पुस्तकालयभाग १२

२३ चेत २०१९ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे गृह नानक पुरा ज़िला करनाल

जुग भावी वड बलवान, हरि भाणे आप रखाइंदा। वेखणहारा नौजवान, निरगुण आपणा नाउँ धराइंदा। सचखण्ड निवासी हो प्रधान, साची कारे आपे लाइंदा। तख्त निवासी दे दे दान, साची भिच्छया झोली पाइंदा। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाण, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। खेले खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा। जेरज अंड कर पहचान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भावी आपणी सेव रखाइंदा। जगत भावी बाली बाल, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। सति पुरख निरँजण अवल्लड़ी चाल, जुग करता आप कराइंदा। जुगा जुगन्तर वेखणहारा जीव जहान, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। लख चुरासी कर परवान, सति परवाना इक्क फड़ाइंदा। नाम निधाना गुण निधान, गुणवन्ता आप जणाइंदा। गृह मन्दिर अंदर सच निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाइंदा। गुर गुर रूप हरि भगवान, नर हरि आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भावी इक्क रखाइंदा। साची भावी धुर फ़रमाणा, हरि हरि आप रखाइंदा। आदि जुगादी खेल महाना, ब्रह्म ब्रह्मादी आप कराइंदा। निरगुण सरगुण वेखे मार ध्याना, नर हरि आपणा रूप वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाना, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। नाद अनादी धुर तराना, अनरागी राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भावी आपणा हुक्म जणाइंदा। साचा हुक्म हरि हरि नरायण, एका एक जणाईआ। गुर अवतार रसना जिह्वा सारे कहिण, जस वेद पुराण सालाहीआ। निरगुण निरवैर निराकार अकाल मूर्त अजूनी रहित दिसे ना किसे नैण, लोचण खोल्हण कोए ना पाईआ। लख चुरासी साक सज्जण सैण, सगला संग आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भावी भाणे विच रखाईआ। हरि भाणा एका वार, आदि पुरख पुरख समझाया। निरगुण निरगुण कर पसार, निरगुण साची सेवा लाया। शब्दी शब्द शब्द दुलार, सुत दुलारा एका जाया। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, गुर चेला रूप वटाया। मेल मिलाए अगम्म अपार, अलख अगोचर राह चलाया। वस्त अमोलक भर भण्डार, त्रैगुण आपणी वंड वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह पुरख समरथ, भेव कोए ना पाइंदा। आदि जुगादि महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए अल्हाइंदा। निरगुण सरगुण चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर मार्ग आपणा दस्स, कलयुग एका पर्दा लाहइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप नस्स नस्स, चौदां लोक चरनां हेठ दबाइंदा। चौदां तबक खेल तमाश, पुरख अबिनाश निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणा आप कराइंदा। रवि ससि ससि प्रकाशा, धरत धवल वेखे तमाशा, जल थल आपणी धार रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आपणा भाणा आप समझाइंदा। साचा भाणा श्री भगवान, एका एक रखाईआ। जुग चौकड़ी मिटे निशान, थिर कोए रहिण ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सारे गाण, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। अन्त ना पाए कोए श्री भगवान, बेअन्त कहे लोकाईआ। तख्त निवासी नौजवान, साचा तख्त इक्क हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता खेल कराईआ। जुग करता हरि करनेहारा, दिस किसे ना आइंदा। लख चुरासी कर पसारा, घट घट आपणा आसण लाइंदा। निरगुण सरगुण दए आधारा, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। तत्तव तत्त करे विचारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा आपे लाह, निरगुण सरगुण दया कमाईआ। नव नौ पार करा, साची नईया दए चढ़ाईआ। डूँग्घी कंदर फेरा पा, टेडी बंक पन्ध मुकाईआ। नाद अनादी इक्क सुणा, धुन आत्मक करे शनवाईआ। सर सरोवर लए नुहा, दुरमति मैल दए धुवाईआ। कागों हँस लए उडा, हँस काग रूप वटाईआ। बज़र कपाटी कुण्डा देवे लाह, दूई द्वैती दए मिटाईआ। साची हाटी दए खुल्हा, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। आत्म झोली दए भरा, परमात्म दया कमाईआ। ब्रह्म ख़ुशी लए मना, पारब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। जीव ढह पए सरना, ईश आपणी गोद बहाईआ। जगदीश खेल रिहा करा, भेव कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग आप हंढा, भावी भाणे विच रखाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव लए खपा, जो घड़या भन्न वखाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेवा ला, जग पाँधी दए वड्याईआ। कोटन कोटि वेद शास्त्र सिमरत लए बणा, अक्खर अक्खर कर पढ़ाईआ। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर हज़रत हरि जू लए तरा, धरनी धरत धवल सुहाईआ। कोटन कोटि अञ्जील कुरान तीस बतीसा ढोला गा, जगत हदीस दए सुणाईआ। अन्तिम सब दा लेखा दए मुका, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। जुगा जुगन्तर वेस वटा, निरगुण सरगुण वेखे थाउँ थाईंआ। धुर फ़रमाणा हुक्म जणा, धुर दी कार आप कराईआ। साचा भाणा आप चला, आपे भाणे रिहा समाईआ। भावी नेत्र नैणां नीर रही वहा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चारों कुण्ट कोई ना पकड़े बांह, सगला संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड महल्ला, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, एका बन्धन नाम रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करदा रिहा वल छला, अछल छल आपणा वेस वटाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणा भाणा आपे मन्ना, सद भाणे विच रहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप रखाइंदा। कलयुग अन्तिम बल रख, रक्षक होए आप सहाईआ। निरगुण

नूर कर प्रतख, दो जहान करे रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा गाउँदी आई जस, सो साहिब फेरा पाईआ। त्रैगुण माया विच ना जाए फस, पंज तत्त ना डेरा लाईआ। एका नूर कर प्रकाश, शब्द अनादी नाद वजाईआ। भूपत भूप शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणी खेल कराईआ। जन भगतां पूरी करे आस, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सन्तां वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। गुरमुख मन्दिर पावे रास, घर गोपी काहन नचाईआ। गुरसिख जन्म जन्म दी बुझाए प्यास, जगत तृष्ना दए गंवाईआ। आपे वेखे खेल तमाश, खेलणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी भावी भाणे हथ्थ रखाईआ। भावी भाणा नार कन्त, कन्त कन्तूहल खेल कराइंदा। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस जन हरि हरि बूझ बुझाइंदा। लख चुरासी माया बेअन्त, दूई पर्दा ना कोए उठाइंदा। नव नौ होए गढ़्ह हंगत, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर भाणे विच आप रखाइंदा। साचा भाणा हरि निरँकार, निरगुण निराकार आप जणाईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, करता पुरख आप कराईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर नाउँ प्रगटाईआ। बोध अगाध बोल जैकार, खाणी बाणी राग अल्हाईआ। कलम शाही बण लिखार, कागद दए इक्क वड्याईआ। आपणा भेव रखे न्यार, अभेद ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी भाणा भावी आपणा खेल कराईआ। भावी कहे मेरा वर, लख चुरासी मैं हंढाया। भाणा कहे मेरा डर, भय विच जगत रखाया। दोहां विचोला आपे बण, पुरख अबिनाशी वेख वखाया। करे खेल साचा हरि, सब दा लहिणा दए मुकाया। कलयुग अन्तिम सद्दे दर, दर आपणे लए बहाया। इक्क दूजे दा फड़या लड़, फड़या लड़ छुट्ट ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा मनाया। भावी भाणे सुण लै कन्न, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। करे खेल श्री भगवन, भगवन आपणी धार चलाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे दो जहान, दोए दोए आपणी धार वखाइंदा। जन भगतां बेड़ा रिहा बन्न्ह, लोकमात फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क जणाइंदा। सच संदेशा एकँकार, एका वार जणाईआ। भाणे रहिणा ख़बरदार, हरि भगवन रिहा उठाईआ। भावी करे ना कोए प्यार, जगत प्रीती रिहा गंवाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतार, दूजा कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख सज्जण लए उठाल, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। किरपा कर दीन दयाल, दीनन आपणी गोद सुहाईआ। नाता तोड़े काल महांकाल, गुरमुख लाल आप जगाईआ। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, सतिगुर चरन सच्ची शरनाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा रिहा जणाईआ। भावी भाणे सुण लै मीत, मित्र प्यारा हरि जणाइंदा। कलयुग अन्त चलाए साची रीत, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। गुरमुख करे पतित पुनीत, पतित पावण दया कमाइंदा। आत्म परमात्म सोहँ ढोला शब्द विचोला सुणाए साचा गीत, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख साचे आप वड्याइंदा। गुरसिख साचा वड्डा वड, हरि सतिगुर आप वड्याईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, आपणा बन्धन पाईआ। एका जाम प्याए मदि, अमृत रस वखाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नद, अनहद राग अल्हाईआ। जोत निरँजण कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। भावी भाणा ना करे विनाश, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तिम खड़े आपणे पास, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। गुरसिख कदे ना होए उदास, जिस सतिगुर मिल्या शब्द सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा माण वड्याईआ। माण वड़याई लोकमात, हरि जू हरि हरि आप रखाइंदा। गुरसिखां देवे इक्को दात, नाम अमोलक झोली पाइंदा। गुरसिख मेट अन्धेरी रात, सति सतिवादी चन्द चढ़ाइंदा। साचे सन्तां पुच्छे आपे वात, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। भगत भगवन्त देवे साथ, सगला संग आप हो आइंदा। एका अक्खर पूजा पाठ, रसना जिह्वा आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म सच्चा साक, सज्जण आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिखां देवे साचा वर, भावी भाणा नेड़ कोए ना आइंदा। भावी भाणा होए दूर, नेड़ कदे ना आईआ। जिस साहिब सतिगुर हाज़र हज़ूर, हरि के पौड़े लए चढ़ाईआ। जन्म जन्म दी सेवा करे मन्ज़ूर, उजरत सब दी लेखे पाईआ। सर्ब कला आपे भरपूर, हर घट आपे रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराईआ। हरिजन तारे आप प्रभ, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। लख चुरासी विच्चों लभ्भ, आपणा मेल कराइंदा। पंच विकारा देवे बध, नाम खण्डा इक्क खड़काइंदा। नौ दुआरे पार हद्द, दसवें आपणी बूझ बुझाइंदा। विष्नूं वेखे विश्व यद, वास्तक आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन तारे अन्तिम आप, आपणी दया कमाईआ। जन्म जन्म दा मेटे पाप, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। कर्म कर्म दा मिटे रोग संताप, संसा कोए रहिण ना पाईआ। गुरसिख उठाए जिउँ बालक बाप, पिता पूत ख़ुशी मनाईआ। एका देवे साची दात, चरन प्रीती इक्क जणाईआ। आत्म परमात्म सच्ची ज़ात, चार वरन नैण शरमाईआ। सोहँ ढोला साची गाथ, आदि अन्त इक्क रखाईआ। कोटन कोटि नाउँ जगत सबंधी बणन साक, सज्जण आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह अगम्म अपारा, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। शब्द डंका विच संसारा, वड संसारी आप वजाइंदा। नव नौ करे ख़बरदारा, सति सतिवादी दया कमाइंदा। कूड़ी क्रिया मिटे पसारा, जूठ झूठ रहिण ना पाइंदा। सच सुच करे वरतारा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी खोल्हे इक्क दुआरा, इष्ट गुरदेव एका नज़री आइंदा। एका चरन इक्क निमस्कारा, दूसर सीस ना कोए झुकाइंदा। एका अमृत ठंडा ठारा, सरोवर इक्क इक्क भराइंदा। एका नूर इलाही परवरदिगारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्मे अंदर रखे भाणा, भाणा हुक्मे विच रखाईआ। हुक्म अंदर राजा राणा, हुक्मे अंदर तख्ते तख्त सच्ची शहिनशाहीआ। हुक्मे अंदर आवण जाणा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। हुक्मे अंदर गावे गाणा, गुर अवतार पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर देवे धुर फ़रमाणा, बोध अगाध करे जणाईआ। हुक्मे अंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। हुक्मे अंदर खेल अपारा, अपरम्पर आप कराइंदा। हुक्मे अंदर तेई अवतारा, भगत अठारां सेव कमाइंदा। हुक्मे अंदर ईसा मूसा कट के गए वगारा, हुक्मे अंदर नानक गोबिन्द एका ढोला गाइंदा। हुक्मे अंदर सतिजुग त्रेता द्वापर होया पार किनारा, कलयुग वेला अन्तिम आइंदा। आपणे हुक्मे अंदर आपे वसे आप करतारा, दूजा हुक्म ना कोए सुणाइंदा। कलयुग अन्त प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा, गुर पीरां इच्छया पूर कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंगदे रहे बण भिखारा, ख़ाली झोली सर्ब वखाइंदा। अन्तिम आए महांबली बलकारा, बल आपणा आप धराइंदा। चार जुग दा लहिणा देणा चार खाणी चार बाणी दए नवारा, चार वेद पन्ध मुकाइंदा। चारों कुण्ट एका नाअरा, चौथे घर लग्गे अखाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाणा आपणा आप मिटाइंदा। आपणे भाणे आपे तोड़, आपणा खेल कराईआ। आपणे हुक्मे आपे जोड़, गुरसिख शब्दी मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम वेख अन्धेरा घोर, हरि घोरी फेरा पाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आपणे संग लए जोड़, जोड़नहारा दिस ना आईआ। अन्त कन्त भगवन्त निरगुण सरगुण जाए बौहड़, रूप अनूप वटाईआ। लख चुरासी वेखे परखे रीठा मिट्ठा कौड़, घर घर आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां देवे इक्को वर, भावी अन्त नेड़ ना आईआ। भावी अन्त आए ना नेड़े, जिस जन हरि हरि दया कमाइंदा। आप वसे गुरसिख खेड़े, गुरसिख खेड़ा आपणा घर बणाइंदा । परम पुरख दासी दासा बण बण बन्न्हे बेड़े, बेड़ा लोकमात चलाइंदा। आवण जावण लख चुरासी कटे गेड़े, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। हक़ो हक़ करे नबेड़े, पर्दा ओहला ना कोए

जणाइंदा। वसणहारा नेरन नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। चारों कुण्ट सति सरूपी शब्द अगम्मी पाए घेरे, हरि का घेरा ना कोए तुड़ाइंदा। अठ्ठे पहर दिवस रहिण गुरसिख तेरे वसे डेरे, आपणा डेरा ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख आपणी गोद रखाइंदा। गुरसिख आपणी गोदी चुक्क, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। आवण जावण जाए मुक्क, गेड़ा गेड़ ना कोए भुआईआ। रुत्त बसन्ती सुहाए अबिनाशी अचुत्त, आपणी दया आप कमाईआ। सचखण्ड निवासी सति पुरख निरँजण आपे तुट्ठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले, एका बन्धन नाम रखाईआ। एका बन्धन देवे पा, आत्म परमात्म खेल कराइंदा। परमानंदन दए वखा, निज़ानंद रस चुआइंदा । मस्तक टिक्का चन्दन दए लगा, जोत ललाटी डगमगाइंदा। ब्रह्मण्डन खण्डन पार करा, जेरज अंडन डेरा ढाहइंदा। नाम मृदंगन इक्क वजा, भय भयानक ना कोए वखाइंदा। साचा संगन बेपरवाह, सगला संग आप निभाइंदा। गुरसिख रंगण आप चढ़ा, रंग रंगीला इक्क रंगाइंदा। अन्त भावी दए मिटा, भाणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सवच्छ सरूपी दरस करा, गुरसिख आपणी बूझ बुझाइंदा। शब्द बबाणे लए चढ़ा, दरगाह साची आप बहाइंदा । सचखण्ड दवारा दए सुहा, घर साचा आप वड्याइंदा। गुरसिख जोती जोत मिला, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। आपणे विच लए समा, आपणा कीता आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, भाणा भावी आपणे हुक्मे खेल कराइंदा।