पुस्तकालयभाग ११

२२ चेत २०१९ बिक्रमी करनैल सिँघ दे घर पिण्ड खरका

सो पुरख निरँजण खेल अपार, हरि पुरख निरँजण आप कराइंदा। एकँकारा धुर फ़रमाणा, धुर दरगाही आप जणाइंदा। तख्त निवासी राज राजान, शाहो भूप भेव खुल्हाइंदा। थिर घर वेखे मार ध्यान, शब्दी सुत आप समझाइंदा। विष्नूं देवे

इक्क ज्ञान, बिन अक्खर आप सुणाइंदा। ब्रह्मे उठ बाल नादान, पुरख अबिनाशी खेल वरताइंदा। शंकर देवे इक्क फ़रमाण, सच संदेसा आप अल्हाइंदा। आदि जुगादी इक्क भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी साचा हुक्म वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। इक्क इकल्ला वड जरवाणा, बल आपणा आप वखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्याना, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। त्रैगुण माया देवे तराना, रागी आपणा राग सुणाईआ। पंज तत्त तत्त निशाना, सच निशाना आप लगाईआ। लख चुरासी वेखे मार ध्याना, घट घट आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म आप वरताईआ। सचखण्ड निवासी खेल अपारा, एकँकार आप कराइंदा। निरगुण नूर हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्दी शब्द सति जैकारा, बोध अगाधा आप अल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदारा, त्रै पंज नाल उठाइंदा। करोड़ तेतीसा दए हुलारा, सुरपति नैण आप खुल्हाइंदा। रवि ससि सूरज चन्द पावे सारा, मंडल मण्डप खोज खुजाइंदा। ज़िमीं असमान वेखे अखाड़ा, गगन मंडल आपणा फेरा पाइंदा। धुरदरगाही धुर दी कारा, करता पुरख आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, आदि पुरख आप जणाईआ। लख चुरासी एका गाण, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। गृह मन्दिर अंदर वेखे मार ध्यान, बंक दुआरी सोभा पाईआ। निरगुण सरगुण खेल महान, खेलणहारा दिस ना आईआ। पंचम तत्त तत्त बलवान, अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। मन मति बुध खेल महान, निरगुण आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आपे रिहा वखाईआ। साचा रंग पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप जणाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, मात गर्भ ना फेरा पाइंदा। पवण स्वास ना लए दम, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। जुगा जुगन्तर जाणे आपणा कम्म, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। दो जहानां बेड़ा बन्न्ह, आपणे कंध उठाइंदा। दे प्रकाश सूरज चन्न, किरन किरन किरन चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप समझाइंदा। आपणा हुक्म हरि निरँकार, आदि जुगादि चलाईआ। निरगुण सरगुण कर त्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार दे अधार नाम शब्द बोल जैकार, जै जैकार आप सुणाईआ। धुर दी बाणी धुर दी धार, बोध अगाध इक्क विचार, लिख लिख लेख दए समझाईआ। निष्अक्खर वक्खर हो त्यार, करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव आपे दस्स, नर हरि आपणी खेल कराइंदा। निरगुण

नूर कर प्रकाश, लख चुरासी डेरा लाइंदा। आत्म परमात्म देवे धरवास, ब्रह्म पारब्रह्म जणाइंदा। नव नौ खेल तमाश, चार चार आपणा रंग रंगाइंदा। आदि जुगादि दे धरवास, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। गुर अवतारां पूरी करे आस, आपणी इच्छया साची भिच्छया झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाइंदा। सच संदेसा एका वार, एकँकार आप जणाईआ। शब्दी शब्द कर त्यार, साची सिख्या इक्क समझाईआ। विष्नूं देवे भण्डार, विश्व आपणा रूप दरसाईआ। ब्रह्मा वेता खोल्ह किवाड़, चारे वेदां करे पढ़ाईआ। शंकर भोला नाथ बाशक तशका तन शृंगार, कंठ माला इक्क समझाईआ। निरगुण सरगुण कर उज्यार, घट घट दीपक जोती बाल, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। प्रगट कर गुर अवतार, आपणी जोती आपे बाल, शब्दी गुर बण दलाल, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप समझाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। वेखणहारा मार ध्याना, ध्यान ध्यान विच मिलाइंदा। चारे खाणी सुणाए एका गाणा, चारे बाणी आप प्रगटाइंदा। चारे जुग देवे माणा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा । जुग चौकड़ी खेल महाना, रूप अनूप आप दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। आपणा मार्ग लोकमात, निरगुण सरगुण आप लगाईआ। जुग जुग वेखे मार झात, बन्द ताकी आप खुल्हाईआ। भगत भगवन्त वसे साथ, सगला संग आप निभाईआ। सन्तन देवे साची दात, नाम अमोलक झोली पाईआ। गुरमुखां सुणाए अगम्मी गाथ, अनहद नादी नाद वजाईआ। गरुसिख चढ़ाए साचे राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। करे खेल प्रभ कमलापात, कँवल नैण वड्डी वड्याईआ। जुग जुग वेखे खेल तमाश, वेखणहारा बेपरवाहीआ। गुर अवतार आत्म परमात्म पाए रास, गोपी काहन आप नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा हुक्म श्री भगवन्त, आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग चौकड़ी खेल बेअन्त, भेव कोए ना पाइंदा। आपणी महिमा जणाए अगणत, गुर अवतार सेव लगाइंदा। इक्को अक्खर नाम मंत, मन मणीआ आप दृढ़ाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, जागरत जोत जोत प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस हरि निरँकार, एका एका एक वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे वारो वार, कोटन कोटि काल बिताईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, दर बैठे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि ब्रह्मा ब्रह्म कर पसार, अन्तिम बैठे डेरा ढाहीआ। कोटन कोटि शंकर दोए जोड़ करन निमस्कार, नेत्र नैण नैण झुकाईआ । कोटन कोटि विष्नूं दे भण्डार, प्रभ इक्को ओट रखाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार, चरन कँवल मंगण सच सरनाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, निरगुण नर हरि नरायण आप कराइंदा। जुग चौकड़ी वेखे विगसे वेखणहारा, आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। शास्त्र सिमरत बण लिखारा, वेद पुराण सर्ब जस गाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह सब तों वसे न्यारा, बेअन्त आपणी धार रखाइंदा। दो जहानां पावे सारा, दोए दोए आपणा रूप वटाइंदा। जोधा सूरबीर बली बलकारा, बल आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़े बण ठठयारा, अन्तिम आपे भन्न वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। पीर पैग़म्बर उच्ची कूक रसना बोल नाअरा, कलमा अमाम इक्क सुणाइंदा। मुकामे हक़ परवरदिगारा, लाशरीक डेरा लाइंदा। तौफीक इक्क सांझे यारा, दर साचे सोभा पाइंदा। सच पैग़ाम एका वारा, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। उम्मती उम्मत कर पसारा, परम पुरख हरि वेख वखाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुर दी धार, करता पुरख आप वरताईआ। ना कोई मेटे मेटणहारा, बेअन्त वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणे हुक्म फराईआ। भगत भगवन्त दे हुलार, साचे सन्तन खोल्ह किवाड़, निज आत्म मेल मिलाईआ। गुरमुखां गुर गुर करे प्यार, गुरसिख देवे दरस दीदार, नैण नैण नाल मिलाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, साख्यात रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। जुग चौकड़ी पाए बन्धन, बन्धनहार आप निरँकारा। गुर अवतारां लाए चन्दन, नाम सति सति वणजारा। नानक मेला अलख निरँजण, अलख अगोचर अगम्म अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण खेल अपारा, निरगुण खेल अवल्लड़ा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। सरगुण फड़ाए पलड़ा, हरि पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। एकँकारा सच संदेस एका घलड़ा, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। आदि निरँजण आपणे दीपक आपे बलड़ा, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। अबिनाशी करता सच सिँघासण एका मलड़ा, सचखण्ड साचे आसण लाइंदा। श्री भगवान दर दुआरे आपे खलड़ा, दर दरवेश नर नरेश आपणी फेरी पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म फड़ाए आपणा पलड़ा, ईश जीव गंढ्ढ पुवाइंदा। सति संदेस हरि का नाउँ जुगो जुग आपे घलड़ा, लिख लिख आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आपणा खेल हरि निरँकार, एका एक जणाईआ। नव नौ चार उतरे पार, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहिण ना पाईआ। कलयुग आवे अन्तिम वार, नौ खण्ड पृथ्मी अन्धेरा छाईआ। सत्त दीप धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। गोबिन्द सूरा वड बलकार, एका लेखा लेख

जणाईआ। कल कल्की लए अवतार, पुरख अकाल सच्चा माहीआ। वसणहारा धाम न्यार, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख़ुआर, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। कूड़ी क्रिया मारे मार, जूठ झूठ दए निवार, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर आपणी खेल कराईआ। हुक्मे अंदर आप भगवान, आपणा हुक्म आप मनाइंदा। हुक्मे अंदर खोल्ह दुकान, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी रचन रचाइंदा। हुक्मे अंदर धुर फ़रमाण, चारे वेद वेद पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत लेख पुराण, गीता ज्ञान आप समझाइंदा। हुक्मे अंदर अंज़ील कुरान, तीस बतीसा आपे गाइंदा। हुक्मे अंदर खाणी बाणी कर प्रधान, आत्म परमात्म जोड़ जोड़ाइंदा। हुक्मे अंदर तेई अवतारां देवे दान, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। हुक्मे अंदर भगत अठारां दए ज्ञान, गुर शब्दी नाद वजाइंदा। हुक्मे अंदर ईसा मूसा संग मुहम्मद दए पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर नानक निरगुण सरगुण देवे सतिनाम, नाम सति आप रखाइंदा। हुक्मे अंदर गोबिन्द मेला विच जहान, पिता पूत खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर चार जुग करे प्रधान, हुक्मे हुक्म आप फिराइंदा। हुक्मे अंदर चार वरन खेल महान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वंड वंडाइंदा। हुक्मे अंदर सब दा लेखा चुकाए आण, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचा हरि, धुर फ़रमाणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुर फ़रमाणा सच संदेस, सति सतिवादी आप जणाईआ। तख्त निवासी इक्क नरेश, एकँकारा वड वड्याईआ। कलयुग अन्त अवल्लड़ा वेस, पुरख अकाला आप वटाईआ। लेखा जाणे सांगोपांग बाशक शेष, विष्नूं विश्व धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा खेल रखे हथ्थ, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। जुग जुग चलाए आपणा रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। नाम निधाना महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए जणाइंदा। सर्बकला आपे समरथ, समरथ पुरख भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, निहचल धाम डेरा लाइंदा। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, दो जहानां नाद अल्हाइंदा। चौदां लोक वेखे हट्ट, चौदां तबक कुण्डा लाहइंदा। ज़िमीं असमाना मेटे फट, आपणा पड़दा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्त आपणी खेल कराइंदा। आदि अन्त खेल करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैगुण अतीता आपणा वेस वटाईआ। निहकलंका लए अवतार, मात पित ना कोए बणाईआ। साक सज्जण सैण ना कोए संसार, बंधप भाई ना कोए अख्वाईआ। करे खेल अगम्म अपार, जोती जाता आपणा नूर धराईआ। हुक्मे अंदर कर अवतार, लोकमात दए वड्याईआ। पूरब लहिणा

कर्म विचार, गुरमुख साचे लए जगाईआ। आत्म ताकी खोल्ह किवाड़, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। अमृत आत्म ठंडा ठार, निझर झिरना दए झिराईआ। अनहद नाद शब्द धुन्कार, अनरागी राग सुणाईआ। आत्म सेजा कर प्यार, ब्रह्म पारब्रह्म गोद उठाईआ। साची सख़ीआं मंगलचार, गीत गोबिन्द आप सुणाईआ। कलयुग अन्तिम वेखणहार, नव नौ आपणा फेरा पाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। वरन बरन करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तीर्थ तट ना कोए सहार, अठसठ बैठे मुख भुवाईआ। जगत अन्धेरा धूआँधार, रैण अन्धेरी एका छाईआ। हरि का नाउँ ना कोए प्यार, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। घर घर दिसे जगत विभचार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। नाता तुट्टा पुरख नार, नार कन्त सेज ना कोए सुहाईआ। धरनी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलयुग जीव कूड़े कुड़यार, कूड़ी क्रिया रहे कमाईआ। आत्म ब्रह्म ना कोए उज्यार, पारब्रह्म ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम धारे बल, बल आपणा आप रखाइंदा। सृष्ट सबाई रिहा छल, अछल अछल आपणी धार चलाइंदा। मन वासना गया रल, मन ममता मोह वधाइंदा। कूड़ी क्रिया गया ढल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल वखाइंदा। कलयुग कूड़ा वड बलवान, आपणा बल रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी झूठ निशान, चार कुण्ट जणाईआ। चार वरन होए बेईमान, बेवा रूप सर्ब लोकाईआ। आपणा आप ना सके कोई पहचान, माया पड़दा ना कोए उठाईआ। नानक गोबिन्द दे के गया धुर फ़रमाण, नाम सति सति समझाईआ। चार वरनां एका माण, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। एका मन्दिर इक्क मकान, गुरदुआरा इक्क समझाईआ। एका नाद इक्क धुन्कान, एका राग राग अल्हाईआ। छत्ती राग होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जीव जंत सर्ब कुरलाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नाता छुट्टा अञ्जील कुरान, काया काअबा ना कोए वखाईआ। भेव चुक्या ज़िमीं असमान, सत सत वंड ना कोए वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, वेखणहारा हर घट थाईंआ। हर घट वेखे थान थनंतर, हरि जू आपणा वेस वटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लग्गी बसन्तर, त्रैगुण अग्न ना कोए बुझाइंदा। हरि का नाउँ ना गाए कोई मन्त्र, रसना जिह्वा सर्ब कुरलाइंदा। फिरी दरोही गगन गगनंतर, ज़िमीं असमान अन्धेरा छाइंदा। लख चुरासी ना बणाए कोई बणतर, तीर निराला बाण ना कोए लगाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। वेखणहारा पारब्रह्म ब्रह्म निरंतर, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस रख,

अवल्लड़ी धार चलाईआ। निरगुण रूप हो प्रतख, दो जहानां करे रुशनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सद, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम आई हद्द, पार किनारा रिहा वखाईआ। आपणा आपणा भार जाणा लद, थिर कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी एकँकारा इक्क इकल्ला पए गज्ज, फतहि डंका इक्क वजाईआ। जो घड़या सो जाए भज्ज, भन्नणहार वेख वखाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां उच्चे मन्दिर जाणे तज, तख्त ताज कोए रहिण ना पाईआ। नाता तुटणा मक्का काअबा हाजी हज्ज, निउँ निउँ सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी करे खेल सूरा सरबग, धुर फ़रमाणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, इक्क संदेसा दए सुणाईआ। इक्क संदेसा श्री भगवान, चार जुग आप सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चुक्की काण, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, नेत्र नैण हरि खुल्हाइंदा। लोकमात खेल महान, पुरख अकाल आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी हो प्रधान, साचे तख्त सोभा पाइंदा। भगत भगवन्त कर परवान, आपणा लेखा आपे लाइंदा। गुर अवतार इक्क निशान, नाम निशाना आप जणाइंदा। पीर पैग़म्बर इक्क ईमान, सही सलामत नज़री आइंदा। चार वेद वेखे आण, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। शास्त्र सिमरत होए हैरान, हरि जू की खेल वरताइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होया विच जहान, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। वेद व्यासा मंगे दान, खाली झोली अग्गे डाहइंदा। मूसा निउँ निउँ करे सलाम, ईसा एका मंग मंगाइंदा। मुहम्मद कहे मेरा अमाम, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। सतिगुर नानक कहे श्री भगवान, महांबली आपणा खेल कराइंदा। गुरू गोबिन्द मंगे दान, पुरख अकाल एका वस्त झोली पाइंदा। अन्तिम मेला विच जहान, दोए दोए आपणा रूप वखाइंदा। प्रगट होए विच जहान, दो जहानां वाली फेरा पाइंदा। तेरी सेजा करे परवान, साचे तख्त आसण लाइंदा। नाम खण्डा तेज़ कृपान, ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा। कलयुग नाता तोड़े विच जहान, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम आए अन्त, अन्त अन्त दए कराईआ। प्रगट हो श्री भगवन्त, भगवान भगत लए मिलाईआ। लेखा चुक्के जुगा जुगन्त, जुग करता आप चुकाईआ। सतिजुग बणाए साची बणत, साचा मार्ग आपे लाईआ। लख चुरासी गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, निवण सो अक्खर इक्क समझाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक ना कोई रहे पंडत, गुर का शब्द ज्ञान दृढ़ाईआ। एका माण उत्भुज सेत्ज जेरज अंडत, चार खाणी एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लहिणा दए मुकाईआ। कलयुग अन्तिम लहिणा जाए मुक, सो पुरख निरँजण आप चुकाईआ। मनमुखां मुख पए थुक्क, मुख थुक्की

सर्ब भराईआ। गुरमुख सज्जण सुहेले गुरू गुर चेले सतिगुर गोदी लए चुक्क, चुक्क चुक्क आपणी ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सिँघ शेर हो पए बुक्क, चौदां लोक चौदां तबक एका भबक लगाईआ। लख चुरासी बूटा जाए सुक्क, हरया सिंच ना कोए कराईआ। सतिजुग साचा धरत मात दी वारे कुक्ख, जन जननी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणा खेल वरताईआ। अन्तिम वरते खेल जग, जीवण दाता आप वरताइंदा। सृष्ट सबाई लग्गे अग्ग, अग्नी तत्त ना कोए बुझाइंदा। नव नौ होया हँस कग्ग, काग हँस रूप ना कोए वटाइंदा। जगत ख़ुआरी पीती मदि, नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाइंदा। नेत्र नैण मन्दिर मस्जिद गुरदुआर धीआं भैणां रहे तक्क, सति सन्तोख ना कोए रखाइंदा। कलयुग अन्त मन मुखता पाई नकेल नक्क, चारों कुण्ट सर्ब फिराइंदा। करे निबेड़ा हक़ो हक़, साचे तख्त आसण लाइंदा। गुरमुख विरले लए रख, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता आपणा वेस वटाइंदा। वेस वटाए आप करतारा, करनी किरत आप कमाईआ। भगतां खोले्ह इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा दए समझाईआ। महल अटल उच्च मुनारा, महिफल आपणी इक्क वखाईआ। दीपक दीआ इक्क उज्यारा, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, तन्दी तन्द सितार ना कोए हिलाईआ। साची सख़ीआं इक्क अखाड़ा, गुरमुख मिल मिल राग अल्हाईआ। नाता तुट्टे पुरख नारा, आत्म परमात्म होए कुड़माईआ। शब्द अगम्मी इक्क नगारा, अपरम्पर आप वजाईआ। गुरमुख साचे करे प्यारा, मुख गुर आप सालाहीआ। लख चुरासी उतरे पारा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। आवण जावण रहे ना विच संसारा, चित्रगुप्त लेखा लिख ना कोए वखाईआ। लाड़ी मौत ना करे शंगारा, नेत्र नैण कज्जल धार ना कोए पवाईआ। सतिगुर गुरसिखां करे सच प्यारा, वेले अन्त अन्त सहाईआ। नाम वखाए इक्क बिबाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सब दा लेखा आप चुकाईआ। सब दा लेखा मात चुकाउणा, सम्मत सम्मती वेख वखाइंदा। गुरमुख गुरसिख आप मिलाउणा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। साचा बंक इक्क सुहाउणा, घर घर विच सोभा पाइंदा। जात पात वरन गोत पन्ध मुकाउणा, निर्मल जोत इक्क वखाइंदा। गढ़्ह हँकारी आपे ढाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल साचा हरि, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्मे अंदर साची कार, हरि करता आप कमाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग उतरे पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलयुग क्रिया कर ख़ुआर, जगत ख़ुआरी दए वखाईआ। सतिजुग साचे कर प्यार, लोकमात दए वड्याईआ। दोहां विचोला सिरजणहार, जुग जुग आपणी कार कराईआ।

कलयुग करे अन्त निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। बीस बीसा होया ख़बरदार, जगत जगदीसा वड वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर निउँ निउँ करन सर्ब निमस्कार, सजदा सीस जगदीस कराईआ। आपणा हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरसिख साचे लए निकाल, लख चुरासी आपे मथ वखाईआ। गोबिन्द मेला गोबिन्द लाल, लालन आपणा रंग चढ़ाईआ। नाता तोड़ काल महांकाल, दीन दयाल देवे इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, एका हुक्म आप समझाईआ।

जिन्ना चिर ना करे हां, मैं लैणा ना मुख भुवाया। मैं उठ के पकड़ां तेरी बांह, क्यों देवे धक्का लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, सुत शब्द रिहा सुणाया। पुरख अबिनाशी गया हार, बच्चे आपणी जिद ना छड्डी। तेरा निरगुण बण के करां प्यार, नाता तोड़ां पंज तत्त काया हड्डी। करां खेल विच संसार, मेरी जोत आए तेरे प्रेम बद्धी। नाउँ रखां निहकलंक नरायण नर अवतार, चार जुग दी बणी रहिण ना देवां कोई गद्दी। साचा करां इक्क विहार, पिछली मेटां वदी सुदी। विष्न ब्रह्मा शिव दयां उठाल, वरभण्डी पावां आपणी डण्डी। करां खेल इक्क कमाल, लख चुरासी करां रंडी। तेरे मित्र लवां उठाल, दीन दयाल बण बण बख्शंदी। गोबिन्द सुणाए मुरीदां हाल, सुणया आप सूरे सरबंगी। चरनां हेठ दबा के काल महांकाल, जन भगतां वंड वंडी। तेरा हल्ल करां सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, शाह सुल्तान नूर नुराना श्री भगवाना वसणहारा दुआरा सचखण्डी। सुण सुत मेरे साचे लाल, तेरा प्यार दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी बीतन चार, नौ नौ डेरा ढाहीआ। गोबिन्द सुत होए उज्यार, लोकमात खेल कराईआ। कलयुग जड़्ह दए उखाड़, आपणी आहुती एका पाईआ। आपणे बाले नीहां हेठां दए सवाल, चले हुक्म रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। सुत शब्द कहे पुकार, की प्रभ खेल रचाया। गोबिन्द बणे सुत दुलार, क्यों बाले नीहां हेठ दबाया। जिस ने तक्कया तेरा सहार, तिस नूं देवे क्यों कोई सजाया। जिवें तूं मेरे नाल करे प्यार, तिउँ पुत्रां गोबिन्द गोद बहाया। पुरख अबिनाशी करे ख़बरदार, सुण मेरे शहिजादे तैनूं आपणे दस्से ना नानके दादे, दादा नज़र कोई ना आया। कलयुग अन्तिम मैं आपणे करे वाहदे, गोबिन्द पिता तेग बहादर उहदरे एका घर लादे साची सेवा आप कराया। अन्त बहाए इक्क अहाते, महिदूद आपणी हद्द कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाया। वाह मेरे दाता बेपरवाह, मैं भुलया बाल अंञाणा।

जिउँ भावें तिउँ लै चला, तूं दाता सुघड़ सयाणा। मैं जुग जुग सेव लवां कमा, मन्ना तेरा भाणा। तूं वेले अन्त लैणा मिला, मैं होया दर निमाणा। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका दे सच फ़रमाणा। कलयुग वेला अन्तिम जाणा आ, करे खेल हरि महाना। गोबिन्द लेखा जाणा लिखा, पुरख अकाल ओट तकाणा। अन्तिम आवे बेपरवाह, जिस दा भेव किसे ना पाणा। सम्बल डेरा लए ला, ना कोई मन्दिर ना मकाना। उच्चे टिल्ले बैठे आ, पर्बत दिसे ना कोई निशाना। तेरा मेरा ढोला लवे गा, सोहँ इक्क अक्खर पढ़ाना। आपणी किरपा आपे लए कमा, प्रगट हो श्री भगवाना। तेरा मेला लए मिला, नाता तोड़ जहाना। लोकमात जोत दए जगा, जोती जोत जोत रंगाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा भेव आप खुलाना। साचा सुत होया दयाल, प्रभ तेरी वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम मेले आपणा लाल, तूं लालन गोद बहाईआ। एथे ओथे मेरी करे प्रितपाल, प्रितपालक वड वड्याईआ। मैं ऐथे वेखां तेरा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जिथे बैठा डेरा लाईआ। जगत अन्तिम सारे होए कंगाल, तेरा नाउँ हट्ट किसे नज़र ना आईआ। तेरा दुआर किथों लओूं भाल, नित उठ उठ दरसन किस दुआरे करन जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहलों दे दे इक्को वर, बिन तेरे दुआरे कोई होर ना माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी गया मन्न, अग्गों आख सुणाया। उठ लाडले पुत्त मेरे चन्न, तेरा नूर करां रुशनाया। तेरी दात साचा धन, लोकमात दयां वड्याईआ। तेरा राग भगतां कन्न, एका वार दयां सुणाया। कलयुग अन्तिम बेड़ा बन्न्ह, गुरमुख साचे लवां प्रगटाया। पंज विकारा देवां डंन, माया ममता मोह तुड़ाया। भाग लगावां पंज तत्त तन, थिर घर नूर जोत रुशनाया। इक्क वजावां अनहद धुन, धुन आत्मक राग सुणाया। लख चुरासी छाण पुण, हरिभगत लवां उठाया। आपे जाणां आपणा गुण, हरि का भेव किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचे हरि, आपणा हुक्म आप सुणाया। सुण सुत मेरे छोटे लाले, बाली बुध जणाईआ। कलयुग अन्तिम करे खेल निराले, करे बेपरवाहीआ। गुरमुख साचे आप उठाए, भगतां नाउँ वड्याईआ। गोबिन्द चले नाल नाले, आपणी सेव कमाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआले करे खाले, वाहवा वड वड्याईआ। साध सन्तां कढ्ढे दवाले, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अठसठ तीर्थ मरन पाले, पड़दा उपर ना कोए पाईआ। काग़ज़ां उपर पाए दोशाले, हरि का रूप नज़र कदे ना आईआ। गोबिन्द दस्सया पुरख अकाले, इक्को इष्ट वखाईआ। तेरे पिच्छे घालन घाले, भगतां लए मिलाईआ। चारों कुण्ट फेरी पाए, राती सुत्तयां वेख वखाईआ। पहलों आपणा हाल सुणाए, फेर हाल पुच्छण जाईआ। गुरमुख रखे आपणे नाले, आपणा संग निभाईआ। देवे वड्याई सिँघ पाले, ब्रह्मा माण चुकाईआ। शंकर

तुट्टे आपे डाले्ह, जगदीसे वज्जे वधाईआ। इन्दर निभे ना अन्तिम नाले, गया पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे तेरा वर, तेरे अग्गे वखाईआ। तेरा वर तेरे अग्गे धरना, हरि जू आख सुणाया। पुरख अबिनाशी मेल करना, भेव किसे ना पाया। चार कुण्ट वंडी, चार वरना, बरन अठारां नाल मिलाया। चार जुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता कुरान सब ने पढ़ना, खाणी बाणी ओट रखाया। गोबिन्द कह के जाए इक्को सरना, पुरख अकाल बेपरवाहया। कलयुग अन्तिम आवे तरनी तरना, गुरमुख साचे लए तराया। निरभउ होए कदे ना डरना, भय सृष्ट सबाई रिहा वखाईआ। आदि जुगादी जिस घाड़न घड़ना, सो भाण्डे रिहा भन्नाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा सुणाया। छोटा बाला कहे पुकार, हरि पुरख सुणाईआ। मेरे नाल कर इकरार, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। कलयुग आवें अन्तिम वार, निरगुण नूर लवें प्रगटाईआ। मेरा मेला मेलें विच संसार, आपणी धार धार विच छुपाईआ। साचे भगतां करें प्यार, मेरा बंस बणाईआ। राह तक्कण जुग चार, नेत्र नैण उठाईआ। कोटन कोटि बीतण काल, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार सेवादार, जुग जुग सेव कमाईआ। नानक निरगुण करे पुकार, महांबली उतरे आए वाहो दाहीआ। गोबिन्द तक्कया इक्क सहार, पुरख अबिनाशी सब दा लेखा दए मुकाईआ। मैं करां तेरा प्यार, नेत्र तेरे दरसन पाईआ। सचखण्ड दिसे ना कोए दरबार, लोकमात नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ढह के जाणा दर, बिन तेरे दर ना कोई मेरी वड्याईआ। एका वर दे भगवान, मैं साची मंग मंगाईआ। एथे झुल्ले तेरा सति निशान, लोकमात नज़र ना आईआ। एथे वेस शाह सुल्तान, सीस आपणे ताज टिकाईआ। एथे होवें हुक्मरान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। एथे वसें सचखण्ड मकान, सच सिँघासण आसण लाईआ। ओथे दस्स तेरा की निशान, किस बिध आपणा नाम लएं प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, इक्को आस रखाईआ। इक्को आस लई रख, मेरे मेहरवाना। किवें रूप होएं प्रतख, लोकमात मात प्रधाना। कवण बिध भगतां करें पक्ख, देवें नाम गुण निधाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे दे साचा वर, कवण नगर डेरा लाउणा। पुरख अबिनाशी खोल्हे भेत, आपणा भेव खुल्हाईआ। तेरे संग करां हेत, आपणा मेल मिलाईआ। जन भगतां वेखां काया खेत, अकार खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा समझाईआ। आपणा लेखा दस्से हाल, हरि जू दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल महान, निरगुण वेस वटाइंदा। तेरी प्रीती निभे नाल, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। गुरमुख साचे लए पछाण, लख चुरासी वेख वखाइंदा। आपणी किरपा

देवे दान, अभ्यास जोग ना कोई कराइंदा। धूढ़ी बख्शे इक्क इश्नान, दुरमति मैल धुवाइंदा। दर्शन देवे दर घर आण, तृखा भुख, मिटाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भेव कोए ना पाइंदा। पहलों बणाए सच निशान, लोकमात चढ़ाइंदा। सति सतिवादी इक्क ध्यान, एका घर वखाइंदा। पंचम मुख कर परवान, पंचम ताज सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। आपणा पड़दा देवे लाह, रखे माण वड्याईआ। भगत भगवन्त लए जगा, नेत्र नैण खुल्हाईआ। साची संगत लए बणा, हरिसंगत नाउँ रखाईआ। एका संगत विच लए बहा, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। मंगत बणे बेपरवाह, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। भुखां नंगा लभे थाँ, पुरख अबिनाशी फेरा पाईआ। हउमें हंगता गढ़्ह तुड़ा, एका वार दरसाईआ। हँ ब्रह्म भेव चुका, कर प्रेम मिलाईआ। सतिजुग ढोला साचा गा, पिछली करे सफ़ाईआ। सब दा हौला भार दए करा, खाल्ही हथ्थ फराईआ। अन्तिम डोला कोई चुक्के ना, चार जुग देण दुहाईआ। साचा सोहला कोई ना सके गा, भुलया बेपरवाहीआ। भोले भाले लए मिला, गुरमुख आपणे आप जगाईआ। सृष्ट सबाई विच्चों लए उठा, सुत्तयां जाग ना किसे खुल्हाईआ। मनमुखां दर दए दुरका, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। सुत शब्द तेरी आसा पूरी दए करा, तेरी तृष्ना भुख मिटाईआ। जिवें सचखण्ड दुआर ल्या बणा, इक्क घर त्रै त्रै वंड वंडाईआ। पहलों घर चरन टिका, दूजे नेत्र नैण रुशनाईआ। तीजे सीस रिहा ताज़ टिका, एका करे सच्ची शहिनशाहीआ। चौथे चरनां हेठ दबा, चार कुण्टां वेख वखाईआ। शब्दी विष्न ब्रह्मा शिव एका धार बन्हा, चार चार कुड़माईआ। चारे वेद आप सुणा, आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्तिम सचखण्ड दुआरा लए बणा, जन भगतां दए माण वड्याईआ। बहत्तर नाड़ी ताणा पेटा जो ल्या रचा, बहत्तर देवां इक्क सरनाईआ। साता सति सतिवादी खेल करा, सिफ़रा अग्गे जोड़ जुड़ाईआ। सत्तर लिख्या सहिज सुभा, सो पुरख निरँजण पूर कराईआ। अन्त सिफ़रा अग्गों दए उठा, सतिवादी आपणा नाउँ धराईआ। सृष्टी सारी होई फ़नाह, नज़र कोए ना आईआ। पीर पैग़म्बर ना देवे कोई पनाह, गुर अवतार मुख शरमाईआ। चार जुग दी क्रिया दए मिटा, पिछली मुके सर्ब पढ़ाईआ। अग्गे आपणा नाम धरा, पुरख अकाल दए सालाहीआ। एका इष्ट दए वखा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। सब दा झेड़ा दए मुका, हिन्दू मुस्लिम सिख ना कोए अख्वाईआ। चारे वरन दए खपा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रहिण ना पाईआ। एका मन्दिर दए वखा, जिथे वसे हरि रघुराईआ। कोई पांधा पत्तरी ना सके खुल्हा, मस्तक तिलक ना कोई लगाईआ। कोई जञ्ञू ना रिहा वखा, धरती बेड़ा ना कोए बंधाईआ। हथ्थ यंतरी ना रिहा उठा, कुण्डल रेख ना कोए वखाईआ। ना कोई रिहा हिसाब लगा, नछत्र गृह ना वंड वंडाईआ। सूरज चन्द ना कोई रिहा सीस झुका,

जल पाणी ना भेंट चढ़ाईआ। तेरी मन्नत ना कोई रिहा मना, सरोवर तारी कोए ना लाईआ। तसबी माला ना कोई दिती फड़ा, मन का मणका ना कोए भुवाईआ। बस्त्र पीले ना दए रंगा, निहकलंक नेड़ ना कोए रखाईआ। पटका सीस दिता बंधा, अल्फ़ी नज़र ना कोए आईआ। लब दिती ना किसे कटा, दाढ़ी मुछ ना मूंड मुंडाईआ। कलमा दिता ना किसे पढ़ा, सजदा करे ना कोए टिकाईआ। मसल्ला दिता ना कोए वछा, वुज़ू बांग ना कोए लगाईआ। कन्नां विच ना देण अज़ां, ना कोई मंगे ख़ुदाईआ। छाती उपर गोडे आपणे ना लए झुका, नक्क ख़ाक नाल ना कोए रगड़ाईआ। निडर होया बेपरवाह, पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ना कोए मन्त्र रिहा पढ़ा, ना कोए आहुती रिहा पाईआ। ना कोई ज्वाला रिहा मना, ना कोई जोत करे रुशनाईआ। ना कोई शंकर संधूर रिहा लगा, ना कोए ब्रह्मा वड वड्याईआ । ना कोई विष्नूं रिहा मना, दोए दोए जोड़ पए सरनाईआ। ना कोई पूजा पाठ रिहा करा, पंज वेले निमाज़ ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई सरघी वेला रिहा उठा, खिज़र निझर वेला ना कोए जणाईआ। हिज़री आपणा हज़ करे आपे बेपरवाह, फिकरा फिकर ना कोए रखाईआ। ना कोई संख ल्या वजा, कूक कूक ना कोई सुणाईआ। आसा वार ना रिहा लगा, सब दी पूरी आस कराईआ। बिन पढ़यां बिन पाणी ठरया बिन अग्नी सड़या सब दे दुखड़े दए गवा, उज्जल मुखड़े दे करा, बख्शे सर्ब सच्ची सरनाईआ। जुग जुग दे भुक्खड़े दए रज़ा, एका अमृत जाम प्याईआ। रुलदे फिरदे आपणी गोदी लए उठा, गुरमुख बाल अञ्याणे आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंडत पांधे मुल्ला शेख़ ग्रन्थी पन्थी पुट्टी मेख़, साची विद्या एका एक पढ़ाईआ। साची विद्या हरि जू ढोला, एका आख सुणाइंदा। जिस वखाया गोबिन्द होला, सो आपणा सुत नाल रलाइंदा। निरगुण तोला नानक नाम सच दुआरा इक्को खोल्हा, हरि शब्दी सुत वसाइंदा। आपे बणया भाला भोला, दिस किसे ना आइंदा। पंज तत्त अंदर करया ओहला, पूरन कह कह नाम सुणाइंदा। वेखो हरि जी खेल खेला, गोबिन्द भउ चुकाइंदा। चारों कुण्ट पैंदा रौला, हरि हरि नज़र किसे ना आइंदा। सिख कहिन्दे साडे नाल कर के गया कौला, अन्तिम कल मेल मिलाइंदा। पंडत कहिन्दे ब्रह्मण गौड़ उच्चे टिल्ले पर्बत वसया ओहला, आपणा पड़दा पाइंदा। मुल्ला शेख़ कहिन्दे साडा मौला, इक्क अमाम वेस वटाइंदा । पुरख अबिनाशी कहे मैं सब तों वसां ओहला, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत सज्जण तेरा करे विहार, लोकमात हरि साची कार, सच दुआरा अगम्म अपार, पुरख अबिनाशी आप बणाइंदा। आदि बणाया सचखण्ड, सच सच वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्त विच वरभण्ड, पुरख अबिनाशी करे रुशनाईआ। जन भगतां वंडी इक्को वंड, पिछला लेखा पूर कराईआ। अंदर अंदर वड़े साहिब बख़िशंद,

बिन पुछयां अग्गे लँघ कदे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी धार आदि जुगादी कार, सार आपणे हथ्थ रखाईआ। सार शब्द तेरी सारी लए सार, सार कोए ना पाइंदा। चार जुग हद्द, शब्दो शब्दी खेल खिलाइंदा। सार शब्द रखे सब नूं बाहर, आपणे विच छुपाइंदा। कलयुग अन्तिम कर त्यार, भगतां झोली पाइंदा। दरगाह उपर होए तेरा विहार, बिन तेरे ना किसे सिखाइंदा। मेरे भगत तेरा करन दीदार, तेरी ईद चन्द ख़ुशी मनाइंदा। तेरी गफ्लत होई बेदार, दर्दीआं दर्द वंडाइंदा। तेरी उल्फ़त कर कर थक्का संसार, तूं उल्फ़त विच कदे ना आइंदा। तूं जगत मुहब्बत तों वसया बाहर, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। तेरा कलबूत ना कोई निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाइंदा। शब्द सुत वेख मनारा, छब्बी पोह ख़ुशी मनाईआ। वाहवा कुदरत तेरी मेरे परवरदिगारा, बेऐब तेरी ख़ुदाईआ। तेरे भगतां वेख्या करया दीदारा, दृष्ट इष्ट नाल मिलाईआ। तूं ढाडी बण बण गावें वारां, जुग जुग आपणी सिफ्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच मुनारा इक्को इक्क वखाईआ। सच मुनारा इक्को रहिणा, एका एक सुहाईआ। हरि का मन्नणा सब ने कहिणा, भुल्ल कोए ना जाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब ढहणा, ख़ाकी ख़ाक उडाईआ। अन्त भगत भगवन्त इक्ट्ठे हो के बहणा, वज्जे सदा वधाईआ। एथे ओथे ओथे एथे इक्क दूजे दे दरसन करने नैणा, नेत्र नेत्र नाल मिलाईआ। एह हरिसंगत बणी भाई भैणा, पुरख अबिनाशी मेल मिलाईआ। चार वरन दा चुक्या लहिणा देणा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। पाओ नेत्र नाम साचा गहिणा, तन बस्त्र दए सजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। वाह भगत तूं वड्डा वड, हरि वड्डा आप वड्याइंदा। जिस सचखण्ड दुआरयों ल्यांदा कढ्ढ, आपणी सेवा लाइंदा। जिस आदि बणाई आपणी यद्द, सो अन्तिम बंस सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत भगत दुआरे आप बहाइंदा। भगत दुआरे भगत बहण, हरि हरि खेल कराया। इक्क दूजे नूं उठ उठ कहिण, हरि का भेव किसे ना पाया। की पता की देवे देण, देवणहार इक्को आया। साडी इक्को भगती दरसन कीता नैण, पूजा पाठ ना कोए वखाया। धन्न भाग प्रभ आया लैण, आपणी डोली लए बहाया। गुरमुख तैनूं कोई ना पावे वैण, तेरे सीस हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत दुआरे भगत सुहाया। वाह भगत तेरा वड बल, बल बावन मिली वड्याईआ। जिस नूं छलया करके छल, सो अछल अछल बण के आया पाँधी राहीआ। जिस दी आदि जुगादि जुग जुग सुणदे रहे गल्ल, सो गलवकड़ी रिहा पाईआ। जिस दा सवाल किसे कोलों ना होया हल्ल, सो गुरमुखां हल्ल सवाल कराईआ। जिस दे

अंदर बिन नानक ना कोई गया रल, सो गुरमुखां अंदर रल रल आपणी ख़ुशी मनाईआ। जिस दा पीर पैग़म्बर लभ्भदे गए फल, सो ग़रीब निमाणयां घर घर आ फल खुवाईआ। जिस दे कोलों मंगदे गए बल, सो बल धारी गुरमुखां देवे माण वड्याईआ। जिस नूं कहिन्दे रमिआ जल थल, सो गुरमुखां अंदर डेरा लाईआ। कलयुग अन्तिम निर्धनां होया वल, निरँकार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात दया कमाईआ। दया कमाए दीन हरि दाता, भगत माण वड्याईआ। अन्तिम आ के पुछे वाता, निरगुण फेरा पाईआ। इक्को घर सुणाए साचा साका, एका नाम वड्याईआ। अन्तिम पड़दा हरि जू ढाका, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। उत्ते चढ़ के बणया रहे राखा, दिवस रैण सेव कमाईआ। एथे ओथे गावे गाथा, जन भगतां रिहा सलाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग सब तों टिकाउँदा रिहा माथा, कलयुग अन्तिम आपणा सीस भगतां अग्गे झुकाईआ। मेल मिलाया पिता पित माता, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। कलयुग मिटी अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाईआ। जिस अमृत प्याया फड़ के बाटा, सो वेखे चाँईं चाँईंआ। चारों कुण्ट प्या घाटा, एका रूप नज़र किसे ना आईआ। बालू रेत अंदर रल्लया आटा, ना कोई सके बाहर कढ्ढाईआ। अन्तिम राए धर्म तों खुल्हावे खाता, आपणा हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार करन बातां, इक्क दूजे हाल सुणाईआ। असीं दीन मज़्हब दे दे आए दातां, जगत वंड वंडाईआ। अन्त तोड़ण आया नाता, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिभगत मिली वड्याईआ। हरिभगत तेरा पूजा पाठ, हरि जू इक्क बणाया। आपे जपे दिवस रात, आपणी सेव कमाया। तुसीं सौणा बण इकांत, डर भउ ना कोए जणाया। दरस दिखाए बिध बिध भांत, रूप अनूप आप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक्क सुहाया। साचा मन्दिर गया सज, हरि सज्जण आप सुहाया। छब्बी पोह पड़दा कज, जन भगतां दया कमाया। निरगुण विच्चों गया वज्ज, दूजा डंका नाम लगाया। गुरमुखां कराएा इक्को हज, मक्का काअबा डेरा ढाया। मुहम्मद दर दुआरे सद्द, भगतां चरनी रिहा पवाया। अन्तिम कीता अड्ड, पिच्छे दिता भुवाया। करया खेल पुरख समरथ, वेद किताब भेव ना आया। जा के अल्ला राणी रिहा दस्स, नेत्र नैणां नीर वहाया। मेरा कोई ना चलया वस, खाली हथ्थ फेरा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग साचा मन्दिर इक्क बणाया। हरि का मन्दिर डिठा अपारा, मुहम्मद दए दुहाईआ। उपर ओथे चले ना कोई चारा, हरिजन बैठे डेरा लाईआ। जिन्हां मिल्या मीत मुरारा, सिर बैठा हथ्थ टिकाईआ। मैं चौदां सदीआं रिहा कुँवारा, मेरी सार किसे ना पाईआ। नाता छड्ड गए चार यारा, विच भगतां बैठे डेरा लाईआ। मेरी कोई ना सुणे पुकारा, दरोही ख़ुदा

दी पई दुहाईआ। मेरा नज़र ना आए परवरदिगारा, मेरी चोटी रिहा मुनाईआ। मेरा मकबरा करे हाहाकारा, कन्नी तन ना कोए दसाईआ। अल्फ़ ये वक्त विचारा, मेरी ख़त्म होई पढ़ाईआ। कातब बण बण बणया लिखारा, लिख लिख आयत शरायत सुणाईआ। अन्तिम हरि जू वरका पाड़ा, लेखा रिहा मुकाईआ। बणके आया सच्चा लाड़ा, बेऐब सच्चा माहीआ। लुट्टी जाए दिन दिहाढ़ा, ना सके कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। मिल्या माण हरि दुआर, दुआरका वासी चरनी सीस झुकाइंदा। चल के आए घनईआ लाल, कृष्न कृष्न फेरा पाइंदा। राम दोए जोड़ करे प्रणाम, नैण चरनां नाल रगड़ाइंदा। ईसा मूसा दर दुआरे करन सलाम, सजदा हरि जू इक्क वखाइंदा। मुहम्मद जन भगतां करे पहचान, पुरख अबिनाशी राह वखाइंदा। दर आ के मंगे दान, खाली झोली अग्गे डाहइंदा। अग्गे चार बैठे जवान, जिन्हां वेख नैण शरमाइंदा। अजीत सिँघ वड बलवान, मुहम्मद दाढ़ी अध विच रखाइंदा। ना हिन्दू ना मुस्लिमान, सिख रूप ना कोए रखाइंदा। मेरा सांझे यार नाल इमान, शरीअत विच कदे ना आइंदा। चारों कुण्ट दिसे बेईमान, बेपरवाह पड़दा पाइंदा। अग्गे सवरन सिँघ दस्से मकान, तीर तम्बर ना कोए रखाइंदा। समला सत्थर दिसे ना कोई म्यान, खंजर कोई ना बाहर चमकाइंदा। गोबिन्द दिता इक्क ज्ञान, पुरख अकाल मनाइंदा। मुहम्मद तेरा छड्डया ईमान, ईमाना वाला नज़री आइंदा। जिस नूं झुक के इक्क वार करी सलाम, सो सही सलामत आपणी गोद बहाइंदा। घर आ के देवे पैग़ाम, सुत्तयां आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराइंदा। नरायण सिँघ ना खोल्हया नैण, अक्ख नाल ना अक्ख मिलाईआ। जिस दा गोबिन्द बणया साक सज्जण सैण, सीस सीस नाल वटाईआ। अन्तिम आया लहिणा देणा देण, निरगुण रूप धराईआ। मुहम्मद एथे की आया लैण, अग्गों बोल रिहा सुणाईआ। जिस पीर पैग़म्बर सारे साचा मुर्शद कहिण, सो मुर्शद मुरीदां हाल रिहा सुणाईआ। जा मिल आपणी अल्ला राणी डायण, जो तैनूं रही खाईआ। साडी संगत जुड़ी भाई भैण, ना सके नाता तुड़ाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार दूर शरमाइन, पुरख अबिनाशी रिहा डराईआ। असीं छड्ड दिते साक सज्जण सैण, नाता तुट्टा सर्ब लोकाईआ। पढ़ाई छड्डी ऐन गैन, एका अल्फ़ आपणा हक़ बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच चबूतरे बैठा आसण लाईआ। चबूतरे बैठा हरि जी चढ़, एका चौकड़ी लई लगाईआ। फेर अग्गे दा हाल सुणाया मेरी कटार ना आवे किसे कम्म, मेरी शमशीर दए दुहाईआ। मेरी चमढ़ी तेरे बांझों गई सड़, मुहम्मद काअबा गया मैं अद्धविचकार बैठा आर मैनूं पार ना कोए लँघाईआ। पुछ पुछ के आया तेरा दर, लोकलाज गंवाईआ। पारब्रह्म प्रभ किरपा कर, मेरे ख़लक

ख़ुदाईआ। तक्क खलक मैं रिहा डर, मेरी शखशीअत ना कोए वड्याईआ। मेरी हैसीअत गई हर, तेरी असलीअत नज़र ना आईआ। तूं नूर नुराना नूर धर, लोकमात फेरा पाईआ। भगतां अंदर बैठा वड़, दिस किसे ना आईआ। तोबा तोबा तोबा किस बिध लईए फड़, तेरा रूप रंग नज़र कोए ना आईआ। झुक झुक सजदा करीए दर, बेदर्द दर्द लिता वंडाईआ। मूँह दे भार डिगिआं लैणा फड़, तूं बख्शणहार बख्शिश रहिमत आपणी आप कमाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा कर, एका हाल सुणाईआ। तेरा वखावा इक्को यार, जिस नाल तेरी चतुराईआ। तिस कलमे कर प्यार, जो कलमा अमाम अख्वाईआ। तूं बण साढनी अस्वार, दलाल साचे दए चढ़ाईआ। मुल्ल पावे आप निरँकार, कीमत दए चुकाईआ। चल के आउणा दूजी वार, पहली चेत दिवस सुणाईआ। फिर पाए सब दी सार, बेख़बर रहिण कोए ना पाईआ। बेसबर प्याला ठोकर देवे मार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। वाहवा गुरसिख तेरा जामा जन्म जन्म विच आया।