२१ चेत २०१९ बिक्रमी महिंदर सिँघ दे गृह गढ़्ही लागरी ज़िला करनाल
सचखण्ड हरि सच वसनीक, सो पुरख निरँजण डेरा लाइंदा। महिबान बीदो इक्क तौफ़ीक, मेहरवान खेल कराइंदा। आदि पुरख लाशरीक, बेऐब परवरदिगार नाउँ धराइंदा। आदि जुगादि वसणहारा मुर्शद मुरीद, नज़दीक दूर नेड़ ना कोए रखाइंदा। चौदां तबक दो जहान लोक चौदां मिटाए तारीक, प्रकाश आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड आपणा आसण लाइंदा। सचखण्ड दुआरा मुकामे हक़, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। नूर इलाही पुरख समरथ, समरथ वड्डी वड्याईआ। एका नाअरा बोल अलख, हू हू आपणा नाउँ समझाईआ। महल अटल आपे वस, सच महिराब करे रुशनाईआ। जुग जुग मार्ग मात दस्स, गुर अवतार पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ । ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआं लोआं वेखे नस्स नस्स, ज़िमीं असमान फेरा पाईआ। भगत भगवन्त अन्तर वस, मुरीद मुर्शद लए मिलाईआ। तीर अणयाला मारे कस, नाम निधाना इक्क रखाईआ। जुग चौकड़ी सुणाए आपणा जस, जस वेद पुराण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल पुरख अथाह, एकँकारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। बेऐब बण मलाह, बेपरवाही रूप धराइंदा। सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सलाह, साची सिख्या इक्क वखाइंदा। नव नौ चार फेरा पा, सति सति आपणा रंग वखाइंदा। पंज तिन्न जोड़ जुड़ा, अठ तत्त वंड वंडाइंदा। बंक दुआरा इक्क सुहा, घर सिँघासण सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण वेस वटा, सरगुण निरगुण आपणा बन्धन पाइंदा। नाम मृदंग इक्क वज्जा, अनहद नादी नाद अल्हाइंदा। सर सरोवर इक्क प्रगटा, तीर्थ तट इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपणा खेल कराइंदा। तीर्थ तट सच किनारा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यारा, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ दए समझाईआ। काया अंदर खोल्ह किवाड़ा, घर घर विच
दए वखाईआ। दीआ बाती इक्क उज्यारा, जोत निरँजण नूर रुशनाईआ। आत्म परमात्म करे प्यारा, घर मेला सहिज सुभाईआ। अलख अगोचर अगम्म वजाए सच्ची सितारा, निरगुण तन्दी तन्द हिलाईआ। साची सखीआं मंगलाचारा, घर साचे वज्जे वधाईआ। नूर इलाही हो उज्यारा, नूरो नूर डगमगाईआ । हक़ हक़ीक़त एका नाअरा, बहॅक़ आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणी धार चलाईआ। सचखण्ड निवासी साची धार, सो पुरख निरजंण आप चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यार, एकँकारा नूर प्रगटाइंदा। आदि निरँजण वेखे विगसे करे विचार, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबार, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। श्री भगवान सति सतिवादी सति हुलार, दो जहानां आप रखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ मीत मुरार, सगला संग आप हो जाइंदा। ब्रह्म ब्रह्म दए अधार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। निरगुण सरगुण दे अधार, सरगुण निरगुण संग रखाइंदा। जगत विचोला बण एकँकार, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। शब्द गुर गुर कर त्यार, गुर करता खेल कराइंदा। पंज तत्त काया देवे माण, तत्तव तत्त तत्त समझाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। वस्त अमोलक नाम सच्चा धन माल, सच खजाने आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणा राह चलाइंदा। सचखण्ड निवासी राह अवल्ला, जुग करता आप चलाईआ। सरगुण निरगुण फड़ाए पल्ला, पल्लू नज़र किसे ना आईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, लोकमात फेरा पाईआ। पावे सार जलां थलां, घट घट आपणा आप रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, जुग जुग आप कराइंदा। निरगुण सरगुण लए अवतारा, गुर गुर वेस वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण वेखे अखाड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी पड़दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। जुग जुग खेल पुरख समरथ, निरगुण सरगुण आप कराईआ। ब्रह्मा वेता देवे वथ, चार वेद झोली पाईआ। चार खाणी वंडे हथ्थो हथ्थ, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज नाउँ धराईआ। चार बाणी बोल अकथ, परां पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। पंज तत्त काया वेखे तत्त, रत्ती रत्त, रत्त रत्त रंगाईआ। वस्त अमोलक मन बुध मति, हरि आपणी अनक टिकाईआ। निरगुण मेला ब्रह्म तत्त, पारब्रह्म आपणी अंस सुहाईआ। करे खेल कमलापति, दूसर संग ना कोए रलाईआ। बोध अगाध महिमा अकथ, बिन रसना जिह्वा गाईआ। साचा मार्ग आपे दस्स, निरगुण सरगुण धन्दे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर देवे माण वड्याईआ। गुर करता गुर करनेहारा, गुर शब्दी वड
वड्याईआ। गुर सेवक गुर भिखक मंगण मंगणहारा, आदि जुगादि भेव कोए ना पाईआ। गुरसिख गुर गुर अवतारा, गुर समरथ पुरख नाम वड्याईआ। आदि जुगादी इक्क अवतारा, गुर गुर आपणा रूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वारा, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। नव नौ चार खेल न्यारा, अनुभव आपणी धार रखाईआ। भेव ना जाणे कोई परवरदिगारा, बेअन्त बेअन्त कहे सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सजदा सीस जगदीस दोए जोड़ करन निमस्कारा, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। तूं वसे सचखण्ड सच्चे दुआरा, तख्त निवासी तख्त सोभा पाईआ। दर दरवेश बण भिखारा, भिखक झोली सर्ब वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जुग जुग खेल विच संसार, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। गुर गुर रूप लए अवतार, शब्दी शब्द डंक वजाइंदा। भगत भगवन्त लए उठाल, साचे सन्त वेख वखाइंदा। गुरमुख वेखे आपणे लाल, गुरसिख साची गोद सुहाइंदा। त्रै त्रै नाता तोड़ जंजाल, पंचम पंच मोह चुकाइंदा। निरगुण सरगुण बण दलाल, जगत वणजारा फेरी पाइंदा। वेखणहारा हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे नैण, हरि जू नज़र किसे ना आईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी सारे कहिण, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। भगत भगवन्त आदि जुगादि बणे साचा साक सज्जण सैण, सगला संग आप अख्वाईआ। कबीर जुलाहा कहे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हरिजन साचे आवे लैण, रूप अनूप आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, करे कराए करनेहार। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फड़ाया पलड़ा, सेवा ला गुर अवतार। पीर पैग़म्बर सच संदेस एका घलड़ा, धुर दी बाणी धुर दी धार। घट घट अंदर आपे रलड़ा, करे खेल गुपत ज़ाहर। सच सिँघासण एका मलड़ा, आत्म सेजा ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त जुगा जुगन्त करे कराए साची कार। साची कार अन्तिम कल, हरि जू आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण रूप अछल अछल, भेव कोए ना पाइंदा। उच्च महल्ले बैठा चढ़, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान लए फड़, एका डोरी नाम बंधाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी सचखण्ड निवासी सद्दे आपणे घर, घर साचा अन्त वखाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण खेल रिहा कर, दो जहानां फेरा पाइंदा। नव खण्ड जीव जंत साध सन्त आपणा लेखा गया हर, हरि का भेव कोए ना आइंदा, त्रैगुण अग्नी रहे सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुकम आप वरताइंदा।
साचा हुक्म धुर फ़रमाण, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे महान, महिमा गणत गणी ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लिख लिख दे के गए ब्यान, आपणी जामनी मात भराईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी झुलाए इक्क निशान, सत्तां दीपां कर रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन गंवाए माण, अभिमान कोए रहिण ना पाईआ। एका इष्ट वखाए श्री भगवान, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। एका अक्खर दए ज्ञान, जगत वक्खर करे पढ़ाईआ। एका मारे तीर निशान, अणयाला आप चलाईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, एका बंक दए समझाईआ। एका नाद शब्द धुन्कान, एक रागी राग अल्हाईआ। एका अमृत आत्म रस पीण खाण, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। एका आत्म सेजा करे परवान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। साचा रूप श्री भगवन्त, पुरख अबिनाशी आप धराइंदा। गुरमुख वेखे साचे सन्त, सन्त सुहेले आप प्रगटाइंदा। हरिजन मेला नारी कन्त, गृह मन्दिर वेख वखाइंदा। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। मेल मिलावा साची संगत, संकट कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जगत बसन्तर आप बुझाइंदा। जगत बसन्तर पाए ठंड, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जन भगतां एका नाम देवे वंड, विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैण नैण शरमाईआ। जुग चौकड़ी टुट्टी गंढ्ढ, अन्तिम आपणा बन्धन पाईआ। गुरमुख नंगी ना होवे कंड, समरथ दए माण वड्याईआ। लख चुरासी खण्ड खण्ड, खड़ग खण्डां इक्क चमकाईआ। जीव जंत नार दुहागण दिसे रंड, हरि जू कन्त नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आप, सो पुरख निरजंण बेपरवाहया। लख चुरासी माई बाप, पिता पूत भेव चुकाया। जानणहारा पूजा पाठ, तीर्थ तट फोल फोलाया। बैठणहारा इक्क इकांत, घर घर आपणा फेरा पाया। कलयुग वेख अन्धेरी रात, निरगुण आपणा रूप धराया। जन भगतां पुछे आपे वात, आप आपणा मेल मिलाया। आत्म परमात्म इक्को गाथ, एका मन्त्र दए दृढ़ाया। आप उतारे साचे घाट, मँझधार ना कोए रुढ़ाया। खेले खेल बाज़ीगार नाट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताया। सतिजुग खोल्हे साचा हाट, बण हटवाणा हट्ट चलाया। गुरमुख विरला लाहा लए खाट, कलयुग जीव गूढ़ी नींद आप सुवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग जुग आपणा मार्ग आपे लाया। आपणा मार्ग श्री भगवान, कलयुग अन्त दए जणाईआ। नाता तुट्टे जीव जहान, बन्धन फेर ना कोए बंधाईआ। लेखा चुक्के जूठ झूठ पीण खाण, सच सुच्च दए वखाईआ। तीर्थ तट ना कोए इश्नान, आत्म सरोवर दए नुहाईआ। गृह
मन्दिर अंदर इक्क धुन्कान, धुन अनादी दए सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे गाण, रसना जिह्वा तन हिलाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। नानक गोबिन्द लेखा लिख लिख जीव जहान, जीवण जुगत गया समझाईआ। अन्तिम आए निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप धराईआ। कूड़ी क्रिया मेटे निशान, सति निशाना दए चढ़ाईआ। चार वरनां ऊँचां नीचां राउ रंकां देवे इक्क ज्ञान, एका नाम नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग आपणा वेस आप धराईआ। आपणा वेस करे करतार, निरगुण निरगुण भेव ना राया। कलयुग आए अन्तिम वार, कल कल्की नाउँ रखाया। सम्बल वसे धाम न्यार, बंक दुआरा सोभा पाया। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, धुर दी बाणी आप अल्हाया । नाम खण्डा तेज कटार, ब्रह्मण्डां आप चमकाया। दो जहानां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्तिम वेस वटाया। कलयुग अन्तिम हो प्रतख, प्रभ आपणी खेल कराईआ। सन्त सुहेले करे वक्ख, गुर गुर आपणी दया कमाईआ। इक्को मार्ग देवे दस्स, एका हरि करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म श्री भगवन्त, कलयुग अन्त आप जणाइंदा। नाता तुट्टा जीव जंत, जीवण जुगत ना कोए समझाइंदा। जगत माया पई बेअन्त, बेअन्त नज़र किसे ना आइंदा। घर घर गढ़्ह हउमे हंगत, जूठी झूठी क्रिया ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा नूर आप प्रगटाइंदा। आपणा नूर आपे धर, नूर नुराना वेख वखाईआ। गुरमुख सज्जण लए वर, आप आपणा मेल मिलाईआ। दर दरवेश आए दर, दर आपणी अलख जगाईआ। नर नरेस लए फड़, फड़ फड़ आपणा बन्धन पाईआ। काया बंक सच महल्ले जाए चढ़, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त लेखा सब दा लेखे पाईआ।
२१ चेत २०१९ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह कौमी फारम ज़िला करनाल
सो पुरख निरँजण हरि बेअन्ता, बेअन्त वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण आदि अन्ता, निरगुण निरवैर आपणा खेल कराईआ। एकँकार जुगा जुगन्तर सोभावन्ता, सच सिँघासण साचे आसण लाईआ। आदि निरँजण नूर नुरंता, दो जहान
करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता धुर फ़रमाणा साचा हुक्म इक्क सुणंता, जै जैकार आप कराईआ। श्री भगवान आप बणाए आपणी बणता, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। पारब्रह्म खेले खेल श्री भगवन्ता, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह एका धार चलाईआ। सचखण्ड दुआरा सोभावन्ता, अजूनी रहित आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल श्री भगवान, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्चे अस्थान, निरगुण नूर नूर प्रगटाइंदा। तख्त निवासी श्री भगवान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। राज राजान भूपत भूप शहिनशाह शाह पातशाह वड बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। नाद अनादी बोध अगाधी शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, सच संदेसा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साची खेल करे करतारा, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्चे दुआरा, निरगुण निरगुण आपणा वेस धराईआ। खोल्हणहारा थिर घर किवाड़ा, घर विच घर घाड़न लए घड़ाईआ। कर प्रकाश खेल तमाश वेखे वेखणहारा, शब्दी सुत अबिनाशी अचुत, थिर घर साचे आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा खेल श्री भगवान, आदि जुगादी आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचे तख्त बैठ मेहरवान, मेहर नज़र इक्क तकाइंदा। सुत दुलारा कर बलवान, बल आपणा आप जणाइंदा। करे खेल दो जहान, अनुभव आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाइंदा। साचा रंग रंग चलूल, सो पुरख निरँजण आप रंगाईआ। आदि अन्त श्री भगवन्त करता करनी ना जाए भूल, साची किरत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे चढ़, महल अटल करे आप रुशनाईआ। करे रुशनाई साचे बंक, बंक दुआरी सोभा पाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी धार चलाइंदा। निरगुण नूर हरि भगवन्त, जोत उजाला डगमगाइंदा। लेखा जाणे नारी कन्त, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण निरगुण बणाए बणत, शब्दी शब्द आपणा भेव खुल्हाइंदा। नाउँ निरँकारा एका मंत, नाम मन्त्र सति दृढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए बणत, त्रै त्रै मेला मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी आपणा भेव आप चुकाइंदा। आदि जुगादी भेव अभेदा, पुरख अबिनाशी आपणे विच छुपाईआ। करे खेल अछल अछेदा, अछल अछल आपणा रूप वटाईआ। विष्नूं विश्व धार वेखा, साची रेखा आप लिखाईआ। ब्रह्मे लाए मस्तक लेखा, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। भेव अभेद चारे वेदा, बिन अक्खर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा सच संदेसा नर नरेसा एकँकारा आप सुणाईआ। एकँकारा सति ज्ञान, हरि
शब्दी शब्द जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म देवे माण, आत्म परमात्म वेस वटाइंदा। अनाद अनादी एका ज्ञान, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। लिख लिख लेखा लिख्त महान, लोकमात मात प्रगटाइंदा। वंडे वंड जीव जहान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा रंग रंगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवे दान, दाता दानी दया कमाइंदा। चारे बाणी इक्क फ़रमाण, चारे खाणी आप समझाइंदा। चारे वेद कर प्रधान, चारों कुण्ट राह वखाइंदा। चार वरन वरन निशान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अलख निरँजण आपणी खेल कराइंदा। अलख निरँजण अगम्म अथाह, भेव अभेद जणाईआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, लख चुरासी बेड़ा आप चलाईआ। गुर गुर रूप आप प्रगटा, शब्दी ढोला लए गा, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। काया चोला लए हंढा, पड़दा ओहला एका पा, तत्तव तत्त विच समाईआ। जोती नूर कर रुशना, अनहद नादी नाद वजा, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजा, भेव अभेदा अपणा भेव जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण वसे घर, घर मेला सहिज सुभाईआ। घर मेला सच महल्ल, काया बंक बंक वड्याइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, पंज तत्त आपणा संग निभाइंदा । सच संदेसा एका घल, गुर गुर ज्ञान आप दृढ़ाइंदा। वसणहारा जल थल, महीअल आपणा खेल कराइंदा। जोती शब्दी आपे रल, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आदि अन्त भेव अवल्ला, भेव कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, दो जहानां वेख वखाईआ। सच संदेस जुगा जुगन्तर आपे घल्ला, गुर अवतार पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण फड़ाए आपणा पल्ला, नाउँ निरँकारा वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता आपणी करनी किरत कमाईआ। जुग करता हरि करनेहारा, एका एक अख्वाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। शब्दी सुत सुत दुलारा, थिर घर साची बणत बणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव घाड़न घड़े बण ठठयारा, पंज तत्त आपणा मेल मिलाइंदा। लख चुरासी वेखे विगसे वेखणहारा, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। गुर अवतार दे सहारा, पंचम तत्त तत्त अखाड़ा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, रागी नादी वसे बाहरा एका राग अनडिठड़ा आप अल्हाइंदा। पीर पैग़म्बर करन निमस्कारा, बेऐब ख़ुदाई परवरदिगारा, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। मुकामे हक़ वसे वसणहारा, करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर रूप अनूप दिस किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी पावे सारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण गुर गुर धार, सो पुरख
निरँजण आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी कर खुआर, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आपणी वार, वार थित ना कोए रखाईआ। सीस नवायण तेई अवतार, भगत अठारां ध्यान लगाईआ। दस दस गुर करन निमस्कार, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चारे खाणी करे पुकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चारे बाणी आई हार, हरि का रूप ना कोए दरसाईआ। रवि ससि सूरज चन्द चल चल होए ख़ुआर, अन्त पाँधी बण पन्ध ना कोए मुकाईआ। ज़िमीं असमान डिगण मूँह दे भार, ब्रह्मण्ड खण्ड ना सके कोई खलार, लोआं पुरीआं गगन पातालां पई दुहाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रोवे ज़ारो ज़ार, धरत धवल खुलड़े केस रही वखाल, मीढीं सीस ना कोए गुंदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग खेल खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, कोटन कोटि रूप वटाइंदा। जन भगत फड़ाए एका पल्ला, दूसर हथ्थ किसे ना आइंदा। साचे सन्तां आपे मिला, मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। गुरमुख जोती आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए धराइंदा। गुरसिखां देवे एका नाम सुखल्ला, हरि नाम मन्त्र दृढ़ाइंदा। लख चुरासी भुलाए कर कर वल छल्ला, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे राणी अल्ला, आलमीन आपणा पड़दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख अगम्म, एकँकारा आप कराईआ। ना मरे ना पए जम्म, जूनी जून ना कोए फिराईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जाणे आपणा कम्म, करता पुरख आपणी करनी किरत कमाईआ। दो जहानां बेड़ा बन्न्ह, निरगुण सरगुण रिहा तराईआ। आपे घड़े आपे लए भन्न, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। लेखा जाणे सूरज चन्न, ज़िमीं असमाना फोल फोलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव राग सुणाए कन्न, करोड़ तेतीसा आलस निंद्रा देवे लाहीआ। आपे बण जननी जन, पिता पूत खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता आपणा वेस आप वटाईआ। जुग करता हरि करने योग, आदि पुरख आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गुर अवतार पीर पैग़म्बर करदा रिहा संजोग, बण संजोगी खेल कराईआ। अन्तिम दो जहान श्री भगवान कटदा रिहा वियोग, जगत विछोड़ा रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे चौदां लोक, चौदां तबकां चरनां हेठ रखाईआ। आदि जुगादी सति सलोक, पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण इक्को ओट, पुरख अकाल रखाईआ। तन नगारे लाए चोट, जगत नगारा दए वजाईआ। वेखणहारा कोटन कोटी कोट, घर घर आपणा आसण लाईआ। एका नूर निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह पुरख समरथ, एकँकार आपणा नाउँ धराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाया रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। कलयुग अन्त हो प्रगट, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। धुर फ़रमाणा एका दस्स, लख चुरासी जीव जंत आप पढ़ाइंदा। भगत जनां हरि हिरदे वस, आत्म अन्तर मेल मिलाइंदा। साचे सन्तां करे प्रकाश, कोटन रवि ससि, निरगुण नूर जोत डगमगाइंदा। गुरमुखां पूरी करे आस, जन्म जन्म दा लहिणा झोली पाइंदा। गुरसिखां होए दासी दास, बण सेवक सेव कमाइंदा। साचे मंडल पावे रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल वेख वखाइंदा। एका वस्त रखे पास, आदि जुगादि आप वरताइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड कर निवास, त्रैभवण धनी आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। लख चुरासी पवण स्वास, पवण उणंजा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि अन्त अन्तिम कल, कल करता वेख वखाईआ। वसणहारा सच महल्ल, उच्च अगम्म बेपरवाहीआ। निरगुण रूप लोकमात आया चल, रेख रंग ना कोए जणाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन बैठा मल्ल, बंक दुआर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार वेखे थाउँ थाईंआ। थान थनंतर पावे सारा, त्रैगुण अतीता वड वड्याईआ। लख चुरासी जगत बिवहारा, बण बिवहारी खेल कराईआ। प्रगट हो गुर अवतारा, गुर अवतार नाउँ जणाईआ। शब्दी शब्द बोल जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। हक़ हक़ीक़त बोल नाअरा, मिहबान बीदो बी खैर या अल्ला, एका नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, अन्त आपणा आपणे लेखे लाईआ। अन्त वेखे वेखणहारा, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। दो जहान करे पसारा, बण पसारी वेख वखाइंदा। लख चुरासी बण ठठयारा, घड़ घड़ आपे भन्न वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, बण जाचक सेव कमाइंदा। गुर अवतार सच संदेसा देवणहारा, हरि का नाउँ मात प्रगटाइंदा। हरि का नाउँ जगत वणजारा, साचा हट्ट इक्क खुल्हाइंदा। वस्त अगम्मी एका थारा, थिर घर वासी आप वखाइंदा। गुरमुख विरला आए दुआरा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया आपणी धारा, कलयुग अन्तिम खेल कराइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेख अखाड़ा, सत्तां दीपां पड़दा लाहइंदा। बहत्तर नाड़ी वज्जे ताड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। बहत्तर नाड़ अग्नी तत्त, तत्तव तत्त रिहा जलाईआ। गृह गृह उब्बले जगत रत्त, रत्ती रत्त ना कोए सुकाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना देवे कोए ब्रह्म मति, मन मति करी कुड़माईआ। जूठे झूठे विके हट्ट, साचा हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। फिर फिर थक्के तीर्थ तट, दुरमति मैल ना कोए धुवाईआ। दूई द्वैत
ना निकलया वट, माया ममता मोह ना कोए चुकाईआ। रसना जिह्वा मणका मणका रहे रट, मन का मणका ना कोए भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर वेखणहारा थाउँ थाईंआ। वेखे विगसे करे विचार, वेखणहारा हरि जू आया। नौ खण्ड पृथ्मी धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। साक सज्जण सैण ना करे कोई प्यार, पिता पूत हित ना कोए रखाया। नार कन्त ना कोए भतार, जगत विभचार रिहा कमाया। आत्म धुंन ना कोए जैकार, रसना जिह्वा होई हल्काया। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, हरि का भेव किसे ना आया। चार वरन रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोई धराया। बरन अठारां डिगे मूँह दे भार, ना सके कोए उठाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर धक्का रहे मार, जो हरि हरि नाउँ गए भुलाया। कलयुग होया वड बलकार, आपणा बल रिहा रखाया। नाल रलाया मुहम्मदी यार, चार यारी गंढ्ढ पुवाया। ईसा मूसा एका नाअर, काला सूसा तन छुहाया। हक़ हक़ीक़त ना सके कोई विचार, लाशरीक नज़र किसे ना आया। कागद कलम लिख लिख गई हार, बण कातब लेख ना किसे मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेस वटाया। कलयुग वेखे अन्तिम वार, हरि वड्डा वड वड्याईआ। गुर सतिगुर करे ना कोई प्यार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। नानक गोबिन्द घर मन्दिर ना दिसे किसे संसार, नेत्र मूंद सुत्ती सर्ब लोकाईआ। नाम सति ना कोए अहार, जूठ झूठ विष्टा मुख रखाईआ। फतहि डंका ना कोए जैकार, मन वासना ना कोए मिटाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया बलवान, कलयुग जीवां रिहा अन्त दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल वेख वखाईआ। खेल वेखे सचखण्ड निवासी, दिस किसे ना आइंदा। एका नूर जोत प्रकाशी, प्रकाशवान भेव खुल्हाइंदा। त्रैभवण अवण गवण ब्रह्मण्ड खण्ड करे दासन दासी विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म सुणाइंदा। गुर अवतारां करे पूरी आसी, अन्तर अन्तर जो ध्यान लगाइंदा। पीर पैग़म्बर होए बन्द खुलासी, बन्दीखाना आप तुड़ाइंदा। लेखा जाणे धरत आकाशी, आकाश आकाशा उपर डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा सब दा आप चुकाइंदा। लहिणा देणा चुकाउणा मात, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम सब दी पुछे वात, लुकया कोए रहिण ना पाइंदा। लख चुरासी खोल्हणहारा ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। आत्म परमात्म साचा साक, ब्रह्म पारब्रह्म साक सैण आप हो जाइंदा। शब्दी शब्दी बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। अक्खर वक्खर सुणाए गाथ, साचा ढोला आपे गाइंदा। मेटणहारा जात पात, वरन गोत ना कोए रखाइंदा। पाए सार कायनात, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फोलाइंदा। सर्ब जीआं दा कमलापात, लख चुरासी नारी कन्त आप हंढाइंदा। अन्तिम वेखे आपणा घाट, पार किनारा ना किसे जणाइंदा। गुर
अवतार गा गा थक्के गाथ, पुरख अकाल ओट सर्ब धराइंदा। कलयुग अन्तिम आए अन्धेरी रात, जगत अन्धेरा चारों कुण्ट छाइंदा। प्रगट होए पुरख समराथ, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप रचाइंदा। आपणा खेल रचे निरँकारा, निरगुण भेव कोए ना पाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करया पार किनारा, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अपरम्पर आपणा रूप वटाइंदा। जननी जन ना कोए सुत दुलारा, मात कुक्ख ना कोए वड्याइंदा। पिता पूत ना कोए हुलारा, बाली बुध ना कोए जणाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण धारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। गोबिन्द मेला विच संसारा, पुरख अकाल आप कराइंदा। सम्बल वेखे धाम न्यारा, साढे तिन्न हथ्थ बंक वड्याइंदा। लेखा चुक्के रविदास चुमारा, गंगा आपणे चरन दबाइंदा। भगतन खोल्हे बन्द किवाड़ा, नेत्र नैण नैण जणाइंदा। मेट मिटाए अग्नी हाढ़ा, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम वेखे हरि, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भयानक आपणा नाउँ जणाईआ। लख चुरासी खै कर, खण्डा खड़ग खड़ग चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धार आप प्रगटाईआ। साची धार पुरख अकाल, एका एक एक प्रगटाइंदा। कलयुग अन्तिम हो दयाल, दीन दयाल दया कमाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी इक्क धर्मसाल, साचा मन्दिर इक्क सुहाइंदा। एका दीपक दीआ बाल, जोती जाता डगमगाइंदा। एका मार्ग लाए सुखाल, सुख आत्म इक्क जणाइंदा। एका नाता शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। एका वस्त नाम धन माल, जीवां जंतां आप वरताइंदा। एका सिख्या दए सिखाल, साची सिख्या गुर गुर शब्द जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, वेस अवल्ला आप धराइंदा। वेस अवल्ला आपे रख, रक्षक आपणा खेल कराइंदा। सच दुआरे हो प्रतख, प्रतख आपणी धार चलाइंदा। तीर्थ तट सर सरोवर भाण्डे करे सख, अमृत एका नाम वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी साध सन्त, कलयुग जीव कोए ना सके रख, सिर हथ्थ ना कोए टिकाइंदा। अन्तिम खेड़ा होए भठ, सत्थर यार ना कोए हंढाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर गुरमुख वेखे नट्ठ नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका नाम वजाइंदा। एका डंका वज्जे नाद, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, हर घट रिहा समाईआ। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण जोत कर प्रकाश, निहकलंका नाउँ रखाईआ। लेखा चुकाए पृथ्मी आकाश, प्रिथम आपणे नाउँ दए वड्याईआ। साचे
मंडल पावे रास, रूप अनूप आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका डंका दए सुणाईआ। एका डंका हरि का नाउँ, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। आप सुणाए सभनी थाउँ, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। तख्त निवासी करे सच न्याउँ, अदल अदालत इक्क कमाइंदा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांहों, निर्धन आपणे गले लगाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची आप बहाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, जिस जन सोहँ हँसा माणक मोती आपणा नाउँ चोग चुगाइंदा। सदा सुहेला एथे ओथे, दो जहानां देवे ठंडी छाउँ, समरथ पुरख महिमा अकथ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपणा हुक्म वरते निरँकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चार युग रोवण ज़ारो ज़ार, चार यारी दए दुहाईआ। चार कुण्ट करे पुकार, चार वरन पई लड़ाईआ। चारे खाणी होई गंवार, चारे बाणी गई भुलाईआ । चौथे पद ना पाए कोई सार, साचा मन्दिर ना कोए वखाईआ। मार्ग दस्स दस्स गए गुर अवतार, लोकमात कर पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर कर कर गए ख़बरदार, बेख़बर सार किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा वेस आप वटाईआ। आपणा वेस वटाए करतार, करता पुरख भेव ना आइंदा। सचखण्ड लगाए सच दरबार, लोकमात आप समझाइंदा। भगत भगवन्त कर प्यार, साचा बंक आप वड्याइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा शब्द सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम सब दा लेखा लिख्या विच संसार, बाकी कोए लैण ना आइंदा। लहिणा देणा देवे आप निरँकार, मकरूज़ कर्जा सब दा वेख वखाइंदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटार, नाम निधान आप चमकाइंदा। तिक्खीआं रखे दोवें धार, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। गुरमुख साचे लए उभार, मनमुख शौह दरयाए आप रुढ़ाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद अध विचकारे करन विचार, पार किनारा ना कोए जणाइंदा। तेरे अग्गे सजदा परवरदिगार, सही सलामत तू ही नज़री आइंदा। तेरी नज़र मेहर कर्म देवे तार, नज़रीआ नज़र इक्क वखाइंदा। बण खादम होईए खिदमतगार, दूजा खिताब ना कोए भाइंदा। सजदा करीए तेरे दरबार, दर दरबारा तेरा इक्क सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, खाली झोली सर्ब वखाइंदा। खाली झोली बैठे अड्ड, परवरदिगार रहे वखाईआ। बौहड़ी बौहड़ी लोकमात विच्चों ना कढ्ढ, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। मुहम्मद कहे चौधवीं सदी मेरे खाली होए हड्ड, रत्ती रत्त नज़र कोए ना आईआ। चार यारी साथ गई छड्ड, अल्ला राणी मुख शरमाईआ। उम्मत उम्मती होई बस, नबी रसूल ना कोए सफ़ाईआ। इक्क कलमा तेरा गाईए जस, सच कलाम मोहे भाईआ। मेरी पूरी कर आस, सदी चौधवी दए दुहाईआ। चौदां तबक
ना होण निरास, आसा आसा विच मिलाईआ। मैं कलयुग दिता साथ, तेरे चलया हुक्म रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरना सजदा सीस झुकाईआ। तेरे चरनां सीस जाए झुक, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। मेरा पैंडा रिहा मुक्क, अन्त दिसे ना कोए सहाईआ। उम्मती बूटा रिहा सुक्क, आबे हयात ना कोए प्याईआ । जुग चौकड़ी तूं बैठा रिहा लुक, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। कलयुग अन्तिम प्या उठ, नूरी जल्वा कर रुशनाईआ। इक्क प्यार करया साचे सुत, गोबिन्द आपणा पूत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह ढह पए सरनाईआ। तेरी सरनाई गए ढट्ठ, होए बाल नादान। लेखा चुक्के तत्त अठ्ठ, अठ तत्त कर परवान। तूं वसणहारा घट घट, घट घट मेरा रमज़ान। मैं पन्ध मुकाया नट्ठ नट्ठ, तेरी चरनीं डिगा आण। आपणी वस्त झोली घत, मैं बाली बुध अञ्याण। साची दे आपणी मति, तेरी मति करां परवान। पुरख अबिनाशी कहे आप समरथ, लेखा चुक्के अंज़ील कुरान। सब ने एका नाउँ लैणा रट, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। चार जुग दा मिटे फट, चार वरन होए कल्याण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि अन्त श्री भगवन्त जुग जुग आपणा खेल जाणे आप भगवान।