पुस्तकालयभाग १२

२७ चेत २०१९ बिक्रमी सुरजण सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर

हरि किरपा गुर जाणयां, गुर किरपा मेला निरँकार। गुर किरपा हरि पछाणयां, हरि किरपा गुरमुख वड़याई विच संसार। आदि जुगादी करे खेल महानयां, बेअन्त परवरदिगार। दो जहानां वेखे राजन राणयां, शाह सुल्तानां पावणहारा सार। बेड़ा चलाए बिन वञ्झ मुहाणयां, आप आपणी किरपा धार। सतिजुग त्रेता द्वापर आपे माणयां, कलयुग अन्तिम खेल करे अपार। निरगुण निरगुण पहरे बाणयां, सरगुण नाम शब्द धुन्कार। ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाणयां, उत्भुज सेत्ज खोल्ह किवाड़। जेरज अंड भेव चुकानयां, नव नौ दए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा करे आप निरँकार। हरि किरपा गुर मेलया, गुर किरपा मेला पुरख अबिनाश। खेले खेल गुरू गुर चेलया, दो जहानां पावे रास। वसणहारा धाम नवेलया, तख्त निवासी शाहो शाबाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत करे प्रकाश। निरगुण जोत पुरख अकाला, गुर गुर देवे माण वड्याईआ। गुर गुर रूप सुत दुलारा बाला, बाला आपणी गोद बहाईआ। सचखण्ड निवासी चले अवल्लड़ी चाला, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर निरगुण सरगुण करया खेल निराला, पंज तत्त आपणा बन्धन पाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण नूर कर उजाला, जोती जाता वेस वटाईआ। प्रगट हो हरि गोपाला, गुर गुर आपणा नाउँ वड्याईआ। नव नौ वेखे साची धर्मसाला, गृह बंक देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणी बूझ बुझाईआ। साची बूझ साचे घर, हरि साचा सच जणाइंदा । गुर गुर देवे आपणी सूझ, नाम निधाना झोली पाइंदा। भेव खुल्हावणहारा गूझ, दूई द्वैती पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर मन्त्र नाम आप दृढ़ाइंदा। गुर मन्त्र नाम साची धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। गुर अवतारां दे सहार, लोकमात वेख वखाईआ। कलम दवात दे आधार, लेखा जाणे कलम छाहीआ। जुग

चौकड़ी पावे सार, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग घलदा रिहा अवतार, गुर शब्दी डंक वजाईआ। सच संदेशा देवणहार, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर साची सेवा लाईआ। साची सेवा गुर गुर घाल, लख चुरासी आप कमाइंदा। जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाल, भेव कोए ना पाइंदा। साचा अक्खर इक्क सखाल, नाम नामा आप प्रगटाइंदा। निरगुण सरगुण बण दलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। जुग जुग भेव अवल्लड़ा, गुर गुर आप जणाइंदा। गुर अवतार फड़ाए पलड़ा, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाइंदा। आप वसणहारा निहचल धाम अटल्लड़ा, उच्च महल्ले डेरा लाइंदा। सच संदेश एका घल्लड़ा, नाउँ निरँकारा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ जपाइंदा। जुग जुग सेवा लोकमात, मातर भूमी आप लगाईआ। निरगुण सरगुण दे दे दात, गुर शब्द करे कुड़माईआ। भगत भगवन्त बन्न्हे नात, साचा नाता जोड़ जुड़ाईआ। सन्त सुहेला सुणाए आपणी गाथ, अक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी दे दे साथ, पंज तत्त आपणा रंग रंगाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आप, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। दो जहानां साचा जाप, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा नाउँ समझाईआ। गुर गुर नाउँ शब्दी धार, हरि हरि जोती रूप धराइंदा। दोहां विचोला एकँकार, आपणा खेल आप कराइंदा। निरगुण आत्म निरगुण परमात्म फड़ फड़ मेले विच संसार, मेलणहारा दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। निरगुण शब्द निरगुण जोत, जोती जाता आप अख्वाइंदा। निरगुण वसे सचखण्ड दवारे साचे कोट, छप्पर छन्न ना कोए बणाइंदा। निरगुण शब्द निरगुण नूर रखे ओट, ओट इक्को आस वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा भेव खुल्हाइंदा। गुर गुर हरि जू खोल्हे भेव, अभेद आप जणाईआ। निरगुण निरँकार आपणा नाउँ आपे बोल, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। घर विच घर ताकी देवे खोल्ह, मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। उलटा करे नाभी कौल, कँवल नाभी आप उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर सतिगुर मीता साचे सिख, साची सिख्या आप जणाइंदा। अगला लेखा देवे लिख, पिछला लहिणा आपणी झोली पाइंदा। दो जहान वंडाए साचा हिस्स, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाइंदा। कर किरपा दर्शन देवे जिस, तिस आपणे रंग रंगाइंदा। घर घर स्वच्छ सरूपी पए दिस, नेत्र लोचण नैण इक्क खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। गुर गुर नाउँ शब्द मृदंग, वड मर्दाना आप वजाईआ।

सो पुरख निरँजण सूरा सरबंग, सतिगुर गुर खेल कराईआ। गुरमुखां देवे इक्क अनन्द, अनन्द आत्म इक्क रसाईआ। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाहे झूठी कंध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणा पर्दा लाहीआ। गुरमुख पर्दा जाए लथ्थ, जिस जन हरि हरि दया कमाइंदा। घर विच मिले आप समरथ, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। बोध अगाध सुणाए गाथ, अनहद नादी नाद वजाइंदा। घट मन्दिर देवे साथ, सगला संग निभाइंदा। एका अक्खर पूजा पाठ, जगत वक्खर आप पढ़ाइंदा। सति सतिवादी साची दात, सोहँ झोली आप भराइंदा। रसना जिह्वा इक्को जाप, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। अन्त उतारे आपणे घाट, मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर दया कमाइंदा। गुर सतिगुर स्वामी एका ठाकर, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हो उजागर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। दो जहानां बण सौदागर, लख चुरासी वणज दए कराईआ। गुरमुख विरले निर्मल कर्म करे उजागर, जिस जन आपणा दरस वखाईआ। एथे ओथे दो जहान ज़िमीं असमान देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणी दया कमाईआ। सतिगुर दाता सदा स्वामी, साहिब सुल्तान वडी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट निहकलंक नेहकामी, कर्म कांड ना कोए रखाईआ। लख चुरासी अन्तरजामी, घट घट आपणा आसण लाईआ। गुरमुख विरले सुणाए आपणी बाणी, दूसर नेड़ कोए ना आईआ। भगत भगवान इक्क दूजे दी गायण अकथ कहाणी, लिखण पढ़न विच ना आईआ। सचखण्ड दी सच निशानी, गुरसिख लोकमात प्रगटाईआ। आपे होए जाण जाणी, बूझणहारा बूझ बुझाईआ। एका देवे पद निरबाणी, चौथे पद आप समाईआ। लेखा चुकाए आवण जाणी, आवण जाण रहिण ना पाईआ। लख चुरासी फंद कटाणी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। आत्म परमात्म मेला साचे हाणी, ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सदा सदा सदा सहाईआ। सतिगुर सहाई सदा सद, जुग जुग वेस वटाइंदा। भगत भगवन्त आपे लभ्भ, आप आपणा बन्धन पाइंदा। पंच विकारा देवे दब्ब, माया ममता मोह मिटाइंदा। अमृत रस वखाए कँवल नभ, निझर झिरना आप झिराइंदा। जगत वासना पार हद्द, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। लख चुरासी विच्चों करे अड्ड, आपणे मन्दिर आप बहाइंदा। अंदर वड़ वड़ डूँग्घी कंदर सुणाए सुहागी छन्द, रसना जिह्वा ना कोए हलाइंदा। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, एका बन्धन नाम रखाइंदा। जन भगतां पिच्छे कटे हरि जू पन्ध, बण पाँधी फेरा पाइंदा। लख चुरासी जीव जंत नेत्र होया अन्ध, आत्म ज्ञान ना कोए रखाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सब नूं सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट ना मात बदलाइंदा। गुरमुख विरले ख़ुशी करे बन्द बन्द, जिस

जन आपणा दरस दखाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जाता डगमगाइंदा। दिवस रैण अठ्ठे पहर इक्क अनन्द, जगत सोग नेड़ ना आइंदा। कृपानिध ठाकर स्वामी साहिब दयाल पाए ठंड, अग्नी तत्त ना कोए तपाइंदा। नाता तुट्टे नार दुहागण जीव रंड, हरि जू कन्त कन्तूहल गुरमुख आप प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर आपणे अंग लगाइंदा। सतिगुर मीता ठांडा सीता, सांतक सति सति कराईआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी रीता, भेव कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम चरन कँवल वखाए इक्क प्रीता, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। सोहँ नाम देवे अनडीठा, अनडिठड़ी कार कराईआ। अठ्ठे पहर गुरमुखां वसे चीता, चितवित ठगौरी कोए ना पाईआ। घर घर विच ठाकर दुआरा मन्दिर शिवदुआला गुरदवार मसीता, जिस घर वसे साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर पूरा इक्क अख्वाईआ। सतिगुर पूरा एकँकार, दूजा अवर ना कोए जणाइंदा। जुग चौकड़ी गुर अवतार सेवादार, साची सेवा आप लगाइंदा। अन्तिम दोए दोए जोड़ कर कर गए निमस्कार, सजदा सीस सर्ब झुकाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह गए पुकार, हरि का अन्त कोए ना पाइंदा। एका ओट रख के गए संसार, निरगुण निरगुण आस सर्ब रखाइंदा। कल प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, नव नौ चार पन्ध मुकाइंदा। गुरमुख सज्जण लए उठाल, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। नाता तोड़े शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक ज़ात पात वरन गोत ना कोए रखाइंदा। ग़रीब निमाणयां उपर होए दयाल, शाह सुल्तानां करे कंगाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिगुर पूरा एका गुण आप रखाइंदा। एका गुण पुरख अगम्म, भेव कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्ह, लोकमात आप चलाईआ। कलयुग अन्तिम करे खेल श्री भगवन, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जन भगतां बणे जननी जन, जन जणेंदी एका माईआ। एका राग सुणाए कन्न, बिन तन्दी तन्द सतार वजाईआ। करे प्रकाश जीव अन्न्ह, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। पंच विकारा देवे डंन, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेले थाउँ थाईंआ।