पुस्तकालयभाग १२

२३ चेत २०१९ बिक्रमी अर्जण सिँघ दे गृह बलोच पुरा ज़िला करनाल

सचखण्ड निवासी साजण साज, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। निरगुण निरँकारा जाणे आपणा काज, पुरख अकाल खेल कराइंदा। भूपत भूप राजन राज, शाह सुल्तान वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड महल्ला इक्क सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा भूपन भूप, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। रेख रंग ना कोए रूप, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। एकँकारा आपणा देवे आप सबूत, दूसर देवे ना कोए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप सुहाईआ। सचखण्ड दवारे एकँकारा, अकल कल आपणी खेल कराइंदा। निरगुण निरवैर निराकार हो उज्यारा, अजूनी रहित डगमगाइंदा। तख्त निवासी बण सिक्दारा, धुर फ़रमाणा हुक्म अल्हाइंदा। आदि जुगादी जाणे कारा, करता पुरख खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आसण लाइंदा। सचखण्ड दवारा साचा आसण, सति सतिवादी आप लगाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशण, प्रभ सज्जण सच्चा माहीआ। दाता दानी शाहो शाबाशण, शहिनशाह वडी वड्याईआ। साचे मंडल पावे रासण, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड महल्ला इक्क इकल्ला, पुरख अगम्मा आप सुहाईआ। पुरख अगम्म अगम्म अथाह, आपणी धारा आप चलाइंदा। सचखण्ड दवारे बैठ सच्चा शहिनशाह, धुर फ़रमाणा हुक्म अल्हाइंदा। निरगुण निरगुण बण मलाह, खेवट खेटा रूप वटाइंदा। थिर घर निवासी देवे सच सलाह, शब्दी शब्द शब्द अल्हाइंदा। आपे जाणे आपणा राह, मार्ग आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणी धार प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दवारा सोभावन्त, सतिगुर पूरा आप सुहाईआ। पुरख अबिनाशी लेखा जाणे नार कन्त, नर नरायण वडी वड्याईआ। शब्दी शब्द बणाए बणत, पिता पूत वेस वटाईआ। आपणी महिमा

जाणे बेअन्त, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा पर्दा आप उठाईआ। सचखण्ड निवासी पर्दा चुक्क, दरगाह साची खेल कराइंदा। निरगुण निरवैर आपे उठ, असुते प्रकाश आप कराइंदा। आपणा नाउँ रख अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार जणाइंदा। आप प्रगटाए साचा सुत, शब्दी शब्द नाउँ रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुहाए रुत्त, फुल्ल फलवाड़ी आप महकाइंदा। त्रैगुण माया पंज तत्त कराए हित्त, पंचम नाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी आपणी धारा आप चलाइंदा। सचखण्ड निवासी साची धार, एकँकार आप चलाईआ । त्रै त्रै मेला अगम्म अपार, पंचम नाता जोड़ जुड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, शब्दी शब्द शब्द हुक्म सुणाईआ। लख चुरासी कर त्यार, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। गृह गृह अंदर हो उज्यार, दीआ बाती आप टिकाईआ। धुर फ़रमाणा नाद धुंन जैकार, अनहद रागी राग अल्हाईआ। अमृत सरोवर ठंडा ठार, दर दर आपणा बंक सुहाईआ। बोध अगाधा इक्क जैकार, पारब्रह्म ब्रह्मवेता करे पढ़ाईआ। एका अक्खर वेद चार, निष्अक्खर रूप समाईआ। निरगुण सरगुण कर त्यार, त्रैगुण अतीता वेखे चाँईं चाँईंआ। वंडे वंड अपर अपार, वंडणहारा इक्क अख्वाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कर त्यार, लोआं पुरीआं आपणी रचन रचाईआ। रवि ससि कर उज्यार, मंडल मण्डप सोभा पाईआ। ज़िमीं असमानां दे सहार, जल थल महीअल डेरा लाईआ। निरगुण सरगुण दए अधार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। मन मति बुध कर पसार, गृह बंक आप वड्याईआ। आत्म परमात्म खेल न्यार, ब्रह्म पारब्रह्म एका घर वसाईआ। साची सेजा कर त्यार, तख्त निवासी एका तख्त बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। साची वंड हरि निरँकारा, इक्क इकल्ला आप बणाइंदा । खाणी बाणी खोल्ह किवाड़ा, भेव अभेदा आप जणाइंदा। शास्त्र सिमरत बण लिखारा, बोध ज्ञान आप दृढ़ाइंदा। गीता ज्ञान दे आधारा, अञ्जील कुराना रंग रंगाइंदा। मुकामे हक़ हक़ नगारा, नौबत आपणे नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंडण आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची वंड लोकमात, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। जुग चौकड़ी देवे दात, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा बन्धन पाईआ। पंज तत्त काया जोड़ नात, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। गुर अवतार बण बण सज्जण साक, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्ह ताक, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। शब्द अगम्मी एका गाथ, रसना जिह्वा करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंडण आप वंडाईआ। साची वंड वंडणहारा, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, जुग चौकड़ी वेख वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए हुलारा, आत्म परमात्म खेल कराइंदा।

ईश जीव दे सहारा, जगदीश रंग चढ़ाइंदा। राग रागनी बोल जैकारा, जै जै आपणे नाउँ कराइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, नित नवित वेस वटाइंदा। अलख अगम्म अगोचर बेपरवाह परवरदिगारा, बेऐब आपणा नाउँ धराइंदा। हक़ हक़ीक़त बोल नाअरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। करनी करनी करता करे निरँकार, निरगुण आपणा खेल कराईआ। वंडे वंड अपर अपार, लेखा लिख लिख ना कोए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणे हथ्थ रखे करतार, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। बण रथवाही सेवा करे अगम्म अपार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड निवासी धुर फ़रमाणा, एकँकार एका वार जणाइंदा। शब्दी सुत सुत बलवाना, बलधारी आप प्रगटाइंदा। ब्रह्म ब्रह्माद इक्क तराना, तुरया राग आप अल्हाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए आपणा रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधाना, लख चुरासी बूझ बुझाइंदा। जुग चौकड़ी करे खेल महाना, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण धार आप चलाइंदा। निरगुण सरगुण साची धार, सति सतिवादी आप चलाईआ। पंज तत्त कर त्यार, तत्तव आपणा भेव चुकाईआ। आत्म परमात्म दे आधार, सुरती शब्द शब्द मिलाईआ। नाद धुन धुन जैकार, धुन आत्मक करे शनवाईआ। निर्मल दीआ एका बाल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। घर मन्दिर खोल्ह किवाड़, गृह बंक दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम खेले खेल बेपरवाहीआ। पंज तत्त गुर अवतार, तन काया आप वड्याइंदा। अंदर वड़ आप निरँकार, निरगुण आपणी खेल कराइंदा। हुक्मी हुक्म सति वरतार, सति सतिवादी आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वेखणहार, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। हुक्मे अंदर हो त्यार, हुक्मे बन्धन एका पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तख्त निवासी सच्चा शाह, धुर फ़रमाणा इक्क जणाइंदा। धुर फ़रमाणा ग़रीब निवाज़, आदि अन्त इक्क जणाईआ। सतिजुग साचा साजण साज, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। सीस जगदीश सुहाए ताज, पंचम आपणा राह वखाईआ। दो जहान चलाए जहाज़, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार देवे दाज, नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। घर घर आपणा रच रच काज, करता पुरख वेख वखाईआ। दिवस रैण शब्द अगम्मी मारे अवाज़, तन्द सितार ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंड आप कराईआ। साची वंड हरि करतार, आदि अन्त आप कराइंदा। लेखा जाणे जुग चार, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। नौ नौ खोल्ह किवाड़, नौ रस रस वखाइंदा। चार कुण्ट हो उज्यार, चौथे पद डंक वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा भेव चार जुग, प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतारां संदेशा देंदा रिहा लुक लुक, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम आपणी गोदी लए चुक्क, लोकमात कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह एकँकारा, सचखण्ड दवारे आसण लाइंदा। गुर अवतार मंगण दर भिखारा, ख़ाली झोली सर्ब वखाइंदा। देवणहारा वड दातारा, दानी आपणा नाउँ धराइंदा। एका वस्त देवे हरि थारा, अतोट अतुट रखाइंदा। गुर अवतार दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। हरि का नाउँ वणज वपारा, लोकमात हट्ट खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप समझाइंदा। साची सेवा विच जहान, दो जहानां वाली आप जणाईआ। गुर अवतारां देवे धुर फ़रमाण, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। निउँ निउँ सीस जगदीश सर्ब झुकाण, दोए जोड़ जोड़ शरनाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं आदि जुगादी हुक्मरान, सच तेरी शहिनशाहीआ। तूं वसें सचखण्ड सच्चे मकान, साचे तख्त आसण लाईआ। हउँ बालक बाल अञ्याण, लोकमात तेरी सेव कमाईआ। तूं वेखणा मार ध्यान, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, गुर अवतारां एका बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा मार्ग आपे लाईआ। आपणा मार्ग जुग जुग, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। निरगुण सरगुण वेखे लुक लुक, आपणा पर्दा ना आप चुकाइंदा। भगत भगवन्त गुरमुख विरले आपणी गोदी लए चुक्क, निरगुण सरगुण दया कमाइंदा। कर खेल अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार जणाइंदा। सन्त सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइंदा। गुरमुख अन्तर आपे उठ, आपणा दरस कराइंदा। गुरसिखां उपर हरि जू तुट्ठ, भेव अभेद चुकाइंदा। पावे सार काया कोट, किला बंक आप कराइंदा। तन नगारे लग्गे चोट, नाम डंका इक्क वजाइंदा। गुर शब्द रखाए साची ओट, गुर अवतार राह चलाइंदा। मेल मिलावा निर्मल जोत, जोती जोत जोत समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल परवरदिगार, एका आपणा आप रखाईआ। हक़ हक़ीक़त पावे सार, लाशरीक बेऐब नाउँ ख़ुदाईआ। मुकामे हक़ हो त्यार, सच सिँघासण सोभा पाईआ। उच्ची कूक कूक पुकार, कलमा नबी करे पढ़ाईआ। आयत शरायत इक्क विहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी वंड वंडाईआ। जुग जुग वंड अलख अथाह, अगोचर आपणी कार कराइंदा। गुर अवतारां दे सलाह, एका दूआ तीजा बन्धन पाइंदा। चौथे रंग लए रंगा, पंचम आपणा भेव चुकाइंदा। छेवें घर मेला सहिज सुभा, सति सतिवादी दया कमाइंदा। अठ्ठां तत्तां जोड़ जुड़ा, नौ दर आपणा राह वखाइंदा। लख चुरासी

भरम भुला, अनुभव आपणा खेल कराइंदा। एका नाइआं जोड़ जुड़ा, दस दस वेखे साचा थाँ, दहि दिशा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। धुर फ़रमाणा सच संदेश सतिगुर पूरा आप जणाईआ। सचखण्ड निवासी नर नरेश, निरगुण आपणी धार चलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपे वेख, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, शंकर आपणा हुक्म मनाईआ। पीर पैग़म्बर औलीए वेखे शेख़, मुलां एका सबक करे पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी घट घट अंदर करनहारा हेत, नित नवित वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम धारे भेख, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा रिहा वेख, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, जुग चौकड़ी आप कराइंदा। चार जुग दा जगत विहारा, आपणे लेखे पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। हुक्मी हुक्म सति वरतारा, तेई अवतारां आप जणाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद करे ख़बरदारा, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। एका जोती दस अवतारा, गुर गुर एका बूझ बुझाइंदा। भगत भगवन्त दे सहारा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखो करो विचारा, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। मस्जिद मन्दिर मट्ठ शिवदुआला हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। हक़ हक़ीक़त ना करे कोए प्यारा, जगत शरअ शैतान नाल लड़ाइंदा। नाम सति ना कोए वणजारा, मन मति सर्ब कुरलाइंदा। राधा कृष्न ना कोए आधारा, सुरती शब्द ना कोए मिलाइंदा। सीता राम ना कोए प्यारा, कलयुग नटुआ घर घर स्वांग वरताइंदा। हरि का नाउँ ना किसे विचारा, पंडत पांधा भरम भुलाइंदा। मुलां शेख़ मुसायक गल विच पाई तसबी माला, तालब तुलबा ना कोए पढ़ाइंदा। करे खेल आप निरँकारा, लख चुरासी वेख वखाइंदा। सच संदेशा देवणहारा, धुर फ़रमाणा इक्क जणाइंदा। उठो वेखो करो ध्यान, आपो आपणी पाओ सारा, सारंगधर भगवान, बीठला इक्क समझाइंदा। कलयुग आई अन्तिम वारा, हरि जू पाँधी पन्ध मुकाइंदा। वेद व्यासा बण लिखारा, लिख लिख आपणा लेख जणाइंदा। ईसा बणया दर भिखारा, परवरदिगार ओट तकाइंदा। मुहम्मद चौदां तबक मारे नाअरा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। नाता तुट्टे चार यारा, चौथा जुग पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा अन्तिम वार, हरि सतिगुर आप जणाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात वखाईआ। निरगुण निरगुण लै अवतार, सरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। शब्दी शब्द डंक अपार, दो जहानां दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क जणाईआ। सच संदेशा पुरख अबिनाश, आपणा आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी

जुग वेखी रास, वेला अन्तिम अन्त आइंदा। सच वस्त ना किसे पास, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। आत्म जोत ना कोए प्रकाश, जगत अन्धेरा एका छाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रखाए ना कोए साथ, सगला संग ना कोए निभाइंदा। पारब्रह्म अग्गे दोए जोड़ टेकण माथ, नेत्र नैण नैण सर्ब निवाइंदा। तूं साहिब पुरख समराथ, तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। हउँ गा गा गए गाथ, बण सेवक रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी लोकमात रचया इक्क सुअम्बर, आपणी अचरज खेल कराईआ। दो जहानां श्री भगवाना चौदां तबक चौदां लोक मेटे अडम्बर, रवि ससि विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र नैणां नीर रहे वहाईआ। लख चुरासी मन वासना फड़े बन्दर, कलयुग जूह अंदर फेरा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी नचाए बण कलंदर, कल आपणी आप धराईआ। लेखा चुक्के शिवदुआला मट्ठ मसीत मन्दिर, पुरख अकाल एका इष्ट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा साचा राणा तख्त निवासी पुरख अबिनाशी, एका हुक्म जणाईआ। एका हुक्म एकँकारा, अकल कल धारी आप जणाइंदा। गुर अवतार करो विचारा, हरि विचार विच कदे ना आइंदा। पीर पैग़म्बर रोवण ज़ारो ज़ारा, नेत्र नीर सर्ब वहाइंदा। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयारा, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। कलमा नबी ना कोए प्यारा, काया काअबा ना कोए सुहाइंदा। आब हयात ना ठंडा ठारा, भर प्याला ना कोए प्याइंदा। नाता छुटया चार यारा, यारी यार ना कोए रखाइंदा। सदी चौधवीं आई हारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर सर्ब रखाइंदा। हुक्मे अंदर नेतन नेत, एका खेल कराईआ। सचखण्ड दवारा पहली चेत, इक्क नौ करी कुड़माईआ। इक्क इक्क दिन कर कर हेत, तेई अवतारां रिहा समझाईआ। तेई अवतार लहिणा चुक्या तेई चेत, बाकी कोए रहिण ना पाईआ । अग्गे लहिणा देणा वेखे पीर पैग़म्बर मुलां शेख़, रुत्त रुतड़ी आप सुहाईआ। निरगुण सरगुण खेलण आया खेड, आपणी खेड ना किसे समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। आपणा हुक्म ईसा मूसा, इलाही नूर आप जणाइंदा। कलयुग वेखे काला सूसा, तन बस्त्र फोल फुलाइंदा। हक़ हक़ीक़त सच हदीसा, हदूद अरबां वंड वंडाइंदा। अन्तिम लहिणा चुक्के उनीसा, एका नाया बन्धन पाइंदा। सब दा ख़ाली होए ख़ीसा, दर दरवेश आप बणाइंदा। चौथे जुग आपणी करनी वेखणा शीशा, दूसर मुख ना कोए डराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा आप मुकाइंदा। सब दा लहिणा चुक्के विच जहान, लेखा जाणे धुरदरगाहीआ। हक़ हक़ीक़त सच कलाम, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। पंचम जेठ अन्तिम इक्को वार मन्ज़ूर करे सलाम, सलामा अलैकम

फेर ना कोए बुलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे के जाणा पैग़ाम, अन्त पैग़म्बर कर पढ़ाईआ। परवरदिगार आया हजाम, सब दीआं लबां दए कटाईआ। कलयुग अन्त करे पहचान, सदी चौधवीं भुल्ल ना जाईआ। जिस दे उत्ते रखदे रहे ईमान, सो लोकमात फेरा पाईआ। जिस दे बरदे रहे गुलाम, बण सेवक सेव कमाईआ। सो प्रगट होया इक्क अमाम, वड वड्डा शहिनशाहीआ। दर जा के कर सलाम, निउँ सजदा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा मिटाईआ। लेखा मुक्के मुहम्मद यार, यारी यार ना कोए निभाइंदा। सदी चौधवीं होए खुआर, चौदां तबक डेरा ढाहइंदा। एका हक़ बोल जैकार, शरअ शरीअत इक्क वखाइंदा। काया काअबा खोल्ह किवाड़, नूर नुराना डगमगाइंदा। साचा हुजरा कर त्यार, हज़रत आपणा रूप दरसाइंदा। लेखा सब दा दए निवार, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। कर किरपा परवरदिगार, बेनक़ाब तेरा पर्दा ना कोए उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा साचा राणा अन्तिम लेखा लेखे लाइंदा। अन्तिम लेखा अन्त कल, कलधारी आप लगाईआ। जुग चौकड़ी करदा आया वल छल, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। सरगुण अंदर निरगुण रल, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, कलयुग अन्त अन्त कराइंदा। लहिणा देणा विच संसारा, गुर अवतारां आप चुकाइंदा। कलयुग मेटे अन्ध अन्धयारा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहइंदा। पंज शैतान ना होए हल्कारा, दर दर फेरा कोए ना पाइंदा। आसा तृष्ना ना कोए भण्डारा, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाइंदा। वरन बरन ना होए ख़ुआरा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोए जणाइंदा। एका मन्दिर वखाए सच दुआरा, हरि सरन सरनाई आप समझाइंदा। सृष्ट सबाई इक्क जैकारा, एका नाम आप पढ़ाइंदा। एका इष्ट गुरदेव करे निमस्कारा, एका सजदा सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा अन्तिम वार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। पिछला लहिणा चुक्के विच संसार, लोकमात रहिण ना पाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल एका आईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, साचे मन्दिर लए बहाईआ। सन्त सुहेले वेखे लाल, लाल अनमुलड़े आपणी गोद उठाईआ। गुरमुखां बणे आप दलाल, दो जहानां सेव कमाईआ। गुरसिखां नाता तोड़ काल महांकाल, एका नाम बन्धन पाईआ। मार्ग दस्स इक्क सुखाल, लख चुरासी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, धुर फ़रमाणा आप वरताईआ। धुर फ़रमाणा अन्तिम कल, हरि करता आप वरताइंदा। सच सिँघासण एका मल्ल, लोकमात खेल कराइंदा। शब्दी जोती आपे रल, गोबिन्द महल्ल सुहाइंदा। सम्बल

डेरा धाम अबचल, भेव कोए ना पाइंदा। वसणहारा जल थल, महीअल आपणा रूप समाइंदा। सच संदेशा एका घल्ल, गुर अवतार लेखा लेखे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग विच जहान, हरि जू हरि हरि आप लगाईआ। सचखण्ड दा सति निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मन्ने आण, राज राजान कोए रहिण ना पाईआ। तख्त निवासी इक्क भगवान, साचे तख्त सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म करे हुक्मरान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लख चुरासी मन्ने आण, अण्डज जेरज उत्भुज सेतज सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चुक्के काण, अन्त लेखा दए चुकाईआ। साचे गुरमुख कर प्रधान, घर घर एका दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, दो जहानां करे आप सफ़ाईआ। करे सफ़ाई सिफ्त सलाह, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादी इक्क मलाह, जुग जुग बेड़ा मात चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करा, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। चार वरनां डेरा ढाह, एका ब्रह्म वखाइंदा। ग़रीब निमाणे आप उठा, राज राजानां ख़ाक मिलाइंदा। ऊँच नीच बहाए एका थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। एका अमृत आत्म जाम दए प्या, अठसठ तीर्थ नहावण कोए ना जाइंदा। गृह मन्दिर अंदर शब्द अनादी दए सुणा, छत्ती राग भेव चुकाइंदा। घट मन्दिर दीपक जोती दए जगा, हवन दीप ना कोए कराइंदा। सच महल्ला दए वसा, काया खेड़ा डेरा लाइंदा। उच्च अटल्ला सोभा पा, सुहबत आपणी आप समझाइंदा। दो जहानां नौबत दए वजा, नाम डंका हथ्थ रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए बदला, सुरपति इन्द रहिण ना पाइंदा। रवि ससि किरन किरन जोती जोत लए मिला, जोती जाता जोत प्रगटाइंदा। गुरसिख साचे लए वड़या, वड वड्डा दया कमाइंदा। ब्रह्मा पारब्रह्म आपणे विच मिला, लेखा लेखे लेख लिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सब दा लेखा आप चुकाइंदा। सब दा लेखा आप चुकाउणा, दूसर संग ना कोए रखाईआ। नाम खण्डां विच ब्रह्मण्डां आप चमकाउणा, नेत्र प्रचण्ड आप प्रगटाईआ। गोबिन्द संग आप निभाउणा, पृथ्मी आकाश फेरा पाउणा, गगन मंडल चरनां हेठ दबाउणा, ब्रह्म ब्रह्मांड आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल ढोला सब ने गाउणा, शब्द विचोला गुर अख्वाउणा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी रौला पाउणा, सत्तां दीपां धीर ना कोए धराउणा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी वेस वटाउणा, निहकलंका नाउँ रखाउणा, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। गुरमुख विरला आप जगाउणा, आत्म अन्तर बूझ बुझाउणा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। शब्द अनादी नाद वजाउणा, ब्रह्म ब्रह्मादी भेव खुलाउणा, अनुभव आपणा रूप दरसाईआ। साचे तख्त डेरा

लाउणा, शाह पातशाह नाउँ धराउणा, शहिनशाही इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान धुर फ़रमाणा, धुर दा राणा धुर दी धार विच संसार वड संसारी आप वरताईआ।

जन्म जन्म दा चुक्के फ़र्क, फ़िकरा एका हरि जणाईआ। नाता तुट्टे अठारां दस अठाई नरक, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। माणस विच्चों माणस आया परत, परतीनिध दए वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढया अरक, गुरसिख एका लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। पूरब लहिणा कुण्डली बारां रासी, हरि जू हरि हरि वेख वखाइंदा। पिछले जन्म जन्म उदासी, मन का मोह ना कोए चुकाइंदा। मरे मरे मर जम्मे राए धर्म दए फ़ासी, जम फ़ास ना कोए कटाइंदा। देवत सुर मुन जन करन हासी, मानुख माणस आपणा आप ना कोए बदलाइंदा। वेले अन्त सतिगुर पूरा मिले किसे ना साथी, ख़ाली हथ्थ सर्ब फिराइंदा। चित्रगुप्त लहिणा देणा वखाए बाकी, लिख लिख लेख अग्गे टिकाइंदा। राए धर्म खोल्ह ताकी, कुम्भी राह इक्क जणाइंदा। बिन सतिगुर पूरे वेले अन्त कोई ना चाढ़े फड़ के घाटी, पार किनारा ना कोए कराइंदा। कोटन वार काया चोली लोकमात पाटी, चोला चोले नाल बदलाइंदा। जो जन सतिगुर सुणे साची साख़ी, साख्यात दर्शन पाइंदा। तिस मिटे अन्धेरी राती, नेत्र नैण चन्द चमकाइंदा। डूँग्घी नरक ना सुट्टे कोई खाती, हरि जू आपणा ख़ाता आप रखाइंदा। वेला अन्तिम पुच्छे वाती, जम नेड़ कोए ना आइंदा। जो जन सतिगुर विके साची हाटी, करता कीमत आपे पाइंदा। पूरब जन्म दी कुण्डली पाटी, राशि आपणे हथ्थ रखाइंदा। सो गुरसिख गुरसिखां दा बण जाए साथी, नरक विच कदे ना जाइंदा। राए धर्म ना रहे आकी, गुरसिख चरनां निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुम्भी नरक पार कराइंदा। कुम्भी नरक जाए छुट, गेड़ा गेड़ ना कोए रखाईआ। जिस जन सतिगुर पूरा जाए तुट्ठ, तिस राए धर्म ना दए सज़ाईआ। एका अमृत प्याए साचा घुट, निझर झिरना आप झिराईआ। गुरसिख अन्तिम एथों जाणा उठ, सचखण्ड मिले वड्याईआ। आप उठाए आहलणयों डिग्गे बोट, समरथ पुरख दया कमाईआ। कर किरपा जुग जन्म दी कढ्ढे वासना खोट, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। मेल मिलावा निर्मल जोत, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। गुरसिखां कलयुग अन्त सतिगुर पूरे इक्को कीती छोट, बिन पूजा पाठ, बिन पढ़यां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म मरन मरन जन्म फंदन फंद दए कटाईआ।