२६ चेत २०१९ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह मनावां ज़िला फ़िरोज़पुर
जन्म मरन दए स्वार, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। राए धर्म ना करे खुआर, जगत खुआरी आप चुकाइंदा। माणस जन्म ना आए हार, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। एथे ओथे दए सहार, दो जहानां वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। जन्म मरन दुःख देवे कट, लख चुरासी फंद कटाईआ। एका देवे नाम सति, सति सति करे पढ़ाईआ। एका देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। लेखा जाणे पंज तत्त, तत्तव आपणे रंग रंगाईआ। चरन कँवल साचा नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। आदि अन्त पुच्छे वात, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जन्म मरन दुःख जाए लथ्थ, गेड़ा गेड़ ना कोए भुआईआ। जिस जन देवे नाम वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। आत्म परमात्म साची गाथ, सोहँ अक्खर इक्क पढ़ाईआ। किरपा करे पुरख समराथ, समरथ बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत झेड़ा दए चुकाईआ। जन्म मरन होए दूर, पंज तत्त बन्धन ना कोए रखाईआ। एका देवे सति सरूर, सति सतिवादी दया कमाईआ। अन्तिम मेला जोती नूर, नूर नूर विच मिलाईआ। जन्म जन्म दे बख्शे कसूर, मेहरवान मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म मरन भउ चुकाईआ। जन्म मरन भउ देवे लाह, लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सति सतिवादी बण मलाह, साचा बेड़ा आप उठाइंदा। एका नाउँ देवे सलाह, दूजी सिख्या ना कोए समझाइंदा। अन्त पकड़नहारा बांह, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। दो जहानां सिर रखे ठंडी छाँ, छहबर आपणे नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आवण जावण पार कराइंदा। आवण जावण पैंडा जाए मुक्क, जूनी जून ना कोए भुआईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल आपणी गोदी लए चुक्क, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। चरन कँवल एका ओट, एका मन्दिर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मिलावा निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती मेला गुर गुर चेला, हरि हरि खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण सज्जण सुहेला, सगला संग आप हो आइंदा। आत्म परमात्म चाढ़े तेला, ब्रह्म पारब्रह्म ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख मेला साचे घर घर आपणा आप वखाइंदा।
२६ चेत २०१९ बिक्रमी बलवन्त सिँघ दे गृह तलवंडी जले खां ज़िला फ़िरोज़पुर
सति पुरख निरँजण एक, एकँकारा खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी नर नरेश, नर नरायण हुक्म वरताइंदा। निरगुण धर धर सरगुण वेस, संसार सागर खेल वखाइंदा। गुरमुख विरले देवे भेत, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। आत्म परमात्म करे हेत, नित नवित वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एकँकार आपणा नाउँ रखाइंदा। एकँकारा इक्को इक्क, दूजा संग ना कोए रखाईआ। आदि जुगादी पाए भिख, वस्त अमोलक आप वरताईआ। साचा लेखा देवे लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। वंडणहारा साचा हिस्स, साची वंडण आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख विरले पए दिस, दूसर नज़र किसे ना आईआ। देवे वड़याई साचे सिख, गुरमुख होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल कराईआ। एकँकार एकम एक, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। वसणहारा साचे देस, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। लख चुरासी आपे वेख, वेखणहारा नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इक्क इक्क हो आइंदा। इक्क इकल्ला एकँकार, एका रूप धराईआ। इक्क इकल्ला कर पसार, एका वेखे चाँईं चाँईंआ। दो जहानां दए आधार, नाम वणज इक्क कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हो उज्यार, रूप अनूप आप वटाईआ। गुरमुख सज्जण वेखे वारो वार, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। बिस्मिल देवे आप हुलार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला आपणा रंग वखाईआ। इक्क इकल्ला वार अनेक, अनक कल खेल कराइंदा। जुगा जुगन्तर साची टेक, टेक रघुनाथ इक्क रखाइंदा। नेत्र लोचण आपे पेख, हरिजन आपणा मेल मिलाइंदा। आपे खोल्हणहारा भेत, अनुभव आपणी धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। एकँकारा दीना निध, दीनन दया कमाईआ। हरिजन कारज करे सिद्ध, आपणी दया कमाईआ। जन्म कर्म दी जगत बिध, बिध नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरिजन हरि हरि वेख वखाइंदा। देवणहारा नाम भण्डारा, अतोट अतुट आप वरताइंदा। साची वस्त वस्त हरि थारा, निरगुण एका झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाइंदा। दया कमाए ठाकर स्वामी, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। सर्ब जीआं घट अन्तरजामी, घट घट आपणा आसण लाईआ। बोध अगाध अगम्मी बाणी, शब्दी नाद सुणाईआ। अमृत सरोवर ठंडा पाणी, निज घर झिरना दए झिराईआ। आत्म जोती नूर नुरानी, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। गुरमुख देवे इक्क निशानी, जग जीवण गंढ्ढ पुआईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहरवान पाए भिख, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। कर्म नेहकर्म आपे लिख, जन्म जरम लेखे लाइंदा। एथे ओथे इक्क इकल्ला पए दिस, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत वस्तू जगत झोली आप भराइंदा। जगत वस्त वस्त अनमुल्ल, हरि जू हरि हरि आप वरताईआ। भाग लगाए साची कुल, लोकमात मात वड्याईआ। फुल्ल फलवाड़ी पए फुल्ल, हरयावल एका घर वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवे वस्त दात अतुल, पिता पूत मात हित्त बंस सरबंस अंस रूप वटाईआ।
२६ चेत २०१९ बिक्रमी राम सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी
सो पुरख निरँजण खेल कराउणा, हरि बेअन्त वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वेस वटाउणा, इक्क इकल्ला भेव ना राईआ। एकँकारा नाउँ धराउणा, अलख अगोचर अगम्म अथाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि निरँजण नूर प्रगटाउणा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करते खेल कराउणा, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। श्री भगवान सच निशान झुलाउणा, सति सतिवादी आपणे हथ्थ रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ हुक्म वरताउणा, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। सचखण्ड दवारा इक्क सुहाउणा, साचे बंक सोभा पाईआ। तख्त निवासी साचा तख्त आप वडिआउणा, पावा चूल ना कोए बणाईआ। शाहो भूप हरि आसण लाउणा, राज राजान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खेल हरि कराउणा, भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण नूर आप प्रगटाउणा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। सचखण्ड दवारा आप सुहाउणा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। आपणी इच्छया पूर कराउणा, साची भिच्छया झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोले्ह निरँकार, दिस किसे ना आईआ। वसणहारा सचखण्ड दवार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। घर विच घर कर त्यार, थिर घर घाड़न लए घड़ाईआ। दीआ बाती कर उज्यार, कमलापाती इक्क टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव श्री भगवन्त, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे नार कन्त, कन्त कन्तूहल वेस वटाइंदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। सचखण्ड दवारे सोभावन्त, दर घर साचा आप सुहाइंदा। जोती धार बणाए बणत, शब्दी सुत आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल आपे रख, निरगुण आपणा खेल कराइंदा।
निराकार निरवैर हो प्रतख, रूप अनूप आप वखाइंदा। साचे मन्दिर आपे वस, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। निरगुण मार्ग निरगुण दस्स, निरगुण राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। आपणा खेल करे करतार, करता पुरख वडी वड्याईआ। जोती जाता बेपरवाह परवरदिगार, नूर नुराना शहिनशाहीआ। मुकामे हक़ कर पसार, नूरी जल्वा नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपणा पर्दा आदि अन्त हरि जू आपे आप चुकाइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग जुग आपणा हुक्म वरताइंदा। आदि अनादी एका मंत, मन्त्र नाम आप दृढ़ाइंदा। लख चुरासी बणाए बणत, घड़न भन्नणहार खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आपणा भेव हरि जणाउणा, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी हुक्म वरताउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शब्दी सुत सेवा लाउणा, साची सेवा इक्क समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाउणा, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। सुरपति इन्द करोड़ तेतीस आप जगाउणा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सूरज चन्न दर बहाउणा, हुक्मी हुक्म हुक्म वरताईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाउणा, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। मंडल मण्डप आप सुहाउणा, तख्त निवासी सोभा पाईआ। ज़िमीं असमानां वेख वखाउणा, दो जहानां रंग रंगाईआ। चौदां तबक नैण उठाउणा, चौदां लोक चरनां हेठ रखाईआ। अवण गवण वेख वखाउणा, त्रै भवन आपणा भेव चुकाईआ। निरगुण सरगुण राह वखाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। साचा भेव जणाए निरँकार, निरगुण वड्डा वड वड्याईआ। आदि जुगादी साची कार, करता पुरख आप कराईआ। निरगुण सरगुण जाणे धार, वड दाता शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा इक्क इकल्ला आप सुणाईआ। सच संदेशा इक्क सुणाउणा, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। हरि पुरख निरँजण नाल मिलाउणा, नज़र किसे ना आइंदा। एकँकार पल्लू आप फड़ाउणा, एका आपणी गंढ्ढ बंधाइंदा। आदि निरँजण दीपक इक्क जगाउणा, नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। अबिनाशी करता हुक्म वरताउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। श्री भगवान धुर फ़रमाणा इक्क जणाउणा, बोध अगाधी आपे गाइंदा। पारब्रह्म प्रभ भेव खुलाउणा, आपणा पर्दा आपे लाहइंदा। ब्रह्म लेखा आप चुकाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। साचा राह विच संसार, वड संसारी आप चलाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, अपरम्पर वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी दए अधार, एका बन्धन नाम पाईआ। सेवा ला गुर अवतार, गुर गुर बूझ बुझाईआ। नाद शब्द धुन धुन्कार, अनादी
अनहद आप वजाईआ। अमृत सरोवर ठंडा ठार, गृह झिरना आप झिराईआ। जोत निरँजण कर उज्यार, आदि निरँजण वेखे चाँईं चाँईंआ। ब्रह्म पारब्रह्म दए आधार, घर मेला सहिज सुभाईआ। आत्म परमात्म इक्क प्यार, एका सेज सुहाईआ। ईश जीव दए आधार, जगदीश वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा लेखा आप चुकाउणा, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। विष्नूं पर्दा आपे लौहुणा, विश्व धार वेख वखाइंदा। ब्रह्मे ब्रह्म भेव खुलाउणा, अभेद आपणी दया कमाइंदा। शंकर सीस जगदीश झुकाउणा, निउँ निउँ एका अलख जगाइंदा। पुरख अबिनाशी हुक्म वरताउणा, आप आपणा हुकम समझाइंदा। चार वेदां भेव खुलौ्हणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा अगम्म अपार, एका एक जणाईआ। सो पुरख निरँजण होया ख़बरदार, हरि पुरख निरँजण दए सालाहीआ। एकँकारा होया बेदार, ग़फ्लत रूप ना कोए वखाईआ। आदि निरँजण नूर उज्यार, जल्वा नूर इक्क दरसाईआ। अबिनाशी करता परवरदिगार, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। श्री भगवान सच निशान, दरगाह साची आप झुलाईआ। पारब्रह्म धुर फ़रमाण हो मेहरवान, ब्रह्म ब्रह्म करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, जुग करता आप कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवे दान, धरत धवल गोद सुहाईआ। नाम निधाना धुर फ़रमाण, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। लेखा जाण शास्त्र सिमरत वेद पुराण, पुराण प्राणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल पुरख अगम्म, आदि अन्त जणाइंदा। करता पुरख जाणे आपणा कम्म, करनी करता किरत कमाइंदा। आदि जुगदि बेड़ा बन्न्ह, दो जहान खेल कराइंदा। कर प्रकाश सूरज चन्न, दिवस रैण वंड वंडाइंदा। लख चुरासी जननी जन, दाई दाया सेव कमाइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त तन, त्रैगुण माया बन्धन पाइंदा। आपे घड़े आपे लए भन्न, भेव अभेद आप छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल हरि समझाउणा, भुल्ल कोए ना जाईआ। निरगुण जोती नूर धराउणा, नूर नुराना डगमगाईआ। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाउणा, नव नौ चार रहिण ना पाईआ। सच संदेशा इक्क सुणाउणा, धुर फ़रमाणा आप अल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग अन्तिम चौकड़ पन्ध मुकाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तेई अवतारां आप उठाउणा, इक्क इक्क नाल मिलाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद नबी रसूल आपणा बन्धन पाउणा, साची डोर हथ्थ रखाईआ। नानक गोबिन्द जोती धार वखाउणा, दस दस दया कमाईआ। सच दुआर आप सुहाउणा, सचखण्ड वासी आपणी दया कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान आपणी झोली पाउणा, साची झोली इक्क
वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड हरि वेख वखाउणा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज पर्दा लाहीआ। शब्दी नाद डंक वजाउणा, ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाउणा, पुरीआं लोआं आप हिलाईआ। नाम भण्डार इक्क वरताउणा, दो जहानां आप वखाउणा, चौदां तबक फेरा पाउणा, चौदां लोक भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा एका वार सुणाईआ। सच संदेशा अन्तिम वार, आदि पुरख जणाइंदा। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतार, निरगुण आपणा नाउँ रखाइंदा। मात पित ना कोए प्यार, साक सज्जण सैण ना कोए जणाइंदा। महल अटल उच्च ना कोए मनार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। रूप रंग रेख ना कोए विच संसार, वरन बरन ज़ात ना वंड वंडाइंदा। किला कोट ना कोई मनार, जगत आसण सेज ना कोए हंढाइंदा। शस्त्र बस्त्र ना कोई कटार, तेज़ धार तलवार ना कोए बणाइंदा। असव घोड़ा ना कोए अस्वार, सोलां कलीआं आसण ना कोए विछाइंदा। सरगुण रूप ना कोए आधार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए रखाइंदा। गुर पीर ना कोए अवतार, पीर पैग़म्बर मुलां शेख़ मुसायक रूप ना कोए वखाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण चार जुग गए हार, हरि का अन्त किसे ना आइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह गए पुकार, निउँ निउँ सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। भिखक बण बण मंगदे गए भिखार, प्रभ अग्गे सर्ब झोली डाहइंदा। कलयुग अन्तिम आवे निहकलंक नरायण नर अवतार, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा एकँकारा आप सुणाइंदा। सच संदेशा एकँकार, अकल कला जणाईआ। सचखण्ड निवासी हो त्यार, करे खेल बेपरवाहीआ। नूरी जल्वा नूर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। वेखे विगसे पावे सार, घट घट आपणा खेल कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मंगदे गए दीदार, दोए जोड़ जोड़ शरनाईआ। पुरख पुरखोतम कर निमस्कार, सजदा सीस झुकाईआ। वाह वा तेरी कुदरत परवरदिगार, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तेरा अन्त ना पारावार, कथनी कह ना सके राईआ। लिख लिख लेखक लेख गए हार, कातब आपणा बल धराईआ। मुख़ातब हो के करे ना कोई गुफ़तार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप वरताईआ। एका हुक्म अन्तिम वार, हरि जू हरि हरि आप वरताइंदा। निरगुण निरगुण लै अवतार, सरगुण सिख्या इक्क समझाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, जै जैकार इक्क अल्हाइंदा। लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपणा हुक्म श्री भगवाना, आदि आदि जणाईआ। अन्तिम प्रगट हो वाली दो जहानां, दोए दोए आपणी धार वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप एका देवे धुर फ़रमाणा, सच
संदेशा आप अल्हाईआ । वेख वखाए तख्त निवासी राजा राणा, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ । साचा हुक्म धुर दरबार, धुर दरबारी आप वरताइंदा। लोकमात खेल अपार, ख़ालक ख़लक आप कराइंदा। सचखण्ड दा सच विहार, धरत धवल उपर कराइंदा। नव नौ लहिणा देणा करे पार, चार चार पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप चलाइंदा। साची धारा एका वार, हरि एका एक चलाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। विष्नूं ढह ढह पए दुआर, मंगे चरन सरन सरनाईआ। ब्रह्मा रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। शंकर करे हाहाकार, बाशक तशका गलों लाहीआ। त्रैगुण माया करे गिरयाज़ार, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। पंज तत्त डिगा मूँह दे भार, बल आपणा ना कोए धराईआ। नेत्र वेखण तेई अवतार, हरि जू की खेल वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जिस करया पार, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। ईसा मूसा कहे मेरा परवरदिगार, मेरे पिच्छे होए सहाईआ। मुहम्मद धाहां रिहा मार, अद्ध विच बैठा रिहा कुरलाईआ। बौहड़ी बौहड़ी नाता तुट्टा चार यार, सगला संग ना कोए वखाईआ। अल्ला राणी दिसे ना नार मुटयार, आपणा मुख गई छुपाईआ। चारों कुण्ट धूंआँधार, चौदस चन्द ना कोए चढ़ाईआ। चौदां तबक गिरयाज़ार, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। कलमा कायनात ना कोए प्यार, नबी रसूल देवे ना कोए गवाहीआ। हुक्म देवे परवरदिगार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वड अमाम सच्चा सिक्दार, हज़रत आपणा फेरा पाईआ। करे खेल अगम्म अपार, बेअन्त बेअन्त आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क समझाईआ। सच संदेशा सचखण्ड, सति सतिवादी आप जणाइंदा। निरगुण नानक सरगुण कर के गया वंड, धुर फ़रमाणा इक्क समझाइंदा। गोबिन्द गीत सुहागी गाया छन्द, पुरख अकाल इक्क मनाइंदा। अन्तिम तोड़े बन्दी बन्द, कल कल्की फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा एका वार, आप सुणाए हरि निरँकार, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। दूजा संग ना कोई साथ, सगला संग आप हो जाईआ। करे खेल पुरख समराथ, समरथ पुरख वड्ड वड्याईआ। जुग चौकड़ी चलाउँदा रिहा रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर मार्ग दस्स, लोकमात मात समझाईआ। काया मन्दिर अंदर आपे वस, पंज तत्त दए वड्याईआ । एका नूर जोत प्रकाश, नूर नुराना डगमगाईआ। एका शब्द नाद धरवास, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। सारे रखदे गए आस, एका ओट तकाईआ । कलयुग अन्तिम आवे पुरख अबिनाश, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। लख चुरासी वेखे खेल तमाश, खेलणहारा आप हो जाईआ। घर घर मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर पावे रास, सुरती शब्दी गोपी काहन आप नचाईआ। भगत
भगवन्त पूरी करे आस, आसा आसा नाल मिलाईआ। साचे सन्तां वसें पास, सतिगुर आपणा नाउँ धराईआ। गुरमुखां करे बन्द ख़ुलास, लख चुरासी दए कटाईआ। गुरसिखां नज़री आए साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। करे खेल कमलापात, कँवल नैण वडी वड्याईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, धूंआँधार रहिण ना पाईआ। मनमति ना रहे नार कमज़ात, साची सिख्या दए समझाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरनां देवे साथ, बरन अठारां गंढ्ढ पुआईआ। सर सरोवर अठसठ वखाए तीर्थ ताट, तट किनारा इक्क प्रगटाईआ। लहिणा देणा जाणे मन्दिर मस्जिद माठ, शिवदुआले आपे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सच सुनेहड़ा इक्क घलाईआ। सच सुनेहड़ा देवे घल्ल, पर्दा कोए रहिण ना पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जो करदा रिहा वल छल, लुक लुक आपणा हुक्म सुणाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ल, सचखण्ड निवासी फेरा पाईआ। पावे सार जल थल, महीअल आपणा रूप वखाईआ। निरगुण दीपक जोती जाए बल, जगत अज्ञान अन्धेर दए मिटाईआ। लख चुरासी दूई द्वैती मेटे सल, दुरमति मैल धुवाईआ। घर घर अंदर बण किरसाणा चलाए हल्ल, साचा बीज नाम बजाईआ। सतिजुग लाए साचा फल, फुल्ल फुल्लवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म सुण भगवान, गुर अवतार पीर पैग़म्बर सीस निवाईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। हउँ बाली बुध नादान, तेरा भेव कोए ना आईआ। तेरे हुक्मे अंदर गाया गाण, लोकमात सेव कमाईआ। तेरा दस्स के आए सच निशान, जीव जंत समझाईआ। सचखण्ड वसे श्री भगवान, साचे तख्त सोभा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां साधां सन्तां देवे दान, नाम अमोलक झोली पाईआ। आत्म परमात्म कर प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। धुरदरगाही सच निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। काया काअबा कर परवान, साचा हुजरा दए सुहाईआ। सति सतिवादी इक्क ईमान, शरअ हदीस इक्क पढ़ाईआ। बिस्मिल रूप अञ्जील कुरान, करनी करता आप कराईआ। मुकामे हक़ हो प्रधान, मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर आप समझाईआ। देवणहार सच पैग़ाम, पीर पैग़म्बर करे पढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम इक्को वार सब नूं करे सलाम, सलामांलैकम आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाईआ। सच सुनेहड़ा शब्दी धुन, हरि अनादी नाद वजाइंदा। बिन कन्नां गुर अवतार लैण सुण, बिन रसना जिह्वा गाइंदा। नेत्र पेख लख चुरासी करे छाण पुण, घट घट आपणा फेरा पाइंदा। नव नौ वेखे गुण अवगुण, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। गुरमुख सज्जण लए चुण, आप आपणी वंड वंडाइंदा। खोल्हणहार समाधी सुन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा
हुक्म आप वरताइंदा। आपणा हुक्म वरते निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम उतरे पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। राज राजान करे खुआर, शाह पातशाह सीस ताज ना कोए टिकाईआ। वरन बरन आए हार, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी देवे इक्क आधार, सत्त दीप वडी वड्याईआ। एका नाम बोल जैकार, जै जैकार दए समझाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। घट घट अन्तर कर पसार, बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा इक्क अल्हाईआ। धुर फ़रमाणा एका एक, एकँकारा आप सुणाइंदा। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण साची टेक, सृष्ट सबाई आप जणाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। करनहारा बुध बबेक, ववेकी आपणा राह वखाइंदा। भगत भगवन्त करे हेत, नित नवित मेल मिलाइंदा। साचे सन्तां आपे वेख, आप आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग लहिणा आप मुकाइंदा। कलयुग लहिणा झोली पा, पिछला मूल चुकाईआ। नव नौ चार पन्ध मुका, आपणा खेल दए वखाईआ। चार जुग दी वंड वंडा, चार यारी अन्त कराईआ। करे खेल बेपरवाह, दिस किसे ना आईआ। निरगुण नूर जोती वेस वटा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गोबिन्द मेला सहिज सुभा, मेल मिलावा साचे थाईंआ। सम्बल डेरा एका ला, बंक दुआरा दए वड्याईआ। खड़ग खण्डा इक्क चमका, ब्रह्मण्डां रिहा डराईआ। नव नव खण्डां वंडां आपे पा, जन भगतां वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी विच्चों लए जगा, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। आत्म दरसी दरस दए करा, गृह मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता, आपणा खेल कराइंदा। जन भगतां बन्न्हे साचा नाता, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। लहिणा देण चुकाए ज़ातां पातां, वरन गोत ना कोए रखाइंदा। दरस दखाए इक्क इकांता, नूरो नूर डगमगाइंदा। अमृत देवे बूंद स्वांता, निझर झिरना आप झिराइंदा। बोध अगाध सुणाए गाथा, अनहद नादी नाद वजाइंदा। अंदर बाहर देवे साथा, गुपत ज़ाहर संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप जगाइंदा। साचे भगतां हरि जू मीता, मित्र प्यारा आप अख्वाइंदा। जुग चौकड़ी जाणे रीता, साचा मार्ग आप चलाइंदा। लेखा जाणे मन्दिर मसीता, शिवदुआले मट्ठ बन्धन पाइंदा। बैठा रहे इक्क अतीता, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। लेखा जाणे हस्त कीटा, कीट हस्त आप समाइंदा। जन भगतां देवे नाम अनडीठा, नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, जिस जन आपणे अंग लगाइंदा। गुरमुख गुर गुर ठांडा सीता, घर आपणे आप बहाइंदा। चरन कँवल बंधाए प्रीता, साची रीती मात चलाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे आप मिलाइंदा। गुरमुख मेला एका घर, घर साचे वज्जी वधाईआ। जगत भय चुक्के डर, भयानक रूप ना कोए वखाईआ। आत्म नुहाए साचे सर, दुरमति मैल आप धुवाईआ। बज़र कपाटी तोड़ गढ़्ह, दूई द्वैती दए मिटाईआ। निर्मल नूर आपे कर, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। आत्म सेजा आपे चढ़, करे खेल बेपरवाहीआ। सुरती शब्दी लए फड़, डोरी नज़र किसे ना आईआ। आप बन्न्हाए आपणे लड़, नारी कन्त रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। लख चुरासी करे पार किनारा, नौ खण्ड पृथ्मी आपणे घाट रखाइंदा। राए धर्म दए ललकारा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। काल बोले इक्क जैकारा, चारों कुण्ट राग अल्हाइंदा। चित्रगुप्त बण लिखारा, लेखा सब दा आप वखाइंदा। महांकाल वरते वरतारा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तेई अवतार इक्को बोल जैकारा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर गुर अवतार, गुर गुर सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर शब्द जैकार, धुन अनाद नाद शनवाईआ। हुक्मे अंदर वेद चार, शास्त्र सिमरत हुक्मे विच प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर जुग चार, जुग जुग आपणा वेस धराईआ। हुक्मे अंदर पीर पैग़म्बर दए आधार, हुक्मे अंदर धरत धवल भुवाईआ। हुक्मे अंदर करे पार किनार, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग हुक्मे अंदर घल्लदा रिहा गुर अवतार, साची सेवा सेव समझाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट हो आप निरँकार, बल आपणा आप रखाईआ। पिछला लहिणा सब दा दए नवार, बाकी कोए नज़र ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बन्न्हे एका धार, ब्रह्मण्ड खण्ड करे शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे पार किनार, आसण सिँघासण देण तजाईआ। सुरपति लहिणा देणा झोली देवे डार, इन्द इन्दरासण ना कोए सुहाईआ। गुरमुख साचे लए उठाल, आप बणाए आपणे लाल, लालण आपणा रंग रंगाईआ। स्वामी ठाकर होए दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। त्रैगुण तोड़ जगत जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आप वखाए सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारा इक्क सुहाईआ। एथे ओथे चले नाल, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। अगला लेखा रखे हथ्थ, दूसर अवर ना कोए वड्याइंदा। आपणी महिमा गाए अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। नव नौ चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। आत्म परमात्म मार्ग दस्स, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। घट घट अन्तर आपे वस, आपणा भेव खुल्हाइंदा। शब्दी तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाइंदा। जन भगतां गावे आपे जस, जस भगतां आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। कलयुग अन्तिम वेस अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। प्रगट हो इक्क इकल्ला, अकल कल आपणी धार रखाईआ। सच संदेश एका घल्ला, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म फड़ाए पल्ला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या चार वरन, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। खोल्हणहारा नेत्र हरन फरन, भेव अभेद आप समझाइंदा। नाता तोड़ मरन डरन, जीवण मुक्त आप कराइंदा। करता पुरख करनी करन, मंगण किसे दर ना जाइंदा। निरभउ चुकाए भय डरन, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुरसिख साचे सरनी पड़न, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। सचखण्ड दवारे साचे वड़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। अन्तिम जोती जोत रलण, जोती जोत आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। सतिजुग साचा चले जग, जग जीवण दाता आप चलाईआ। करे खेल सूरा सरबग, बल आपणा आप वखाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आपे लभ्भ, जुग जन्म विछड़े लए मिलाईआ। अमृत जाम प्याए मध, रसना रस दए तजाईआ। नौ दुआरे करे पार हद्द, घर दसवां इक्क वखाईआ। अनहद वज्जे साचा नद, अनरागी राग अल्हाईआ। डूँग्घी भँवरी आपे कढ्ढ, टेढी बंक डेरा ढाहीआ। आपणी सेजा आपे सद्द, आपे अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। गुरमुख देवे वड्डा माण, निमाणयां गले लगाइंदा । आत्म अन्तर इक्क पहचान, बिन नेत्र आप वखाइंदा। बिन रसना सुणाए गान, बिन तन्दी तन्द हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन मेला ग़रीब निवाज़ा, एका घर कराईआ। गृह मन्दिर खुल्हाए आप दरवाज़ा, दर्दी आपणा दर्द वंडाईआ। घर नज़री आए राजन राजा, शाहो भूप साचे तख्त आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे लए फड़, गुर गुर एका बूझ बुझाईआ। एका गुर इक्क निशान, एका घर वखाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, एका आसण लाइंदा। एका शाह इक्क सुल्तान, एका हुक्म मनाइंदा। एका वेखे दो जहान, जुग जुग एका वेस वटाइंदा। एका विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, एका गुर अवतार आप प्रगटाइंदा। एका खाणी बाणी करे प्रधान, एका परा पसन्ती मद्धम बैख़री आपे गाइंदा। एका लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। एका अन्तिम पन्ध मुकाए आण, बण पाँधी फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा तेरे खाते पाइंदा। कलयुग लहिणा डूँग्घा सागर, खाता नज़र किसे ना आईआ। कलयुग जीव भरमे भुल्ले काया गागर, गृह मन्दिर खोज ना कोए खुजाईआ। नौ
खण्ड पृथ्मी साचा बणया ना कोए सौदागर, जगत वणजारा सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन उठाए हरि जू आप, दीन दयाल दया कमाइंदा। कोटन कोटि जन्म उतारे पाप, पतित पुनीत आप कराइंदा। मेट मिटाए त्रैगुण ताप, तीनों ताप नेड़ ना आइंदा। आत्म परमात्म साचा जाप, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठ, जो जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ध्याइंदा। काया मन्दिर अंदर मिटे अन्धेरी रात, दिवस रैण साचा नूरी चन्द चढ़ाइंदा। नाम अनमुल्ली देवे दात, ठग्ग चोर यार कदे लुट्ट कोए ना जाइंदा। आप उतारे आपणे घाट, घाटा पिछला पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण लए वर, आप आपणा बन्धन पाइंदा। बन्धन पाए नाम डोर, सोहँ तन्दी तन्द बंधाईआ। बंध वखाए पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। आसा तृष्ना हउँमे हंगता देवे होड़, सस्से उपर होड़ा लाईआ। आत्म परमात्म देवे जोड़, हँ ब्रह्म आप समझाईआ। सति सतिवादी पुरख अबिनाशी आदि जुगादी चढ़या रहे अगम्मी घोड़, दो जहानां फेरा पाईआ। गुरमुख साचे जाए बौहड़, नज़र किसे ना आईआ। पूरब जन्म बुझाए लग्गी औड़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। सचखण्ड दवारे वखाए एका पौड़, चौथे डण्डे आप चढ़ाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सतिगुर पूरे नूं गुरसिखां दी सदा लोड़, बिन गुरमुखां हरि जू कम्म किसे ना आईआ। भगतां पिच्छे रिहा दौड़, बण के पाँधी जगत राहीआ। साचे सन्तां वेखे कर के ग़ौर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण करे प्यार, गुर चेला खेल कराईआ। प्रगट हो अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार कराईआ। अलख निरँजण बोल अलख जैकार, जै जैकार दए सुणाईआ। गुरमुखां तोड़ गढ़्ह हँकार, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। घर विच घर मन्दिर दए वखाल, बाहर लभ्भण कोए ना जाईआ। घट तीर्थ दए नुहाल, अठसठ फेरा कोए ना पाईआ। गृह दीपक जोती देवे बाल, तेल बाती ना कोए मिलाईआ। आपे पुच्छे आ के हाल, मुरीद मुर्शद वेखे चाँईं चाँईंआ। नाता तोड़ काल महांकाल, दीन दयाल आपणी गोद बहाईआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची आप बठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ।
२७ चेत २०१९ बिक्रमी सुलखण सिँघ दे गृह रुकना मुंगला ज़िला फ़िरोज़पुर
अनमंगी मंग अनमुलड़ी दात, अनडिठड़ी आप वरताईआ। दुःख दलिद्र मेट अन्धेरी रात, रुतड़ी रुत्त आप सुहाईआ। रोग सोग चिंता दुःख जाए विनास, हरि अबिनाशी दया कमाईआ। सति वस्त होए प्रकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत दलिद्र दए कटाईआ।