२४ चेत २०१९ बिक्रमी भान सिँघ नानक पुरा ज़िला करनाल
सति सतिवादी साचा नाम, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। हँ ब्रह्म खेल महान, आत्म अन्तर पर्दा लाहइंदा। निरगुण सरगुण सच निशान, दरगाह साची धाम वखाइंदा। बिन अक्खर देवे ज्ञान, अख़शर रूप ना कोए वटाइंदा। बिन नेत्र देवे ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाइंदा। बिन मंग्गयां देवे माण, निमाणयां गले लगाइंदा। बिन बोल्यां जाणे राम, राम आपणा नाउँ धराइंदा। बिन दीपक मिटे अन्धेरी शाम, जोती नूर डगमगाइंदा। बिन कासद देवे पैग़ाम, सच संदेशा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क रखाइंदा। साचा नाम आदि अन्त, हरि जू एका एक जणाईआ। कोटन कोटि नाउँ महिमा करन अगणत, अक्खर अक्खर नाल मिलाईआ। हरि का भेव जाणे गुरमुख विरला सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। एका नाम एका मंत, मन्त्र इक्को नाम दृढ़ाईआ। एका नार एका कन्त, पुरख
अबिनाशी इक्क अख्वाईआ। एका धाम सोभावन्त, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। एका बोध ज्ञान होए पंडत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका नाम वखाईआ। एको नाम हरि हरि नाद, अनादी नाद वजाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड खेल कराइंदा। आप प्रगटाए आदि जुगादि, जुग जुग वेस कराइंदा। भेव खुल्हाए सन्तन साध, साची साधना आप कराइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप वटाइंदा। गुरमुख सज्जण आपे लाध, गुर गुर आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। जगत अन्धेरे विच्चों काढ, साचे मार्ग आपे लाइंदा। आत्म सेजा करे लाड, सुहञ्जणी सेज आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त इक्को नाम वखाइंदा। इक्को नाम हरि हरि जाप, रसना जिह्वा कहिण ना सके राईआ। जुगा जुगन्त वड प्रताप, गुर अवतार रहे जस गाईआ। कोटन कोटि मेटे संताप, संसा रोग रहिण ना पाईआ। मेल मिलाए कमलापात, घर मेला सच्चे माहीआ। हरि का नाउँ रूप रंग रेख ना कोई पात, ज़ात अज़ाती आपणी धार रखाईआ। आत्म परमात्म बंधाए नात, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म सुणाए गाथ, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। ईश जीव देवे साथ, सगला संग निभाईआ। लेखा जाणे अनाथी नाथ, नाथ अनाथी वड वड्याईआ। हरि का नाउँ सदा समराथ, समरथ पुरख आप प्रगटाईआ। साचे भगतां देवे आपणी वथ, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ आप उपजाईआ। एका नाउँ आत्म परमात्म निरगुण सरगुण धार, हँ ब्रह्म सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण गुर गुर लै अवतार, शब्दी शब्द ढोला गाए सच्चा माहीआ। पुरख पुरखोतम एका तार, एका गीत इक्क संगीत राग रंग इक्क रखाईआ । सचखण्ड निवासी वसणहारा धाम न्यार, एकँकार सति तराना बोल जैकार, जै जैकार आपणे नाउँ सुणाईआ। थिर घर खेल अगम्म अपार, तन्दी तन्द ना कोए सतार, रागी राग लए उच्चार, ढोलक छैणा साज ना कोए वजाईआ। पंज तत्त ना कोए आधार, मनमति बुध ना कोए विचार, रसना जिह्वा ना कोए शृंगार, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। हरि का नाउँ दस्से सच दरबार, वरन बरन ना कोए आधार, दीन मज़्हब ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त इक्को नाम प्रगटाईआ। आदि अन्त इक्को नाम, हरि हरि आप प्रगटाइंदा । जुगा जुगन्तर जन भगतां देवे साचा जाम, अंमिउँ रस आपणा नाम प्याइंदा। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण देवे सति पैग़ाम, आपणी सिख्या सच समझाइंदा। निहकर्मी करे कराए साचा काम, कर्म कांड वंड ना कोए वंडाइंदा। सरगुण निरगुण देवणहारा दान, साचा दान वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जगत नेत्र नैण दिसे ना कोए निशान, हरि का नाम नज़र किसे ना आइंदा।
जगत जिह्वा बत्ती दन्द जीव जंत सारे गाण, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाइंदा। जिस जन उपर होए आप मेहरवान, एका देवे साचा दान, आत्म अन्तर नाम निधाना आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ एका हट्ट रखाइंदा। साचा नाउँ काया हट्ट, डूँग्घी कंदर आप रखाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त रसना जिह्वा मणका मणका माला रहे रट, जगत जीवण जुगत हथ्थ किसे ना आईआ। नौ नौ चार चार चार कुण्ट रहे नट्ठ, बण बण पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। फिर फिर थक्के तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नैण नज़र कोए ना पाईआ। चार दीवारी जगत खेड़ा मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मट्ठ, सति सरूप शाहो भूप बिन रंग रूप सति सरूपी नज़र किसे ना आईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर उच्चे टिल्ले पर्बत कर के बैठे हठ, धूणी ता ता अग्न तपाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा नाउँ साचे मन्दिर बैठा रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कर किरपा जिस देवे दस्स, सो जन खोजण बन कदे ना जाईआ। गृह मन्दिर अंदर होए प्रकाश, प्रकाशवान आपणा नूर धराईआ। सो पुरख निरँजण शाहो शाबाश, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। हँ ब्रह्म रखे पास, आत्म परमात्म होए ना कदे निरास, निरिच्छत आपणा भेव आप खुल्हाईआ। साचा राम साचा नाम साचा काम साचा शाम, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण आपणी तार सितार साची बंसरी नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप वरताईआ। एका नाम श्री भगवन्त, आदि जुगादि आप वरताइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण महिमा गायण अगणत, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। पीर पैग़म्बर सारे कहिण हरि बेअन्त, बेऐब परवरदिगार हथ्थ किसे ना आइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कर कर ज्ञानत, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाइंदा। तेरा नाउँ कोए ना जाणे आदि अन्त, बेअन्त तेरा भेव कोए ना पाइंदा। तेरी महिमा गा गा थक्के गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत सन्त, सति कह कह सर्ब सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी देवणहारा वर, नाम नामा आप वरताइंदा। नाम नामा वस्त अमोलक, अमुल आप वरताईआ । गुरमुखां रखे काया गोलक, घर घर विच दए वखाईआ । अनहद नाद अनादी वज्जे ढोलक, वजावणहारा नज़र ना आईआ। नाद सुणाए बिन रसना जिह्वा अणबोलत, अणबोलत करे पढ़ाईआ। एका नाम वखाए अडोलत, अडोल अडुल्ल कदे ना जाईआ। सच दुआरा साचा खोजत, हरि जू साचा हट्ट चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त आपणा नाउँ समझाईआ। आदि अन्त एका नाम, हरि हरि आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण कहे सतिनाम, नाम सति सरगुण रूप वखाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे भगवान, भगवन
आपणा भेव छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्तिम आपणा नाम आप प्रगटाइंदा। अन्तिम आपणा नाउँ कर प्रगट, परम पुरख खेल खलाईआ। नानक निरगुण गया रट, रसना जिह्वा सोहँ ढोला गाईआ। गोबिन्द गुर कहे पुरख समरथ, पिता पूत वेस वटाईआ। तीर कमान मेरा भथ्था, साचा चिला सोहँ नाउँ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गायण जस, आत्म परमात्म एका घर वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी वेख्या हस्स हस्स, कोटन कोटि नाउँ धराईआ। कलयुग अन्तिम करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त नाम अगम्मी डोरी पाए नथ्थ, नज़र किसे ना आईआ। सच दुआरे इक्क इकट्ठ, सचखण्ड निवासी आप कराईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। सोहँ जपणा साचा जाप, जाप आपणा नाउँ वखाईआ। आत्म परमात्म बणाए वड प्रताप, वड प्रतापी होए सहाईआ। गुरमुख जाणे आपणा आप, हरि जू आपा बूझ बुझाईआ। नाता तुट्टे त्रैगुण ताप, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। जन्म जन्म दा मिटे पाप, कर्म कर्म रहे ना राईआ। आत्म परमात्म मेला जिउँ पूत माई बाप, पुरख अकाल आपणी गोद सुहाईआ। ईश जीव सज्जण साक, सगला संग आप रखाईआ। पारब्रह्म खोल्हे ताक, नूरी जल्वा दए दरसाईआ। आत्म सेजा साचे मन्दिर सुरती शब्द बोले इक्क वाक्, सोहँ ढोला सच्चा गाईआ। गुरमुख उतरे आपणे घाट मँझधार ना कोए रुड़्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन एका नाम वखाईआ।
एका नाउँ हरि का रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। एका धाम सच पलँग, सच सिँघासण इक्क सुहाइंदा। एका नाउँ इक्क मृदंग, हरि मृदंगा आप वजाइंदा। एका सूरबीर सरबंग, बलधारी आपणा बल रखाइंदा। एका घट घट अंदर जाए लँघ, लख चुरासी अंदर डेरा लाइंदा। एका करे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम उठाइंदा। एका वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी धार चलाइंदा। एका गावणहारा छन्द, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाइंदा। एका जुग चौकड़ी मेटणहारा पन्ध, बण पाँधी फेरा पाइंदा। एका जन भगतां देवे सच्चा अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाइंदा। एका टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल दया कमाइंदा। एका कलयुग अन्तिम मेटे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया धक्का लाइंदा। एका लख चुरासी वेखे नार दुहागण रंड, नव नौं आपणा फेरा पाइंदा। एका लहिणा देणा जाणे सूरज चन्द, आदि जुगादि जुग जुग आपणे हुक्म फिराइंदा। एका लख चुरासी तोड़णहारा फंद, फंदी आपणी आप कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्तिम देवे सच्चा वर, आपणा नाउँ आप समझाइंदा। साचा नाउँ हँ ब्रह्म, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण ना मरे ना पए जम्म, हँ ब्रह्म जीव जंत आपणा खेल वखाईआ। आत्म परमात्म पवण स्वासी इक्को दम, एका रसना नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां करे सच पढ़ाईआ।
२४ चेत २०१९ बिक्रमी जरनैल सिँघ दे गृह शाह
वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
नव नौ चार खेल महान, सो पुरख निरँजण आपणा खेल कराईआ। तख्त निवासी वड मेहरवान, धुर फ़रमाणा हुक्म वरताईआ। बोध अगाधा इक्क ज्ञान, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। शब्दी शब्द कर बलवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए आपणी धार वखाईआ। निरगुण सरगुण कर निशान, रूप अनूप आप वटाईआ। सच संदेशा धुर फ़रमाण, सति सतिवादी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार खेल कराईआ। नव नौं चार खेल पुरख समरथ, सति सतिवादी आप कराइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण साचा मार्ग दस्स, साचा राह आप वखाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता घट घट अन्तर आपे वस, निरगुण नूर नूर डगमगाइंदा। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म कर कर वस, हुक्मे हुक्म आप चलाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां पन्ध मुकाए नस्स नस्स, बण पाँधी फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप जणाइंदा। साची खेल हरि निरँकार, आदि जुगादि कराईआ। धुर फ़रमाणा बोल जैकार, जै जैकार आपे गाईआ। निरगुण सरगुण दए आधार, लख चुरासी बन्धन पाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, साची भिच्छया आप वरताईआ। नाउँ निरँकारा कर उज्यार, साचा सोहला ढोला आपे गाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, गुर गुर रूप वटाईआ। महल अटल उच्च मनार, दर घर साचा आप वखाईआ। बोध अगाधी शब्द धुन्कार, अगम्मी नाद आप वजाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। तख्त निवासी शाह सिक्दार, शाहो भूप राजन राज, सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा आप चलाईआ। साची धारा करता पुरख, कर करनी आप चलाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता दुःख ना कोए रखाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण करे परख, वड पारखू वेस वटाइंदा।
दीन दयाल ठाकर स्वामी बोध अगाधा शब्द अनादा आप बुझाए आपणी हरस, आसा तृष्ना ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी कर करतार, अचरज आपणा खेल कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, त्रै त्रै एका गंढ्ढ पुवाईआ। पंचम पंचम कर प्यार, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण दे आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आत्म परमात्म पावे सार, परम पुरख वडी वड्याईआ। नाम निधाना इक्क जैकार, बिन रसना जिह्वा गाईआ। मर्द मर्दाना साचे तख्त बहे सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा इक्क जणाईआ। आपणी सेवा करे बण बण सेवादार, गुर गुर आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। साचा खेल पुरख अकाला, अकल कल आप कराइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दरगाह साची सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण करे खेल निराला, निराकार निरवैर अजूनी रहित दिस किसे ना आइंदा। गुर अवतार नाम अपार इक्क वखाए साची माला, मणका रूप ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह हरि हरि मीता, एका एक चलाईआ। बोध अगाधी नाम अनडीठा, लोकमात मात प्रगटाईआ। खाणी बाणी चलाए रीता, नीतीवान वड वड्याईआ। वसणहारा धाम अनडीठा, लोकमात वेख वखाईआ। गुर अवतार अमृत धारा देवे ठांडा सीता, सांतक सति सति कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग हरि निरँकार, आदि पुरख आप लगाइंदा। लख चुरासी कर त्यार, खाणी बाणी आपणा हुक्म वरताइंदा। सेवा ला गुर अवतार, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। काया तत्त दे आधार, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। धुर दी बाणी धुर दी धार, शब्द अनादी बोल जैकार, ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाइंदा। दीआ बाती कमलापाती खोल्ह ताकी साची हाटी कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा आप गवाइंदा। बण साकी लेखा जणाए ख़ाकन ख़ाकी, पाकन पाकी साचा जाम, अमृत रस आप चखाइंदा। सर्ब गुणवन्ता पूरन भगवन्ता करे खेल बेअन्त बेअन्ता इक्क प्रगटाए आपणा नाम, नाम अनामी आप वड्याइंदा। दाता दानी श्री भगवान लेखा जाणे दो जहान, देवणहारा धुर फ़रमाण, सच संदेशा नर नरेशा एका एक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताइंदा। साचा खेल एकँकार, आपणा आप आप जणाईआ। लख चुरासी कर त्यार, त्रैगुण बन्धन पाईआ। पंचम तत्त तत्त अखाड़, पंचम खेल करे अपार, पंचम नाद शब्द धुन्कार, पंचम सुहाए महल अटल मनार, पंचां मेले एका वार, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह पुरख अबिनाश, इक्क इकल्ला आप चलाईआ। तख्त निवासी
शाहो शाबाश, वसणहारा सचखण्ड महल्ला, दरगाह साची बैठा आसण लाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त श्री भगवन्त फड़ाए पल्ला, नाम डोरी इक्क वखाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, करे खेल अछल अछला, जुग करता वेस अनेका आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर साची कार, हुक्मी हुक्म कर वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। धुर फ़रमाणा हरि संदेशा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ नर नरेशा, आपणा हुक्म वरताइंदा। वसणहारा साचे देसा, देस दसन्तर खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण कर कर वेसा, गुर गुर रूप वटाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लख चुरासी जाणे पेशा, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा पर्दा आपे लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप वरताइंदा। धुर फ़रमाणा एका वार, एका एक जणाईआ। जुग चौकड़ी विच संसार, इक्क इक्क वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार पीर पैग़म्बर सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर भगत भगवन्त करन निमस्कार, दोए दोए जोड़ सीस झुकाईआ। हुक्मे अंदर सन्त साजण मंगण बण भिख़ार, ख़ाली झोली सर्ब वखाईआ। हुक्मे अंदर गुरमुख करे दरस दीदार, जगत तृष्ना हरस मिटाईआ। हुक्मे अंदर गुरसिख खोल्हे बन्द किवाड़, बन्द ताकी आपे लाहीआ। हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यार, नूर नूर नूर प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर वेद चार, हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत करे प्यार, हुक्मे अंदर आपणा भेव आप खुल्हाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार, हुक्मे अंदर पीर पैग़म्बर कढ्ढण वगार, बण वगारी फेरा पाईआ। हुक्मे अंदर अञ्जील कुरान, हुक्मे अंदर बोध ज्ञान, हुक्मे अंदर नाम सति निशान, सति सतिवादी आप जणाईआ। हुक्मे अंदर गोबिन्द मेला विच जहान, करे खेल श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताईआ। साचा खेल अपर अपारा, सो पुरख निरँजण आप वरताइंदा। जुग चौकड़ी कर पसारा, नित नवित वेख वखाइंदा। गुरू अवतार भगत भगवन्त देंदा रिहा सहारा, समरथ पुरख चरन ध्यान इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग कोटन रूप अनूप वटाइंदा। जुग जुग खेल पुरख अगम्म , अगम्मड़ा आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बेड़ा बन्न्ह, लोकमात पार कराइंदा। गुर अवतार बण बण जननी जन, गोदी गोद सुहाइंदा। लेखा जाण पंज तत्त तन, तन मन्दिर डेरा लाइंदा। वस्त अमोलक एका धन, नाम निधाना आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा आप जणाइंदा। साची सेवा चार जुग, जुग करता आप जणाईआ। करदा रिहा खेल लुक लुक, ज़ाहर ज़हूर नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख विरले गोदी चुक्क, बिन डिठयां गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। जुग चौकड़ी
गए बीत, हरि सतिगुर आप बिताईआ। आप बैठा रिहा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। जुग जुग चलाउँदा रिहा रीत, पीर पैग़म्बर गुर अवतार मात प्रगटाईआ। लख चुरासी परखदा रिहा नीत, नीतीवान आप हो जाईआ। भगतां दस्सदा रिहा सच प्रीत, प्रेम फंदन एका पाईआ। ठगौरी करदा रिहा मन्दिर मट्ठ शिवदुआला मसीत, चार दीवार बंक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत रीती आप चलाईआ। जगत रीती विच संसार, जुग करता आप चलाइंदा। कोटन कोटि नाउँ कर उज्यार, रसना जिह्वा जगत सुणाइंदा। कोटन कोटि इष्ट अपार, अपरम्पर भेव रखाइंदा। कोटन कोटि जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा भेव रखे हथ्थ, भेव कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवे चौकड़ी देवे मथ्थ, मथणहारा इक्क अख्वाईआ। वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी सुणाउँदा रिहा गाथ, आपणा अक्खर कर पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण नित नवित कर कर हित्त देंदा रिहा साथ, लोकमात संग निभाईआ। जुग चौकड़ी वंडण वंडदा रिहा ज़ात पात, वरन गोत खेल कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर लिखदा रिहा कलम दवात, लिख लिख लेखा जगत धराईआ। पुरख अबिनाशी दूर दुराडा तख्त निवासी वेंहदा रिहा मार झात, आपणी झाकी ना किसे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राह आप चलाईआ। साचा राह आदि जुगादि, हरि करता आप चलाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अंड वज्जे नाद, तुरया राग आप अल्हाइंदा। आपे होए रहे विस्माद, बिस्मिल आपणी धार रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान रखे याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा खेल तमाश, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी पार कराइंदा। जुग चौकड़ी जाए लँघ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सचखण्ड सुत्ता रहे सच पलँग, पावा चूल ना कोए बणाईआ। नाउँ निरँकारा वज्जदा रहे मृदंग, आदि जुगादि करे शनवाईआ। गृह मन्दिर अंदर इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। गीत सुहागी साचा छन्द, जुग जुग ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैग़म्बर साची सेवा लाईआ। साची सेवा डूँग्घा खात, भेव कोए ना पाइंदा। दो जहानां वेखण मार झात, हरि का अन्त नज़र किसे ना आइंदा। बण भिखारी मंगदे रहे दात, दाता दानी झोली आप भराइंदा। हुक्मे अंदर गा गा गए गाथ, आपणा राग ना कोए सुणाइंदा। निउँ निउँ टेकदे गए माथ, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रख
के गए आस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। नव नौ चार रखी आस, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म प्रभ तेरे मिलण दी इक्क प्यास, दूजी तृष्ना ना कोए रखाईआ। तेरा खेल पुरख अबिनाश, भेव कोए ना पाईआ। बण बरदे तेरे दास, तेरी सेवा मात कमाईआ। अन्तिम इक्को इक्क अरदास, दोए जोड़ पए सरनाईआ। असीं प्रगटे तेरी शाख़, पत डाल्ही मात महकाईआ। तूं अन्तिम बणना राख, राखी तेरे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख रिहा समझाईआ। आदि पुरख एका बात, बिन अक्खर आप जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग रखणा याद, नाउँ निरँकारा आप समझाइंदा। दिवस रैण गाउणी गाथ, साचा हुक्म आप वरताइंदा। करे खेल बौह बिध भांत, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप समझाइंदा। धुर फ़रमाणा एकँकार, एका एक जणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग सब मंगदे रहिण बण भिखार, भिखक आपणी दया आप कमाईआ। टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूँग्घी कंदर जंगल जूह फिरदे रहिण उजाड़ पहाड़, दर दर फेरा पाईआ। अंदर वड़ वड़ कढ्ढदे रहिण हाढ़, मस्तक टिक्का धूढ़ी ला ला छाहीआ। निउँ निउँ करदे रहिण निमस्कार, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। उच्ची कूक कूक करदे रहिण पुकार, प्रभ मिले सच्चा माहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुरमुख विरले लए उभार, अठ्ठ दस बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गेड़ा आप रखाईआ। नव नौ चार साचा गेड़ा, हरि हरि आप चलाइंदा। खाणी बाणी वेद पुराणी रखे झेड़ा, वरन बरन वंड वंडाइंदा। अन्तिम करे हक़ नबेड़ा, हक़ हक़ीक़त वेख वखाइंदा। हरि का हुक्म मेटे केहड़ा, मेटणहार ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आपणा खेल श्री भगवान, कलयुग अन्त जणाईआ। गुर अवतार आपणा दयो सर्ब ब्यान, नाम ब्याना इक्क रखाईआ। जिस दा रखदे आए ध्यान, निज आत्म ध्यान लगाईआ। जिस नूं मन्नदे आए भगवान, निरगुण सचखण्ड वसे साचा माहीआ। जिस दे उत्ते रखदे आए ईमान, कलमा कायनात पढ़ाईआ। जिस नूं सजदा सीस करदे रहे सलाम, सही सलामत फेरा पाईआ। जिस नूं मन्नदे रहे वड अमाम, सो परवरदिगार वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। साचा लेखा हरि भगवन्त, आपणा आप जणाइंदा। कलयुग वेला आए अन्त, निरगुण वेस वटाइंदा। लख चुरासी वेखे जीव जंत, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। गुरमुख उठाए साचे सन्त, सति सतिवादी दया कमाइंदा। सुरती शब्दी मेला नारी कन्त, कर किरपा आप कराइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी आप बणाए साची बणत, घड़न भन्नणहार वेख
वखाइंदा। एका नाम जणाए साचा मंत, मन्त्र आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग आपणा भेव खुल्हाइंदा। कलयुग वेला अन्तिम आउणा, हरि सतिगुर आप जणाईआ। गुर अवतारां पन्ध मुकाउणा, पीर पैग़म्बर लहिणा झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा खेल आप रचाउणा, रच रच वेखे सच्चा माहीआ। साचा मार्ग आपे लाउणा, भेव कोए ना पाईआ। जन भगतां नाम आपे गाउणा, भगवन भगत मुख सालाहीआ। दर दर घर घर फेरा पाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, आपणा राह आप चलाईआ। कलयुग अन्तिम सच्चा राह, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। गुर पीर अवतार नाल रखाए गवाह, ब्यान कलमबन्द कराइंदा। अन्तिम कोई ना करे ना, लेखा सब दा आपणे हथ्थ रखाइंदा। वेख वखाए थाउँ थाँ, थान थनंतर डेरा लाइंदा। करे खेल बेपरवाह, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। गुरमुख साचे लए जगा, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। जन्म जन्म दे बख्श गुनाह, दुरमति मैल आप धुवाइंदा। आपणी गोदी लए बहा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। बोध अगाधी शब्द जणा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती आप रखाइंदा। साची रीती चलाए जग, जग जीवण दाता दया कमाईआ। प्रगट हो सूरा सरबग, बल आपणा आप रखाईआ। इक्क बणाए साची यद, विश्व आपणा रूप वखाईआ। कल कलेश पार किनारा हद्द, हदूद अरबा आपणा आप वखाईआ। इक्क वजाए अगम्मी नद्द, अनहद रागी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्त कन्त भगवन्त एका घर वसाईआ। वसे घर श्री भगवान, निरगुण निरगुण रूप वटाइंदा। लोकमात हो प्रधान, दो जहानां वेख वखाइंदा। गुर अवतारां लए ब्यान, पर्चा आपणे हथ्थ रखाइंदा। भगत भगवन्त सच निशान, लोकमात झुलाइंदा। भगतां पिच्छे आपणा आप तजया विच जहान, निरगुण हो के सरगुण अंदर डेरा लाइंदा। जीव जंत ना सके कोए पहचान, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा । साचा नाउँ इक्क वखाण, जोग अभ्यास पन्ध मुकाइंदा। तीर्थ तट ना कोए अशनान, अठसठ राह ना कोए तकाइंदा। कृपानिध किरपा करे हो मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। धुर दी बाणी धुर फ़रमाण, धुर संदेशा इक्क सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, हरि जू की खेल वरताइंदा। भगत सुणन ला ला कान, कवण नाम हरि दृढ़ाइंदा। गुर अवतार ख़ुशी मनाण, पुरख अबिनाशी आपणा खेल कराइंदा। एका नाउँ दस्स विच जहान, दो जहानां राह वखाइंदा। आत्म परमात्म देवे माण, निमाणयां गले लगाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म करे कल्याण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। ईश जीव देवे दान, जगदीश झोली पाइंदा। सुरती शब्दी मेला गोपी काहन, घर मंडल रास रचाइंदा। आत्म सेजा कर परवान, सेज सुहञ्जणी सोभा
पाइंदा। सतिगुर रूप सदा बलवान, बिरध बाल नज़र ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल एका घर, गृह मन्दिर आप कराईआ। गुरमुख मेला नारी नर, नर नरायण वेख वखाईआ। सन्त सुहेले आपे फड़, आपणा बन्धन पाईआ। गुरमुख सेजा आपे चढ़, आपणी ख़ुशी मनाईआ। ना कोए सीस ना कोई धड़, पंज तत्त ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोटन कोटि बैठे रहिण दर, दर बैठे सीस झुकाईआ। कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव रहे डर, सीस सके ना कोए उठाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला कलयुग अन्तिम वेस कर, निहकलंका नाउँ रखाईआ। भगत भगवान देवे साचा वर, बिन मंग्गयां झोली पाईआ। निरभउ चुकाए जगत डर, भयानक रूप ना कोए वखाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। एका नाम जगत जुग, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेंहदा रिहा लुक लुक, आपणा मुख ना किसे वखाइंदा। कलयुग अन्तिम नर नरेश शेर हो के रिहा बुक्क, एका भबक नाम लगाइंदा। निरगुण धारों निरगुण प्या उठ, मात पित ना कोए बणाइंदा। आपे चढ़ के बैठा साची चोट, किनारा नज़र किसे ना आइंदा। सचखण्ड बणाए किला कोट, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका एक जणाइंदा । साचा मार्ग चार वरन, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। नेत्र खुल्ल्हे हरन फरन, पुरख अबिनाशी वेखे चाँईं चाँईंआ। सतिगुर पूरा तारनहारा गुरसिख तरनी तरन, जगत किनारा पार कराईआ। सचखण्ड दवारे साचे वड़न, बह बह आपणी ख़ुशी मनाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अक्खर एको पढ़न, विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार, वेखण चाँईं चाँईंआ। जोत ललाटी मस्तक टिक्का कौस्तक मणीआं आपे जड़न, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, साचा नाउँ इक्क समझाईआ। साचा नाउँ आत्म परमात्म, परम पुरख आप जणाइंदा। लेखा जाणे ज़ाहर बातन, गुपत आपणा रंग रंगाइंदा। भेव खुल्हाए पृथ्मी आकाशन, गगन पातालां डेरा लाइंदा। लहिणा देणा जाणे पवण स्वासण, पवण पवणां विच समाइंदा। कलयुग अन्तिम पुरख अबिनाशी बणया दासी दासन, बण सेवक सेव कमाइंदा। गुरमुखां पूरी करे आसण, आपणी आसा आपे पूर कराइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क इकल्ला पुरख अबिनाशण, जन्म मरन मरन जन्म विच कदे ना आइंदा।