पुस्तकालयभाग १२

२५ चेत २०१९ बिक्रमी नछत्र सिँघ दे गृह शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

आपणी करनी रिहा कर, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण रूप निरगुण धर, निरगुण निराकार खेल कराईआ। जोती नूर जोत उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। दो जहानां पावे सार, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी लहिणा दए उतार, देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार करन विचार, हरि विचार विच किसे ना आईआ। भगत मंगण दर दुआर, बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी अन्त ना पारावार, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। ऐसी करनी करे करतार, भेव कोए ना पाइंदा। वेद शास्त्र गए हार, हरि का पन्ध ना कोए मुकाइंदा। लिख लिख थक्क गए लिखार, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। अन्त पा पा थक्के गुर अवतार, बेअन्त भेव ना कोए जणाइंदा। भगत चढ़ चढ़ थक्के महल्ल मनार, किनारा पार ना कोए कराइंदा। सन्त ला ला धूढ़ी छार, ख़ाकी ख़ाक आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाइंदा। कवण करनी करे हरि, भेव किसे ना आईआ। जुगा जुगन्तर खेल कर, जुग करता वेख वखाईआ। लख चुरासी अंदर वड़, घट घट डेरा लाईआ। भगत भगवन्त आपे फड़, जुग जुग करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण फड़ाए लड़, पल्लू एका नाम वखाईआ। सच नुहाए साचे सर, सरोवर एका इक्क प्रगटाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, भय अवर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साची करनी श्री भगवन्त, आदि जुगादि कराइंदा। त्रैगुण माया पा बेअन्त, लख चुरासी आप भुलाइंदा। भेव अभेदा जीव जंत, जीवण दाता पर्दा ना किसे उठाइंदा। लेखा जाण आदि अन्त, मध आपणा हुक्म वरताइंदा। सेवक सेवा कोटन साध सन्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल पुरख अबिनाश, एका एक कराईआ। जुग चौकड़ी पा पा रास, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। दीआ बाती कर प्रकाश, कमलापाती दए वड्याईआ। आप आपणा खोल्हे ताक, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। साचा खेल ना कोई सके सोच, सोचिआं सोच विच कदे ना आईआ। भगत भगवान दर्शन रहे लोच, तरलोचण दए गवाहीआ। कबीरा चढ़ के वेखे किला कोट, महल अटल बैठा सच्चा माहीआ। रविदास लगाए इक्क चोट, तन नगारा नाद वजाईआ। हरि का रूप निर्मल जोत, बिमल आपणी खेल वखाईआ। भगत भगवन्त ओत पोत, पिता पूत वेख वखाईआ। ताणा पेटा एका सूत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे भेव ना किसे जणाईआ। ऐसी करनी करे करता पुरख,

नज़र किसे ना आइंदा। आदि जुगादि ना कोई सोग ना कोई हरख़, हरख़ सोग ना कोए वखाइंदा। जन भगतां उपर कर कर तरस, मेहर नज़र इक्क रखाइंदा। अमृत मेघ एका बरस, अग्नी तत्त तत्त बुझाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग, माणस जन्म तेरा कढ्ढदा रिहा अरक, गेड़ा गेड़े विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी जगत भट्ठी आप बणाइंदा। जगत भट्ठी बणाए बण भठयाला, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग जुग खेल करदा रिहा निराला, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। भगतां तोड़ जगत जंजाला, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। एका मार्ग नाम सुखाला, सुखआसण दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। जुग जुग जाणे जगत तपस्सया, हरि जू हरि हरि खेल कराइंदा। भगती अंदर भगत फसया, फस फस जगत चोटां खाइंदा। पुरख अबिनाशी दूर दुराडा फिरे नस्सया, हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। ऐसी करनी करे जग, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। प्रगट हो सूरा सरबग, हर घट वेखे थाईं थाईंआ। नव नौ बुझाए अग्ग, तत्तव तत्त दए मिटाईआ। कलयुग अन्त हो प्रगट, परम पुरख वेस वटाईआ। भगत अठारां चरनां हेठां रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। भगत दुआरे भगत हस्सण, घर साचे वज्जे वधाईआ। इक्क दूजे नूं सारे दस्सण, रसना रसना नाल मिलाईआ। करे खेल पुरख समरथन, समरथ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लख चुरासी आया मथन, नव नौ रिड़कणा पाईआ। चार जुग इक्क इक्क कर के लाए आपणे पत्तण, आपणे बेड़े नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराईआ। करे करनी करनेहारा, भेव कोए ना पाइंदा। जुग चार जो बणया रिहा वरतारा, दाता दानी आपणा नाउँ धराइंदा। देंदा रिहा सर्ब सहारा, सर्ब रक्षक सेव कमाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देंदा रिहा लारा, आपणा अन्त ना किसे जणाइंदा । छिन्न मातर दे दे गया इशारा, रमज़ रमज़ नाल मिलाइंदा। वेद व्यासा बण लिखारा, ईस मूसा मंग दुआरा, नानक गोबिन्द बण वणजारा, जगत जीवण हट्ट चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। ऐसी करनी करे कवण, भेव किसे ना आईआ। हुक्मे अंदर उणंजा पवण, पवण पवणां विच समाईआ। लेखा जाणे अवण गवण त्रै, भवण धनी आपणा रूप वटाईआ। भेखा धारी करे भेख बल बवन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी किरत इक्क रखाईआ। करनी किरत करने योग, एका एक हरि अख्वाइंदा। निरगुण सरगुण सच संजोग, सच संजोगी मेल मिलाइंदा। इक्क दुआर दरस अमोघ, स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा। लेखा

जाणे चौदां लोक परलोक आपणा हुक्म वरताइंदा। नाम अगम्मी सति सलोक, सति सतिवादी आप जणाइंदा। वसणहारा साचे कोट, सचखण्ड साचे डेरा लाइंदा । नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पुरख अकाल तेरी रख के गए ओट, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। कलयुग अन्त प्रगट करे निर्मल जोत, जोती जाता वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराइंदा। कलयुग अन्तिम करे करनी, करता पुरख वडी वड्याईआ। भाग लगाए उपर धरनी, धरत धवल आप सुहाईआ। नाता तोड़े वरनी बरनी, वरन बरन कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख लाए साचे सरनी, सरनगति इक्क समझाईआ। नेत्र खुले्ह हरनी फरनी, भगत भगवन्त लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कराईआ। ऐसी करनी कलयुग अन्त, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। चार जुग दा पिछला मंत, मन्त्र मूल लेखे पाइंदा। सति सतिवादी महिमा अगणत, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। आत्म परमात्म मेला नारी कन्त, कन्त कन्तूहल ख़ुशी कराइंदा। गुरमुख गुर गुर वेखे साचे सन्त, सतिगुर आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची करनी करे संसार, जग सागर वेख वखाईआ। जन्म कर्म दे विछड़े मेले यार, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी विच्चों लए उठाल, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। घर विच मेला साची धर्मसाल, गृह मन्दिर दए सुहाईआ। अमृत प्याए सच्चा जाम, रस निझर इक्क वखाईआ। बिन ढोलक छैणे वज्जे ताल, ताल तलवाड़ा आप रखाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाह दए वड्याईआ। आपणी करनी करे संभाल, दिवस रैण सेव कमाईआ। गुरमुख वेखे सज्जण लाल, लालण आपणे रंग रंगाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। लख चुरासी विच्चों करे बहाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। मेहर नज़र पाए आप, आपणी दया आप कमाइंदा। आत्म परमात्म उपजे जाप, जगत विचोला नज़र कोए ना आइंदा। जुग चौकड़ी जिस दा करदे गए पूजा पाठ, सो पुरख निरँजण गुरमुख साचे वेख वखाइंदा। जिस दी वरन बरन गाउँदे रहे गाथ, रसना जिह्वा रंग रंगाइंदा। सो लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूरब लेखा झोली पाइंदा। जिस दी धूढ़ी मंगदे तीर्थ अठसाठ, सो धूढ़ी मस्तक टिक्का गुरसिखां आप लगाइंदा। जिस नूं गाउँदे गए त्रिलोकी नाथ, सो अनाथ अनाथां वेख वखाइंदा। जिस नूं मनौदा गया राम बेटा दसराथ, सो राम रमइया आपणा फेरा पाइंदा। जिस दा नानक गोबिन्द मंगदे गए साथ, सो पुरख अकाल वेस वटाइंदा। जो आदि जुगादि सतिजुग त्रेता द्वापर भगतां देंदा रिहा दात, दानी आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम मेटे अन्धेरी रात, साचा चन्द इक्क चढ़ाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतार पीर

पैग़म्बर डूँग्घा खात, आपणा खाता ना किसे वखाइंदा। तोड़े नाता वरन बरन ज़ात पात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ऐसी करनी आप कराइंदा। ऐसी करनी कवण करे तुध बिन, भगत भगवान रहे वड्याईआ। रूप रेख ना दिसे चिन्न, चित्रकार तेरा चित्तर सके ना कोए वखाईआ। आदि जुगादि करे खेल भिन्न भिन्न, बेअन्त तेरी वड्याईआ । लेखा देवें गिण गिण, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। करें वसेरा बिन छप्पर छन्न, साची छप्परी भगतां आप बणाईआ। नामा कहे धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। कवण बिध माधव जाए मन्न, गोसाँईं आपणी दया कमाईआ। बेड़ा मात देवे बन्न्ह, चप्पू एका नाम लगाईआ। रविदास कहे तेरा सच्चा धन्न, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। तुध बिन ऐसी कवण करे कार, करते भेव किसे ना आया। नव नौ चार तेरा मंगदे रहे दीदार, डूँग्घी कंदर अंदर डेरा लगाया। अठसठ तीर्थ होए ख़ुआर, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाया। पंज तत्त काया दुखड़ा सहिन्दे रहे संसार, राज राजान देण सज़ाया। तेरे हुक्मे अंदर बण बरदे सेवा करदे रहे अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर तेरे तेरा अन्त किसे ना पाया। अन्त ना जाणे कोए मीत, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। आदि जुगादी आपणा गीत, गुर अवतार आप पढ़ाइंदा। भगत भगवन्त साची रीत, सन्त साजण राह वखाइंदा। गुरमुख रखे सदा अतीत, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाइंदा। गुरसिख काया मन्दिर देहुरा वेखे मसीत, साचा गुरुदुआर आप प्रगटाइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करे अनडीठ, निरगुण सरगुण नज़र किसे ना आइंदा। लहिणा देणा जाणे हस्त कीट, लख चुरासी वेख वखाइंदा। सति चलाए सतिजुग रीत, सति सतिवादी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपे कर वखाइंदा। करनी करे इक्क इकल्ला, वड्डा वड वड्याईआ। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू नज़र किसे ना आईआ। सच संदेश एका घल्ला, शब्दी शब्द नाद वजाईआ। जोती जोत आपे रला, रल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड निवासी सच बणाए इक्क महल्ला, महिफ़ल आपणी लए लगाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी युग करदा रिहा वल छला, कलयुग अन्तिम आपणी करनी आपे कर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक्क सुहाईआ। आपणी करनी सच सिँघासण, सोभावन्त आप बणाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाशन, आकाश आकाशां डेरा ढाहइंदा। निरगुण वेस पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता आप वटाइंदा। भगत भगवन्त दासी दासन, बण सेवक सेव कमाइंदा। नामे मंग पूरी आसण, साता दूआ जोड़ जुड़ाइंदा। बहत्तर नूर नूर प्रकाशण, नाड़ बहत्तर चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा

हरि, साची करनी आप कराइंदा। साची करनी पुरख समराथ, आपणी आप कराईआ। सत्तर बहत्तर देवे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। चुहत्तर सिखां लिखाए गाथ, गुरू दस मंग मंगाईआ। मिले वड़याई पहली विसाख, गुरू गोबिन्द दए गवाहीआ। सिँघ रूप सिँघ लए राख, रक्षक बण सहाईआ। सतारां सौ पैंठ बिक्रमी नदेड़ रखी आस, आसा इक्को ओट तकाईआ। पुरख अकाल होए प्रकाश, प्रकाश मेरा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चुहत्तर करे नाम रुशनाईआ। अठ्ठ तत्त जगत पसार, नौ खण्ड पृथ्मी रचन रचाईआ। प्रेम प्यार सुबर अपर अपार, वटणा वट वट चढ़ाईआ। नीली धारों आया बाहर, गोबिन्द सच्चा माहीआ। हरिसंगत करे सति प्यार, गुरसिख नैण वखाईआ। करे खेल अगम्म अपार, कोई लिख्त ना दए गवाहीआ। चार जुग जिस दा मंगदे रहे दीदार, जगत जुगत धूंणीआँ ताईआ। सो पाँधी बणया आप करतार, दर दर घर घर आपणा फेरा पाईआ। गुरसिखां कहे मैनूं सांझी रख लओ विच संसार, मैं बण सेवक सेवा लवां कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आंधी होया अन्ध अन्धयार, बिन गुरसिख चन्द ना कोए चढ़ाईआ। नीले वाला इक्को अस्वार, नीली धार पार कराईआ। बूड़ सिँघ अंदर बाहर गुपत ज़ाहर कुंडा खोल्ह किवाड़, नित नित आपणा दरस कराईआ। जे कहो मिल्या सांझा यार, हरिसंगत संग आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठ्ठ नौ नौ अठ्ठ लख चुरासी बन्धन पाईआ। अठ्ठ तत्त अप तेज वाए पृथ्मी अकाश मन मति बुध, आपणा खेल कराइंदा। नौ दर नौ खण्ड पृथ्मी जगत वासना रही कुद्द, नव खण्ड आपणी खेल कराइंदा। गुर करनी गुर करता गुरमुख लए बुझ, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रातीं सुत्तयां सुरती शब्द मिलाइंदा।

२५ चेत २०१९ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

सति पुरख निरँजण नईया साची नौका, नईया आपणी आप चलाईआ। जन भगतां देवे साचा मौका, खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। नव नौ चार जो करदा आया धोखा, निरगुण आपणा रूप छुपाईआ। जिस दा मार्ग सारे कहिन्दे गए औखा, कोए जीव चढ़न ना पाईआ। बिन नानक कबीर कोए ना पहुंचा, दूर दुराडे बैठे डेरा लाईआ। कलयुग अन्तिम मार्ग लाए एका सौखा, रैहबर बणे बेपरवाहीआ। साते नाल मिलाया चौका, सति सतिवादी चार जुग वेखे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझाईआ। साता चौका सति सति धार, चार जुग

आस रखाइंदा। सति पुरख निरँजण खेल अपार, चार वेद सर्ब जस गाइंदा। सति सतिवादी एकँकार, चार जुग वंड वंडाइंदा। सति सतिवादी अगम्म अपार, चार वरन वेस वटाइंदा। सति पुरख निरँजण निरगुण नूर जोत उज्यार, चारे खाणी बोध ज्ञान दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। सति सतिवादी सति सति, सति पुरख निरँजण आप अख्वाईआ। चार जुग चार वरन चार कुण्ट एका मति, चारे दिशां दए समझाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार वखाईआ। प्रगट हो अलखणा अलख, अलख एका एक जगाईआ। गुरमुख गुरसिख कर कर वक्ख, वक्खर आपणी वंड वंडाईआ। हिरदे अन्तर आपे वस, काया खेड़ा दए सुहाईआ। साचा मार्ग एका दस्स, साचे पौड़े दए चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी पूरी करे आस, साता चौका बन्धन पाईआ। गुर अवतार वेखण खेल तमाश, हरि जू आपणा स्वांग वरताईआ। कवण बिध वसे भगतां पास, गुरमुख साचे लए मिलाईआ। जन्म जन्म दी बुझाए लग्गी प्यास, आसा तृष्ना दए गंवाईआ। लख चुरासी करे बन्द ख़लास, बन्दीखाना आपणा नाउँ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। साता चौका नानक गोबिन्द धार, धरनी धरत धवल वड्याईआ। बवन्जा अक्खर करन पुकार, पैंतीस अक्खर बैठा मुख छुपाईआ। अल्फ़ ये ना पाई सार, हमज़ा रमज़ ना कोए लगाईआ। चौदां विद्या होण खुआर, चौदां तबक रहे शरमाईआ। कलमा पढ़ पढ़ नबी गए हार, रसूल बेअसूल ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साता चौका आपणी वंड वंडाईआ। साता चौका चार जुग, जुग करता खेल कराइंदा। अन्तिम औध गई पुग, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। नव नौ जो रिहा लुक्क, अन्तिम पर्दा आप चुकाइंदा। आपणे मन्दिर आपे उठ, प्रकाश प्रकाश आप वखाइंदा। दीन दयाल स्वामी तुट्ठ, अतुट दात वरताइंदा। वेखणहारा चौदां लोक, त्रैभवन धनी आपणा खेल कराइंदा। सति सतिवादी गुरसिख आपणी गोदी चुक्क चुक्क, गुर गुर नैण खुल्हाइंदा। उज्जल करे आपणा मुख, मुख गुरमुखां आप सालाहइंदा। जन्म कर्म दा मेटे दुःख, दुखियां दर्द आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साता चौका जोड़ जुड़ाइंदा। साता चौका जोड़े जोड़ा, जोड़ी आपणी आप बणाईआ। पुरख अगम्मी चढ़े साचे घोड़ा, पवण घोड़ा नज़र किसे ना आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड फिरे दौड़ा, गगन पाताल चरनां हेठ रखाईआ। सस्से उपर एका हौड़ा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दोवें राह चलाईआ। हँ ब्रह्म आपे बौहड़ा, ईश जीव करे कुड़माईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी एका चौका चौथे पद लाए पौड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा बन्धन चार सत्त, सति सतिवादी आप रखाइंदा। भगत भगवन्त इक्को मत्त, दूसर

अक्खर ना कोए पढ़ाइंदा। आदि जुगादी साचा नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। एका बूंद रक्त वेखे रत्त, रत्ती रत्त रंग रंगाइंदा। एका जाणे मित्त गत, गत मित्त आपणी आप बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सत चार वंड वंडाइंदा। सत्त चार वंडे वंड, वंडणहारा आप अख्वाइंदा। वेखणहारा कोट ब्रह्मण्ड, अछल अछल वेस वटाइंदा। लोआं पुरीआं आए नट्ठ, लोकमात फेरा पाइंदा। गीत सुहागी सोहला छन्द, गोबिन्द आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। आत्म परमात्म सच अनन्द, अनन्द मंगल आपे गाइंदा। जन्म जुग दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल, दीनन आपणी दया कमाइंदा। सति सतिवादी चौथे पद वखाए इक्क धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क बणाइंदा। ऊँच नीच राउ रंक राज राजान दए बहाल, शाह पाष्तशाह ना कोए वड्याइंदा। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता माया ममता तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। करे खेल पुरख अकाल, अकल कल आपणी धार वखाइंदा। सन्त सुहेले आपे भाल, गुर चेले रंग चढ़ाइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, जगत वणजारा फेरा पाइंदा। आपे सुणे मुरीदां हाल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पत डाली वेख वखाइंदा। पत डाली वेखे फुल्ल, पंखड़ी आपणी आप खिलाईआ। आदि जुगादी आपे जाणे आपणी कुल, कुलवन्ता बेपरवाहीआ। सरगुण हो हो जाए भुल्ल, निरगुण भुल्ल कदे ना जाईआ। जुगा जुगन्तर पाए मुल, करता कीमत आप चुकाईआ। गुरमुख बूटा ना जाए हुल, हरी सिंच क्यारी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साता चौका एका घर बहाईआ। एका घर इक्क दरवाज़ा, एका मन्दिर सोभा पाइंदा। एका साहिब ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। इक्क वजाए अनहद वाजा, रागी आपणा राग अल्हाइंदा। एका जुग जुग रचे काजा, करता पुरख आपणी कार कराइंदा। एका भगतां मारे वाजा, शब्द अगम्मी नाद सुणाइंदा। एका नौ खण्ड पृथ्मी फिरे भाजा, आउँदा जांदा दिस किसे ना आइंदा। एका दो जहानां बणे राजा, हुक्मी हुक्म इक्क सुणाइंदा। एका गुरमुखां रखणहारा लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका प्रगट होए अन्तिम देस माझा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ आपणा खेल कराइंदा। नव नौ सत्त चार, चार जुग वडी वड्याईआ। पुरख पुरखोतम करे प्यार, परम पुरख बेपरवाहीआ। गुरमुख सति सतिवन्ती वेखे नार, सतिगुर बण बण सज्जण माहीआ। दो जहानां लेखे जाणे अंदर बाहर, गुपत ज़ाहर भेव सके ना कोए छुपाईआ। नेत्र खोल्हे गुर अवतार अंदर बोले, एकँकार, साचे सोहले करे जैकार, जै जैकार आपणा नाउँ वखाईआ। पीर पैग़म्बर गायण ढोले, पुरख अबिनाशी वसे परदे ओहले, मुख नक़ाब आपणा पर्दा रिहा उठाईआ। सृष्ट सबाई आपे मौले, करे खेल उपर धौले, धरनी धरत रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सत्त चार दए वड्याईआ। सत्त चार वडी वड़याई, हरि वड्डा वड वड्याइंदा। सत्तर बहत्तर होई कुड़माई, कुड़म कुड़मेटा फेरा पाइंदा। आपे धी आपे जवाई, सौहरे पेईए आपणा रंग रंगाइंदा। आपे डोली रिहा उठाई, बण कहार सेव कमाइंदा। आपे सगन रिहा मनाई, सगला संग आप हो जाइंदा। आपे बणे सच्चा माही, आपे नार बण बण वेस वटाइंदा। आपे सच सुहञ्जणी सेजा रिहा हंढाई, तख्त निवासी सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। आपे निरगुण सरगुण पकड़े बाहीं, फड़ बाहों गले लगाइंदा। आपे देवे ठंडी छाईं, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। आपे मेल मिलाए चाँईं चाँईं, गोबिन्द आपणा वेला अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साता चौका नाम नौका नईया एका इक्क चढ़ाइंदा। एका नईया पुरख नार, पुरख अबिनाशी आप चढ़ाईआ। बिरध बालां दए माण, निमाणयां गले लगाईआ। गोबिन्द देवे इक्क फ़रमाण, सच फ़रमाणा इक्क सुणाईआ। हुक्म वरते दो जहान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, अचरज खेल आप कराईआ। अचरज खेल करे असचरज, भेव कोए ना पाइंदा। चार जुग गुर अवतारां रिहा वर्ज, हुक्मे अंदर सर्ब भुवाइंदा। भगतां देंदा रिहा मूल कर्ज़, मकरूज़ आपणा नाउँ वखाइंदा। कलयुग अन्तिम पूरा करे फ़र्ज़, वेस अवल्लड़ा आप वटाइंदा। नव नौ चार गुरमुखां पूरी करे ग़रज़, आपणी ग़रज़ नाल मिलाइंदा। आपणी काया कर के हरज़, गुरमख़ काया डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सत्त चार भेव चुकाइंदा। चार सत्त नार कन्त, कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाईआ। चाढ़े रंग इक्क बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। एका नाउँ मणीआ मंत, मन मणका दए भुआईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। गुरसिख मेला सतिगुर बेअन्त, बेअन्त दए वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे सर्ब जीव जंत, बिन गुरसिख लेख किसे ना मात प्रगटाईआ।