पुस्तकालयभाग ११

२२ चेत २०१९ बिक्रमी चानण सिँघ दे घर पिण्ड हंडोला ज़िला करनाल

पंज तत्त काया जगत सरीर, त्रैगुण बन्धन तत्त रखाईआ। आत्म अन्तर साचा नीर, सच सरोवर इक्क जणाईआ। काया हाडी तन जगत पीड़, दुखड़ा दु:ख दु:ख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुखियां दर्द दए मिटाईआ। काया रोग जाए लथ्थ, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। मस्तक लेख लेखा देवे लिख, पूरब लेखा आप चुकाइंदा। जन्म कर्म दी लथ्थे विस, विख अमृत रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुःख सुख एका रंग वखाइंदा। दु:ख सुख एका रंग, गुरमुख हरि हरि दया कमाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे मंग, आसा तृष्ना नाल मिलाईआ। आत्म सेजा सच पलँघ, घर मन्दिर दए वखाईआ। नाद शब्द वज्जे मृदंग, धुंन आत्मक इक्क सुणाईआ। कटणहारा भुख नंग, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। सच महल्ले इक्क अनन्द, एका घर वज्जे वधाईआ। रोग सोग होए खण्ड, जो जन हरि हरि नाम ध्याईआ। रसना जिह्वा गाए हरि हरि छन्द, बत्ती दन्द सिफ्त सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दुःख दर्द दए गंवाईआ। दुःख दर्द लथ्थे तन, तत्ती वाउ ना लागे

राईआ। सांतक सति कर के मन, मन वासना दए मिटाईआ। एका देवे नाम धन, साची वस्त झोली पाईआ। जगत विकारा देवे डंन, एका डंका नाम वजाईआ। कूड़ी क्रिया करे खंन खंन, खण्डा खड़ग इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया दु:ख पंज तत्त नाड़ बहत्तर वेखे रत्त, रत्ती रत्त आपणा भेव खुल्हाईआ। रोग सोग मिटे चिंता दुःख, दर्दी दर्द आप गवाइंदा। काया अंदर साचा सुख, घर घर विच मेल मिलाइंदा। उज्जल करे मात मुख, जिस जन आपणा नाउँ जपाइंदा। आवण जावण लख चुरासी कटे दुःख, दूजा दुःख नेड़ ना कोए आइंदा। सफ़ल करे मात कुक्ख, जन जननी वेख वखाइंदा। मात गर्भ ना होए उलटा रुख़, जो जन रसना सोहँ ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण जुगत जग दाता इक्क समझाइंदा। जीवण जीवण सति सति, सांतक सति कराईआ। गुर उपदेश ब्रह्म मति, पारब्रह्म वड्याईआ। हरि सरनाई एका नात, दूजा नाता ना कोए बणाईआ। रसना जिह्वा गाए गाथ, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। सगल विसूरे जाइन लाथ, जो जन आए सरनाईआ। लहिणा चुकाए मस्तक माथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, दुःख दर्द दलिद्दर तन मन्दिर अंदर रहिण ना पाईआ।

सो पुरख निरजंण साची धार, सति सतिवादी आप चलाइंदा। निरगुण सरगुण लए अवतार, जुगा जुगन्तर खेल कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर कर पार, अन्तिम आपणे विच छुपाइंदा। कलयुग खेल करे अगम्म अपार, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी धूआँधार, जगत अन्धेरा एका छाइंदा। साचा नूर ना कोए उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। निरगुण वेस पुरख समरथ, एकँकारा आप वटाईआ। चार जुग दी महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, बण रथवाही वेस वटाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां मार्ग रिहा दस्स, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। दो जहान रखे वस, नाम डोरी बन्धन पाईआ। कलयुग अन्तिम कर प्रकाश, निरगुण आपणा नूर प्रगटाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर निवास, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वेखे थाउँ थाईंआ। जन भगतां करे पूरी आस, साचे सन्तां मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। गुरमुखां होए दासी दास, गुर गुर आपणी सेव कमाईआ। गुरसिख पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। साहिब दयाल सुख अनन्द सर्ब गुणतास, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण अंदर पाए रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ।

कलयुग अन्तिम करे बन्द खुलास, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। जूठ झूठ होए नास, माया ममता दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा राह चलाईआ। जुग जुग मार्ग हरि गोबिन्द, गोबिन्द आपणी धार चलाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी साहिब बख्शंद, बख्शश आपणे हथ्थ रखाइंदा। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। कलयुग धार वेखे सागर सिन्ध, नौ खण्ड पृथ्मी सर्ब कुरलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल कराइंदा। जुग जुग खेल हरि निरँकारा, आदि जुगादि कराईआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। लेखा जाणे तेई अवतारां, भगत अठारां भेव चुकाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद खोल्ह किवाड़ा, चार यारी वेखे थाउँ थाईंआ। नानक गोबिन्द इक्क सितारा सति नाम जगत वणजारा, चार वरन अठारां बरन एका राह चलाईआ। धुरदरगाही इक्क जैकारा, डंका वज्जे अगम्म अपारा, फतहि आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दोए जोड़ जोड़ करन पुकारा, पुरख अबिनाशी तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त कह कह लोकमात गए जस गाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अंज़ील कुरान लिख लिख गए वारा, खाणी बाणी बोध अगाध इक्क समझाईआ। गुर गुर रूप सदा न्यारा, शब्दी शब्द शब्द जैकारा, डंका एका नाम वजाईआ। दीआ बाती करे उज्यारा, कमलापाती खेल न्यारा गृह मन्दिर अंदर महल अटल बैठा आसण लाईआ। वसणहारा सचखण्ड दुआरा, थिर घर पावे आपे सारा, सुन्न अगम्म वेखणहारा धूआँधारा, लोक परलोक आपणा हुक्म वरताईआ। अवण गवण वेख अखाड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड दए सहारा, ज़िमीं असमाना इक्क निशाना श्री भगवाना आप झुलाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधाना, नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्याना, लख चुरासी बन्न्हे गाना, जीव जंत साध सन्त लुकया कोए रहिण ना पाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआल वेख वखाना, तीर्थ तट होए प्रधाना, अठ सठ वेखे गुण निधाना, गुण आपणा ना किसे जणाईआ। एका राग शब्द तराना, आत्म परमात्म देवे ज्ञाना, ब्रह्म पारब्रह्म वखाना, ईश जीव करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर अवतार आपणी सेवा लाईआ। गुर अवतार साची सेवा ला, हरि जू आपणा हुक्म वरताइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल करा, कलयुग अन्तिम वंड वंडाइंदा। रसना जिह्वा कूक कूक सर्ब गए सुणा, हरि की ओट ओट सर्ब तकाइंदा। महांबली नर नरायण कलयुग अन्तिम उतरे आ, लोकमात दिस किसे ना आइंदा। पुरख अकाल वेस वटा, सम्बल बैठे डेरा ला, गोबिन्द इक्को आस रखाइंदा। कलयुग कूड़ा दए मिटा, सतिजुग साचा राह चला, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी एका खोज खुजाइंदा । धुर फ़रमाणा नाद अनादी नाउँ निधाना बोध अगाधी बिन अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस हरि, हरी हरि आपणा खेल कराइंदा। नाउँ रखा नरायण नर, नर हरि आपणा रूप वटाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख भेव ना आइंदा। सच महल्ले आपे चढ़, शाह पातशाह राज राजान आपणा नाउँ धराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुरपति इन्द करोड़ तेतीसा लए फड़, फड़ फड़ आपणा बन्धन पाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अंज़ील कुरान खाणी बाणी वेखे चोटी जड़्ह, मध आपणी धार चलाइंदा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुरमुख गुरसिख सज्जण लए फड़, फड़ फड़ आपणी बूझ बुझाइंदा। पंच विकारा काम क्रोध लोभ मोह जाए झड़, झूठी तृष्ना आसा नाल मिटाइंदा। एका नाद सुणाए शब्द धुन्कारा, निर्मल दीआ कर उज्यारा काया मन्दिर अंदर साचा बंक आप वड्याइंदा। लख चुरासी हाहाकारा, नौ खण्ड पृथ्मी रोवे ज़ारो ज़ारा, आत्म परमात्म मेल ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ आप धराइंदा। जुग जुग नाउँ हरि निरँकार, आपणा आप प्रगटाईआ। कोटन कोटि रसना जिह्वा रहे उच्चार, अन्त कोए ना पाईआ। लिख लिख लेख ना सके कोई विचार, बण लेखक पन्ध ना कोए मुकाईआ। ब्रह्मा वेता गया हार, हरि का रूप नज़र किसे ना आईआ। जगत विद्या चौदां लोक चौदां तबक होई ख़ुआर, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। आत्म परमात्म ना कोए अधार, ईश जीव ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर आपणा वेस आप वटाईआ। कलयुग अन्तिम वेस अवल्ला, श्री भगवान आप कराइंदा। लेखा जाणे राणी अल्ला, ऐनलहक खोज खोजाइंदा। मुहम्मद मुहम्मदी फड़ाए पल्ला, यार यारी पड़दा लाहइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, मुकामे हक़ सोभा पाइंदा। परवरदिगार नर नरेश आप फड़ाए आपणा पल्ला, नूर नूर नाल मिलाइंदा। नव नौ होए झल्ला, दहि दिशा फेरा पाइंदा। वेखणहारा डूँग्घी डल्ला, काया भँवरी फोल फोलाइंदा। आपे खाहिश आपे अल्ला, आपे मुहम्मद नूर वखाइंदा। आपे वसे निहचल धाम अटल्ला, कोहतूर आपणी जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता साचा मन्त्र आप दृढ़ाइंदा। साचा मन्त्र इक्को नाम, हरिजन हरि हरि करे पढ़ाईआ। शब्द अगम्मी धुर पैग़ाम, पीर पैग़म्बर दए समझाईआ। शाह सुल्ताना सच इमाम, सच सिँघासण सोभा पाईआ। निहकर्मी करे आपणा काम, कर्म कांड ना कोए वखाईआ। चार वरन भुल्ले हरि का नाम, सतिनाम सति सति नज़र किसे ना आईआ। पंच विकारे पाई शाम, अन्ध अन्धेरा गया छाईआ। मन मति बुध ना कोई सयाण, साची सिख्या ना कोए वखाईआ। वेखणहार श्री भगवान, लख चुरासी अंदर बैठा ध्यान लगाईआ । राज राजान शाह सुल्तान होए बेईमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे पन्ध, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दो जहान नूर नुराना चढ़े साचा चन्द, सो पुरख निरँजण इक्क चढ़ाईआ। रसना जिह्वा एका गीत बत्ती दन्द, बन्धन सब दे दए तुड़ाईआ। सति सतिवादी इक्क वखाए आत्म अनन्द, अनन्द अनन्द विच मिलाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गुरमुख साचे लए उठाईआ। आप सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ ढोला आपे गाईआ। नाता तुट्टे नार दुहागण रंड, हरि कन्त कन्तूहल लए प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, रूप अनूप आप वटाईआ। निहकलंक नर नरायण, हरि जू नज़र किसे ना आइंदा। रसना कोई ना सके कहिण, कह कह सिफ्त ना कोए सालाहइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आप चुकाए लहिणा देण, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां बणे साक सज्जण सैण, कूड़ा बन्धन मोह मिटाइंदा। दरस दिखाए लोचण नेत्र नैण, अक्ख प्रतख आप खुल्हाइंदा। गीत सुहागी एका गायन, गोबिन्द गुर गुर समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पुरख अकाल इक्क अख्वाइंदा। पुरख अकाल निहकलंक, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। नाम निधान वजाए डंक, विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाईआ। लेखा जाणे राउ रंक, ऊँच नीच वेखे थाउँ थाईंआ। नव नौ कढ्ढे शंक, संसा कोए रहिण ना पाईआ। इक्क सुहाए साचा बंक, जिस दुआरे आसण लाईआ। गुरसिख देवे वड्याई जिउँ जन जनक, जन जननी आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका नाउँ लए प्रगटाईआ। एका नाउँ हरि निरँकार, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाइंदा। एका नाम वणज वपार, एका वस्त अमोलक झोली पाइंदा। एका मन्दिर खोल्ह किवाड़, घर घर विच आप वखाइंदा। मेट मिटाए अग्नी तत्ती हाढ़, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। लेखा जाणे पुरख नार, नारी नर ना वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ी क्रिया मोह चुकाइंदा। कूड़ी क्रिया होए दूर, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। ग़रीब निमाणयां प्रभ बख्शे एका नूर, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। दर्शन देवे हाज़र हज़ूर, हरि के पौड़े लए चढ़ाईआ। मन वासना तुट्टे गरूर, गफ्लत कोए नज़र ना आईआ। आत्म अन्तर इक्क सरूर, सच ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। सर्बकला आप भरपूर, समरथ पुरख वड्डी वड्याईआ। वसणहारा नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे लेखे लाईआ। गुरमुख लेखा सदा अलग्ग, लख चुरासी बन्धन ना कोए रखाइंदा। किरपा करे सूरा सरबग, समरथ सिर आपणा

हथ्थ टिकाइंदा। दीपक जोती जाए जग, अज्ञान अन्धेर गवाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए कग्ग, काग हँस रूप वखाइंदा। त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, तत्तव तत्त ना कोए बुझाइंदा। धुर दरबारे आपे सद्द, नाम सदा इक्क रखाइंदा। नौ दुआरे करे पार हद्द, जगत तृष्ना मोह मुकाइंदा। दस्म दुआरी बहे सज, गुरमुख साचा सोभा पाइंदा। एका नाद अनादी जाए वज्ज, अनहद आपणी सेव कमाइंदा। अमृत जाम प्याए रज्ज, तृष्ना भुख सर्ब मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। गुरसिख तेरा रंग अमोल, नज़र किसे ना आईआ। जगत कंडा ना सके कोई तोल, तोला नज़र कोए ना पाईआ। जो जन हरि का नाउँ रसना जिह्वा रिहा बोल, अनबोलत आप समझाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चार वरन अठारां बरन साची वस्त किसे ना कौल, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ। नेत्र रोवे धरनी धरत धौल, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। गोबिन्द कीता सच्चा कौल, कलयुग वेले अन्तिम प्रगट होए सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी साची ओट तकाईआ। साची ओट रखी आस, एका नैण नैण उठाया। कलयुग अन्त बुझा प्यास, जगत तृष्ना दे गंवाया। सद वसां तेरे पास, पुरख अबिनाशी दर तेरा मोहे भाया। सतिजुग साचा कर प्रकाश, जन भगतां मेल मिलाया। तेरे सन्त होए उदास, कलयुग ठोकर रिहा लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। सिर रख हथ्थ करतार, आपणी दया कमाईआ। धरनी तेरी सुण पुकार, निहकलंक फेरा पाईआ। मेट मिटाए जगत विभचार, विभचारी कोए रहिण ना पाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, साचे सन्त संग निभाईआ। गुरमुखां बणे आप दलाल, जगत वणज़ारा आप अख्वाईआ। गुरसिख वेखे साचे लाल, लालन आपणी गोद उठाईआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड बैठा सच्चा माहीआ। नाता तोड़े शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। सदा सुहेला वसे नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्क ज्ञान, आत्म परमात्म देवे माण, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ।