२ वसाख २०१९ बिक्रमी गुरनाम सिँघ दे गृह वेरका ज़िला अमृतसर
सचखण्ड दवारा आप सुहा, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। तख्त निवासी एका तख्त वड़या, शाहो भूप आसण लाइंदा। राजन राज आप अख्वा, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। निरगुण नूर जोती डगमगा, जल्वा नूर आप धराइंदा। करे खेल अगम्म अथाह, बेपरवाह, भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण निरगुण करे सलाह, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म जणा, हुक्मी हुक्म आप मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा
पाइंदा। सचखण्ड दवारा हरि निरँकार, एका एक सुहाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, हुक्मी हुक्म आप मनाईआ। निरगुण सरगुण दे आधार, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी वेख विचार, दो जहान दए वड्याईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे आप अखाड़, गगन मंडल सोभा पाईआ। लहिणा देणा जाणे रवि ससि सूरज चन्न सतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड साचा सोभावन्त, श्री भगवान आप सुहाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी धार चलाइंदा। जुगा जुगन्तर साचा मंत, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। निरगुण निराकार निरवैर बणाए बणत, अजूनी रहित खेल कराइंदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोए चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवार सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। हरि पुरख निरँजण आदि जुगादी दर्द दुःख भय भञ्जणा, एकँकारा बेपरवाहीआ। जोती नूर आदि निरँजणा, अबिनाशी करता खेल कराईआ। श्री भगवान साचा सज्जणा, पारब्रह्म प्रभ संग निभाईआ। नाद अनादी नाद एका वज्जणा, निरगुण निरांकार आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड दवारे देवे माण, हरि वड्डा वड वड्याईआ। किरपा कर श्री भगवान, सच महल्ला दए सुहाईआ। दीआ बाती इक्क महान, कमलापाती आप जगाईआ। चार दीवारी ना कोए मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणी बणत बणाईआ। सचखण्ड दवारा एका एक, एकँकारा आप सुहाइंदा। आपणे नेत्र आपे पेख, आप आपणी ख़ुशी मनाइंदा। आपे जाणे आपणा भेत अभेत, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। निरगुण निरगुण करे हेत, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे वड़, साचे तख्त सोभा पाइंदा। साचा तख्त सच महल्ला, हरि साचा सच सुहाईआ। वसणहारा इक्क इकल्ला, अकल कल बेपरवाहीआ। जोती शब्द आपे रला, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। आपणे प्रकाश आपे बला, तेल बाती ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे वसे नर, नर नरायण वडी वड्याईआ। नर नरायण इक्को दाता, इक्क इकल्ला खेल कराइंदा। आदि जुगादी खेल तमाशा, निरगुण निरवैर आप वखाइंदा। थिर घर साचे कर प्रकाशा, नूरो नूर नूर धराइंदा। शब्दी शब्द दे दिलासा, सच भरवासा इक्क समझाइंदा। साचे मंडल पावे रासा, निरगुण नूर नूर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल हरि करतार, आदि पुरख आप कराईआ। आपणी इच्छया कर विचार, साची भिच्छया इक्क वरताईआ। साची सिख्या एकँकार, अकल कल करे पढ़ाईआ। मुनी ·षी
ना पावे सार, मुकामे हक़ परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाईआ। मिहबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इलाही सांझा यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हक़ हक़ीक़त आपणे विच छुपाईआ। मुकामे हक़ हक़ नज़ारा, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। नूरी जल्वा नूर उज्यारा, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। नाद धुंन बोल जैकारा, आप आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। शब्दी शब्द सुत दुलारा, पिता पूत वेस वटाइंदा। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, साचा मन्दिर आप वड्याइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर पसारा, रवि ससि सूरज चन्न किरन किरन चमकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए आधारा, त्रैगुण आपणा बन्धन पाइंदा। पंचम वेख सच अखाड़ा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल कराइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़े बण ठठयारा, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। मन मति बुध दे आधारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। ईश जीव खेल न्यारा, जगदीश वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा सचखण्ड निवासी आप सुणाइंदा। सचखण्ड निवासी धुर फ़रमाणा हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। लख चुरासी कर प्रधाना, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। जुग चौकड़ी हो प्रधाना, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। पंज तत्त तत्त निशाना, ब्रह्म मति मत कुड़माईआ। शब्द अगम्मी एका गाना, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत सरोवर कर परवाना, निझर झिरना आप झिराईआ। निर्मल दीआ जोत महाना, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। घर विच घर खेल करे श्री भगवाना, घर मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण देवे माण वड्याईआ। निरगुण सरगुण साचा नाता, लोकमात जोड़ जुड़ाइंदा। नाम निधान अगम्मी गाथा, सच संदेशा आप सुणाइंदा। पंज तत्त चलाए हरि जू राथा, बण रथवाही सेव कमाइंदा। साचा मन्त्र पूजा पाठा, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वंडण आप वंडाइंदा। साची वंडण वंड संसार, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। लेखा जाणे वेद चार, चार जुग करे कुड़माईआ। चारे खाणी कर प्यार, चारे बाणी करे पढ़ाईआ। चार वरन दे आधार, चार यारी बन्धन पाईआ। नव नौ खोल्ह दुआर, करे खेल बेपरवाहीआ। सेवा ला गुर अवतार, गुर शब्दी हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। जुग चौकड़ी बन्धन पाए हरि, हरि भेव कोए ना आइंदा। निरगुण सरगुण नूर आपे धर धर, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर डर, अजूनी रहित नज़र किसे ना आइंदा। वेद शास्त्र सिमरत पुराण आपे पढ़ पढ़, आपणी महिमा आपे गाइंदा। अञ्जील कुराना आपे धर धर, धर धरनी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा साचा
गीत, सतिगुर पूरा आप सुणाईआ। वसणहारा धाम अनडीठ, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। जुग चौकड़ी चलाए आपणी रीत, भेव कोए ना पाईआ। पंज तत्त काया करे ठांडी सीत, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। नज़री आए इक्क अतीत, त्रैगुण बन्धन ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, घट घट आपणी जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेल वरताईआ। जुग चौकड़ी खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। गुर अवतार फड़ाए पल्ला, नाम नामा बन्धन पाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, नज़र किसे ना आइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, लख चुरासी अंदर निरगुण नूर जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाइंदा। सच सुनेहड़ा हरि निरँकार, आदि आदि जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करया ख़बरदार, त्रैगुण निंद्रा रहे ना राईआ। पंज तत्त करे बेदार, आलस होर ना कोए पाईआ। चार वेद दे आधार, चार जुग करे पढ़ाईआ। चारे खाणी पावे सार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। चारे बाणी बोल जैकार, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आपे गाईआ। साचा हुक्म देवे एका वार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निरगुण सरगुण करे प्यार, लोकमात खेल कराईआ। शब्दी शब्द बोल जैकार, जै जै एका नाम कराईआ। लेखा जाणे गुर अवतार, गुर गुर आपणा रूप वखाईआ। काया काअबा खोल्ह किवाड़, सच महिराबे डेरा लाईआ। पीर पैग़म्बर दे आधार, दस्तगीर आपणा दस्त मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी गेड़ा आप दवाईआ। जुग चौकड़ी गेड़े अंदर रख, हरि जू हुक्मे हुक्म भुवाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रतख, गुर गुर वेस वटाइंदा। नाउँ निधाना बोल अलख, अलख अलखणा पर्दा लाहइंदा। जीव जंत मार्ग दस्स, भगत भगवन्त आप उठाइंदा। साचे सन्तां देवे अमृत रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। गुरमुखां हिरदे अंदर वस, आप आपणा पर्दा लाहइंदा। गुरसिखां मेटे रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द इक्क चमकाइंदा। त्रैगुण विच ना जाए फस, पंचम मोह ना कोए रखाइंदा। जुग जुग पूरी करे आस, आसावन्त आप हो जाइंदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ प्रभास, उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। फोलणहारा आप कैलाश, डूँग्घे सागर डेरा लाइंदा। लख चुरासी अंदर रखे वास, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। दो जहानां पावे रास, गुर अवतार पीर पैग़म्बर गोपी काहन नचाइंदा। लेखा जाणे दस दस मास, मात गर्भ फेरा पाइंदा। आदि जुगादि ना जाए विनास, अबिनाशी आपणा नाउँ धराइंदा। पर्दा लाहे पृथ्मी अकाश, गगन गगनां उपर डेरा लाइंदा। लेखा जाणे पवण स्वास, उणंजा पवण आप झुलाइंदा। जुग चौकड़ी आपणी पति आपे राख, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड सुहाए साचा घर, लोकमात वेख वखाइंदा।
लोकमात वेखणहारा, निरगुण आपणा खेल कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करे पार किनारा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, वेस अनेका आप वटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बण लिखारा, लेखा जाणे कलम शाहीआ। गीता ज्ञान दे आधारा, अठ्ठ दस वणज कराईआ। अञ्जील कुरान बोल नाअरा, बिस्मिल आपणा रूप वखाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे सहारा, सजदा सीस जगदीश झुकाईआ। कलमा हक़ परवरदिगारा, ला हक़ करे पढ़ाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड निवासी हो त्यारा, निरगुण आपणी धार चलाईआ। नानक सरगुण दे आधारा, पंचम तत्त तत्त वड्याईआ। सतिनाम बोल जैकारा, जै जैकार सर्ब लोकाईआ। एका जोत दस अवतारा, फ़तेह डंका गुर वजाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करे खेल वारो वारा, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचा हरि, धुर फ़रमाणा धुरदरगाही साचा राणा एका एक जणाईआ। एका एक सच संदेशा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। पुरख अकाल रहे हमेशा, जन्म मरन विच ना आइंदा। लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव गणेशा, हुक्मी हुक्म आप फिराइंदा। गुर अवतार धर धर भेसा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। अन्तिम आपणे हथ्थ रखे लेखा, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार पन्ध मुकाइंदा। नव नौ चार मुक्के पन्ध, हरि पाँधी आप मुकाईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि गाए छन्द, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। भेव अभेद जणाए बत्ती दन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। नव नौ चार पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलयुग आई अन्तिम वारा, नौ खण्ड पृथ्मी अन्धेरा छाईआ। पुरख अबिनाशी एका हुक्म करे वरतारा, धुर संदेशा आप सुणाईआ। नैण खुल्हाए तेई अवतारा, भगत अठारां नाल मिलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खोल्हे किवाड़ा, बन्द ताकी ना कोए रखाईआ। नानक गोबिन्द दे हुलारा, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। त्रैगुण माया पार किनारा, पंज तत्त डेरा देवे ढाहीआ। वरन बरन ना रहे अखाड़ा, जूठ झूठ ना नाच नचाईआ। विभचार कोए ना रहे नारा, नर नरायण आपणा हुक्म वरताईआ। निर्मल जोत कर उज्यारा, दो जहान करे रुशनाईआ। विष्नूं दोए जोड़ करे निमस्कारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। ब्रह्मा नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। शंकर बाशक तशका गलों लाहे हारा, हथ्थ त्रिसूल सुटाईआ। इन्दर मंगे चरन धूढ़ी छारा, करोड़ तेतीसा नाल मिलाईआ। तेई अवतार करन विचारा, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। ईसा मूसा मुहम्मद बोले नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नानक गोबिन्द फ़तह डंक इक्क नगारा, एका वार गया वजाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, महांबली नाउँ धराईआ। सम्बल
वसे धाम न्यारा, भेव कोए ना पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वेखे आप मनारा, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। नव नौ चार करे पार किनारा, मँझधारा फेरा पाईआ। वेखणहारा डूँग्घे सागर वडी गारा, आप आपणा पर्दा लाहीआ। मुहम्मद कहे मेरा परवरदिगारा, हज़रत आवे चाँईं चाँईंआ। ईसा कहे देवे अन्त सहारा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। वेद व्यास बण लिखारा, पूत सपूता ब्राह्मण गौड़ा गया समझाईआ। पुरख अबिनाशी अन्त ना पारावारा, हरि का अन्त ना कोए लिखाईआ। लिख लिख थक्के जीव संसारा, कातब आपणा बल ना कोए रखाईआ। समुंद सागर मस बण बण रोवे ज़ारो ज़ारा, बनास्पत रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, नव नौ लेखा दए मुकाईआ। नव नौ लेखा होए पार, पारब्रह्म प्रभ आप कराईआ। निरगुण निरगुण लै अवतार, लोकमात वेस वटाईआ। सचखण्ड दा सच दुआर, धरत धवल उपर आप सुहाईआ। छत्ती जुग दा कर्ज़ उतार, चारे कुण्टां दए वखाईआ। लहिणा मुकाए तेई अवतार, बाकी कोए नज़र ना आईआ। ईसा मूसा मुहम्मद रखे ना कोए उधार, लहिणा सब दी झोली पाईआ। मेल मिलाए गुर गुर धार, इक्क दस वडी वड्याईआ। आपणा नाउँ रख निहकलंक नरायण नर अवतार, साचा डंका नाम वजाईआ। राउ रंकां करे ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे आसण लाईआ। साचा आसण गया लग्ग, नज़र किसे ना आइंदा। करे खेल सूरा सरबग, शाह पातशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। निरगुण दीपक गया जग, दो जहान अन्धेर मिटाइंदा। गुरमुख सज्जण आपे लभ्भ, सन्त सुहेले आप मिलाइंदा। अमृत चवाए कँवल नभ, नाभी मुखड़ा आप भुवाइंदा। पंच विकारा देवे दब्ब, काम क्रोध लोभ मोह हँकार आप गवाइंदा। अनहद शब्द वजाए नद, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। नौ दुआरे पार हद्द, डूँग्घी भँवरी आप लँघाइंदा। हरिजन बणाए आपणी यद, विश्व आपणा खेल वखाइंदा। लख चुरासी नालों कर कर अड्ड, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। लेखा जाणे तिन्न सौ सठ हाडी हड्ड, बहत्तर नाड़ी गंढ्ढ पुवाइंदा। धाम रखाए एका पद, चौथे पद आप बहाइंदा। निरगुण सरगुण लडाए लड, प्रेम रीती आप वखाइंदा। नाम प्याए साची मदि, अठ्ठे पहर ख़ुमार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सचखण्ड साचा सोभनीक, सति सतिवादी आप सुहाईआ। इक्क इकल्ला लाशरीक, आपणा आसण लाईआ। कलयुग अन्तिम मेटे अन्धेरा तारीक, चन्द चांदनी करे रुशनाईआ। करे खेल अगम्म अनडीठ, बेअन्त बेपरवाहीआ। गुरमुख मिट्ठे करे कौड़े रीठ, विख अमृत रूप बणाईआ। दरस दखाए इक्क अतीत, त्रैभवण धनी सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा मुकाए मन्दिर मस्जिद मट्ठ मसीत, काया काअबा इक्क वखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म वरते जग, सो पुरख निरँजण आप वरताइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी बन्न्हे तग, दिस किसे ना आइंदा। घट घट अंदर करे हज्ज, बण हाजी फेरा पाइंदा। मुर्शद मुरीद आपे लए लभ्भ, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका लाइंदा। साचा मार्ग अन्तिम कल, हरि जू हरि हरि आप लगाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करदा रिहा वल छल, रूप अनूप धराईआ। गुर अवतार मात घल, साची सेवा इक्क समझाईआ। सच सिँघासण आपे मल, सचखण्ड आपणी खेल रचाईआ। कलयुग अन्तिम आया चल, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। लख चुरासी वेखे पत डाल्ही फल, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क समझाईआ। सच संदेशा अन्तिम वार, हरि जू हरि हरि आप सुणाया। कल कल्की लै अवतार, निरगुण आपणा राह चलाया। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए आधार, पूजस पूज ना कोए पुजाया। त्रै पंज नाता तुट्टा सगला यार, मित्र मीत ना कोए अख्वाया। तेई अवतार मुक्का उधार, लोकमात रहे ना राया। ईसा मूसा अन्त दीदार, दीद ईद आप चन्द चढ़ाया। मुहम्मद लहिणा चुक्के चार यार, यारी संग ना कोए रखाया। जोती मेला गुर गुर धार, दस दस आपणे विच मिलाया। पंचम पंच पंच जैकार, जै जै एका नाद सुणाया। नौ खण्ड पृथ्मी एका धार, धुर दरबारी आप बणाया। चार वरनां कर प्यार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका घर वखाया। ऊँच नीच ना कोए विचार, ज़ात पात ना वंड वंडाया। आत्म परमात्म दे आधार, ब्रह्म पारब्रह्म वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह चलाया। सतिजुग साचा चले राह, निरगुण दाता आप चलाईआ। शब्दी गुर इक्क मलाह, लख चुरासी बेड़ा लए तराईआ। पंज तत्त देवे ना कोए सलाह, त्रैगुण ना देवे कोई गवाहीआ। इक्क प्रगटाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप समझाईआ। हँ ब्रह्म लख चुरासी बणत ल्या बणा, सो पुरख निरँजण घाड़न आप घड़ाईआ। जुग जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर कोटन कोटि नाम गए ध्या, रसना जिह्वा हरि गुण गाईआ। गोबिन्द कह के गया मेरा मेहरवां, मेहरवान वडी वड्याईआ। गुर चेला हो वसे थाँ थाँ, चेला गुर आपणा रूप वटाईआ। अन्तिम मेला मेले सहिज सुभा, भेव कोए ना पाईआ। निहकलंक नाउँ लए रखा, ना कोई पिता ना कोई माईआ। साचा मन्दिर दए सुहा, हरि मन्दिर हरि जू डेरा लाईआ। गुरमुख विरले लए जगा, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। नाम खण्डा लए चमका, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अंदर दए टिका, बाडी बणत ना कोए बणाईआ। हुक्म देवे आप शहिनशाह, साचे तख्त वसे सच्चा माहीआ। कलयुग कूड़ी सफ़ा दए उठा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ।
सब दा लेखा दए मुका, गुर अवतार आप जगाईआ। ईसा मूसा झोली दए भरा, काला सूसा खेल वखाईआ। मुहम्मद चौदां तबकां दए फिरा, हुक्मी हुक्म हुक्म सुणाईआ। चौदां विद्या वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता रूप अनूप सति सरूप आपणी खेल कराईआ। आपणा खेल करे समरथ, भेव कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्तिम देवे मथ, नाम निधाना इक्क रखाइंदा। भगत भगवन्त लए रख, बहत्तर एका अंक बणाइंदा। सत्तरां देवे एका मति, ब्रह्म मति इक्क दृढ़ाइंदा। चुहत्तरां चरनां हेठां रख, सचखण्ड आपणा दर सुहाइंदा। उच्ची कूक बोल अलख, एका नाअरा आप सुणाइंदा। सो पुरख निरँजण हो प्रतख, हँ ब्रह्म मेल मिलाइंदा। आपणे खाते लए घत्त, कोटन कोटि गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त भगत भगवन्त आपणी गोद रखाइंदा। जुग चौकड़ी गा गा गए जस, गुर गुरबाणी नाद वजाइंदा । अन्तिम आप हो प्रगट, प्रगट आपणा खेल जणाइंदा। करे खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताइंदा। गुरमुख विरले मार्ग दस्स, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे सच सिँघासण पुरख अबिनाशण इक्क सुहाइंदा। सोहे सिँघासण पुरख अबिनाशा, नज़र किसे ना आईआ। दो जहान वेखे तमाशा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा फेरा पाईआ। गुरमुखां अंदर पावे आपणी रासा, साचे मन्दिर ख़ुशी मनाईआ। आत्म सेजा भोग बलासा, भस्मड़ आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दासी दासा, बण सेवक सेव कमाईआ। जन भगतां लख चुरासी कटे जम की फ़ासा, राए धर्म नेड़ ना आईआ। सोहँ शब्द सच धरवासा, नानक गोबिन्द गया गाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलयुग अन्तिम खोल्हया आप ख़ुलासा, निर्भय आपणी धार चलाईआ। नाता तोड़े दस दस मासा, जो जन रसना जिह्वा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। साचा मन्त्र दृढ़ा एक, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। आत्म परमात्म करे बुध बबेक, ववेकी आपणी खेल वखाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंचम तत्त ना कोए भरमाइंदा। सतिगुर साहिब दयाल नेत्र लैणा पेख, घर घर विच डेरा लाइंदा। हरि का रूप मुछ दाढ़ी ना दिसे केस, सीस जगदीश ना कोए मुंडाइंदा। निर्मल जोत आदि जुगादि रहे हमेश, नूर नुराना नूर धराइंदा। कलयुग अन्त मेटे कलेश, कल आपणी आप वखाइंदा। सोहवणहारा बाशक सेज, सांगोपांग आप तजाइंदा। शब्द अगम्मी सुनेहड़ा भेज, गुरसिख साचे आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौ चार लहिणा झोली पाइंदा। नव नौ चार देवे लहिणा, लहणेदार आप अख्वाया। गुर अवतारां वखाए नैणां, पीर पैग़म्बर नाल मिलाया। वरन बरन अन्त ना रहिणा, पुरख
अबिनाशी दए मिटाया। सोहँ शब्द सब ने कहिणा, बीस बीसा दए सलाहया। हरि का भाणा सहिणा पैणा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पीर पैग़म्बर आपणे हुक्मे विच रखाया। हुक्मे अंदर हरि करतार, आपणा हुक्म जणाईआ। एका नाइआं कर विचार, भेव अभेद खुल्हाईआ। सत्त चार दे आधार, चुहत्तर अंक आप बणाईआ। सारे बोलो जै जैकार, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। लख चुरासी हरि पसार, आत्म परमात्म गंढ्ढ पुवाईआ। एका शब्द एका धार, एका धुन नाद वजाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआर, गुरू घर इक्क समझाईआ। एका पुरख एका नार, पिता पूत इक्क हो जाईआ। एका सज्जण मीत मुरार, सगला संग इक्क निभाईआ। एका जुग चौकड़ी करे पार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणे हुक्म वरताईआ। निहकलंका लै अवतार, नाम डंका इक्क सुणाईआ। गुरमुख जन का कर त्यार, आपणा लहिणा देवे चाँईं चाँईंआ। जूठा झूठा शंका मेट संसार, संसा रोग दए गंवाईआ। बाल अञ्याणयां खोल्हे आप किवाड़, राती सुत्तयां दरस कराईआ। करे प्रकाश नाड़ नाड़, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। शब्द घोड़े आपे चाड़्ह, साचा असव लए दौड़ाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गुरसिख तेरे चरनां हेठ लताड़, आप आपणी उँगली लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ करन निमस्कार, जिस मार्ग गुरसिख जाईआ। जिस जन मिल्या पारब्रह्म आप निरँकार, दूजे दर ना मंगण जाईआ। खाणी बाणी वेद पुराण अञ्जील कुरान शास्त्र सिमरत उच्ची कूक कूक करन पुकार, भगत भगवन्त रहे जस गाईआ। जिस जन मिले ठाकर स्वामी निरगुण दाता आप निरँकार, तिस पूजा पाठ ना कोए कराईआ। सोवत जागत देवे आप दीदार, निकट निकटी हो के वखाईआ। कलयुग अन्तिम नौ खण्ड लख चुरासी सुत्ती पैर पसार, त्रैगुण माया पर्दा रही पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सब दा लेखा रिहा मुकाईआ। सब दा लेखा जाए मुक्क, मुकावणहारा आप निरँकार। जूठा झूठा बूटा जाए सुक्क, अन्त रहे ना विच संसार। सिँघ शेर पुरख अबिनाशी प्या बुक्क, दो जहानां मारे भुबकार। चार जुग दे गुर अवतार पीर पैग़म्बर गए उठ, दोए जोड़ करन निमस्कार। ठाकर स्वामी जाणा तुट्ठ, दर तेरे बणे भिखार, वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब नाता गया छुट, ना कोई सज्जण मीत मुरार। गोबिन्द कहे मैं अमृत दे के आया साचा घुट्ट, पंज प्यारे कर त्यार। कलयुग अन्तिम घर घर पई फुट्ट, एका भुलया हरि अकाल। अन्तिम सब दा खाता जाणा लुट्ट, बचया रहे ना कोई शाह कंगाल। निरगुण निराकार जोधा सूरबीर बलवान पुरख अबिनाशी एका पए उठ, आप आपणा बल धार। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे किला कोट, चार जुग दी ढाह चार दीवार। तीर निराला अणयाला जाए छुट्ट, दो जहानां मारे मार। कूड़ी क्रिया कढ्ढे कुट्ट, माया
ममता कर खुआर। गुरमुख बणाए आपणे साचे सुत, आपणे सुत नींहां हेठ सवाल। मेल मिलाए अबिनाशी अचुत, काया मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार वरन बणाए साचे लाल। लाल लालण चाढ़े रंग, रंग रंगीला आप अख्वाइंदा। पुरख अबिनाशी सूरा सरबंग, सूरबीर दया कमाइंदा। काया मन्दिर डूँग्घी कंदर सुखमन टेढी बंक आपे लँघ, ईड़ा पिंगल डेरा ढाहइंदा। अनहद नादी नाद वजाए मृदंग, छत्ती राग भेव चुकाइंदा। अमृत सरोवर आप नुहाए पाए ठंड, अठसठ तीर्थ गुरमुख नुहावण कोए ना जाइंदा। आत्म सेजा इक्क पलँग, सच सिँघासण इक्क वड्याइंदा। सुरती शब्दी इक्क अनन्द, अनन्द कारज आप कराइंदा। आत्म परमात्म पाए गंढ्ढ, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। दिवस रैण परमानंद, निजानंद रस चखाइंदा। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, निर्मल जोत जोत जगाइंदा। जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, लख चुरासी गेड़ कटाइंदा। आपे चुक्के आपणी कंड, गुरमुख आपणे कंध उठाइंदा। दो जहान मुका पन्ध, सचखण्ड दवारा इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन मेला दिवस राती, रुत्त रुतड़ी आप सुहाइंदा। अठ्ठे पहर रखे प्रभाती, प्रभ आपणा खेल वखाइंदा। नाता तोड़े ज़ात पाती, वरन गोत ना कोए जणाइंदा। निर्मल आप जगाए साची बाती, काया मन्दिर आप टिकाइंदा। आपे सोए साची खाटी, आपणी करवट आप बदलाइंदा। देवे दरस बहु बिध भांती, रूप अनूप आप वखाइंदा। गुरमुख लाए आपणी छाती, सीना नज़र किसे ना आइंदा। गुरमुखां मारे इक्को तीर काती, मनमति तीर चलाइंदा। वेले अन्त ना देवे कोए निजाती, गुर अवतार पल्लू सर्ब छुडाइंदा। लख चुरासी आवण जावण गेड़े फाँसी, राए धर्म हुक्म वरताइंदा। चित्रगुप्त करे हासी, लिख लिख लेखा सर्ब वखाइंदा। लाड़ी मौत करे दासी, दासां दासी आप बणाइंदा। गुरसिख कोई ना देवे बाकी, जिस सतिगुर आपणी दया कमाइंदा। कर किरपा खोल्हे काया ताकी, बज़र कपाटी कुंडा लाहइंदा। चौदां लोक वखाए एका हाटी, चौदां तबक चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्याइंदा। हरिजन वड्डा लोकमात, सति सतिगुर इक्क समझाईआ। नाम निधाना देवे दात, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। चरन बंधाए एका नात, नाता बिधाता ना कोए तुड़ाईआ। लेखा जाणे पित मात, पूत सपूता गोद सुहाईआ। कलयुग अन्तिम पुच्छे वात, गुर गोबिन्द गया लिखाईआ। पुरख अकाल रखे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन दया आप कमाईआ। आपणी बाणी गाए गाथ, चार वरन करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म पूजा पाठ, अक्खर वक्खर ना वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, चार जुग दा लेखा दए मुकाईआ। लेखा मुके चार जुग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अन्तिम औध सब दी गई पुग, थिर कोए नज़र ना आईआ। तुध बिन देवे ना कोए सुध, ना चले कोए चतुराईआ। सतिजुग कहे मैं बैठा लुक्क, तिन्न जुग ना लई अंगड़ाईआ। कर किरपा प्रभ झोली चुक्क, मेरी आसा पूर कराईआ। बिन तेरी किरपा मेरा बूटा रिहा सुक्क, गुरमुख हरे ना कोए कराईआ। मैं सीस झुकावां झुक झुक, दोए जोड़ पड़ां सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा आपणा वर, तेरी किरपा जावां उठ, आपणा बल धराईआ। कर किरपा दे दान, मेरे साहिब सच्चे सुल्ताना। मैं छोटा बाल अंजाण, तूं शहिनशाह वड बलवाना। तूं वाली दो जहान, मैं वेखां तेरा निशाना। तूं देणा धुर फ़रमाण, मैं गावां तेरा गाणा। तेरे भगतां मेलां आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे सतिगुर हो मेहरवाना। पुरख अबिनाशी अगम्म अथाह, अगम्मड़ी कार आप समझाइंदा। तेरा मार्ग दिता ला, सतिजुग राह चलाइंदा। एका नाउँ ल्या प्रगटा, सोहँ तेरी झोली पाइंदा। आत्म परमात्म नाता दिता जुड़ा, ब्रह्म पारब्रह्म वखाइंदा। बहत्तर भगत लए उठा, आप आपणा पर्दा लाहइंदा। सत्तरां सति सतिवादी दर दिता वखा, नेत्र नैण नैण जणाइंदा। लोकमात तेरा निशाना दिता बणा, छत्ती छत्ती वंड वंडाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ आसण दिता ला, रविदास चुमारा सेव कमाइंदा। अग्गा पिच्छा आपे वेखे वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी एका मन्त्र दिता पढ़ा, विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब जस गाइंदा। चार जुग दे गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत आपणी गोदी लए बहा, सीस सीस ना कोए उठाइंदा। अग्गे आपणा मार्ग दिता ला, साचा राह इक्क चलाइंदा। सोहँ गाउणा सब ने नाँ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप अल्हाइंदा । नज़री आए हर घट थाँ, सतिजुग तेरा संग निभाइंदा। बीस बीसा पकड़े बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा सुणया मात, घर घर वज्जी वधाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे दात, दूजा वंड ना कोए वंडाईआ। सृष्ट सबाई साची गाथ, एका एक जणाईआ। नव नौ चलाए आपणा राथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सर्ब कला आपे समरथ, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, साचे पन्ध आप चलाईआ। जन भगतां अन्तर आपे वस, जगत बसन्तर दए बुझाईआ। एका मन्त्र गाउणा हस्स हस्स, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। गुरसिख तेरा एथे ओथे दो जहान होवे जस, जस हरि जू आपे गाईआ। कलयुग अन्तिम त्रैगुण विच ना जाणा फस, सतिगुर पूरा फाँसी आप कटाईआ। सचखण्ड दवारे जाणा वस, जिथे वसे सतिगुर सच्चा माहीआ। जन्म जन्म दी
पूरी होई आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। कर किरपा कीती बन्द ख़लास, बन्दीछोड़ फेरा पाईआ। गुरनाम हरि का दास, हरि की सेवा हरि मन्दिर बिन रसना जिह्वा गाईआ। बिन रसना जिह्वा हरि का गीत, गुरमुख विरला गाइंदा। लख चुरासी फिर फिर थक्की मन्दिर मसीत, काया मन्दिर ना कोए खुल्हाइंदा। हरि का शब्द साचा सतिगुर मिल्या ना इक्क अनडीठ, निज नेत्र दरस कोए ना पाइंदा। रसना जिह्वा गा गा थक्की गीत, अजपा जाप ना कोए कराइंदा। जिस जन सतिगुर पूरा करे आप प्रीत, सच प्रीती आप निभाइंदा। सतिजुग चलाई साची रीत, निरगुण सरगुण आप उठाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग मजीठ, उतर कदे ना जाइंदा। गुरसिख तेरे ढोले गाए हरि जू गीत, आपणा गीत ना कोए वड्याइंदा। अठ्ठे पहर दिवस रैण वसे तेरे चीत, चितवित ठगौरी कोए ना पाइंदा। आप बैठा रहे अतीत, गुरमुख अतीत आप कराइंदा। कलयुग जीव माया रुले विष्टा कीट, जूनी जून आप भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप उठाइंदा। गुरमुख विरला जाए उठ, जिस सतिगुर आप उठाईआ। देवे दरस नाम भण्डार अतुट, निखुट कदे ना जाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चेतन आपणी धार वखाईआ। काया मौले सोहे धरत बसन्ती रुत्त, पत डाली आप महकाईआ। पारब्रह्म दे साचे पुत्त, गुरमुख गुरसिख नाउँ धराईआ। अन्तिम गोदी लए चुक्क, शब्द बबाणे आप टिकाईआ। लोकमात चों साचे बूटे पुट्ट, सचखण्ड दवारे लए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख देवे माण वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी इक्क निशान, लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए धार आप चलाईआ।
३ वसाख २०१९ बिक्रमी हरनाम कौर वेरका ज़िला अमृतसर
सति दुआरा पद निरबाणी, निरबाण पद सुहाईआ। नित नवित तेरी बाणी, हरि जू तेरा नाम समझाईआ। जुग चौकड़ी अकथ कहाणी, कथनी कथा सिफ्त सालाहीआ। लोकमात सति निशानी, सति पुरख निरँजण इक्क रखाईआ। पंज तत्त काया अन्तर जाण जाणी, जानणहार खेल कराईआ। कलयुग अन्तिम कर मेहरवानी, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारा खोल्ह दुकानी, दर दरवाज़ा इक्क वखाईआ। साचे तख्त बैठ शाह सुल्तानी, सच सिँघासण सोभा पाईआ। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां देवे माणी, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। लेखा चुका चार खाणी, चार जुग पन्ध मुकाईआ। हुक्म मन्नणा इक्क भगवानी, श्री भगवान आप समझाईआ। मेल मिलावा नूर नुरानी, जोती नूर नूर समाईआ।
लेखा जाणे आवण जाणी, आवत जावत आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड दी साची गाथा, सति सतिवादी आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण चलाए राथा, रथ रथवाही दिस ना आइंदा। करे खेल पुरख समराथा, समरथ आपणा हुक्म वरताइंदा। प्रगट हो शाहो शाबाशा, शहिनशाह आपणा भेव चुकाइंदा। चार जुग चौकड़ी कर कर दासी दासा, सेवक सेवा रूप जणाइंदा। इक्को मन्त्र दे भरवासा, हरि नामो नाम दृढ़ाइंदा। सरन सरनाई सच भरवासा, सति सतिवादी आप रखाइंदा। अन्तिम करे पूरी आसा, तृष्ना तृखा सर्ब बुझाइंदा। प्रगट हो पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी धार रखाइंदा। वेखणहारा खेल तमाशा, दो जहानां वेख वखाइंदा। साचे मन्दिर पावे रासा, सचखण्ड साचा आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप चलाइंदा। धुर दी धार धुर दरबारा, हरि साचा सच चलाईआ। आदि पुरख हरि कर पसारा, अन्त आपे वेख वखाईआ। लेखा जाण गुर अवतारा, पूरब लहिणा रिहा समझाईआ। उठो वेखो नैण नज़ारा, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। प्रगट होए परवरदिगारा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जिस दीआं गाउँदे आए वारां, खाणी बाणी नाल सालाहीआ। जिस दी सिफ्त कर कर बणे लिखारा, लिख लिख लेख मात धराईआ। जिस ने अन्तिम कीआ पार किनारा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। कलयुग अन्तिम हो न्यारा, सचखण्ड बैठा आसण लाईआ। लेखा जाण गुर अवतारा, पूरब वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपार, अपरम्पर आप कराइंदा। सचखण्ड दा सच विहार, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। जुग चौकड़ी किसे ना पाई सार, गुर अवतार सीस झुकाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह गए पुकार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। जिस जन देवे आप दीदार, दरसी आपणा तरस कमाइंदा। सो जन बोले मात गुफ़तार, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। अन्तिम पंज तत्त काया चोला गए हार, सगला संग ना कोए निभाइंदा। पुरख अबिनाशी आदि जुगादि जुगा जुगन्तर वेखणहार, सचखण्ड दवारे आसण लाइंदा। कलयुग अन्तिम खोल्ह किवाड़, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगह साची धाम वड्याइंदा। दरगाह साची सच सिँघासण, हरि साचा आपे लाईआ। चार जुग कर कर दासी दासन, सेवक सेवा इक्क समझाईआ। कलयुग अन्तिम करे खेल खेल तमाशन, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जन भगतां करे पूरी आसण, आसा आपणी पूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची धाम सुहाईआ। दरगाह साची सच सुल्ताना, एका आसण लाइंदा। तेई अठारां दस त्रै दे ज्ञाना, चार चार आप समझाइंदा। पंचम पंच कर प्रधाना, नादी नाद नाद वजाइंदा। नर नरेश इक्क
सुणाए गाना, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची खेल कराइंदा। दरगाह साची खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर निउँ निउँ करन निमस्कारा, दर बैठे ससि झुकाईआ। अन्तिम होया पार किनारा, लोकमात बन्धन ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी एका मिले तेरा दुआरा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। दिवस रैण दरस दीदारा, दीद दीद नाल मिलाईआ। चरन सरन धूढ़ी ख़ाक मिले छारा, मस्तक टिक्का एका लाईआ। तेरे नाम वज्जदी रहे सतारा, दूसर राग ना कोए अल्हाईआ। एका अल्फ़ तेरा न्यारा, आरफ़ भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दरगाह साची बैठे सीस झुकाईआ। दरगाह साची झुकया सीस, सिर नज़र कोए ना आइंदा। किरपा करे आप जगदीश, जगदीशर खेल कराइंदा। देवणहारा आप असीस, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। कलयुग अन्तिम पीसण ल्या पीस, मात चक्की इक्क वखाइंदा। अन्तिम सब नूं देवे इक्क हदीस, शरअ शरीअत इक्क जणाइंदा। पुरख अबिनाशी आप जणाए आपणी प्रीत, दूजी ओट ना कोए रखाइंदा। सतिजुग चलाए साची रीत, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सचखण्ड दवारे सारे गाओ सोहँ गीत, गीत अतीत आप कराइंदा। लोकमात नाता तुट्टे मन्दिर मसीत, शिवदुआला मट्ठ चार दीवार वंड ना कोए वंडाइंदा। लख चुरासी परखणहारा नीत, घट घट आपणा आसण लाइंदा। जन भगतां काया करे ठांडी सीत, अमृत रस आप प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान एका नाम पढ़ाइंदा।