१ वसाख २०१९ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
साचे तख्त बैठ सुल्तान, तख्त निवासी दया कमाइंदा। सति पुरख निरँजण हो मेहरवान, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण नौजवान, एकँकारा बल प्रगटाइंदा। आदि निरँजण नूर महान, अबिनाशी करता खेल कराइंदा।
श्री भगवान सचखण्ड सुहाए सच मकान, पारब्रह्म प्रभ रूप अनूप धराइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता हो प्रधान, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। महल अटल उच्च मनार बण हुक्मरान, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह वड्ड मर्दान, वड मर्दानगी आप कमाइंदा। आदि अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर पुरख अकाल करे पहचान, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। थिर घर दुआरा खोल्ह किवाड़ा आपे वेखे हरि जू आण, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। सच सिँघासण सोभावन्त, सति सतिवादी आप सुहाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भेव कोए ना पाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, जुग करता वड वड्याईआ। नाता जाणे नार कन्त, नर नरायण बेपरवाहीआ। नाम निधाना सुणाए मंत, मन्त्र आपणा नाम दृढ़ाईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त विच ना आईआ। सचखण्ड दवारे सोभावन्त, थिर घर आपणी ख़ुशी मनाईआ। निर्मल जोत इक्क इकन्त, बिमल आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण दए वड्याईआ। सच सिँघासण शाहो भूप, सो पुरख निरँजण आसण लाइंदा। ना कोई रंग ना कोई रूप, हरि पुरख निरँजण खेल कराइंदा। एकँकारा सति सरूप, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। आदि निरँजण वसणहारा आपणी कूट, दिशा वंड ना कोए वंडाइंदा। अबिनाशी करता आपणा देवे आप सबूत, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। एकँकारा मुकामे हक़ वसे आप महबूब, नूर नुराना डगमगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ नारी कन्त बण बण पूत, पूत सपूता खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आप वड्याइंदा। सच सिँघासण वड्डा वड, हरि जू हरि हरि आप वड्याईआ। आपणे विच्चों आपे कढ्ढ, आपणा प्रकाश आप धराईआ । आपे जाणे आपणी हद्द, पार किनार ना कोए रखाईआ। आपे भूप राज राजान आपे दर दरवेश बण बण लए सद्द, सच संदेश आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाहीआ। साचे तख्त बहे शहिनशाह, दिस किसे ना आइंदा। सचखण्ड दवारे चलाए आपणा राह, रैहबर आपणा हुक्म वरताइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म सुणा, धुर दी कार आप कराइंदा। निरगुण निरगुण बण मलाह, खेवट खेटा रूप वटाइंदा। थिर घर मेला सहिज सुभा, सचखण्ड आपणा पर्दा लाहइंदा। एका जोती नूर धरा, नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल श्री भगवान, आदि पुरख आप कराईआ। सचखण्ड दवारे बैठ सच सुल्तान, धुर फ़रमाणा हुक्म जणाईआ। आदि जुगादि हो प्रधान, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। इक्क इकल्ला देवणहारा दान, दोए दोए झोली आप भराईआ।
आपणी इच्छया कर परवान, साची भिच्छया दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म हरि वरताया, भेव कोए ना पाइंदा। आदि पुरख आदि आपणी धार चलाया, लेखा लेख ना कोए गणाइंदा। थिर घर दुआरा आप खुल्हाया, साचा घाड़न आप घड़ाइंदा। निरगुण आपणा नाउँ धराया, निरगुण निरगुण सेज हंढाइंदा। अंदर बाहर डेरा लाया, गुपत ज़ाहर रंग वटाइंदा। जननी जन आप अख्वाया, बण दाई दाया सेव कमाइंदा। जोती नूर डगमगाया, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। सचखण्ड दवारे खेल समझाया, थिर घर आपणा पर्दा पाइंदा। सुत दुलारा एका जाया, शब्दी नाउँ रखाइंदा। साची सेवा इक्क समझाया, विष्न ब्रह्मा शिव झोली पाइंदा। त्रैगुण माया रंग रंगाया, रजो तमो सतो एका गंढ्ढ रखाइंदा। पंचम जोड़ा आप जुड़ाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रूप वटाइंदा। आकाश प्रकाश गगन मंडल पुरी लोअ सुहाया, जल थल महीअल खेल कराइंदा। धरनी धरत धवल दए वड्याआ, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। लख चुरासी घाड़न आप घड़ाया, घड़ घड़ आपे वेख वखाइंदा। शब्द अनादी नाद सुणाया, अनरागी राग अल्हाइंदा। विश्व भण्डार आप वरताया, विष्नूं झोली आप भराइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म वंड वंडाया, ब्रह्मा वेता सेव कमाइंदा। धूंआँधार सुन्न अगम्म पर्दा लाहया, भोला नाथ शंकर शरअ ना कोए पढ़ाइंदा। नाम खण्डा सच त्रसूल हथ्थ फड़ाया, जो घड़या भन्न वखाइंदा। सांगोपांग आप हंढाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त आपे चढ़, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, आदि पुरख जणाईआ। निरगुण सरगुण खेल महाना, करे कराए बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी वंड वंडाना, बन्धन आपणा आपे पाईआ। एका अक्खर देवे दाना, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। चारे वेद अगम्मी गाना, ब्रह्मा मुखड़ा मुख सलाहीआ। चारे जुग जुग निशाना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। चारे बाणी गुण निधाना, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आप सुणाईआ। चारे वरन कर प्रधाना, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रंग रंगाईआ। चारों कुण्ट खेल महाना, उतर पूरब पच्छिम दक्खण आप कराईआ। जुग चौकड़ी करे कराए खेल श्री भगवाना, भेव कोए ना पाईआ। निरगुण सरगुण देवे दाना, वस्त अमोलक आप वखाईआ। पंज तत्त काया पहरे बाना, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। आत्म परमात्म खेल महाना, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। ईश जीव दए ज्ञाना, आप आपणी बूझ बुझाईआ। गुर गुर रूप हो मेहरवाना, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। धुर दी खेल खेल महाना, आदि अन्त ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप चलाईआ। तख्त निवासी साचा राजा, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। आदि पुरख आदि रचया काजा, भेव कोए ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर ग़रीब निवाज़ा, निवण
सो आपणी धार चलाइंदा। निरगुण सरगुण लोकमात फिरे भाजा, भेव कोए ना पाइंदा। नाम अनमुलड़ी वस्त देवे दाजा, जुग जुग आप वरताइंदा। जन भगतां रखे लाजा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साचे सन्तां अंदर वजाए अनहद वाजा, तन्दी तार ना कोए हलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा हरि करतार, आपणा आप जणाईआ। जुग चौकड़ी कर त्यार, वंडण वंड मात वंडाईआ। गुर अवतार सेवादार, पीर पैग़म्बर नाल रलाईआ। लख चुरासी नाम अधार, सिख्या साख्यात पढ़ाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां इक्क जैकार, नाम निधाना दए सुणाईआ। खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। चलाए रथ विच संसार, बण रथवाही सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा एका वार समझाईआ। सच संदेशा एका वार, हरि जू हरि हरि हरि आप सुणाया। शब्द सुत रहिणा ख़बरदार, जुगा जुगन्तर खेल कराया। लख चुरासी तेरा आधार, ख़ाली कोए रहिण ना पाया। घट घट नूर तेरा उज्यार, जोत निरँजण डगमगाया। घर घर अमृत ठंडा ठार, बूंद स्वांती कँवल भराया। घर घर नाद शब्द धुन्कार, धुन आत्मक राग अल्हाया। घर घर मन्दिर खोल्ह किवाड़, निर्मल दीवा बाती इक्क टिकाया। घर घर आत्म परमात्म करे प्यार, प्रेम सेजा इक्क सुहाया। घर घर ब्रह्म पारब्रह्म दए आधार, आप आपणा मेल मिलाया। घर घर ईश जीव सुणे पुकार, नेरन नेर डेरा लाया। घर घर मेला कन्त भतार, घर घर सुहञ्जणी रुत्त वखाया। घर घर सखीआं मंगलाचार, घर घर गीत गोबिन्द अल्हाया। घर घर मेला गुर अवतार, गुर शब्दी आप कराया। घर घर पीर पैग़म्बर दए आधार, दस्तगीर आपणा दस्त मिलाया। घर घर मुकामे हक़ होए उज्यार, नूर नुराना डगमगाया। घर घर मेला सांझे यार, शरअ शरीअत ना वंड वंडाया। घर घर ठाकर मन्दिर दिसे गुरुदुआर, मस्जिद वंड ना कोए वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचे हरि, साचा सुत साची सेवा लाया। बाल निधाना शब्दी सुत, साची सेव कमाईआ। कर निमस्कार अबिनाशी अचुत्त, ढह प्या सरनाईआ। जुग चौकड़ी सुहावां तेरी रुत्त, रुत्त रुतड़ी मात महकाईआ। गुर अवतार रूप कहावां पंज तत्त काया बुत्त, नूर नूर नाल मिलाईआ। सच दवारिउँ आपे उठ, आपणा नाद वजाईआ। ब्रह्म उत्ते पारब्रह्म जाए तुट्ठ, भेव अभेद खुल्हाईआ। एका नूर जगाए निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर गंवाईआ। भाग लगाए काया कोट, नगर खेड़ा इक्क वसाईआ। शब्द अगम्मी लग्गे चोट, तन नगारा इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे मंग रखाई आस, शब्दी सुत झोली डाहइंदा। तेरा नूर मेरा प्रकाश, जोती जोत डगमगाइंदा। मैं तेरा सेवक दास, जुग जुग तेरी सेव कमाइंदा।
मैं लख चुरासी अंदर पावां रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाइंदा। मैं लेखा जाणा दस दस मास, मात गर्भ वेख वखाइंदा। आदि अन्त ना होवां नास, इक्क तेरी ओट तकाइंदा। लेखा जाणा पृथ्मी आकाश, गगन मंडल आपणे हुक्म रखाइंदा। सद वसां तेरे पास, तेरा विछोड़ा मोहे ना भाइंदा। तेरा नाउँ मेरी याद, कथा कथ इक्क अल्हाइंदा। गुर अवतारां सुणावां नाद, पीर पैग़म्बर कलमा आप पढ़ाइंदा। तेरा खोल्हां भेव बोध अगाध, अगम्म अगम्मड़ी खेल कराइंदा। साचे भगतां करां लाड, आप आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाइंदा। दर तेरे सीस जाए झुक्क, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। तूं सचखण्ड दवारे रिहा लुक, निरगुण तेरा नूर महाना। मैं लोकमात लख चुरासी अंदर पवां बुक्क, एका गावां तेरा तराना। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रखां तेरी ओट, तेरे चरनां सीस झुकावां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन फिरां मात नथावां। पुरख अबिनाशी हो दयाल, सुत शब्द दए वड्याईआ। उठ दुलारे मेरे लाल, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। तेरे संग रखावां महांकाल, काल तेरे चरनां हेठ दबाईआ। दो जहान तेरी धर्मसाल, चौदां लोक तेरी शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या श्री भगवान, आदि पुरख समझाइंदा। जुग चौकड़ी झुल्ले तेरा निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। गुर अवतार मन्नण आण, हुक्मी हुक्म सर्ब रखाइंदा। पीर पैग़म्बर सीस झुकायण आण, सजदा जगदीश सर्ब वखाइंदा। मेरा तेरा इक्क फ़रमाण, धर्म दुआरे आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखां आण, तेरा संग निभाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग कर परवान, सति परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। अन्तिम चौकड़ खेल करां महान, लोकमात वंड वंडाइंदा। शब्दी तेरा नाउँ बलवान, बलधारी आप वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, त्रैगुण मेला मेल मिलाइंदा। पंज तत्त खोल्ह दुकान, गुर अवतार वंड वंडाइंदा। तेई अवतारां देवे दान, भगत अठारां नाल मिलाइंदा। ईसा मूसा मुहम्मद दे पैग़ाम, शरअ शरीअत आप जणाइंदा। चार यारी इक्क इस्लाम, इस्म आज़म आप समझाइंदा। एका जोती दस दस धाम, धाम अवल्लड़ा आप वखाइंदा। पंचम पंच कर परवान, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे आण, नज़र किसे ना आइंदा। रसना जिह्वा सारे गाण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण आप पढ़ाइंदा। देवणहारा गीता ज्ञान, अठ्ठ दस भेव चुकाइंदा। लेखा जाण अञ्जील कुरान, अज़मत आपणी आपणे विच छुपाइंदा। खाणी बाणी इक्क निशान, सति निशाना इक्क लगाइंदा। तेरा नाउँ कर प्रधान, जगत प्रधानगी आप कराइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाण, सच संदेशा इक्क अल्हाइंदा। कलयुग खेल करे महान, भेव कोए ना पाइंदा। छोटा बाला करे नौजवान, नईया
आपणे नाम बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार धार समझाइंदा। नव नौ चार चले धार, हरि धारी आप चलाईआ। खेले खेल विच संसार, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम आपे जाणे आपणी कार, करता पुरख कार कमाईआ। शब्दी तेरा नाद इक्क जैकार, दो जहानां दए सुणाईआ। लेखा चुकाए पंज तत्त गुफ़तार, गुफ़त शनीद रूप वखाईआ। अहिबाब रबाब वजाए सतार, बिन तन्दी तन्द हिलाईआ। ग़फ्लत विच ना आए परवरदिगार, कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। छोटे सुत तैनूं फेर करां त्यार, बाल बाला नाउँ रखाईआ। तेरी देवां पैज स्वार, लोकमात मात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द सुत आप समझाईआ। शब्द सुत तेरा साचा संग, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। निरगुण सरगुण वजाए मृदंग, मृदंगा दिस किसे ना आइंदा। गृह मन्दिर अंदर आपे लँघ, सेज सुहञ्जणी आप सुहाइंदा। अठ्ठे पहर इक्क अनन्द, दिवस रैण ना वंड वंडाइंदा। ना कोई सूरज ना कोई चन्द, अन्धेरा नूर ना कोए रखाइंदा। ना कोई गीत ना कोई छन्द, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। ना कोई मार्ग ना कोई पन्ध, ना कोई सेवक सेव कमाइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, आप आपणी कल वरताइंदा। कलयुग वेस विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा अन्तिम भेव चुकाइंदा। तेरा अन्तिम भेव हरि निरँकार, एका एक समझाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग खेल अपार, गुर अवतार सेव कमाईआ। पीर पैग़म्बर बण भिखार, दर दर बैठण अलख जगाईआ। कलयुग अन्तिम पावे सार, तेरे सिर हथ्थ टिकाईआ। एका जोती दस अवतार, गोबिन्द बाला नाउँ धराईआ। कल्गी तोड़ा सीस दस्तार, जगदीश आप सुहाईआ। रामा कृष्ना रूप अपार, ईसा मूसा नूर रुशनाईआ । लेखा जाण मुहम्मद चार यार, अल्ला राणी पर्दा लाहीआ। चार वरनां इक्क प्यार, पंचम मीता खेल कराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बोल जैकार, वाह वा गुरू इक्क मनाईआ। फ़तेह डंका विच संसार, राउ रंकां गया समझाईआ। शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। साचे असव होए अस्वार, सोलां कलीआं आसण पाईआ। पवण पवणां वसे बाहर, उणंजा पवण नैण शरमाईआ। दो जहानां पावे सार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे इक्क माण वड्याईआ। देवे वड़याई हरि जू माण, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। सति सतिवादी धुर फ़रमाण, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। जोधा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप रखाइंदा। दाता दानी वड मेहरवान, दूजे दर ना मंगण जाइंदा। कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर कर प्रधान, लख चुरासी सेव लगाइंदा। अन्तिम सब दा लेखा चुकाए आण, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। गोबिन्द बख्शे इक्क ध्यान, चरन सरन हरि समझाइंदा।
पुरख अकाल नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। साचे तख्त सोहे श्री भगवान, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्मरान, हुक्मे अंदर सर्ब रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव हरि जू आप जणाइंदा। गोबिन्द वेख हरि पसारा, घर घर विच ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल तेरा अखाड़ा, वाहवा वज्जदी रहे वधाईआ। तूं साहिब सतिगुर एकँकारा, अकल कल तेरी शहिनशाहीआ। मुकामे हक़ वसें परवरदिगारा, मिहबान बीदो तेरी वड वड्याईआ। बी ख़ैर या अल्ला इलाही तेरा नाअरा, नर नरायण तेरा जस गाईआ। चतुर्भुज तेरा खेल न्यारा, दिस किसे ना आईआ। धन्न भाग सुत दुलारा कीता प्यारा, प्रेम प्रेम नाल वंडाईआ। तेरे दर होया वणजारा, साचा वणज मंग मंगाईआ। तूं साहिब ठाकर हमारा, हउँ सेवक ख़ाक रमाईआ। तूं वसें सचखण्ड दवारा, मैं लोकमात तेरा राग अल्हाईआ। करां खेल अगम्म अपारा, मन्नां तेरा हुक्म मेरे माहीआ। पुरख अबिनाशी दए सहारा, एका ओट जणाईआ। अमृत देवे सति भण्डारा, साची भिच्छया झोली पाईआ। पंचम रंग रंगे न्यारा, निरगुण सरगुण रंग चढ़ाईआ। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपे वसे सब तों न्यारा, दिस किसे ना आईआ। पंचम पंच बोल जैकारा, फ़तेह डंका इक्क सुणाईआ। एका शब्द बोल जैकारा, निउँ निउँ बैठा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द जल्वा आप वखाईआ। गोबिन्द जल्वा जोती जाता हरि जू हरि हरि आप वखाइंदा। इक्को पीआ इक्को विधाता, इक्को घर सुहाइंदा। इक्को वरन इक्को ज़ाता, इक्को ब्रह्म प्रगटाइंदा। इक्को नाम इक्को गाथा, इक्को शब्द सुणाइंदा। इक्को अमृत इक्को बाटा, इक्को प्याला भर जाम प्याइंदा। इक्को सतिगुर वसे साथा, हरि जू विछड़ कदे ना जाइंदा। इक्को दीना नाथ वेखे अनाथा, निर्धन आपणे गले लगाइंदा। इक्को पूजा इक्को पाठा, इक्को राम रूप समाइंदा। इक्को सेजा इक्को खाटा, एका आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गोबिन्द भेव चुकाइंदा। गुर गोबिन्द भेव चुकाया, पुरख अकाल दया कमाईआ। घट घट अन्तर नज़री आया, निरगुण सरगुण रिहा समाईआ। साचा मन्दिर इक्क वखाया, घर घर विच बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव दिता खोल्ह, हरि जू हरि हरि दया कमाइंदा। तेरा मेरा एका तोल, साचा कंडा इक्क वखाइंदा। आदि जुगादि रहां अडोल, लोकमात ना कोए डुलाइंदा। गोबिन्द वसां तेरे कोल, विछड़ कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आपे लाहइंदा। गोबिन्द पर्दा गया लथ्थ, हरि जू हरि हरि दया कमाईआ। एका नूर पुरख समरथ, घट घट नज़री आईआ। चार वरनां मार्ग दस्स, एका गुण गया समझाईआ। पंचम अन्तर आपे वस, आपणा रंग चढ़ाईआ। अमृत जाम प्याला दे दे रस, रस
रसीआ सुख उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल हरि सज्जण सुहेला, शब्दी सुत जणाइंदा। निरगुण निरगुण कर कर मेला, सरगुण सरगुण पन्ध मुकाइंदा। गोबिन्द कहे आपे गुर आपे चेला, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा श्री भगवान, आपणा आप जणाईआ। गोबिन्द सुणना कर ध्यान, धुर दरबारी आप उठाईआ। आपे गुर आपे चेला करे खेल दो जहान, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा दए चुकाईआ। चेला गुर तेरा नाद, हरि जू ख़ुशी मनाइंदा। गोबिन्द वेख खेल ब्रह्माद, ब्रह्मांड रंग रंगाइंदा। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्तिम वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी दे दे दाद, गुर अवतार मात प्रगटाइंदा। नाउँ धर धर सन्त साध, आपणा भेव खुल्हाइंदा। गुरमुखां अंदर वड़ वड़ मारे वाज, आपणा राग सुणाइंदा। गुरसिख जुग जुग सच्चे लाध, आपणा बन्धन पाइंदा। जुग चौकड़ी वेख तमाश, कलयुग सब दा मूल चुकाइंदा। कीता कौल रखणा याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी शब्द आप वड्याइंदा। शब्दी गुर मंगे मंग, निरगुण अग्गे झोली डाहीआ। कवण वेला चाढ़ें रंग, मेरे साहिब सच्चे गुसाँईंआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आएं लँघ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। गुर चेला गाएं छन्द, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। मेरी टुट्टी देणी गंढ्ढ, आपणी गंढ्ढ पुआईआ। मैं वेखां इक्क अनन्द, अनन्द विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, तेरे अग्गे झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी साहिब सुल्तान, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम होवां प्रधान, भेव अभेद खुल्हाइंदा। जिस दी गुर अवतार मन्नदे गए आण, सो आपणा पर्दा लाहइंदा। जिस नूं निरगुण रूप कहिन्दे गए भगवान, नज़र किसे ना आइंदा। जिस नूं मन्नदे सचखण्ड वसे मकान, नेत्र नैण ना कोए वखाइंदा। करां खेल अन्त महान, वेस अवेस वटाइंदा। लोकमात होवां मेहरवान, दो जहानां डंक वजाइंदा। आपणा नाउँ रख विष्नूं भगवान, लख चुरासी भेव चुकाइंदा। आत्म परमात्म इक्क ज्ञान, निष्अक्खर अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपणा पर्दा देवे लाह, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। गोबिन्द देवे सच सलाह, सलाहगीर बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम जाए आ, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। प्रगट होए सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा खेल कराईआ। निहकलंक नाउँ लए रखा, ना कोई पिता ना कोई माईआ। ना कोई भैण ना भ्रा, पुत्तर धी ना कोए जवाईआ। ना कोई मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मट्ठ लवे डेरा ला, चार दीवार बन्द ना कोए कराईआ। आपणी जोत नूर करे रुशना,
नूरो नूर डगमगाईआ। सुत दुलारे पल्ला तेरे हथ्थ दए फड़ा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। साचे घोड़े दए चढ़ा, असव आपणा इक्क वखाईआ। महांबली आपणा नाउँ लए धरा, बल आपणा लए जणाईआ। सम्मत सम्मती वेख वखा, थित वार ना वंड वंडाईआ। अन्तिम चार जुग नौ सौ चुरानवें चौकड़ी लहिणा देणा दए मुका, बाकी कोए नज़र ना आईआ। गुर अवतारां लए उठा, सतिजुग त्रेता द्वापर पिछला लहिणा पुच्छे चाँईं चाँईंआ। भगत अठारां लए जगा, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लए समझा, समझ समझ नाल मिलाईआ। गुरू दस लए मिला, मिल मिल आपणी खेल वखाईआ। चार यारी पन्ध दए मुका, पंचम नाता तोड़ तुड़ाईआ। त्रैगुण डेरा देवे ढाह, विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुकाईआ। लोकमात सचखण्ड दवारा दए बणा, जिस दुआरे चरन छुहाईआ। साचे भगत लए प्रगटा, भगवन आपणी बूझ बुझाईआ। निर्मल जोती दए जगा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। अमृत बूंद स्वांती दए प्या, निझर झिरना इक्क झिराईआ। इक्क इकांती दरस दए करा, बहु भांती वेस वटाईआ। उत्तम ज़ाती दए बणा, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। साची गाथी दए सुणा, चार वरनां करे पढ़ाईआ। मन हाथी देवे ढाह, मूँह दे भार सुटाईआ। बुद्धि बबेक दए करा, ववेक आपणा आप समझाईआ। मति मतवाली राहे देवे पा, साचा मार्ग इक्क रखाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पीर पैग़म्बर दए हला, सच हलूणा एका लाईआ। उठ के आउणा वाहो दाह, सच दुआरे आप बुलाईआ। दर आया सच संदेशा दए सुणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। उठो नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखो थाउँ थाँ, नैतर नैण नैण खुल्हाईआ। आपो आपणे पकड़ो बांह, जिस जिस दा होणा मात सहाईआ। पहली चेत सारे कर गए ना, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। मुहम्मद कहे मैनूं तेरे चरनां मिले अजे ना थाँ, दूर दुराडा राह तकाईआ। वरन बरन साडे बख्श ग़ुनाह, ज़ात पात ना कोए सफ़ाईआ। जुग जुग रीती गए चला, जगत नाउँ वड्याईआ। तेरी कीती अन्त ना सके पा, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप समझाईआ। साचा लेखा श्री भगवन्त, आपणा आप जणाइंदा। कलयुग वेला आवे अन्त, अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा चुकाए सर्ब सन्त, सन्त सतिगुर आपणी खेल कराइंदा। कलयुग माया पाए बेअन्त, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, घट घट आपणा आसण लाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी गढ़्ह बणाए हउमे हंगत, माया ममता नाल मिलाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोई पंडत, पढ़ पढ़ शास्त्र सिमरत वेद ना कोए समझाइंदा। निरगुण रूप सदा अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराइंदा। एका नूर जेरज अंडत, उत्भुज सेत्ज आप समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म पुरख अबिनाशा, आपणा आप
वरताईआ। दो जहानां वेखे खेल तमाशा, पुरीआं लोआं नाच नचाईआ। जन भगतां करे पूरी आसा, निरासा कोए नज़र ना आईआ। कलयुग अन्तिम बण के दासी दासा, निरगुण आपणी सेव कमाईआ। शाह पातशाह शाहो शाबाशा, शहिनशाह आपणा भेख वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लहिणा सब दा आप मुकाईआ। सब दा लहिणा गया मुक्क, हरि जू हरि हरि आप मुकाइंदा। अगला बेड़ा ल्या चुक्क, आपणे कंध रखाइंदा। पुरख अबिनाशी एका उठ, दो जहान वेख वखाइंदा। भगतां उपर आपे तुट्ठ, आपणी बूझ बुझाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच ना वंड वंडाइंदा। आत्म परमात्म बणाए साचा सुत, जन जननी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आप सालाहइंदा। भगत सलाहे हरि जू आप, दूसर भेव कोए ना राया। आपे जाणे वड प्रताप, आपे पावणहारा माया। कलयुग अन्तिम बण बण सज्जण साक, गुरसिख साचे मेल मिलाया। पहलों किरपन खोल्हे आपणा ताक, मन्दिर अंदर डेरा लाया। फेर सुणाए साचा जाप, हँ ब्रह्म दए समझाया। सो पुरख निरँजण कमलापात, नारी नर नरायण हंढाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराया। साचा खेल भगतन मीता, कलयुग अन्त आप कराईआ। पारब्रह्म दी कोई ना जाणे रीता, वेद पुराण शास्त्र सिमरत रहे जस गाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर कहिण प्रभू अनडीठा, अन्त किसे ना आईआ। कलयुग अन्त साचे भगत करे प्रीता, प्रीती आपणे नाल लगाईआ। सतिजुग चलाए साची रीता, रीतीवान आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे हथ्थ रख ज़ोर, हरि जू आपणा हुक्म वरताइंदा। दूजा रहिणा ना कोए होर, इष्ट देव ना कोए मनाइंदा। लख चुरासी पकड़े डोर, आत्म परमात्म बन्धन पाइंदा। करे प्रकाश अन्धेरा घोर, निरगुण साचा चन्द चढ़ाइंदा। पंच विकार ना पावे शोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आप गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत आप वड्याइंदा। साचे भगत अन्तिम वार, कलयुग आप प्रगटाईआ। छत्ती जुग दा कर्ज़ उतार, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ निभाईआ। लोकमात खेल अपार, पारब्रह्म आप वखाईआ। सचखण्ड दा सच मनार, लोकमात लए प्रगटाईआ। बहत्तर भगतां दे आधार, साढे तिन्न तिन्न हथ्थ वंड वंडाईआ। लेखा लिख रविदास चुमार, जीव जगत गया समझाईआ। सत्तरां देवे एका दान, सति वस्त झोली पाईआ। सचखण्ड मिले सच मकान, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। नाता तुट्टे ज़िमीं असमान, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सत्तर बहत्तर कर परवान, धुर परवाना हथ्थ फड़ाईआ। एथे ओथे निगहबान, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। पहली चेत्र खेल महान, चेतन आपणी धार जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर
मन्नणी पए सब नूं आण, ना कोई सके सीस उठाईआ। गुर चेला आप होए प्रधान, जोत शब्द रूप वटाईआ। पिता पूत नौजवान, ना मरे ना जाईआ। उठो सारे करो ध्यान, पुरख अबिनाशी रिहा समझाईआ। चुहत्तरां पावां आपणी आण, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। पहली वसाख़ दिवस महान, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारे खेल रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुहत्तरां एका वंड समझाईआ। चुहत्तरां वंड वंडे निरँकार, हरि जू भेव खुल्हाइंदा। आदि रचना रची जिस अपार, सो अन्त वेख वखाइंदा। विष्नूं होणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी हुक्म सुणाइंदा। दूजा ब्रह्मा कर त्यार, तेरा संग निभाइंदा। तीजा शंकर कर विचार, संसा कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रजो तमो सतो त्रै त्रै मेला आप मिलाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश उठ बल धार, हरि सच्चा आप जणाईआ। निरगुण सरगुण तेरा करे पसार, तेई अवतार वंड वंडाईआ। भगत अठारां होणा ख़बरदार, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। गुर दस्स करो विचार, हरि जू हुक्मी हुक्म जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद हो बेदार, चार यार नाल जगाईआ। पंचम एका एक विहार, परम पुरख दए समझाईआ। पंचम बोलया अन्त जैकार, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन परवान, दर बैठे सीस झुकाईआ। त्रैगुण माया कहे मैं बाल नादान, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। पंज तत्त कहिण साडा ना कोए निशान, बिन तेरे ना कोए झुलाईआ। तेई अवतार कहिण तेरा मन्नयां धुर फ़रमाण, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। भगत अठारां कहिण असीं मन्नीएं आण, चरन कँवल कँवल चरन इक्क सरनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहे तेरा सुण पैग़ाम, दर तेरे सजदा सीस झुकाईआ। चार यार कहिण होए ग़ुलाम, ग़ुरबत कोए रहिण ना पाईआ। गुर दस कहिण तेरा नाउँ सतिनाम, सति सति तेरी वड्याईआ। पंचम पंच नैण शरमाण, ना कोई सके नैण उठाईआ। पंचम ढोले साचे गाण, वाह वा वज्जदी रहे वधाईआ। चुहत्तर मन्नण तेरी आण, अग्गे सीस ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म सच संदेश, धुर दरबारी आप सुणाइंदा। ओुठो सारे लओ वेख, हरि जू आपणा हुक्म वरताइंदा। लख चुरासी सुंञा खेत, राखा कोए नज़र ना आइंदा। लोकमात दा छड्डो हेत, हरि जू डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिस नूं कहिन्दे आए अभेत, सो आपणा भेव खुल्हाइंदा। जिस दे पिच्छे सीस पाई रेत, सो अग्नी तत्त बुझाइंदा। जिस ने हुक्म सुणाया पहली चेत, सो आपणा हुक्म मनाइंदा। चार जुग खेडां आए खेड, अन्तिम हरि जू सब दी खेड ढाहइंदा। आपणी गोदी लए लपेट, बाहर ना किसे कढाइंदा। चुहत्तरां आपे ल्या वेख, निरगुण निरगुण आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंड आप वंडाइंदा। साची वंड अगम्म अपार, सचखण्ड दवारे आप कराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जिस दा अन्त ना आया पारावार, बेअन्त कह कह गए गाईआ। सो सब दा लेखा रिहा निवार, लेखे आपणे विच पाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी कोई अग्गे दिसे ना गुर अवतार, पुरख अबिनाशी आपणा हुक्म वरताईआ। चुहत्तर बणन सेवादार, दरगाह साची सेव कमाईआ। तेरा टुट्ट ना जाए प्यार, अतुट तेरी शहिनशाहीआ। पैंडा मुक्क ना जाए संसार, बण पाँधी ना कोए मुकाईआ। सिख्या दे दे आए हार, तेरा भेव कोए ना पाईआ। वेद चार करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पुराण अठारां रोवण ज़ारो ज़ार, वेद व्यास रिहा समझाईआ। गीता ज्ञान दए आधार, भगत भगवान करे पढ़ाईआ। अञ्जील कुरान इलाही कलाम, कलमा नबी रसूल सुणाईआ। जबराईल इसराईल मेकाईल असराफ़ील दे दे थक्के पैग़ाम, पैग़ाम आपणा भेव जणाईआ। नानक निरगुण बोल सतिनाम, सति सति करी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म अन्तिम भाणा, हरि जू आप मनाइंदा। चुहत्तरां देवे चरन ध्याना, चरन कँवल इक्क वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पंज तत्त तेई अवतार अठारां भगत ईसा मूसा मुहम्मद चार यार दस गुर पंचम गायण इक्को गाणा, हरि जू हरि हरि आप पढ़ाइंदा। सो पुरख निरँजण वड मेहरवाना, लेखा जाणे दो जहानां, निरगुण सरगुण होए प्रधाना, लख चुरासी आसण लाइंदा। आओ रल मिल सारे पुरख अबिनाशी बन्नीए गाना, चार वरन एका ब्रह्म साचा धर्म समझाइंदा। शब्द अगम्मी तीर निशाना, आप चलाए वड बलवाना, ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराइंदा। भगतां देवे इक्को माणा, आत्म अन्तर सच्चा गाणा, सोहँ सो पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहारा आप कराइंदा। वीह सौ उन्नी भगत विसाखी, हरि जू सचखण्ड धार चलाईआ। चार जुग जिन्हां दी करदा आया राखी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिन्हां पढ़ाउँदा आया आपणी साख़ी, भेव अभेद खुल्हाईआ। आबे हयात अमृत रस साची मध पिआउँदा आया बण बण साकी, साका आपणा दए सुणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तन हंढाया ख़ाकी, गुर अवतार पीर पैग़म्बर नाउँ धराईआ। कलयुग अन्तिम करे आप चलाकी, भेव कोए ना पाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशी, आपणी धार आप चलाईआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकाशी, गगन मंडल फेरा पाईआ। बहत्तरां भगतां पूरी करे आसी, नाड़ बहत्तर कर रुशनाईआ। सत्तरां करी सच्ची शादी, हरि जू आपणे अंग लगाईआ। चुहत्तरां बणया मात पित आदि जुगादी, जुग जुग आपणा लहिणा दए समझाईआ। निरगुण सरगुण सदा रिहा विस्मादी, बिस्मिल आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साची सिखी
आप बणाईआ। साची सिखी गुर अवतार, हरि जू आपणी आप बणाइंदा। वरन गोत ना कोए आधार, ज़ात पात ना वंड वंडाइंदा। ऊँच नीच ना कोए विचार, राउ रंक ना कोए अख्वाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह ना कोए हँकार, आसा तृष्ना ना कोए वधाइंदा। हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए उसार, जूठ झूठ डेरा कोए ना लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म खण्ड दुआरे साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिक्खी सचखण्ड, हरि अबिनाशी आप बणाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी वंडदा रिहा वंड, अन्तिम एका रूप समाईआ। चरन कँवल दुआरे बहा सुणावे छन्द, एका ढोला आपे गाईआ। गुरमुख गुर गुर इक्क अनन्द, दूजा भेव ना लागे राईआ। जुग चौकड़ी ढट्ठी कंध, शरअ पर्दा कोए ना पाईआ। इक्को गीत इक्को छन्द, इक्को गोबिन्द रिहा गाईआ। इक्को सेज इक्क पलँग, एका सुत्ता साचा माहीआ। इक्को रूप इक्को रंग, इक्को रेख रिहा समझाईआ। इक्को करवट इक्को कंड, इक्को मुखड़ा रिहा दिखलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुहत्तरां एका घर बहाईआ। इक्को घर इक्को मन्दिर, इक्को सोभा पाइंदा। इक्को दुआरा इक्को अंदर, एका नज़री आइंदा। इक्को खेड़ा इक्को नगर, एका सोभा पाइंदा। इक्को आसा इक्को सधर, इक्को पूर कराइंदा। इक्को ओट इक्को चादर, इक्को पर्दा पाइंदा। इक्को हज़ूर इक्को हाज़र, एका हज़रत खेल कराइंदा। इक्को देवे सदा आदर, फड़ फड़ आपणे गले लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे सिख आप बणाइंदा। साचे सिख गए बण, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी लए जण, आपे बणया जणेंदी माईआ। गुरू अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान सारे कहिण धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। पहली वसाख तेरा हुक्म लईए मन्न, पंदरां कत्तक बीस बीस तेरे चरन सीस झुकाईआ। तेरा संदेशा सुणया बिन कन्न, तेरा वज्जया नाद इलाहीआ। तेरे हुक्मे अंदर शरअ शरीअत आए बन्न्ह, वंडण लोकमात वंडाईआ। तूं अन्तिम आपणी हथ्थीं देवें भन्न, तेरे हथ्थ तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाईआ। एका मंग दे दातार, सति सति सति सति सीस झुकाया। निरगुण रूप तेरा अपार, निरगुण रूप प्रगटाया। नाता छड्ड के आए विच संसार, पंज तत्त चोला जगत हंढाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख्या वारो वार, बेअन्त तेरी शहिनशाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरनां सीस टिकाया। पुरख अबिनाशी सदा मेहरवाना, मेहर नज़र उठाईआ। आओ सारे रल मिल गाओ श्री भगवाना, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। कलयुग मिटे अन्त निशाना, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा होए प्रधाना, भगत भगवान लए जगाईआ। बहत्तरां देवे इक्को माणा, एका रंग रंगाईआ। सत्तरां आप
करे पछाणा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सत्तर बहत्तर सरगुण होए प्रधाना, निरगुण चुहत्तर आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा एको अन्त सुणाईआ। सच संदेशा एकँकारा, अन्त अन्त जणाइंदा। दूजी वार करो विचारा, विचार विचार नाल मिलाइंदा। इक्क इक्क नूं दयो सहारा, इक्क इक्क नाल बन्धन पाइंदा। अन्तिम लेख लिखाए हरि जू बण लिखारा, कलयुग अन्तिम गुर अवतार पीर पैग़म्बर इक्को इक्क सिख तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा आप सुणाइंदा। सच संदेशा दो जहानां वाली, सचखण्ड दवारे आप जणाईआ। सारे अन्त रहो ना ख़ाली, इक्क इक्क नाल गंढ्ढ पुआईआ। कलयुग अन्तिम चले चाली, चाल निराली हरि रखाईआ। प्रगट हो जोत अकाली, अकल कल रूप वटाईआ। इक्क इक्क टाहण इक्क इक्क डाल्ही, इक्क इक्क पत इक्क इक्क पंखड़ी लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाईआ। सारे कहिण दीन दयाल, तेरा मन्नीए धुर फ़रमाणा। तूं वसणा साडे नाल, तेरा खेल दो जहानां। तेरे गुरमुख लईए भाल, सेवा कर मात महाना। तूं सानूं चुहत्तरां दिता दान, असीं चुहत्तरां बन्हीएं गानां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वड बलवाना। चुहत्तरां गाना लैणा बन्न्ह, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। निरगुण सरगुण चढ़ाए चन्न, लोकमात करे रुशनाईआ। गुर अवतार पैग़म्बर सारे गए मन्न, विष्न ब्रह्मा सीस झुकाईआ। बिन तेरे गुरमुखां किसे हथ्थ गानां ना देईए बन्न्ह, नौ खण्ड पृथ्मी सुंझी दिसे लोकाईआ। जिस दुआरे तूं साहिब ग्यों मन्न, तिस दुआरे हउँ बालक बण बण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा माण वड्याईआ। चुहत्तर रखे निरगुण धार, आपणा खेल समझाया। चुहत्तर करे मात उज्यार, पंज तत्त दए वड्याआ। साचे गुरमुख कर प्यार, सतिगुर गोदी आप बहाया। पहली जेठ दए आधार, जेठा पुत्त होए सहाया। साया हेठ रखे आप निरँकार, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। कागद कलम ना लिखे कोई वार, समुंद सागर मस रही कुरलाया। बनास्पत रोवे ज़ारो ज़ार, तेरा अन्त किसे ना पाया। बिन भगतां देवें ना किसे दीदार, दर्दी दर्द ना कोए वंडाया। कलयुग खेल अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राग रिहा अल्हाया। तिन्न तिन्न पंज अपार, हरि जू आपणी खेल कराईआ। तेई दे इक्क आधार, अठारां एका गंढ्ढ पुआईआ। दस दे इक्क सहार, सतिगुर साख्यात दरस दिखाईआ। तिन्न चार खोल्ह किवाड़, आपणा भेव जणाईआ। पंचम बोलया अन्त जैकार, सचखण्ड वज्जी वधाईआ। चुहत्तरां किहा अन्तिम वार, सम्मत अठारां ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दवारे बोल जैकार, बल बावन दिता समझाईआ। सतिजुग दा कौल इकरार, कलयुग अन्तिम पूर कराईआ।
ढाई कर्म दा मात आधार, दोए दोए आपणी वंड वंडाईआ। इतल वितल सितल तेरी खेल अपार, तिन्न जुग तेरी आस तकाईआ। वेद व्यासा बण लिखार, तेरा लेख गया समझाईआ। ईसा मूसा कर पुकार, परवरदिगार ओट तकाईआ। मुहम्मद कहे मेरा सांझा यार, हज़रत आपणा रूप वटाईआ। नानक निरगुण कहे महांबली आवे आपणी वार, भेव कोए ना पाईआ। गोबिन्द कहे कल कल्की लै अवतार, सम्बल नगरी डेरा लाईआ। करे खेल अपर अपार, भेव अभेद आपणे हथ्थ रखाईआ। सिँघ गुरदयाल बोल जैकार, पुरख अबिनाशी अग्गे वास्ता पाईआ। नामा रो रो कह गया पुकार, छप्परी जगत वंड वंडाईआ। धन्ना लस्सी गया प्याल, अन्तिम इक्को ओट रखाईआ। कवण वेला तारें जट्ट गंवार, बिन पढ़यां ज्ञान दिवाईआ। चौदां विद्या करें खुआर, एका नाम दएं वड्याईआ। चौदां लोक दएं हुलार, नाम हुलारा एका लाईआ। चौदां तबक मारें मार, खड़ग खण्डा इक्क चमकाईआ। लहिणा देणा गुर अवतारां दएं उतार, एका आपणा हुक्म वरताईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात रहे ना विच संसार, एका इष्ट आत्म परमात्म दएं वखाईआ । दृष्ट खोल्हें आप निरँकार, जिउँ रामा वशिष्ट समझाईआ। कूड़ कुड़यारा तोड़ें गढ़्ह हँकार, रावण डेरा अन्तिम ढाहीआ। लेखा जाणे कान्हा कंसा दएं अधार, गोवर्धन धारी मुकंद मनोहर लख़मी नरायण चतुर्भुज आपणा खेल कराईआ। अष्टभुज आदि भवानी, निरगुण नूर जोत निशानी, सच घर दी वड महांराणी, आपणा जोबन वेख वखाईआ। गुर अवतारां दे दे बाणी, अक्खर वक्खर सुणाएं कहाणी, पद निरबाण आप जणाईआ। अन्तिम सब दी मेट निशानी, आपे होएं दो जहानां वाली, दूजा कोए नज़र ना आईआ। कलयुग मेटें रैण अन्धेरी काली, नौ खण्ड पृथ्मी वखाएं सच्ची धर्मसाली, मन्दिर मस्जिद मट्ठ, शिवदुआला एका घर वखाईआ। लहिणा चुक्के तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती घर घर लहर वहाईआ। सूरज चन्न जल पाणी अमृत आपे झट्ट, घट घट आपणा खेल वखाईआ। मन का मणका आपे रट, रसना जिह्वा पवण स्वास स्वास स्वासां नाल मिलाईआ। सुरती शब्दी एका रथ आपे चढ़ाए पुरख समरथ, सतिजुग महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। बल बावन मार्ग देणा दस्स, चुहत्तरां तेरे होया वस, सिँघ गुरदयाल रिहा समझाईआ। सत्तरां जगत मनजीता आया नस्स, दर घर साचे वज्जी वधाईआ। बहत्तरां सिँघ जगदीशा रिहा हस्स, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। सिँघ सवरन ल्या इक्को रस, ध्रू दुआरा पदवी पाईआ। सिँघ पाल सब नूं मार्ग रिहा दस्स, सत्तरवां सत्तरां नाल रिहा समाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद उणंतर अठाठ सताठ खेल तमाश, चार यारी छिआठ पैंठ चौंठ तरेठ गंढ्ढ पुआईआ। दस गुर दे दे साथ, बवन्जा आपणा अंक जणाईआ। अठारां भगत खेल तमाश, तिन्न पंज पैंतीस बन्धन पाईआ। तेई अवतार कर प्रकाश, बारां अंक नाल समझाईआ। पंज तत्त खेल तमाश, सत्तवें आपणी गंढ्ढ
पुआईआ। त्रैगुण पाए साची रास, चौका आपणे अंग लगाईआ। तीआ दूआ एका शंकर ब्रह्मा विष्न करे प्रकाश, प्रकाशवान आप हो जाईआ। चुहत्तर सचखण्ड दवारे करे दास, ना कोई सके सिर उठाईआ। पीर पैग़म्बर गुरू अवतार भगत सारे मिल के करन इक्क अरदास, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरी कीती होए रास, साडी चले ना कोए चतुराईआ । तेरे हुक्मे अंदर बण के गए दासी दास, लोकमात सेव कमाईआ। अन्त आए तेरे पास, बैठे चरन ध्यान लगाईआ। जिउँ भावें तिउँ लैणा राख, तुध बिन ओट ना कोए तकाईआ। रल मिल तेरा लम्भया सच्चा साथ, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा इक्क प्रकाश, दो जहान करे रुशनाईआ। जन भगतां दर्शन देवे साख्यात, घर घर आपणा रूप प्रगटाईआ। हरिसंगत बध्धा आपणा नात, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। नेड़ ना आए मनमति नार कमज़ात, कुलखणी दर रहिण ना पाईआ। जन भगतां बणे भगत साक, पुरख अकाल विचोला इक्क अख्वाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह हाट, बण हट्टवाणा वणज कराईआ। इक्को नाम देवे दात, इक्को वार झोली पाईआ। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाईआ। कलयुग मेटे रैण अन्धेरी रात, घर घर विच चन्द चढ़ाईआ। गुरमुख सेजा आत्म वेख खाट, सच सिँघासण दए सुहाईआ। सुरत सवाणी पुच्छे वात, शब्द हाणी दए मिलाईआ। घर विच मेला कमलापात, कन्त कन्तूहल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चुहत्तरां देवे इक्क सरनाईआ। इक्क सरनाई सरन गत, सो पुरख निरँजण आप रखाइंदा। इक्को नाम इक्को तत्त, पंज तत्त इक्क समझाइंदा। इक्को मार्ग इक्को रथ, रथ रथवाही इक्को नज़री आइंदा। एका यार एका सत्थर बैठा घत्त, सत्थर यार इक्क हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी साची सिक्खी आपे रखे खंडिउँ तिक्खी, वालों निक्की नज़र कोए ना पाइंदा। जिस सिक्खी नूं गोबिन्द गाया, सो पुरख अकाल बणाईआ। सचखण्ड दवारा इक्क सुहाया, सतिगुर पूरे सच्चे माहीआ। आपणा मार्ग आपे लाया, आपे वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दुवारिउँ वंड कराया, पहलों ओथे डेरा ढाहीआ। जिस दुवारिउँ गुर पीर अवतार घलाया, ओस दुआरे लए बहाईआ। जिस दुवारिउँ वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान ढोला गाया, तिस दुआरे खाते पाईआ। जिस मन्दिर अंदर पर्दा ओहला रिहा रखाया, तिस पर्दा दए चुकाईआ। जुग जुग विचोला शब्द बणाया, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिखी आप समझाईआ। वालों निक्की कर त्यार, त्रैगुण अतीता वेख वखाइंदा। मुनी ·षी ना पावे कोई सार, पंडत पांधा मुलां शेख़ ग्रंथी पन्थी नैण ना कोए वखाइंदा। लोकमात ना दिसे कोई रेख, सचखण्ड रेखा आप बणाइंदा। हरि का रूप मुछ दाढ़ी ना कोए केस, ना कोई मूंड मुंडाइंदा। आत्म
ब्रह्म हर घट रिहा वेख, पारब्रह्म फेरा पाइंदा। वसणहारा साचे देस, देस दसन्तर खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार आप चलाइंदा। खंडिउँ तिक्ख़ी हरि जू धार, सचखण्ड निवासी आप जणाईआ। बिन गुरू अवतार कोई ना उतरे पार, पार किनारा ना कोए कराईआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, घर साचे आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका वस्त झोली पाईआ। साची वस्त साचा दान, हरि जू हरि हरि आप वरताइंदा। नानक निरगुण कर प्रधान, सब दी झोली आप भराइंदा। गोबिन्द सूरा बण बलवान, आपणा खेल कराइंदा। कलयुग मेटे झूठ निशान, कूड़ी क्रिया मोह तुड़ाइंदा। साचे भगत करे परवान, भगवन आपणी दया कमाइंदा। जिस जन देवे सोहँ दान, सो जन जन्म मरन विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह अगम्म अपार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। हँ ब्रह्म दे अधार, पारब्रह्म लए मिलाईआ। सोहँ शब्द जै जैकार, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। सोहँ रूप तेई अवतार, गुर गुर एका रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म सोहँ खेल खलाईआ। सोहँ धार विच संसार, सति सतिवादी आप चलाइंदा। चुहत्तर निरगुण कर परवान, चुहत्तर सरगुण रंग रंगाइंदा। पहली जेठ करे प्यार, प्रीतम प्यारा दया कमाइंदा। नारी पुरष दे अधार, बिरध बालां आप तराइंदा। शाह कंगालां करे पार, जो जन सरनाई आइंदा। बणे दलाल आप निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान, अनुभव आपणी धार रखाइंदा। दूख विनासी मिटाए दुःख, दुखियां दुःख मिटाइंदा। घर उपजाए साचा सुख, भुक्ख्यां भुख गवाइंदा। दूर कराए ना माणस ना मनुक्ख, मोह ममता आप चुकाइंदा। अंदर वड़ ना बहे कोई लुक, लुक्यां बाहर कढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुख घर घर विच सुख वखाइंदा।