्घा खाता आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप वड्याइंदा। गुरमुख वड्डा सचखण्ड, हरि साचा दए वड्याईआ। लेखा चुक्के कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड नज़र कोए ना आईआ। चरनां हेठ रखाए सूरज चन्द, मंडल

मण्डप पन्ध मुकाईआ। अक्खर अक्खर ना कोए छन्द, बिन अक्खर करे पढ़ाईआ। दूई द्वैती बजर कपाटी ना कोई पत्थर, सिला रूप ना कोए वटाईआ। आत्म सेजा सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा आप वखाए आपणा सत्थर, दूजा सत्थर ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त देवे वड्याईआ। कलयुग वड्याई अन्त, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। आत्म परमात्म नाउँ मणीआ मंत, मन का मणका आप भुवाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। पारस करे साचे सन्त, कंचन आपणा रूप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे आप तराइंदा । गुरसिख तेरा वेख तेज, दो जहान नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, गुर अवतार देण गवाहीआ। भगत भगवान सुंञी होण ना देवे सेज, कन्त कन्तूहल साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा नूर आप चमकाईआ। गुरसिख तेरा नूर नुराना, पीर पैग़म्बर वेख वखाइंदा। चौदां तबक करन सलामा, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद ज़बराईल मेकाईल असराईल असराफ़ील देदां रिहा पैग़ामा, कलमा नबी नबी पढ़ाइंदा। कलयुग अन्तिम परवरदिगार खेल करे महाना, बेऐब नज़र किसे ना आइंदा। मुर्शद मुरीद सुणाए गाणा, धुर फ़रमाणा आप अल्हाइंदा। तीर्थ तट होए हैराना, करे खेल श्री भगवाना, दूजा संग ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम आपणी खेल कराइंदा। तीर्थ तट मारन धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खुल्हड़े केस रही वखा, भोला नाथ ना नैण उठाईआ। त्रिबैणी नैणी कोई ना वेखे आ, संगम फेरा कोए ना पाईआ। दुरमति मैल सके ना कोई धुवा, निर्मल नीर ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट होए हैरां, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कलयुग अन्तिम साडा मिटदा जाए निशां, सच निशाना ना कोए झुलाईआ। अन्त पकड़े ना कोई बांह, रविदास कसीरा भेंट ना कोए चढ़ाईआ। एथे ओथे मिले ना कोई थाँ, दो जहानां नज़र कोए ना आईआ। उच्ची कूक रहे कुरला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। तीर्थ तट रहे रो, नेत्र नैण नीर वहाया। नौ खण्ड पृथ्मी मिले ना ढोआ ढो, साचा संग ना कोए निभाया। निरगुण सरगुण टुट्टा मोह, माया ममता पड़दा पाया। आत्म परमात्म सके ना छोह, जगत अन्धेरा ना कोए गंवाया। साची करे ना कोए लो, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा वेस आप धराया। तीर्थ तट हो इक्ट्ठे, सारे देण दुहाईआ। कलयुग अन्तिम मूँह दे भार ढट्ठे, ना सके कोए उठाईआ। प्रगट होया पुरख समरथे, जिन्ह साडी बणत बणाईआ। जिउँ भावे तिउँ सानूं रखे, साडी

चले ना कोए चतुराईआ। साडे भाण्डे होए सखे, अमृत नज़र किते ना आईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती चीर लथ्थे, उत्ते पड़दा कोए ना पाईआ। साध सन्त जगत विकार विच फसे, तट बैठे डेरा लाईआ। कूड़ कुड़यारा कन्ढ्ढे उत्ते हस्से, सच सुच्च नज़र किसे ना आईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार अंदर वड़ वड़ नच्चे, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। गुरमुख विरला कोई बचे, जिस सतिगुर आपणी गोद बहाईआ। कलयुग अन्तिम भाण्डे कच्चे, थिर कोई रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। गंगा उठी नेत्र खोल्ह, आपणा नैण खुल्हाईआ। जमना कहे इक्को बोल, कूक कूक सुणाईआ। सुरस्ती कहे मेरे कुछ ना कोल, खाली हथ्थ रही वखाईआ। गोदावरी कहे गोबिन्द मेरे कोलों उठ गया अडोल, मैं कोझी कमली सार ना पाईआ। भोला नाथ सुत्ता रहि गया अनभोल, शंकर नैण ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग अन्तिम सारया नाल मार गया रौल, भेव किसे ना आईआ। दर दर आ के तोल गया तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाईआ। साडे खाली कर गया खोल, वस्त विच रहिण ना पाईआ। उच्ची सुणा के गया इक्को बोल, आउणा चल सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे आप वड्याईआ। जमना गंगा सुरस्ती गोदावरी रोवण अथ्थ, नेत्र नैणां नीर वहाया। तीर्थ तट बैठे सत्थर घत, वेले अन्त ना कोए सहाया। कलयुग मारी सब दी मति, बुद्धी सति ना कोए रखाया। चारों कुण्ट खाली हट्ट, वस्त हथ्थ किसे ना आया। कूड़ी क्रिया रही नच्च, कलयुग डौरू डंका नाल वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। कलयुग तेरी कूड़ी धार, सो पुरख निरँजण पार कराईआ। निरगुण सरगुण लए अवतार, जोती जाता भेख वटाईआ। सन्त सुहेले लए विचार, गुर चेले मेल मिलाईआ। नाता तोड़ तीर्थ तट किनार, आपणा दुआर दए समझाईआ। देवे माण विच संसार, वड संसारी दया कमाईआ। जिस दा गुर पीर अवतार मंगदे रहे दीदार, सो साहिब सतिगुर लोकमात फेरा पाईआ । सानूं अन्तिम आई हार, तीर्थ तट देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख साचे रिहा प्रगटाईआ। तीर्थ तट सारे कहिण एका मता पकाया। चलो चल के वेखीए नैण, पुरख अकाल कवण वेस वटाया। गुरमुखां चुकाए लहण देण, आपणा नाउँ झोली पाया। साडा बणे ना कोई साक सैण, सज्जण कोए नज़र ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। तीर्थ तट करन विचार, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। किस बिध जाईए सच दरबार, सच वस्त नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करया विभचार, दुरमति मैल ना कोए धुवाईआ। आपणा आप गए हार, हरि की पौड़ी दूजे किसे ना सके चढ़ाईआ। जीव जंत मारे ठार ठार, ठोकर नाम ना किसे लगाईआ। मानस होए अन्त

ख़ुआर, जगत खुआरी ना कोए चुकाईआ। आपणा आप गए हार, साडा बल नज़र कोए ना आईआ। इक्क इकल्ला प्रगट होया हरि निरँकार, सब दा लहिणा गया मुकाईआ। लख चुरासी करे भाल, गुरमुख आपणे लए जगाईआ। चार जुग दे विछड़े मेले आपणे नाल, जन्म जन्म लेखा दए चुकाईआ। गुरसिखां पिच्छे आपणी घाल रिहा घाल, निरगुण निरवैर पुरख अकाल घर घर आए दरस दिखाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद हरि जू वड्डा माहीआ। चरन धूढ़ एका वार दए नुहाल, दूजी वार मैल ना लागे राईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, काल फास रिहा कटाईआ। चलो चल के करीए सारे सवाल, प्रभ चरनां सीस टिकाईआ। सानूं फेर कदों करे बहाल, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। असीं तेरे निक्के बाल, निक्की निक्की चाल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप जगाईआ। वेखो गुरसिख गया जाग, हरि सतिगुर आप जगाइंदा। घर साचे लग्गा भाग, वड भागी आप लगाइंदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, निर्मल नीर नीर प्याइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ काग, हँस मुख मुख सलाहइंदा। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम इक्को नाद, पारब्रह्म आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे इक्को दान, गुरसिख दूजे घर मंगण ना जाइंदा।

२१ चेत २०१९ बिक्रमी सौदागर सिँघ दे गृह ठीकरी छन्ना ज़िला करनाल

दर दरवेश तीर्थ तट, आपणी दर्द रहे जणाईआ। पुरख अबिनाशी मैल कट, सगला संग ना कोए निभाईआ। कूड़ कुड़यारा रख्या हट्ट, सति असति होई लड़ाईआ। नव नौं खेड़ा दिसे भट्ठ, साचे गृह ना वड्याईआ। मन वासना सृष्ट सबाई रही नट्ठ, आत्म तृप्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। किरपा कर गुण निधान, गुण अवगुण ना कोए वड्याईआ। शाह पातशाह तूं सच सुल्तान, तख्त निवासी बेपरवाहीआ। सदा सुहेला इक्क इकेला देवणहारा दान, दाता दानी इक्क अख्वाईआ। नेत्र पेख्या दो जहान, पेख पेख नैण रहे शरमाईआ। धरती धवल ना मिले माण, धरनी धूढ़ी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। दे वर सच भगवान, तेरे अग्गे इक्क अरज़ोईआ। साडा मिटदा जाए निशान, निशाना मात ना कोए झुलाईआ। साध सन्त कलयुग जंत होए बेईमान, साची शरअ ना कोए वड्याईआ । कूड़ी क्रिया कर इश्नान, दुरमति मैल ना कोए धुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा

वर, खाली झोली रहे वखाईआ। खाली झोली कलयुग अन्त, वस्त कोए नज़र ना आईआ। तेरी महिमा प्रभ बेअन्त, बेअन्त तेरी वड्याईआ। गढ़्ह तुट्टा हउमे हंगत, साडी चले ना कोए चतुराईआ। अठसठ भुख नंगत, साचा नाम धन हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। तट किनारा खण्डर खण्डत, डूँग्घी भँवर रिहा दरसाईआ। ज्ञान बोधा नज़र ना आए कोए पंडत, पिण्डी पिण्ड ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध अग्गे मंग मंगाईआ। तुध अग्गे सर्ब अरदास, निउँ निउँ सीस झुकाया। सच वस्त ना किसे पास, खाली हथ्थ रहे वखाया। कलयुग अन्तिम होणा नास, जित नज़र कोए ना आया। करे ना कोए बन्द खुलास, बन्दीखाना ना कोए तुड़ाया। शिव जी नज़र ना आए उपर कैलास, केशव तेरा भेव कोए ना पाया। जुग चौकड़ी रखदे रहे तेरी आस, नेत्र नैण उठाईआ। अन्त बुझाए ना कोई प्यास, तृष्ना जगत ना कोई मिटाया। बिन तेरे होए निरास, आसा पूर ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरनां ओट रखाया। तेरे चरनां इक्को ओट दोए जोड़ जोड़ निमस्कार। जन्म जन्म दा कट खोट, दुरमति मैल मैल उतार। इक्क लगाउणी साची चोट, साचा नाम जै जैकार। इक्क भण्डारा देणा अतोट, निखुट ना जाए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बणीए अन्त भिखार। बणे भिखारी दर दरवेश, अल्फ़ी नज़र कोए ना आईआ। तीर्थ तट खुल्हड़े केस, मीढीं सीस ना कोए गुंदाईआ। कलयुग अन्त चले ना कोए पेश, चार जुग दा पेशा रहिण ना पाईआ। ना कोई सहाई विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणेश, गणपति संग ना कोए निभाईआ। नव नौ खाली दिसे देस, चार चार ना कोए शनवाईआ। नज़र ना आए बाशक शेष, सांगोपांग ना कोए वखाईआ। अन्त करे ना कोई हेत, बैठे मुख भुवाईआ। तीर्थ तट किनारा सुंञा खेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन मिले कोए ना ढोईआ। देणा वर हरि निरँकार, एका मंग मंगाईआ। कलयुग अन्तिम आई हार, बल बैठे आप गंवाईआ। चारों कुण्ट धूआँधार, साचा चन्द नज़र कोए ना आईआ। अन्त ना करे कोई प्यार, मित्र प्यारा संग ना कोए रखाईआ । लेखा लिख लिख मार रिहा मार, तेरा हुक्म चले सच रज़ाईआ। पाणा गंढ्ढणहारा रविदास चुमार, साडा चमड़ा रिहा लाहीआ। तेरा हुक्म हुक्म वरतार, तेरे हुक्मे अंदर तेरी शाहीआ। तूं आदि जुगादि खेलणहार, तेरी खेल नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बण बण गए तेरे सेवादार, बण याचक सेव कमाईआ। अन्तिम मंगदे रहे दर दुआर, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहे पुकार, आपणा पल्लू गए छुडाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर तेरी वड्डी वड वड्याईआ। हउँ

पापी अपराधी गुनाहगार, आपणा गुण ना कोए जणाईआ। तूं साहिब सुल्तान बख्शणहार, बख्शश रहिमत तेरी सरन सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निथाव्याँ देणा सच्चा थाईंआ। निथाव्याँ देणा सच्चा थाउँ, थान थनंतर नज़र कोए ना आइंदा। कलयुग अन्त भगवन्त पकड़ना बांहों, तुध बिन अवर ना कोए उठाइंदा। तख्त निवासी करना सच न्याउँ, हक़ हक़ीक़त भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हुक्मे अंदर सर्ब चलाइंदा।