पुस्तकालयभाग १२

२५ चेत २०१९ बिक्रमी करनैल सिँघ दे गृह शाहवाला ज़िला फ़िरोज़ पुर

ब्रह्मण्ड खण्ड जै जैकार, जै जैकार सर्ब कराइंदा। सूरज चन्द जै जैकार, जै जैकार मंडल मण्डप सोभा पाइंदा। दो जहानां जै जैकार, लोआं पुरीआं जै जैकार नाअरा लाइंदा। पृथ्मी आकाश जै जैकार, जल थल महीअल जै जैकार सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव जै जैकार, करोड़ तेतीसा सुरपति इन्द जै जैकार नाम ध्याइंदा। लख चुरासी जै जैकार, चार खाणी जै

जैकार गीत अल्हाइंदा। चार बाणी जै जैकार, चौथे पद जै जैकार सालाहइंदा। भगत भगवन्त जै जैकार, जै जैकार सन्तां संग निभाइंदा। गुरमुख गुर गुर जै जैकार, जै जैकार गुरसिख राग अल्हाइंदा। निरगुण सरगुण जै जैकार, जै जैकार पंचम भेव चुकाइंदा। तत्तव तत्त जै जैकार, जै जैकार आत्म परमात्म रंग रंगाइंदा। ईश जीव जै जैकार, जै जैकार ब्रह्म पारब्रह्म सुणाइंदा। गुर अवतार जै जैकार, जै जैकार शब्दी नाद वजाइंदा। सचखण्ड दवारे जै जैकार, जै जैकार थिर घर आपणा नाद सुणाइंदा। सुन अगम्म जै जैकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप सालाहइंदा। जै जैकार एकँकारा, आदि अन्त इक्क कराईआ। जै जैकार ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म वंड वंडाईआ। जै जैकार दो जहानां नाअरा, निरगुण निरवैर आप सुणाईआ। जै जैकार करे कराए जुग चारा, चौकड़ी आपणा बन्धन पाईआ। जै जैकार नाम सति वणजारा, सति सतिवादी खेल कराईआ। जै जैकार ब्रह्म ब्रह्मादी हो उज्यारा, रूप अनूप आप वटाईआ। जै जैकार काया मन्दिर अंदर खोल्ह किवाड़ा, घर घर विच राग अल्हाईआ। जै जैकार ठांडे दरबारा, बंक दुआरे दए वड्याईआ। जै जैकार अलख अगोचर अगम्म अपारा, बेअन्त बेपरवाहीआ। जै जैकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाअरा आप सुणाईआ। जै जैकारा जै जै वन्त, जै जै आपणा नाम जणाइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणा खेल वखाइंदा। निरगुण निरवैर बणाए बणत, निराकार वेख वखाइंदा। जै जैकार साजण सन्त, सति सतिवादी बूझ बुझाइंदा। नाम जणाए मणीआं मंत, मन ममता मांहे समाइंदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। जै जैकार पूरन भगवन्त, भगवन आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। जै जैकार कमलापाती, कँवल नैण वडी वड्याईआ। जै जैकार पुरख अबिनाशी, अबगत आपणी खेल वखाईआ । जै जैकार सर्ब सुख दाती, सुख सहिज सहिज वड्याईआ। जै जैकार दिवस रैण प्रभाती, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। जै जैकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप दृढ़ाईआ। जै जैकार सूरबीर हरि जोध, जोबन एका एक रखाइंदा। आदि जुगादी अगाध बोध, भेव अभेदा आप जणाइंदा। लख चुरासी सोधन सोध, सोहला ढोला एका गाइंदा। नाता तोड़े लोभ मोह हँकार क्रोध, ममता मोह चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप सालाहइंदा। जै जैकार साख्यात, हरि जू हरि हरि खेल कराईआ। जै जैकार कायनात, कलमा नबी इक्क पढ़ाईआ। जै जैकार पारजात, पुरख अबिनाशी रंग वखाईआ। जै जैकार खोल्हे ताक, बन्द किवाड़ी दए तुड़ाईआ। जै जैकार चढ़ाए घाट, साचे सन्तन मेल मिलाईआ। जै जैकार मिटाए वाट, अगला लेखा ना कोए रखाईआ। जै जैकार रखाए

साथ, सगला संग आप हो जाईआ। जै जैकार जोड़ जुड़ाए साचा नात, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। जै जैकार मिटाए ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाईआ। जै जैकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका राग सुणाईआ। जै जैकार एका ढोला, एकँकार आपे गाइंदा। जै जैकार एका बोला, दो जहानां आप सुणाइंदा। जै जैकार एका सोहला, रागी राग आप अल्हाइंदा। जै जैकार एका तोला, लख चुरासी तोल तुलाइंदा। जै जैकार एका मौला, घट घट आपणा रूप वखाइंदा। जै जैकार बदले काया चोला, चोली आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाद आप वजाइंदा। जै जैकार साचा नाद, अनादी आप वजाईआ। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग जुग आपणा बन्धन पाईआ। पकड़ उठाए सन्त साध, साची सिख्या इक्क समझाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप वटाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जीव जंत सब करदे गए याद, गुर अवतार याददासत इक्क बणाईआ। जै जैकार कर रहे विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सोहला आपे गाईआ। जै जैकार जै देव, गुर इष्ट वडी वड्याईआ। निरगुण सरगुण लग्गे नेहों, प्रीतीवान प्रीती इक्क समझाईआ। गुर का अमृत मिट्ठा रस मेहों, मेघ मेघला आप बरसाईआ। अलख निरँजण बेपरवाह अभेओ, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा आप अल्हाईआ। सच संदेशा अनक बार, अनक कलधारी आप जणाइंदा। नर नरेशा एकँकार, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। धुर दा लेखा धुर दरबार, धुर दरबार आप पढ़ाइंदा। विष्न महेष ब्रह्म गणेश सेवादार, आदेस सर्ब सीस झुकाइंदा। नर नरेश बण सच्ची सरकार, बाशक सेज आप हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल वखाइंदा। खेल अवल्ला हरि करतार, आदि जुगादि कराईआ। जगत महल्ला कर त्यार, लख चुरासी डेरा लाईआ। जल थल महीअल पावे सार, धरत धवल दए वड्याईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग कोटन कोटि नाउँ रख विच संसार, रसना जिह्वा जोड़ जुड़ाईआ। गुर अवतार कर कर गए पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। हरि का अन्त ना पारावार, दो जहान आपणे चरनां हेठ रखाईआ। आदि अन्त खेल करे अपार, खेलणहारा इक्क हो जाईआ। अन्तिम निरगुण नूर जोत करे उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराईआ। आपणा वेस आपे धार, आदि अन्त खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम निराकार, निरवैर वेस वटाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, साचा नैण इक्क उठाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ पृथ्मी आकाश गगन मंडल वेखे एका वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल अन्तिम कल, हरि करता आप कराईआ। सच सिँघासण बैठा मल, सोभावन्त बेपरवाहीआ। सच संदेशा रिहा घल, करे सच पढ़ाईआ। वसणहारा जल थल, रूप अनूप आप दरसाईआ। जोती शब्दी गया रल, दिस किसे ना आईआ। चढ़ के बैठा महल अटल, उच्च मनारा सोभा पाईआ। बिन तेल बाती दीपक गया बल, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा खेल करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। चार जुग दा वेख विहार, पूरब लेखा सब दी झोली पाइंदा। प्रगट हो आप निरँकार, परवरदिगार वेस वटाइंदा। चार वरन इक्क आधार, एका बूझ बुझाइंदा। चारे बाणी इक्क जैकार, चारे खाणी आप समझाइंदा। चारे कुण्ट कर विचार, दहि दिशा वेख वखाइंदा। चौथे जुग पावे सार, चौथा पद इक्क वड्याइंदा। एका नाद शब्द धुन्कार, अनादी नाद आप वजाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, सगला संग आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। अगला लेखा श्री भगवान, आपणे हथ्थ रखाईआ। जै जैकार दो जहान, जीवण जुगत दए समझाईआ। एथे ओथे देवे माण, सदा सुहेला होए सहाईआ। चार वरन ढोला एका गाण, घर वज्जदी रहे वधाईआ। चारे बाणी कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाईआ। चारे खाणी दे ज्ञान, गुर ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। सचखण्ड हो प्रधान, सच प्रधानगी इक्क कमाईआ। लोकमात सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। लोक चौदां मार ध्यान, चौदां तबक दए समझाईआ। आदि जुगादी इक्क निगहबान, दूजा नूर ना कोए दरसाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होया श्री भगवान, भगवन आपणा रूप वटाईआ। सृष्ट सबाई देवे दान, दाता दानी आप अख्वाईआ। अन्त कन्त करे कल्याण, काल ग्रास ना कोए कराईआ। जो जन गावे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जै जैकार ब्रह्म ब्रह्मांड कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, इक्क जैकारा सर्ब सहारा, नाम आपणे जै कराईआ।

जै जैकार विष्नूं भगवान, विश्व आपणा खेल कराइंदा। सति सतिवादी हो प्रधान, नाम प्रधानगी इक्क रखाइंदा। नौ चार चुकाए आण, आपणी आण एका पाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए आपणे रूप वखाइंदा। दर दरवेश बह बह मंगण सारे दान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक्क कराइंदा। जै जैकार हरि मेहरवान, एका एक जणाईआ। कलयुग उठे बाल अञ्याण, बाली बुध रखाईआ। पुरख अबिनाशी दे दान, खाली झोली अग्गे डाहीआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक्क कराईआ। दे दान मेरे भगवन्त, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। कलयुग वेला आया अन्त, लोकमात रहिण ना पाईआ। दुखी होए तेरे सन्त, धरत धवल रही कुरलाईआ। लोकमात माया बेअन्त, आपणा बल रही जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी गढ़्ह बणी हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोई सहाईआ। ना कोई बणाए साची संगत, चार वरन पई लड़ाईआ। भेव ना पाए कोई पंडत, मुलां शेख़ देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त दए वरताईआ। सतिजुग साचा करे ध्यान, प्रभ चरन ध्यान लगाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, मेहर एका झोली पाइंदा। साचा दे सति ज्ञान, वस्त महान इक्क वरताइंदा। जै जैकार करे जहान, तेरा ढोला एका गाइंदा। दूजा रहे ना कोए निशान, निशाना सब दा अन्त मिटाइंदा। तख्त निवासी बह राज राजान, साचा तख्त आप सुहाइंदा। हुक्मी हुक्म करे सच फ़रमाण, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जै जैकार विष्नूं भगवान, भगवान ढोला आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। जै जैकार दे गीत, तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। सतिजुग चले साची रीत, तेरा राह दए वखाईआ। नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ फेरा कोए ना पाईआ। घर घर मिले ब्रह्म मति, जगत ज्ञान ना कोए वड्याईआ। साचा मार्ग आपणा दस्स, बण रैहबर मेरे माहीआ। तेरा नाउँ करां प्रकाश, जै जैकार करे लोकाईआ। तेरे भगतां बणां दास, बण दासी सेव कमाईआ। तूं मेरी पूरी करनी आस, मैं इक्को इच्छया रिहा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जै जैकार तेरे नाम वड्याईआ। साची इच्छया पूरी कर, करनहार मेरे गुसाँईंआ। आ के डिगा तेरे दर, इक्क तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्तिम दे दे वर, फड़ मेरीआं दोवें बाहींआ। कूड़ी क्रिया मिटे डर, सच सुच्च वज्जण वधाईआ। एका माण नारी नर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे साहिब सच्चे माहीआ। दे दे वर मेरे भगवन्त, सतिजुग झोली अग्गे डाहइंदा। तूं आदि जुगादि बणाएं बणत, घड़न भन्नणहार खेल कराइंदा। मैं तेरा गावां मंत, मन्त्र इक्को नाम दृढ़ाइंदा। लेखा जाणां जीव जंत, जंत जीव तेरा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए भाइंदा। तुध बिन अवर ना कोए दीसे, नेत्र नैण नज़र कोए ना आईआ। तूं शाह पातशाह जगत जगदीशे, जगदीशर तेरी वड वड्याईआ। मैं मन्नां तेरी हदीसे, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरा खेल बीस बीसे, एक एके नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। वज्जे वधाई तेरे नाउँ, हउँ सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा। तूं ठाकर स्वामी पिता माउँ, हउँ बालक रूप धराइंदा। तूं वसें हर

घट थाउँ, मैं तेरी ओट रखाइंदा। तूं करदा सच न्याउँ, साचे तख्त सोभा पाइंदा। तूं आदि अन्त पकड़ें बाहों, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा आपणा वर, इक्क तेरी आस रखाइंदा। इक्को रखी तेरी आस, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। तिन्न जुग दी बुझे प्यास, अमृत मेघ इक्क बरसाना। मेरे वसणा सदा साथ, सगला संग निभाना। मैं गावां तेरी गाथ, निरगुण सरगुण इक्क तराना। तूं लहिणा चुकाउणा मस्तक माथ, पारब्रह्म श्री भगवाना। तूं होएं सहाई अनाथां नाथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा दाना। एका दान दे दे दात, तेरे अग्गे मेरी अरज़ोईआ। तूं पुच्छ मेरी वात, मैं तेरी ओट तकाईआ। चार कुण्ट अन्धेरी रात, तेरे बिन ना कोए बदलाईआ। तिन्न जुग ना खोल्हया ताक, आपणे अंदर बन्द रखाईआ। लख चुरासी नालों तोड़ साक, नाता एका घर बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी चलां सदा रजाईआ। तेरी रज़ा मैनूं मन्ज़ूर, मेहरवान मेहरवान मेहरवाना। तूं आपणा नाम दे ज़रूर, रागी नादी ब्रह्मादी सुणे तेरा तराना। तूं प्रगट हाज़र हज़ूर, दर देणा दरस महाना। नौ खण्ड पृथ्मी तपे वांग तन्दूर, अमृत मेघ इक्क बरसाना। नाता तोड़ कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया मेट मिटाना। तेरे भगत मंगण तेरी धूढ़, तेरा राह तकाना। तूं बख्शीं सर्ब कसूर, रहिमत कर किरपा श्री भगवाना। श्री भगवान प्या हस्स, हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। अन्त चले ना कोई किसे वस, सतिजुग तेरी धीर धराईआ। कलयुग कूड़ा जाणा नस्स, आपणा भार उठाईआ। पुरख अबिनाशी गुरमुखां अंदर जाणा वस, तेरा संग निभाईआ। प्रेम प्यार अंदर जाए फस, साची डोरी तन्द बंधाईआ। कूड़ी क्रिया देवे झस, उपर आपणा भार टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धीरज इक्क धीर धराईआ। धीरज देवे सच भरवासा, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। सतिजुग तेरे अंदर सति सति वासा, सति सतिवादी आप कराइंदा। गुरमुख देणा तेरा साथा, सगला संग निभाइंदा। चार जुग चार वरन जणाए इक्को गाथा, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणी धार चलाइंदा। पूरा करे भविख्त वाक, गुर अवतार भेव चुकाइंदा। अग्गे चलाए आपणा साका, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। निरगुण नूर जोत प्रकाशा, प्रकाश आपणा नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा संग वखाइंदा । सतिजुग साचे तेरा संग, सगला आप निभाईआ। नौ नौ वज्जे इक्क मृदंग, मर्द मर्दाना आप वजाईआ। दो जहानां बैठा लँघ, सच सिँघासण आसण लाईआ। सृष्ट सबाई सुणाए छन्द, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। हरिजन देवे इक्क अनन्द, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। लेखे लाए बत्ती दन्द, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा संग वखाईआ। तेरा संग सोहँ सो, हँ ब्रह्म आप बणाइंदा। आदि अन्त आपे हो, आपणी खेल कराइंदा। आदि जुगादी बीज बो, लख चुरासी फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाइंदा। अन्त पत डाली आपे लए खो, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग इक्क वखाइंदा। सगला संग सति सरूप, सति सतिवादी आप जणाईआ। आत्म परमात्म दस्से आपणी कूट, एका मन्दिर वज्जे वधाईआ। इक्क सुल्तान इक्क भूप, एका शाहो दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग रखाईआ। साचा संग सोहँ नाद, अनादी आप वजाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रखे साथ, सगला संग आप हो आइंदा। विष्नूं सेवा करे छिन छिन दास, सेवक आपणा नाउँ धराइंदा। भगवन जोत करे प्रकाश, नूरो नूर डगमगाइंदा। जै जैकार करे पृथ्मी आकाश, रवि ससि एका ढोला गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग आप निभाइंदा। सतिजुग उठ करे निमशकार, तेरी वाह वाह वडी वड्याईआ। तेरे नाउँ जै जैकार, जै जैकार जगत शनवाईआ। मार्ग लाया अपर अपार, बेअन्त वडी वड्याईआ। जीउँदयां गुरमुख वसे नाल, मरयां जूनी जूनी ना कोई भुआईआ। लेखा लिख अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कमाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात कराईआ। छत्ती जुग दा दए अधार, गुर अवतारां झोली पाईआ। बहत्तर जन कर प्यार, जन जनणी बणया पिता माईआ। सत्तर वेखे साचे लाड़, गुरसिख साचे घोड़ चढ़ाईआ। चुहत्तरां आई आपणी वार, सत्त चार वज्जे वधाईआ। करे खेल आप निरँकार, निरगुण आपणा पर्दा लाहीआ। गोबिन्द गुर गुर हो त्यार, त्रैगुण मीता ठांडा सीता सच सति फेरा पाईआ। सतिजुग साची रीता चले विच संसार, साता चौका नौका नईआ इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग देवे साचा दान, जै जैकार एका राग अल्हाईआ।

२५ चेत २०१९ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे घर
पिण्ड मनावां ज़िला फ़िरोज़पुर

सचखण्ड निवासी श्री भगवाना, सति सति आपणी धार चलाइंदा। निरगुण नूर जोत महाना, प्रकाश प्रकाश आप धराइंदा। शाहो भूप बण राज राजाना, शहिनशाह आपणी खेल कराइंदा। तख्त निवासी वड मेहरवाना, रहिमत आपणी आप कराइंदा। परवरदिगार नूर नुराना, जल्वा नूर आप धराइंदा। अजूनी रहित खेल महाना, मात पित ना कोए बणाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि करतार, आदि अन्त इक्क कराईआ। सचखण्ड निवासी हो त्यार, दरगाह साची धाम सुहाईआ। धुर फ़रमाणा एका वार, एकँकारा आप जणाईआ। अगम्म अगम्मड़ी करे कार, करता पुरख भेव ना आईआ। आपणी इच्छया कर विचार, आशा एका एक प्रगटाईआ। साची भिच्छया देवणहार, वस्त अमोलक आप वरताईआ। निरगुण निरगुण निरगुण कर प्यार, सचखण्ड साचे ख़ुशी मनाईआ। महल अटल उच्च मनार, निहचल धाम आप सुहाईआ। वेखे विगसे वेखणहार, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ला आप वसाईआ। सच महल्ला श्री भगवन्त, सचखण्ड दवारा आप वसाइंदा। आपे महिमा जाण अगणत, लेखा लेख ना कोए जणाइंदा। वेस वटाए नार कन्त, निरगुण रूप अनूप रखाइंदा। आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नणहार भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवार श्री भगवान, इक्क इकल्ला आप सुहाईआ। सति सतिवादी सति निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। सो पुरख निरँजण नौजवान, बिरध बाल ना रूप धराईआ। हरि पुरख निरँजण हो प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। एकँकारा वड बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। आदि निरँजण नूर महान, जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता खेल महान, खेलणहारा नज़र ना आईआ। श्री भगवान देवे दान, दाता दानी दया कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ वसे सच मकान, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। छप्पर छन्न ना कोए निशान, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। इक्क इकल्ला वड मेहरवान, आपणी दया आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप वड्याईआ। सचखण्ड दवारा एका एक, एकँकारा आप सुहाइंदा। निरगुण निरवैर आपे वेख, पेखत पेखत आपणी ख़ुशी मनाइंदा। आपे वसे साचे देस, दूजा दर ना कोए वड्याइंदा। नर निरँकारा बण नरेश, निरगुण आपणा हुक्म चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल निरगुण धार, निरँकार आप कराईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। निर्मल बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाईआ। साचा साथी परवरदिगार, सगला संग आप हो जाईआ। पुरख अबिनाशी हो त्यार, महल अटल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड दवारा साचा घर, हरि जू हरि हरि आप सुहाइंदा। पुरख अकाल अंदर वड़, सच सिँघासण आसण लाइंदा। निरगुण निरगुण घाड़न घड़, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। करनी किरत करता पुरख आपे कर, निहकर्मी आपणा कर्म कमाइंदा। ना जन्मे ना जाए मर, अजूनी रहित वेस अनेक आप वटाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा घाड़न घड़, हरि घड़ घड़ ख़ुशी मनाईआ। ना कोई दिसे चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। इक्क इकल्ला अंदर वड़, हरि जू आपणा आसण लाईआ। ना कोई दूसर मीत मुरार, लाशरीक इक्क अख्वाईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। आपणी इच्छया बोल जैकार, जै जैकार इक्क सुणाईआ। आपणा नाउँ रख निरँकार, निरगुण आपणा नाम सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वेखे चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दवारे चाओ घनेरा, सति पुरख निरँजण आप रखाइंदा। आपे वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध ना कोए जणाइंदा। आप सुहाए साचा खेड़ा, बंक दुआरी सोभा पाइंदा। आपणा नाउँ रखे मेरा तेरा, तेरा मेरा आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप प्रगटाइंदा। सचखण्ड दवारे आपे प्रगट, हरि जू आपणी धार चलाइंदा। एकँकारा खोल्ह हट्ट, बण वणजारा सेव कमाइंदा। निर्मल नूर जोत लट लट, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा ऊँचो ऊँच, अगम्म अथाह आप बणाईआ। ना कोई वंड चार कूट, दहि दिशा ना कोए रखाईआ। ना कोई पिता ना कोई पूत, ना कोए जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपणा खेल खलाईआ। सचखण्ड दवारा कर त्यार, हरि जू आपणा खेल कराइंदा। आपणा बल आपे धार, बल आपणा वेख वखाइंदा। आपणी दिशा पावे सार, दूजा हिस्सा ना कोए वंडाइंदा। इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कल आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। साची इच्छया आपे रख, आपणा भेव खुल्हाईआ। निरगुण निरगुण हो प्रतख, प्रतख नूर वखाईआ। सचखण्ड दवारे बोल अलख, एका नाअरा लाईआ। आपे विच्चों कर के आपा वक्ख, आप आपणी बणत बणाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे राह चलाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। सचखण्ड दवारे आपे वस, साचा घाड़न लए घड़ाईआ। पूरी करे आपणी आस, आसा आसा विच मिलाईआ। आपे खेले खेल तमाश, खेलणहारा आप हो जाईआ। आपे वसे आपणे पास, साचा संग आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी इच्छया आप धराईआ। आपणी इच्छया एकँकार, आदि पुरख आप जणाइंदा। सचखण्ड दवारे खेल अपार, अपरम्पर आप कराइंदा। जोती जाता हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। तख्त निवासी सच्ची सरकार, शाह पातशाह वेस वटाइंदा। हुक्मी हुक्म देवे एका वार, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। भूपत भूप कर त्यार, राज राजान वेस वटाइंदा। घर मन्दिर सोहे बंक दुआर,

अंदर आपणा आसण लाइंदा। निरगुण निरगुण कर प्यार, साची ख़ुशी आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप जणाइंदा। साची इच्छया श्री भगवान, आपणी आप प्रगटाईआ। इक्क इकल्ला बैठा विच मकान, कम्म किसे ना आईआ। निरगुण नूर ना कोई निशान, रूप रेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मता आप पकाईआ। आपणे नाल करे सलाह, सचखण्ड निवासी दया कमाइंदा। निरगुण निरगुण लए मिला, मेल मिलावा आप बणाइंदा। पूत सपूता लए जा, जननी जन आप अख्वाइंदा। दाई दाया बेपरवाह, दिस किसे ना आइंदा। घर विच घर लए बणा, थिर घर आपणी बणत बणाइंदा। छोटा बाला विच वसा, शब्दी नाउँ धराइंदा। सीस आपणा हथ्थ टिका, समरथ दया कमाइंदा। महिमा अकथ आप पढ़ा, अक्खर वक्खर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप समझाइंदा। साची इच्छया शब्दी धार, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़, घर घर विच करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी कर पसार, पसर पसारी वेख वखाईआ। धुर फ़रमाणा एका वार, हरि हुक्मी हुक्म जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रै त्रै मेला जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आपे लए जणाईआ। साची इच्छया शब्दी सुत, पिता पूत आप जणाइंदा। सचखण्ड दवारे सोहे रुत्त, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। बाल निधाने जाणा उठ, साची सिख्या हरि समझाइंदा। पुरख अबिनाशी रिहा तुट्ठ, दीनन आपणी दया कमाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुहाए रुत्त, रुत्त रुतड़ी आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे बह बह साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, तख्त निवासी आप जणाईआ। त्रैगुण मेला मेल मिलाना, पंचम पंच करे कुड़माईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोआं आकाश बणाना, आकाश आकाशां नाल मिलाईआ। जल थल महीअल खेल महाना, धरनी धरत धवल वड्याईआ। इक्क इकल्ला देवे दाना, साची इच्छया पूर कराईआ। विष्नूं देवे विश्व ज्ञाना, एका बूझ रखाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म इक्क वखाना, पारब्रह्म वंड वंडाईआ। शंकर खेल होए महाना, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। तिन्नां विचोला शब्दी सुत अख्वाना, बन्धन एका डोर बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया लए समझाईआ। साची इच्छया श्री भगवान, आपणी आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्रधान, जगत प्रधानगी आप बणाइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़ विच जहान, दो जहानां वाली खेल कराइंदा। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलान, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। घर विच घर सच मकान, बेमुकाम आप बणाइंदा। अमृत आत्म पीण खाण, वस्त अमोलक इक्क

वखाइंदा। शब्द अनाद सची धुन्कान, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। आत्म जोती नूर महान, ब्रह्म पारब्रह्म प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया शब्दी झोली पाइंदा। शब्दी सुत उठ बलवान, हरि साचे आदि जगाया। लख चुरासी इक्क निशान, लोकमात वखाया। बोध अगाधा दे ज्ञान, ब्रह्मा वेता आप पढ़ाया। चारे वेदां देवे माण, विद्दत आपणा खेल कराया। वंडे वंड श्री भगवान, चारों कुण्ट वेख वखाया। उतर पूरब पच्छिम दक्खण रवि ससि सूरज चन्न कर परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवे दान, दीनन आपणी दया कमाया। चारे खाणी खोल्ह दुकान, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रिहा वरताया। चारे बाणी मारे बाण, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आपे गाया। चार वरन खेल महान, जुग चौकड़ी वंड वंडाया। चार यारी मेले आण, मेल मिलावा सहिज सुभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची इच्छया शब्दी सुत दए समझाया। साची इच्छया झोली पा, भिच्छया आपणा नाम रखाईआ। लख चुरासी घाड़न लए घड़ा, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, लोकमात बेड़ा आप चलाईआ। शब्द अगम्मी दे सलाह, साची सिख्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सच संदेशा साचा गीत, हरि गोपाल आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी चले रीत, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। परम पुरख समरथ स्वामी बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। घर घर मन्दिर अंदर वड़ वड़ लख चुरासी परखे नीत, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। लेखा जाणे हस्त कीट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप समझाइंदा। साची धार पुरख अकाल, आदि आदि जणाईआ। निरगुण सरगुण बणे दलाल, जगत दलाली इक्क वखाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर हो दयाल, दीनन आपणा भेव खुल्हाईआ। सेवा लाए काल महांकाल, साची सेवा इक्क समझाईआ। नव नौ बणाए सच्ची धर्मसाल, सत सत वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क समझाईआ। साचा मार्ग जाए लग्ग, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। करे खेल सूरा सरबग, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। लख चुरसी त्रैगुण बन्न्हे तग, तन्दन तन्द ना कोए तुड़ाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी खेले खेल जीवण जग, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे एका गुण समझाइंदा। शब्द दुलारे सुणया कन्न, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरा हुक्म लवां मन्न, दोए जोड़ प्या सरनाईआ। तेरी वड़याई तेरा नाउँ मेरा धन, वस्त अमोलक इक्क रखाईआ। मैं बालक तूं जननी जन, तूं पिता मेरी माईआ। तूं आदि बेड़ा दिता बन्न्ह, मैं जुग जुग सेव कमाईआ। सेवा लावां सूरज चन्न, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, इक्को दिता सच्चा वर, मेरे साहिब सच्चे गुसाँईंआ। शब्दी सुत चढ़या चाअ, थिर घर आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जुग चौकड़ी सेवा लवां कमा, साची सेवा झोली पाइंदा। निरगुण सरगुण बणां मलाह, लोकमात फेरा पाइंदा। नित नवित देवां सच सलाह, सिफ्त सलाह तेरा नाउँ वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडण वंडां थाउँ थाँ, थान थनंतर आपणा भेव खुल्हाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड अनादी नाद दयां वजा, लोआं पुरीआं राग अल्हाइंदा। ज़िमी असमानां वेखां आ, धरत धवल डेरा लाइंदा। पंज तत्त हंडावां जगत मकां, सच मकान इक्क वखाइंदा। निरगुण सरगुण रूप धरा, धरनी धरत धवल वड्याइंदा। आत्म परमात्म मेल मिला, गुर गुर आपणा नाउँ रखाइंदा। दो जहानां देवे सच सलाह, सलाहगीर आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए मिलाइंदा। तुध बिन अवर ना कोई ओट, सुत दुलारा रिहा सुणाईआ। तूं पुरख अकाल निर्मल जोत, सचखण्ड वसें साचे माहीआ। सच दुआरा किला कोट, बंक गढ़्ह बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला मेरी सेवा लेखे लाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, सति सतिवादी दया कमाइंदा। आदि आदि दिता दान, अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। शब्द सुत बाल निधान, साची सिख्या हरि समझाइंदा। लख चुरासी कर प्रधान, तेरा हुक्म वरताइंदा। निरगुण सरगुण कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। गुर अवतार दे दे दान, लोकमात आप वड्याइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखान, कलयुग आपणा वेस वटाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी सेवा लगाए श्री भगवान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। जुग जुग सच संदेशा देवे आण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, जीव आत्म आत्म ज्ञान अठारां अध्याए अठ्ठ दस भेव चुकाइंदा। मुकामे हक़ सच ईमान, इस्म आज़म रूप धराइंदा। परवरदिगार हो मेहरवान, रहिमत आपणी आप कमाइंदा। पीर पैग़म्बर देवे दान, हज़रत आपणी खेल कराइंदा। नबी रसूलां रखे आण, धुर फ़रमाणा हुक्म वरताइंदा। साचा कलमा इक्क कलाम, नूर इलाही आप जणाइंदा। निरगुण रूप सच अमाम, नज़र किसे ना आइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद दए पैग़ाम, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। लेखा लिख लिख अञ्जील कुरान, काया कुरा खोज खुजाइंदा। सति सतिवादी साचा नाम, नाम सति सति पढ़ाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। नानक गोबिन्द इक्क निशान, सच निशाना आप झुलाइंदा। कोटन कोटि जुग करे खेल महान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खाणी बाणी कर प्रधान, एका आपणा नाउँ वड्याइंदा। साचे सुत रखणा याद, हरि साचा सच जणाईआ। तेरी सेवा लाई आदि, अन्त भुल्ल कदे ना जाईआ। पुरख अबिनाशी

सुणे फ़रयाद, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। घर घर वेखे तेरा नाद, नाद धुन जगत शनवाईआ। भेव चुकाए ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्म खोजे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाईआ। आपणा लेखा दस्से आप निरँकार, आदि पुरख समझाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग उतरे पार, थिर कोए रहिण ना पाया। अन्तिम चौकड़ वेखे आप करतार, करता पुरख खेल कराया। धुर दा हुक्म एका वार, सच संदेशा दए सुणाया। प्रगट करे तेई अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाल मिलाया। मेल मिलावा ईसा मूसा मुहंमद यार, अल्ला राणी पल्लू आप फड़ाया। निरगुण जोती गुर गुर धार, इक्क दस वंड वंडाया। नानक गोबिन्द पैज स्वार, दो जहानां खेल वखाया। सच संदेशा एका वार, नर नरेशा दए समझाया। आवे जावे अगम्म अपार, रूप रंग रेख ना कोए रखाया। लिख लिख लेखा सर्ब विचार, सच संदेशा गए सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव रिहा जणाया। साचा भेव देवे खोल्ह, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि करया साचा कौल, अन्त दए निभाईआ। प्रगट होए उपर धौल, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल कराउणा, शब्दी सुत सुत जणाया। जोती जामा वेस वटाउणा, नूरो नूर डगमगाया। सचखण्ड दवारा लोकमात वसाउणा, आप आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा रिहा उठाया। साचा पर्दा देवे चुक्क, हरि जू आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी पैंडा जाए मुक्क, पाँधी कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग होए अन्धेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। सच सुच जाए छुप, कूड़ी क्रिया मिले वड्याईआ। ना कोई मात पित दिसे पुत्त, भैण भाई साक सज्जण सैण ना कोए सहाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जावण रुट्ठ, लोकमात सके ना कोए मनाईआ। साधां सन्तां काया भाण्डे ख़ाली होवण ठुट्ठ, नाम वस्त ना कोए रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी पए लुट्ट, चोर यार घेरा पाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण बुत्त, काया मन्दिर अंदर वज्जे ना कोए वधाईआ। फुल्ल फलवाड़ी ना मौले रुत्त, रुत्त बसन्त ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी हरि जू दस्से, आपणी ख़ुशी मनाइंदा। सचखण्ड दवारे बह बह हस्से, भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी जीव जंत माया अन्तर फसे, फांदी फंद ना कोए कटाइंदा। घर घर नागणी वड़ वड़ डस्से, सांतक सति ना कोए कराइंदा। कलयुग चारों कुण्ट उठ उठ नट्ठे, आपणा बल धराइंदा। माण गंवाए तीर्थ अठसठे, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दुरमति मैल ना कोए धुवाइंदा। घर घर दर दर कूड़ कुड़यारा सत्थर घत्ते, जगत सफ़ा ना कोए उठाइंदा। हरि

का नाम ना बीजे कोए वत्ते, बण किरसाणा हल्ल ना कोए चलाइंदा। लाड़ी मौत चार कुण्ट नच्चे, घूँगट मुख ना कोए वखाइंदा। राए धर्म कोलों कोई ना बचे, अग्गे हो ना कोए छुडाइंदा। चित्तर गुपत वखाए सफ़े, लिख लिख लेखा अग्गे धराइंदा। मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर शिवदुआले मट्ठ जगत माया खादे गफ्फ़े, अमृत नाम हथ्थ किसे ना आइंदा। रसना कहिण पुरख अकाल दे असीं सके, अंदरों मेल ना कोए मिलाइंदा। धीआं भैणां सारे तक्के, नेत्र नैण ज्ञान ना कोए खुल्हाइंदा । चौदां तबक कोई ना मेटे फट्टे, शरअ शरीअत सच ना कोए समझाइंदा। चौदां लोक लाहा कोई ना खट्टे, चौदां विद्या माण वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव दस्से भगवन्त, आपणी दया कमाईआ। कलयुग वेला आए अन्त, नर नरायण होए सहाईआ। लख चुरासी वेखे जीव जंत, जगत साध सन्त नाल मिलाईआ। आप बणाए साची बणत, घाड़न घड़े बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी लेखा दए मुकाईआ। जुग चौकड़ी लेखा अन्त मुकाउणा, हरि जू हरि हरि आख सुणाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां लहिणा देणा झोली पाउणा, बाकी कोए नज़र ना आइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पन्ध मुकाउणा, बण पाँधी राह ना कोए चलाइंदा। नानक गोबिन्द लेखा लिख्या पूर कराउणा, वेद व्यास ध्यान लगाइंदा। ईसा मूसा नेत्र नैण वखाउणा, मुहम्मद एका ओट तकाइंदा। निहकलंक जामा पाउणा, नाम डंका इक्क वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाउणा, जगदीश आपणी खेल कराइंदा। चार वरन आप उठाउणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश आपणे अंग लगाइंदा। साचा मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, हँ ब्रह्म पारब्रह्म आपणे रंग रंगाइंदा। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सति सतिवादी खेल कराइंदा। शब्दी तेरा ढोला गाउणा, साचा सोहला आप सुणाइंदा। गोबिन्द खेड़ा इक्क वसाउणा, सम्बल आपणा आसण लाइंदा। गुरमुखां बेड़ा बन्न्ह चलाउणा, एका चप्पू नाम जणाइंदा। कलजग कूड़ा मोह तुड़ाउणा, सच सुच नाता आप बंधाइंदा। कल कल्की अवतार अख्वाउणा, कल आपणी आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम वरते कल, कल कल्की भेव ना आईआ। करे खेल अछल अछल, वल छल धारी बेपरवाहीआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण एकँकारा एका मल्ल, दो जहानां फेरा पाईआ। सच संदेश नर नरेश निरगुण सरगुण देवे घल, चार वरन करे पढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी साचा दीपक जाए बल, एका ज्ञान नूर रुशनाईआ। धाम वखाए इक्क अबचल, साची नगरी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम मिलणा मात, मात पित खेल कराइंदा। सति स्वामी देवे दात, नेहकामी झोली आप भराइंदा। अन्तरजामी पुच्छे वात, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा।

दो जहानां वेखे डूँग्घा खात, खाता आपणे चरनां हेठ रखाइंदा। चार जुग दी जाणे गाथ, बोध अगाध आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम आपणा नाउँ धराइंदा। निहकलंक रखे नाउँ, नर निरँकार वडी वड्याईआ। वसणहारा हर घट थाउँ, लख चुरासी रिहा समाईआ। गुरमुख पकड़े आपे बाहों, गुरसिख साचे लए मिलाईआ। करे कराए सच न्याउँ, तख्त निवासी सच्चा माहीआ। सदा सुहेला इक्क इकेला समरथ पुरख देवे ठंडी छाउँ, अग्नी तत्त ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, शब्द मिलावा चाँईं चाँईंआ। शब्दी जोती एका मेला, मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। गोबिन्द ढोला गुर गुर चेला, गुर चेला वेस वटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, साची सखी मिल मिल मंगल गाइंदा। आपे जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोए वखाइंदा। करे खेल इक्क इकेला, आदि अन्त भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शब्द दुआरा इक्क वखाइंदा। शब्द दुआरा एका एक, सो पुरख निरँजण आप समझाईआ। पुरख अकाल साची टेक, दूसर होर ना कोए सहाईआ। निरगुण सरगुण लए वेख, बणे विचोला सच्चा माहीआ। ना कोई रूप रंग ना रेख, जोती जाता डगमगाईआ। करया आप अवल्लड़ा वेस, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त साचा हरि, कलयुग आपणी खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम खेल करना, करनहार करतारा। लख चुरासी आपे वरना, चार वरनां इक्क आधारा। अक्खर वक्खर ढोला एका पढ़ना, सोहँ शब्द नाम जैकारा। सचखण्ड दवारे गुरमुख चढ़ना, गुर किरपा उतरे पारा। नाता तुट्टे जम्मण मरना, मरन जन्म ना होए विच संसारा। नेत्र खुल्ल्हे हरना फरना, नज़री आए एकँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नौ खण्ड पृथ्मी सुणाए इक्क जैकारा। इक्क जैकारा जै जै जैकार, दो जहानां दए जणाईआ। पुरख अकाल हो त्यार, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। नव नौ सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा दए वखाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, बख्शे चरन सरन सरनाईआ। गुरसिखां करे आप प्रितपाल, बण सेवक सेव कमाईआ। आप उठाए आपणे लाल, करता कीमत आपे पाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, जगत दलाली इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी जोती मेला विच जहान, पंज तत्त तत्त ना कोए वड्याईआ।