३ वसाख २०१९ बिक्रमी पशौरा सिँघ दे गृह वेरका ज़िला अमृतसर
दर दरवेश बण भिखार, दरगाह साची सीस झुकाईआ। चुहत्तर दोए जोड़ कर निमस्कार, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तूं साहिब सुल्तान परवरदिगार, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। मुकामे हक़ सांझा यार, लाशरीक आसण लाईआ। नूरी जल्वा नूर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। सच सिँघासण कर प्यार, साचे तख्त सोभा पाईआ। सच संदेशा एका वार, धुर फ़रमाणा मन्नयां हुक्म रजाईआ। तेरा ढोला गाईए वार, पिछली करे ना कोए पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी उतरी पार, लोकमात रहिण ना पाईआ। लख चुरासी नाता तुट्टा सगला यार, सगला संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। गुर अवतार जगायण अलख, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। पुरख
अबिनाशी हो प्रतख, सति सतिवादी आप जणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लख चुरासी विच्चों चुहत्तर कीते वक्ख, आप आपणा बन्धन पाईआ। सचखण्ड दवारे जाणा वस, दूसर दर ना कोए खुल्हाईआ। एका नूर जोत प्रकाश, दीआ बाती ना कोए जगाईआ। कलयुग अन्तिम पूरी करां सब दी आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। नाता छुट्टा पृथ्मी आकाश, गगन मंडल पन्ध मुकाईआ। एका बख्शे सचखण्ड दवारे सच निवास, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। एका नाउँ इक्क स्वास, बिन पवणां पवण चलाईआ। करे खेल शाहो शाबाश, शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ। एका मंडल पावे रास, गोपी काहन इक्क नचाईआ। एका करे बन्द ख़ुलास, जुग चौकड़ी बन्धन आप कटाईआ। एका देवे सच निवास, दरगाह साची भूमका आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। दर दुआर मंगण दान, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, इक्क तेरी ओट रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खाणी बाणी गा गा आए तेरा गान, रसना जिह्वा कर पढ़ाईआ। लेखा लिख लिख शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाईआ। दर तेरे इक्को मंग, सत्त चार खेल रखाइंदा। ठाकर स्वामी सूरा सरबंग, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त भगत भगवन्त वजाए मृदंग, नाम मृदंगा हथ्थ उठाइंदा। दो जहानां चौदां लोक त्रैभवण धनी आपे वेखे लँघ, चौदां तबक फेरा पाइंदा। लख चुरासी वेखणहारा जीव जंत साध सन्त भुख नंग, गृह गृह मन्दिर आपणा डंक वजाइंदा। पावे सार कोटन कोटि ब्रह्मण्ड रवि ससि सूरज चन्न, हुक्मी हुक्म आप भुवाइंदा। कलयुग अन्तिम लेखा जाणे पृथ्मी नौ खण्ड, सत्तां दीपां आपणा हुक्म वरताइंदा। गुरमुख साचे सज्जण सुहेले सति सतिवादी आप चढ़ाए साचे चन्द, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, एका देवे आत्म अनन्द, परमानंद विच वखाइंदा। सचखण्ड दवारे हरि निरँकारे इक्क सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। निरगुण सरगुण आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म वंडी वंड, ईश जीव जगदीश झोली आप भराइंदा। करे खेल सूरा सरबंग, सचखण्ड दवारे वंडी वंड, दरगाह साची साचा थान वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रहिणा ख़बरदार, बेख़बर आप जणाईआ। कलयुग आई अन्तिम वार, लोकमात लहिणा रिहा मुकाईआ। चार वरन चौथे जुग होए ख़ुआर, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश देण दुहाईआ। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान करन पुकार, ग़रीब निमाणे कूक कूक सुणाईआ। तीर्थ तट ना कोए पावे सार, मन्दिर मस्जिद मट्ठ ना कोए आधार, आत्म ताकी बन्द किवाड़ा ना कोए खुल्हाईआ। साचा साथा एकँकार, आदि जुगादी करे खेल अपार, जुग जुग आपणा हुक्म
वरताईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करे पार, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण निरगुण लै अवतार, सरगुण सरगुण पर्दा दए उठाईआ। सचखण्ड दा सच जैकार, जै जैकार आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, करोड़ तेतीसा सीस झुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बणे भिखार, दर बैठे मंग मंगाईआ। वाह वा कुदरत तेरी यार, कादर करते भेव कोए ना पाईआ। तेरी रहिमत अपर अपार, रहीम रहिमान तेरी वड्याईआ। दर मंगण एका वार, इक्क इकल्ला पुरख अबिनाशी देवे सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे सच भण्डारा देवणहारा एकँकारा गुर अवतारां बण वरतारा, साची भिच्छया झोली पाइंदा। साची भिच्छया एका एक, सो पुरख निरँजण आपे पाईआ। सतिजुग साची रखणी टेक, पुरख अबिनाशी सीस झुकाईआ। कलयुग अन्तिम मिटे रेख, रूप रंग नज़र कोए ना आईआ। चार वरन करे इक्क आदेश, अठारां बरन इक्क पढ़ाईआ। दो जहानां सच नरेश, नर निरँकारा बल धराईआ। घट घट अंदर रिहा वेख, आत्म सेजा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साची भिख्या भिखक झोली आप भराईआ। भिखक भिख्या देवे वस्त, अमोलक आप वरताइंदा। लेखा जाणे कीट हस्त, राउ रंक खेल कराइंदा। लहिणा देणा चुकाए दस्त बदस्त, दस्तगीर फेरा पाइंदा। वेख वखाए उदे असत, उतर पूरब पच्छिम दक्खण आपणा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आप वरताइंदा। साची वस्त हरि भण्डार, सति सतिवादी आप वरताईआ। सचखण्ड दवारे हो त्यार, सच सिँघासण आसण लाईआ। निर्मल जोती कर उज्यार, साची चोटी आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भिच्छया आप वखाईआ। साची भिच्छया एका रंग, रंग रंगीला आप रंगाइंदा। चुहत्तरां देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाइंदा। नव नौ चार दा अन्तिम छन्द, सोहँ ढोला आपे गाइंदा। आत्म परमात्म टुट्टी लए गंढ्ढ, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। पंच विकारा खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग इक्क खड़काइंदा। नाता तुट्टा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज ना फेर भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची वस्त आपणा नाउँ, नर निरँकारा आप वरताइंदा। जुगा जुगन्तर पंज तत्त देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सुरती शब्दी पकड़नहारा बाहों, साचा बन्धन एका पाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस उडाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची आप वखाइंदा। आदि जुगादी पिता माउँ, गुर अवतार पूत सपूते गोद बहाइंदा। कलयुग अन्तिम करे सच न्याउँ, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा आप मुकाइंदा। साचा लहिणा विच संसार, सतिगुर साचा आप मुकाईआ।
चार वरनां दए प्यार, वरन गोत ना कोए रखाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका मन्दिर देवे वाड़, काया बंक बंक वड्याईआ। मेट मिटाए अग्नी हाढ़, तत्तव तत्त ना कोए जलाईआ। करे प्रकाश बहत्तर नाड़, जोती जोत जोत रुशनाईआ। कर किरपा लाए पार, किरपन आपे होए सहाईआ। एथे ओथे दो जहानां दरस दए वखाल, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, राज राजानां बन्धन पाईआ। अन्तिम आपणा हल्ल करे सवाल, बण सवाली मंगण दर किते ना जाईआ। चरनां हेठ रखाए काल महांकाल, हुक्मी हुक्म आप भुवाईआ। जुग चौकड़ी करे बहाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म मनाईआ। गुरमुखां वेखे कीती घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, गुर गुर वेस वटाईआ। अंदर बाहर सुरत लए संभाल, गुपत ज़ाहर खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त इक्क वखाईआ। साची वस्त एकँकार, अकल कल आपणी आप वरताइंदा। जुग चौकड़ी सच भण्डार, विष्न ब्रह्मा शिव आप वरताइंदा। तेई अवतारां दे आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत अठारां खोल्ह किवाड़, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा । लेखा जाणे नानक गोबिन्द धार, जोती जोत डगमगाइंदा। आदि जुगादी इक्क अवतार, गुर गुर आपणा नाउँ रखाइंदा। शब्द अनादी बोल जैकार, बोध अगाधी ढोला गाइंदा। दो जहानां पावे सार, त्रैभवण खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, साचे तख्त बैठा चढ़, उच्च महल्ले सोभा पाइंदा। उच्च महल्ला सच मनारा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। एका वसे एकँकारा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, जुग जुग वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण करे प्यारा, सरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। नाम निधाना बोल जैकारा, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। कागद कलम लिखणहारा, लिख लिख लेख जगत समझाईआ। आपे वसे सब तों न्यारा, दिस किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे अपारा, भेव अभेद खुल्हाईआ। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, महांबली रूप अनूप आप प्रगटाईआ । नाम खण्डा तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां आप चमकाईआ। जेरज अंडां दए हुलारा, उत्भुज सेत्ज नाल भुआईआ। लख चुरासी उतरे पार किनारा, मँझधारा आप रुड़्हाईआ। कलयुग मिटे कूड़ कुड़यारा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। सतिजुग वरते सच वरतारा, गुरमुख साचे नाल मिलाईआ। भगतन मेला भगत दुआरा, श्री भगवान आप कराईआ। सन्तन देवे इक्क आधारा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। गुरसिखां करे सच प्यारा, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। जींवदयां करे पार किनारा, मरयां जम नेड़ कदे ना आईआ। चित्रगुप्त ना बणे लिखारा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगारा, गुरसिख प्रनावण कदे ना आईआ। पुरख अबिनाशी अगम्म अगोचर अलख अथाह बेपरवाह मीत मुरारा, मित्र
प्यारा आपणी सेव कमाईआ। अन्तिम देवे इक्क हुलारा, लोआं पुरीआं करे पार किनारा, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबाईआ। देवे वस्त नाम हरि थारा, थिर घर बोले नाम जैकारा, सचखण्ड वसे आप निरँकारा, निरगुण जोती जोत रुशनाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, बेअन्त बेऐब परवरदिगारा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। सति सतिवादी सति वरताए इक्क भण्डारा, जुग चौकड़ी आपणे हथ्थ वखाईआ। दो जहान करन जै जैकारा, जै जैकार आपणे नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दवारे साची वस्त आप वरताईआ। साची वस्त वस्त अमोलक अनमुल्ल आप वरताइंदा। रखणहारा काया गोलक साचे मन्दिर आप सुहाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गाथा गाए हरि अनबोलत, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। जुगा जुगन्तर सदा अडोलत, अडुल आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम निधाना आप वरताइंदा। नाम निधाना डूँग्घा सागर, दिस किसे ना आइंदा। आप रखाए काया गागर, गहर गम्भीर भेव ना पाइंदा। जिस जन देवे आपे आदर, बण दर्दी दर्द वंडाइंदा। आपणे घर करे सौदागर, सच वणजारा आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप वखाइंदा। आपणा नाउँ वखाए आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग अन्तिम मेटे पाप, पतित पापी लए तराईआ। नाता तोड़े तीनों ताप, त्रैगुण अग्न ना कोए तपाईआ। आत्म परमात्म सच्चा जाप, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। नाता तुट्टे पूजा पाठ, जिस जन अपणा रंग रंगाईआ। लेखा चुक्के तीर्थ अठसाठ, जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी नहावण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन नुहाए आपणे घाट, घाटा कोए रहिण ना पाईआ। साचा घाट सतिगुर चरन, दूसर तट ना कोए रखाइंदा। खोल्हणहारा हरन फरन, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। नाता तोड़े मरन डरन, जन्म मरन भेव चुकाइंदा। लेखा चुक्के वरन बरन, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। पुरख अकाल एको सरन, एका नूर नज़री आइंदा। करता पुरख करे करनी करन, करनहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची साचा धाम सुहाइंदा। दरगाह साची धाम अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप सुहाइंदा। नर हरि नरायण बैठा इक्क इकल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ाया पल्ला, पल्लू आपणा नाउँ रखाइंदा। सच संदेश नर नरेश बोध अगाधी एका घल्ला, अक्खर वक्खर नाम पढ़ाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लख चुरासी आपे फला, पत डाली आप महकाइंदा। कलयुग अन्तिम आपे होए झल्ला, सृष्ट सबाई एका झलक वखाइंदा। लेखा चुक्के राणी अल्ला, बिस्मिल रूप ना कोए धराइंदा। चार यारी मारे हल्ला, चौदां तबक वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप
कराइंदा। आपणा खेल करता पुरख, कुदरत कादर आप कराईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख़, चिंता दुःख ना कोए जणाईआ। ग़रीब निमाणयां उपर कर कर तरस, आप आपणा मेल मिलाईआ। अमृत मेघ एका बरस, अग्नी तत्त आप बुझाईआ। रातीं सुत्तयां देवे दरस, जागदयां आपणा नूर वखाईआ। लेखा तोड़ अर्श फर्श, काया कुरे दए वड्याईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, गुरमुख हवस ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच नगारा एकँकारा नौबत आपणे नाम वजाईआ। नौबत नाम वज्जे डंका, रहीम रहिमान आप वजाइंदा। आप उठाए राउ रंका, रइयत हरि जू भेव चुकाइंदा। इक्क सुहाए साचा बंका, सम्बल आपणा डेरा लाइंदा। गुरसिखां भुवाए मन का मणका, मन वासना मोह मिटाइंदा। एका नूर जोती तनका, त्रैगुण माया पन्ध मुकाइंदा। आप उठाए भम्बीरी छिलका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नर हरि आपणी दया कमाइंदा। नर हरि नरायण दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। गुरमुख सज्जण वेखे लाल, लाल अनमुलड़े आप उठाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, अठ्ठे पहर वज्जदी रहे नाम वधाईआ। नेड़ ना आए काल महांकाल, जीवण जुगत आप जणाईआ। साहिब सुल्तान करे प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाईआ। जन्म जन्म दी वेखे घाल, कीती घाल झोली पाईआ। आपे सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद बण बण सच्चा माहीआ। जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले भगत भगवन्त आपे भाल, मिल मिल आपणा बन्धन पाईआ। एथे ओथे दो जहानां चले नाल नाल, सचखण्ड निवासी विछड़ कदे ना जाईआ। सति सरूपी शाहो भूपी शब्दी शब्द बण दलाल, साचा वणज दए कराईआ। लेखा जाणे हक़ हलाल, हक़ीक़त वेखे चाँईं चाँईंआ। गुरसिख आप उठाए आपणे लाल, छोटे बाले गोद बहाईआ। एका देवे नाम सच्चा धन माल, सच ख़ज़ाना आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड झुलाए सति निशान, लोकमात देवे दान, नौ खण्ड पृथ्मी एका एक आपणा नाउँ वंड वंडाईआ।
३ वसाख २०१९ बिक्रमी मनजीत सिँघ दे गृह वेरका ज़िला अमृतसर
निरगुण सरगुण सति सहारा, निराकार आकार बणाइंदा। तत्तव तत्त दे आधारा, नर नरायण खेल कराइंदा। पुरख अबिनाशी बण वणजारा, साचा वणज कराइंदा। शब्द अगम्मी खोल्ह भण्डारा, बण वरतारा आप वरताइंदा। सच महल्ले देवणहारा, एकँकारा आप अख्वाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण निरगुण कर पसारा, निरवैर
वेख वखाइंदा। मेल मिलाए धुर दरबारा, दर घर साचा आप सुहाइंदा। नारी कन्त बण प्यारा, पीआ प्रीतम वेस वटाइंदा। जननी जन सुत दुलारा, पूत सपूता आप प्रगटाइंदा। वस्त अमोलक देवे थारा, थिर घर वासी आपणी दया कमाइंदा। घाड़त घड़े बण ठठयारा, आप आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव आपणी खेल वखाइंदा। अनुभव खेल करे करतार, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आपणी इच्छया आपे धार, रूप अनूप आप प्रगटाईआ। विष्न विश्व दे आधार, रूप रंग रंग रूप विच समाईआ। चरन कँवल अमृत ठंडा ठार, रगड़ रगड़ नाल मिलाईआ। जोती जोत जोत पसार, बिमल आपणा रूप वखाईआ। कँवली कँवल खेल न्यार, निराकार आप कराईआ। अंदर वड़ होए उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आपणा भेव हरि करतारा, अबिनाशी करता आप खुल्हाइंदा। विष्नूं विश्व कर पसारा, पारब्रह्म आपणी वंड वंडाइंदा। ब्रह्म दे इक्क आधारा, अंस बंस आप सुहाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दरबारी वेस वटाइंदा। वेखणहारा सुन अगम्म धूंआँधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। सुन अगम्म देवे साथ, एका संग निभाईआ। आपे इच्छया भोला नाथ, भोले भाउ लए प्रगटाईआ। तिन्नां विचोला बण रघुनाथ, रघुपत आपणी सेव कमाईआ। निरगुण हो के देवे साथ, सगला संग निभाईआ। नाम निधाना बन्न्हे नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। रूप वखाए इक्क इकांत, अकल कला वड वड्याईआ। साची भिच्छया देवे दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विश्व संदेशा इक्क सुणाईआ। विष्नूं संदेशा एकँकार, एका वार जणाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसार, पारब्रह्म खेल कराइंदा। शंकर तेरी शरअ धार, शरीअत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा सच संदेशा, पुरख अकाल सुणाईआ। सचखण्ड दवारे करे वेसा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। आदि जुगादि रहे हमेशा, ना मरे ना जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दसाया एका पेशा, लख चुरासी घाड़न लैणा घड़ाईआ। पारब्रह्म प्रभ सच संदेशा, सति सतिवादी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। विष्नूं सुणया हरि फ़रमाणा, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। ब्रह्मा वेखे मार ध्याना, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। शंकर करे चरन ध्याना, नेत्र नैण ना कोए दसाइंदा। शब्द अगम्मी इक्क तराना, सचखण्ड निवासी आपे गाइंदा। वस्त अमोलक देवे दाना, दाता दानी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। साचा खेल पुरख अगम्म, अलख अगोचर आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बेड़ा बन्न्ह, साचा मार्ग दए लगाईआ। तिन्नां देवे आपणा
धन्न, त्रैगुण माया झोली पाईआ। सतो रजो तमो बणया आपे जननी जन, जन जणेंदी होया माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। रजो तमो बध्धा नाता, सतो सति सति दृढ़ाइंदा। आपे जाणे आपणा डूँग्घा खाता, नज़र किसे ना आइंदा। त्रै त्रै चलाए राथा, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। नाद अनादी एका गाथा, बोध अगाधी आप पढ़ाइंदा। सो पुरख निरँजण देवणहारा दाता, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा आप वरताइंदा। त्रै त्रै मेला अगम्म अपारा, अलख अलखणा आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर निमस्कारा, दर बैठे सीस झुकाईआ। हउँ बाल बाल नादान, ना चले कोए चतुराईआ। त्रैगुण मिल्या तेरा दान, वस्त आपणी झोली पाईआ। पारब्रह्म प्रभ हो मेहरवान, साडी आसा पूर कराईआ। अन्तिम देणा इक्क निशान, सच निशाना दए समझाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणी वंडण आप वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्न तिन्न पंज जोड़ जुड़ाईआ। त्रैगुण माया पंज तत्त, हरि जू हरि हरि झोली पाइंदा। आप उपजाए आपणी रत्त, रत्ती रत्त ना कोए वखाइंदा। आदि जुगादी एका सति, सति सतिवादी आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्नूं मार्ग देवे दस्स, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। ब्रह्मे देवे ब्रह्म रस, साची वंडण वंड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म श्री भगवान, आदि पुरख जणाईआ। पंज तत्त मेला विच जहान, दो जहानां वाली आप कराईआ। लख चुरासी होए प्रधान, घड़ भाण्डे वेख वखाईआ। विष्नूं सेवा करे बण बलवान, घर घर आपणा रिज़क पुचाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म करे निशान, आपणी वंड वंडाईआ। शंकर अन्तिम लेखा चुकाए आण, बचया कोए रहिण ना पाईआ। पंज तत्त बणे मकान, पंज दस्स वंड वंडाईआ। पंजी आपे वेखे आण, किरती परकिरती बन्धन पाईआ। हड्ड मास नाड़ी बूंद रक्त कर प्रधान, साचा मेला आप मिलाईआ। पंचम पंच इक्क निशान, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाईआ। आसा तृष्ना वड बलवान, माया ममता झोली पाईआ। हउमे हंगता इक्क निशान, बंक दुआरे दए वसाईआ। जूठ झूठ कर प्रधान, घर घर आपणा खेल कराईआ। नौ दुआरे खोल्ह दुकान, जगत वासना विच भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घाड़न लए घड़ाईआ। साचा घाड़न हरि जू घड़, पंज तत्त काया खेल कराइंदा। आप उपाए घर विच घर, बाडी होर ना कोए लगाइंदा। सच महल्ले आपे वड़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। उच्चे टिल्ले आपे चढ़, सच मनारा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वंड आप वंडाइंदा। आपणी वंड निरगुण धार, सरगुण बूझ बुझाईआ। आपणी इच्छया कर त्यार, साची सिख्या इक्क रखाईआ।
मन मति बुध दे आधार, आप आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मति एका गुण जणाईआ। मति मतवाली आपणा गुण, गुणवन्ता आप जणाइंदा। बुध बबेकी छाण पुण, गुण अवगुण आप समझाइंदा। मन मनुआ हरि जू आपे चुण, जगत दुआरे तख्त बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। जगत निवासी मनुआ राज, मन ममता नाल रलाईआ। घट घट अंदर बणाए समाज, पंच विकारा नाल रलाईआ। आसा तृष्ना मारे वाज, हउँमे हंगता लए उठाईआ। कूड़ी क्रिया करे नाच, नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन वासना जगत बन्धन पाईआ। मन वासना जगत अखाड़ा, नव नौ खेल कराइंदा। नव नौ खोल्ह दुआरा, दर दुआरी भेव छुपाइंदा। मन्दिर अंदर डूँग्घी गारा, काया भँवरी आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा। आपणा वेस आपे कर, सरगुण निरगुण दए वड्याईआ। सुरती सुरत आपे धर, मूर्त अकाल वेख वखाईआ। ना पुरख ना नारी नर, निरवैर आपणा खेल कराईआ। एका जोती नूर वर, वर दाता सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया बंक दए वड्याईआ। काया बंक डूँग्घा सागर, हरि हरि जू आप बणाइंदा। मन वासना देवे आदर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। सबर सबूरी देवे साबर, बुध बबेकी मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच वेस वटाइंदा। घर घर विच वेस अपारा, हरि हरि हरि आप कराइंदा। लेखा जाणे नौ दुआरा, नव नौ आपणा पन्ध मुकाइंदा। कौस्तक मणीआ मस्तक टिक्का जोती नूर नूर उज्यारा, नूर नुराना आप जगाइंदा। कवरी भँवरी भेव न्यारा, भेव आप खुल्हाइंदा। इक्क वखाए डूँग्घी गारा, सुखमन टेढी बंक बणाइंदा। ईड़ा पिंगल चोबदारा, साची सेवा सेवक आप समझाइंदा। अठ्ठे पहर करे ख़बरदारा, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। नौ अठारां खेल अपारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे आर पार किनारा, दिस किसे ना आइंदा। कोटन कोटि जीव जंत वड़ वड़ थक्का विच संसारा, पार किनारा नज़र किसे ना आइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जिस जन किरपा करे आप निरँकारा, आप आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। निरगुण रूप हो उज्यारा, गुर गुर आपणा संग निभाइंदा। सतिगुर बण मीत मुरारा, आपणा पल्लू आप फड़ाइंदा। अग्गे पिच्छे दे सहारा, पंच विकारा आपे ढाहइंदा। मनुआ मन तोड़ हँकारा, सांतक सति सति कराइंदा। दहि दिशा ना लाए उडारा, चार कुण्ट ना फेरा पाइंदा। करे खेल आप करतारा, गुर गुर आपणा नाउँ वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा । सतिगुर पूरा हरि हरि मीत, आपणी दया कमाईआ। नाम सुणाए साचा गीत, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। आप चलाई
भगतां रीत, भगतन देवे माण वड्याईआ। जगत वासना करे ठंडी सीत, अग्नी तत्त तत्त बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुखमन टेढी बंक डूँग्घी गार आपे पार कराईआ। आपे करे पार किनारा, गुरमुखां पल्लू आप फड़ाइंदा। ईड़ा पिंगल करन निमस्कारा, जिस दुआरे सतिगुर जाइंदा। अग्गे शब्द नाद अनहद सच्ची धुन्कारा, धुंन आत्मक राग सुणाइंदा। निरगुण दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। सुरती शब्दी इक्क प्यारा, प्रीतम प्यारा आप कराइंदा। कागों हँस उडा उडारा, हँस काग रूप वटाइंदा। करे खेल अपर अपारा, एका आपणा बन्धन पाइंदा। बज़र कपाटी पार किनारा, साची हाटी इक्क वखाइंदा। आत्म सेजा खेल न्यारा, पुरख अबिनाशी आप वखाइंदा। सच सिँघासण हरि जू बैठा बण भतारा, कन्त कन्तूहल वेस वटाइंदा। गुरमुख सुरती प्रनाए नारा, नारी नर एका रंग हो जाइंदा। दस्म दुआरी खेल अपारा, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा। पंज तत्त ना कोए आकारा, त्रैगण रूप ना कोए रखाइंदा। आपणी इच्छया कर वरतारा, दस्म दुआरी पार कराइंदा। सुन अगम्म खेल न्यारा, अलख अगोचर आप कराइंदा। सुन अगम्म चरनां हेठ लताड़ा, आपणा पन्ध आप मुकाइंदा। थिर घर साचे बोल जैकारा, जै जैकार आप सुणाइंदा। शब्दी शब्द शब्द वणजारा, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। आपे करे आपणा सति वरतारा, सति सतिवादी खेल कराइंदा। चरन छुहाए सचखण्ड दवारा, थिर घर आपणे हेठ रखाइंदा। निर्मल दीआ इक्क उज्यारा, आदि जुगादि डगमगाइंदा। शब्द नाद ना कोए धुन्कारा, रागी राग ना कोए सुणाइंदा। अमृत जल ना कोए ठंडा ठारा, रसीआ रस ना कोए वखाइंदा। गुर अवतार ना गाए कोई वारा, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। पीर पैग़म्बर मारे ना कोई नाअरा, जल्वा नूर एका डगमगाइंदा। आदि जुगादी हो उज्यारा, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। गुर गुर रूप कर पसारा, सतिगुर आपणी धार चलाइंदा। भगतां कराए नाम वणजारा, साचा हट्ट इक्क खुल्हाइंदा। नौ दुआरे करे खुआरा, दसवें आपणा मेल मिलाइंदा। सुखमन देवे आप इशारा, सुरती शब्द घोड़ चढ़ाइंदा। आपे वेखे बण अस्वारा, शाहसवारा नज़र किसे ना आइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त भगत भगवन्त नेत्र पेख गा गा गए वारा, जगत लेख जगत समझाइंदा। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवारा, मंज़ल चढ़ दरस कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत साचे आपे फड़, सच दुआरे आप बहाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन लगाए आपणे लड़, तिस निर्मल जोत मिलाइंदा।