पुस्तकालयभाग १२

३ वसाख २०१९ बिक्रमी पिण्ड पंडोरी वड़ैच ज़िला अमृतसर

सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, सति सतिवादी आपणी धार चलाइंदा। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, भेव अभेद आपणे विच छुपाइंदा। एकँकारा सिफ्त सलाह, सिफ्त विच कदे ना आइंदा। आदि निरँजण नूर रुशना, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। श्री भगवान वसे साचे थाँ, महल अटल सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता झुलाए सच निशां, दरगाह साची आप उठाइंदा। पारब्रह्म प्रभ प्रगटाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। वसणहारा सच मकां, सचखण्ड दवारा आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल सच महल्ला, सति सतिवादी आप कराईआ। निरगुण निरवैर इक्क इकल्ला, पुरख अकाल आसण लाईआ। जोती धार आपे रला, नूर नूर नूर समाईआ। सच दुआरे आपे खला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि बेअन्त, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे अदि अन्त, मध आपणी धार चलाइंदा। वेस वटाए जुगा जुगन्त, जुग करता नाउँ रखाइंदा। आप जणाए आपणा मंत, मन्त्र आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। लेखा जाणे नार कन्त, कन्त कन्तूहल खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप प्रगटाइंदा। आपणी धार श्री भगवान, आदि पुरख आप प्रगटाईआ। सचखण्ड वस सच्चे मकान, सच सिँघासण सोभा पाईआ। तख्त निवासी राज राजान, भूपत भूप वड वड्याईआ। जोधा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। महल अटल उच्च मकान, सच दुआरे सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म हुक्मरान, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। लेखा जाणे दो जहान, अभुल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, मुकामे हक़ डेरा लाईआ। मुकामे हक़ बेऐब परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अगोचर भेव कोए ना पाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, दरगाह साची आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दवारा हरि जू हरि, आदि जुगादि आप वड्याईआ। निरगुण रूप अंदर वड़, सच सिँघासण आसण लाईआ। सच महल्ले आपे खड़्ह, स्वच्छ सरूप रूप अनूप वटाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। सचखण्ड दवारा एका घर, हरि जू हरि हरि आप वसाइंदा। लेखा जाणे नरायण नर, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। बण बाडी घाड़त लए घड़, घड़न भन्नणहार नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा बंक बणाइंदा। बंक दुआरा सचखण्ड,

सति सतिवादी आप बणाईआ। आपे जाणे आपणी वंड, वंडणहारा दिस ना आईआ। इक्क इकल्ला वसे सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। पार किनारा कोए ना जाणे पन्ध, पाँधी बण पन्ध ना कोए मुकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी गाए एका छन्द, सोहला ढोला आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड साचे सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आसण लाइंदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख ना कोए मुकाइंदा। रूप वटाए नारी कन्त, साची सेज आप हंढाइंदा। जननी जन बणाए बणत, दाई दाया सेव कमाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसे साचे दर, दर दरवाजा आप खुल्हाइंदा। दर दरवाजा एकँकार, हरि जू आपणा आप खुल्हाईआ। दूसर कोए ना पावे सार, नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। दिशा कुण्ट ना कोए विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे माण वड्याईआ। सचखण्ड देवे आपे माण, आपणी दया कमाइंदा। आपे वेखे मार ध्यान, बिन नेत्र नैण उठाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाइंदा। साचे तख्त बैठ राजान, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए आपणा रूप वटाइंदा। सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, आपणी दया कमाइंदा। हँ ब्रह्म कर परवान, शब्दी सुत एका जाइंदा। घर विच घर खोल्ह दुकान, साचा बंक आप सुहाइंदा। थिर घर देवणहारा माण, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप निरगुण धार, जोती शब्द कर उज्यार, सोहँ आपणा रूप प्रगटाइंदा। हं रूप शब्द नाता, सो पुरख निरँजण आप जुड़ाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारे बह बह गाए आपणी गाथा, लेखा लिखण विच ना आईआ। आपणी इच्छया रच रच वेखे पुरख समराथा, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। आदि जुगादि देवे सगला साथा, सगला संग आप हो जाईआ। आपे सोया आपणी खाटा, सेज सुहञ्जणी आप वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती धार रूप प्रगटाईआ। जोती धार सचखण्ड, प्रकाश प्रकाश विच रखाइंदा। पुरख अबिनाशी वंडे वंड, वंडणहारा दिस ना आइंदा। थिर घर चढ़ाए आपणा चन्द, सूरज चन्द नाल ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा आप बहाइंदा। सुत दुलारा छोटा बाल, हरि शब्दी आप प्रगटाईआ। करे खेल दीन दयाल, दयानिध वड वड्याईआ। थिर घर बणाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआरा इक्क प्रगटाईआ। साचा दीपक जोती बाल, बिन तेल बाती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती शब्दी खेल खलाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता, एका आपणी कार कमाइंदा। सचखण्ड निवासी वेखे

खेल तमाशा, वेखणहारा आपणी खेल खलाइंदा। थिर घर करे आपे वासा, शब्दी शब्द रंग चढ़ाइंदा। देवणहारा साची दाता, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आपे पिता आपे माता, पूत सपूता गोद सुहाइंदा। आप सुणाए आपणी गाथा, बोध अगाध आप पढ़ाइंदा। आप चलाए आपणा राथा, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप रचाइंदा। आपणी रचना रच निरँकार, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। दाई दाया बण अपर अपार, जननी जन वेखे चाँईं चाँईंआ। पूत सपूता कर त्यार, सुत दुलारे दए वड्याईआ। नाम निधाना एका वार, सच निशाना दए वखाईआ। साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़, थिर घर साचे आप बहाईआ। उच्ची बोल बोल जैकार, बिन रसना जिह्वा गाईआ। मेरा तेरा इक्क विहार, दूजी धार ना कोए रखाईआ। पिता पूत सति वरतार, सति सतिवादी साची कार कराईआ। निरगुण निरगुण खेल अपार, निरगुण निरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती शब्दी खेल अपार, अपरम्पर आप कराईआ। एका मन्दिर इक्क दुआर, एका घर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। आदि पुरख खेल अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। शब्दी सुत सुत दुलारा, थिर घर साचे आप बहाइंदा। पुरख अगम्म बण वणजारा, वस्त अगम्मड़ी आप वरताइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी माण आप दिवाइंदा। शब्द दुलारा थिर घर साचे गया वस, हरि सतिगुर आप वसाईआ। एका मार्ग दिता दस्स, रैहबर बणे बेपरवाहीआ। आदि जुगादि तेरी पूरी करे आस, निरासा रूप ना कोए रखाईआ। निरगुण जोत निरगुण प्रकाश, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण सेवक निरगुण दास, निरगुण साची सेव कमाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल वसे सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। थिर घर पाए आपणी रास, मंडल मण्डप आप सुहाईआ। नेत्र वेखे खेल तमाश, बंस सरबंस दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत माण रखाईआ। शब्दी सुत सुण संदेशा, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। शाह पातशाह तूं सच नरेशा, तख्त निवासी सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। नित नवित आदि जुगादि दर्शन तेरा पेखा, दूसर नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे झोली डाहइंदा। झोली अड्डे छोटा बाला, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। सचखण्ड वसें धाम निराला, पुरख अकाला तेरा अन्त कोए ना पाईआ। थिर घर मिली सच्ची धर्मसाला, जिस दुआरे दएं बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला आपणे नाल मिलाईआ। कवण वेला मेलें मेल, शब्दी शब्द शब्द जणाइंदा। अन्त बणें सज्जण सुहेल, सगला

संग निभाइंदा। तेरा विछोड़ा ना झल्लां कोए वेल, बिन तुध मेरा संग ना कोए निभाइंदा। करना खेल गुरू गुर चेल, चेला गुर तेरी धार रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, आदि पुरख दया कमाईआ। सुत दुलारे वड बलवान, तेरा बल दए प्रगटाईआ। निरगुण झुलाए तेरा सच निशान, सति सतिवादी दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गोद बिठाए आण, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। पंज तत्त खेल करे महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा आप सुणाईआ। सच संदशा एका वार, एकँकार आप जणाइंदा। शब्द दुलारे हो त्यार, पुरख अबिनाशी आप उठाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड महल्ल उसार, रवि ससि नूर नुराना डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आप सुणाईआ। सति सतिवादी देवे दान, अनडिठड़ी वस्त आप वरताईआ। शब्दी शब्द खेल महान, हरि शब्द आप प्रगटाईआ। त्रैगुण देवे दान, पंज तत्त लए प्रगटाईआ। लख चुरासी करे प्रधान, घट घट तेरा आसण लाईआ। खेले खेल दो जहान, दोए दोए आपणा रूप प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण देवे माण, साख्यात रूप धराईआ। सच संदेशा धुर फ़रमाण, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। तेरा लेखा ज़िमी असमान, गगन मंडल तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे आप समझाईआ। सुत दुलारे सुण रे मीत, हरि सतिगुर आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गाए गीत, गीत गोबिन्द आप अल्हाइंदा। निरगुण सरगुण चलाए रीत, रीतीवान आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, श्री भगवान आप जणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सेव कमाना, साची सेवा इक्क लगाईआ। जुग चौकड़ी वंड वंडाना, वंडण आपणे हथ्थ रखाईआ। वेद शास्त्र सिमरत गाए गाणा, गुर अवतार करे पढ़ाईआ। भगत भगवन्त देवे दाना, दाता दानी दया कमाईआ। साचे सन्तां वखाए तेरा निशाना, नाम निशाना इक्क झुलाईआ। गुरमुखां वखाए पद निरबाणा, परम पुरख बेपरवाहीआ। गुरसिखां तोड़े माण अभिमाना, निवण सो अक्खर इक्क पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी प्रगट होए विच जहानां, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप समझाईआ। साचे सुत नेत्र खोल्ह, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। जुग चौकड़ी तोलणा तोल, चार चार वंड वंडाइंदा। चारे खाणी जाणा मौल, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरा रंग रंगाइंदा। चारे बाणी बोलणा बोल, परा पसन्ती मद्धम बैख़री तेरा राग अल्हाइंदा। चार वरन लेखा लाउणा उपर धौल, धरनी धरत धवल सुहाइंदा। चारों कुण्ट करना कौल, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। चार

यारी जाणा मौल, मौला आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा श्री भगवन्त, आदि आदि जणाईआ। तेरा लेखा जुगा जुगन्त, जुग जुग आप समझाईआ। लख चुरासी बणाए बणत, घड़ भाण्डे सोभा पाईआ। तेरी महिमा जणाए अगणत, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। तेरी सेवा लाए साध सन्त, भगत भगवन्त आप उठाईआ। तेरा नाउँ प्रगटाए मंत, अक्खर अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सुत दुलारा कर परवान, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। जुग चौकड़ी सेवा करां महान, विष्न ब्रह्मा शिव नाल मिलाइंदा। गुर अवतारां सच संदेशा धुर फ़रमाण, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म खेल महान, ब्रह्म पारब्रह्म वड्याइंदा। ईश जीव दे ज्ञान, जगत ज्ञाना आप कराइंदा। सतिजुग साचा वेखां आण, रूप अनूप आप धराइंदा। जीवां जंतां दे दे माण, जीवण जुगत जगत समझाइंदा। आत्म सरोवर पीण खाण, अमृत रस इक्क वखाइंदा। साचा नाद अगम्मी धुन्कान, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी सेव कमाइंदा। जुग चौकड़ी सेवा कर, हरि तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जाए हर, थिर कोए रहिण ना पाईआ। नव नौ चार वेखां घर घर, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। सति सतिवादी सत्तां दीपां अंदर वड़, पर्दा पर्दा दए उठाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर नाउँ निरँकारा निष्अक्खर आपे पढ़, जगत विद्या करे पढ़ाईआ। एका चौका लाए लड़, चौदस आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी सेवा सच कमाईआ। साची सेवा लोकमात, बण सेवक सेव कमाइंदा। जुग जुग सुणाए साची गाथ, साची गाथा आप अल्हाइंदा। कर खेल पुरख समराथ, समरथ आपणी धार चलाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रगट, गुर अवतार नाउँ रखाइंदा। वसणहारा घट घट, नज़र किसे ना आइंदा। नित नवित मार्ग दस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारे एह समझाइंदा। सुत दुलारे रखणा याद, श्री भगवान आप जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी सुणदा रहे फरयाद, नित नवित मेल मिलाईआ। कलयुग अन्तिम आपणा खेल करे ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म वरते संसार, संसा कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी आदि आदि कीता ख़बरदार, बेख़बर आप जगाईआ। सचखण्ड दवारे ना बणे कोई लिखार, बिन लिख्यां लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क समझाईआ। सच संदेशा एकँकारा, एका एक जणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वेखे वारो वारा, वेस अनेक

वटाइंदा। गुर अवतार दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। पीर पैग़म्बर कर प्यारा, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दे सहारा, खाणी बाणी अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सुत आप वड्याइंदा। साचे सुत कर ध्यान, सचखण्ड निवासी आप सुणाईआ। कलयुग अन्तिम होए मेहरवान, मेहरवान दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी होए प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दे दे गए निशान, अन्त निशाना दए वखाईआ। लेखा जाणे दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणे चरना हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क जणाईआ। सच संदेशा लैणा जाण, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणा खेल वरताइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग मेट निशान, सच निशाना इक्क झुलाइंदा। गुर अवतारां देवणहारा दान, दाता दानी दया कमाइंदा। प्रगट होए विच जहान, दो जहानां वाली फेरा पाइंदा। नाउँ रखाए निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। धुर फ़रमाणा देवे आण, सच संदेशा इक्क जणाइंदा। सृष्ट सबाई दए ज्ञान, लख चुरासी आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। खोल्हे भेव आप करतारा, हरि जू हरि हरि दया कमाईआ। कलयुग आए अन्तिम वारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। नव नौ होए हाहाकारा, चार चार करे लड़ाईआ। ना कोई देवे जगत सहारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। त्रै पंज मारे ललकारा, पंचम आपणा ज़ोर वधाईआ। नाता तुट्टे तेई अवतारा, सगला संग ना कोए रखाईआ। भगत अठारां ना कोए सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। आपणा पर्दा देवे लाह, श्री भगवान खेल कराईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बणे ना कोए मलाह, नईया नाम ना कोए चढ़ाईआ। चार यारी ना कोए सलाह, सलाहगीर कोए रहिण ना पाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा जाए छा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। नानक निरगुण कलयुग जीव देण भुला, नाम सति ढोला कोए ना गाईआ। गोबिन्द सिख्या देण रुला, गुरसिख सिख रूप ना कोए वटाईआ। अमृत जाम ना देवे कोई पिला, अमृत रस ना कोए चखाईआ। चारों कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी दहि दिशा विभचार जाए छा, सति सति नज़र किते ना आईआ। करे खेल बेपरवाह, आपणा नैण नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सच संदेशा हरि करतारा, एका एक एक जणाइंदा। अन्तिम प्रगट होए आप निरँकारा, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। वेद व्यासा बण लिखारा, लिख लिख लेख सर्ब समझाइंदा। ईसा कूक कूक करे पुकारा, परवरदिगार ओट तकाइंदा। मुहम्मद कहे सांझा यारा, हज़रत अन्तिम

फेरा पाइंदा। नानक निरगुण सरगुण कहे महांबली उतरे अवतारा, मात पित ना कोए बणाइंदा। गुर गोबिन्द बोले इक्क ललकारा, चार वरन आप समझाइंदा। कल कल्की खेल करे न्यारा, सम्बल आपणा आसण लाइंदा। नाम खण्डा तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा। वंड वंडां वंडे विच संसारा, वंडणहारा दिस ना आइंदा। कलयुग मेटे धुँदूकारा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाइंदा। चार वरनां करे प्यारा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां करे खुआरा, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड बुलाए सति जैकारा, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। लख चुरासी आत्म परमात्म घट घट वेखे लग्गा अखाड़ा, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच नचाइंदा। आत्मक धुन अनहद नाद वजाए सच्ची धुन्कारा, धुन राग आप अल्हाइंदा। अमृत आत्म सर सरोवर देवे ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। दीवा बाती कमलापाती जोत निरँजण करे उज्यारा, बन्द किवाड़ी ताकी आपे कुण्डा लाहइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, कलयुग अन्तिम होए उज्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव हरि जणाया, आपणी दया कमाईआ। सुत दुलारा सति समझाया, साची सिख्या इक्क रखाईआ। नव नौ बेड़ा पार कराया, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। पुरख अबिनाशी खेल रचाया, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेख रिहा जणाईआ। साचा लेखा लैणा जाण, पिता पूत खेल कराइंदा। निरगुण सरगुण वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाइंदा। कलयुग अन्तिम प्रगट होए वाली दो जहान, दोए दोए रूप वखाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ वेखे सच मकान, सम्बल आपणा आसण लाइंदा। सतिगुर पूरा गुर गोबिन्द सूरा नौजवान, जन्म मरन विच ना आइंदा। नाम खण्डा तेज़ कृपान, काया गात्रे रखे विच म्यान, लोहार तरखाण घाड़त घड़त ना कोए रखाइंदा। बहत्तर नाड़ी करे परवान, तिन्न सौ सट्ठ हाडी देवे दान, मन मनुआ तोड़े अभिमान, साचा नाम झुलाए निशान, सति सतिवादी खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अन्त आपणा भेव जणाइंदा। अन्तिम खोल हरि जू भेव, अभेद आप खुल्हाईआ। लहिणा चुक्के चार वेद, शास्त्र सिमरत पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्मे अंदर गए खेड, जगत खडारी आप खडाईआ। अन्तिम साची सेजा गए लेट, पुरख अबिनाशी आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त भगवन्त आपणी खेल वरताईआ। शब्दी सुत तेरा मार्ग एका लाउणा, इष्ट एका आप दरसाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लख चुरासी एका अक्खर आप पड़ौ्हणा, चौदां विद्या माण गवाइंदा। चौदां तबकां फेरा पाउणा, चौदां लोक पन्ध मुकाइंदा। अवण गवण फेरा पाउणा, त्रैभवण धनी

त्रैगुण अतीता ठांडा सीता पत्तत पापी आप आप तराइंदा। लख चुरासी परखे नीता, लेखा जाणे हस्त कीटा, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां आपणे हुक्म चलाइंदा। कलयुग अन्तिम वेला बीता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शब्दी सुत आप समझाइंदा। शब्दी शब्द वेला अन्त, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। एका प्रगट होए मंत, मन्त्र हरि हरि नाम दृढ़ाईआ। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिस हरि सतिगुर बूझ बुझाईआ। लख चुरासी माया पाए बेअन्त, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। नव नौ गढ़्ह बणे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए दरसाईआ। जीव जंत होए नंगत, नाम दोशाला उपर कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा माण वड्याईआ। देवे वड़याई वड्डा वड, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जुग चौकड़ी मात सद्द, साची सिख्या सिख समझाइंदा। अन्तिम आपणा भार गए लद, पंज तत्त काया चोला थिर रहिण ना पाइंदा। हुक्मे अंदर वंड के गए हद्द, हदूद अरबा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सच संदेशा निरगुण कह गए नद, रागी राग राग अल्हाइंदा। अन्तिम पारब्रह्म परमेश्वर स्वामी चरन कँवल दुआरे लए सद्द, साचा हुक्म आप वरताइंदा। आपणा आपणा नाउँ लोकमात पिच्छे गए छड्ड, जीव जंत सर्ब गाइंदा। नानक गोबिन्द कह के गए पुरख समरथ, पुरख अकाल एका गुर अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा चुकाए तेई अवतारा, भगत अठारां आपणे खाते पाईआ। वेख वखाए एका जोती दस अवतारा, दहि दिशा नूर रुशनाईआ। पुरख अकाल बोल जैकारा, गोबिन्द गुर गया समझाईआ। अन्तिम आवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। साचा मार्ग चलाए विच संसारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नाम वणज कराए इक्क वपारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हट्ट चलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सोहँ बोलण शब्द जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। सतिजुग दस्से इक्क दुआरा, सति सतिवादी एका नज़री आईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दए आधारा, आत्म परमात्म ख़ुशी मनाईआ। ईश जीव इक्क अखाड़ा, घर घर विच नाच नचाईआ। मेटे अग्नी तत्ती हाढ़ा, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। लेखा जाणे पुरख नारा, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। लहिणा चुक्के चार यारा, चार यारी पन्ध मुकाईआ। मुहम्मद लेखा मुक्के अन्तिम वारा, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। अल्ला राणी रोवे नेत्र ज़ारो ज़ारा, नैणां नीर रही वहाईआ। ईसा मूसा करन पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। गोबिन्द बोले सच जैकारा, फ़तेह डंका इक्क वजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बणे सची सरकारा, पुरख अकाल आप बणाईआ। बीस बीसा प्रगट होए अगम्म अपारा, जगत जगदीशा एका छत्र सीस झुलाईआ। शब्दी सुत तेरा

प्यारा, अन्तिम आपणे नाल कराईआ। एथे ओथे दो जहान खेल न्यारा, निरगुण आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हुक्मी हुक्म हुक्म वरताईआ। हुक्मे अंदर हुक्म समाया, बचया कोए रहिण ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रूप वटाया, रेख सब दी दए गंवाईआ। नर नरेश सच संदेश इक्क सुणाया, सोहँ ढोला एका गाईआ। विष्न ब्रह्मा महेष आप जगाया, शंकर एका हुक्म वरताईआ। बाशक तशका सांगोपांग सेज आप तजाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर आपणी सेवा आपे लाया । हुक्मे अंदर सेवा लग्ग, हरि साची सेव कमाईआ। हुक्मे अंदर सूरा सरबग, सूरबीर फिरे चाँईं चाँईंआ। हुक्मे अंदर वेखणहारा सारा जग, जगत जुगत आप बणाईआ। हुक्मे अंदर आपे गया बज्झ, तोड़नहारा आप हो जाईआ। शब्द दुलारे मार्ग दस्स, साचा राह वखाईआ। पुरख अबिनाशी मेला हस्स हस्स, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। लोकमात भगतां अंदर गया वस, भगत दुआरा इक्क सुहाईआ। निरगुण निराकार निरवैर अजूनी रहित पुरख अकाल अबिनाशी करता आया नस्स, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। गुरमुख प्रेम प्यार अंदर गया फस, राह खैहड़ा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग अन्तिम शब्द सरूपी गुरसिखां गाए जस, जस आपणा नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शब्दी मेला गुरू गुर चेला, गुर चेला निरगुण निरगुण आप अख्वाईआ। आपे चेला आपे गुर, गुर करता आप अख्वाइंदा। आपे लेखा जाणे धुर, धुरदरगाही वेख वखाइंदा। आपे शब्द नाद सुर, ताल तलवाड़ा आप वजाइंदा। आपे सुरती शब्दी जाए जुड़, आपे मिल मिल ख़ुशी मनाइंदा। आपे सस्से उपर लाया होड़, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। आपे हँ ब्रह्म वेखे दौड़, आत्म परमात्म पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति पुरख निरँजण साची धार आप चलाइंदा।

लड़का तेरा राम गढ़्ह, पच्छिम दिशा डेरा लाईआ। मन्दिर अंदर बैठा वड़, पंडत संग रखाईआ। दिवस दिवस रहे डर, बाहर निकल ना मुख वखाईआ। तुसां जाणा आपणे घर, बच्चा आपे मुड़ घर फेरा पाईआ। सतिगुर पूरा शब्द सरूपी लए फड़, मन मनुआ दए भुआईआ। डूँग्घी कंदर जाए वड़, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तकदीर कर तदबीर, देवे मात बदलाईआ।

४ वसाख २०१९ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड दबुरजी ज़िला अमृतसर

पुरख अकाल सच्चा शहिनशाह, निरगुण जुग जुग खेल कराइंदा। साचे तख्त बैठ बेपरवाह, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाइंदा। लख चुरासी घाड़न घड़त लए घड़ा, घट घट अन्तर आपणा आसण लाइंदा। चार खाणी वंड वंडा, वेद शास्त्र सिमरत पुराण सिफ्त सालाह आप जणाइंदा। जुग चौकड़ी वंड वंडा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाइंदा। नव नौ धारा आप चला, दो जहानां राह वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाइंदा। शाह पातशाह राज राजान, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। तख्त निवासी वड मेहरवान, सचखण्ड वसे साचा माहीआ। आदि जुगादी धुर फ़रमाण, सच संदेशा नाम सुणाईआ। गुर अवतार दे दे दान, पीर पैग़म्बर भेव खुल्हाईआ। भगत भगवन्त इक्क निशान, सति सतिवादी आप वखाईआ। सन्तन देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। जुग जुग लेखा जीव जहान, जुग करता आप चुकाईआ। सतिजुग त्रेता खोल्ह दुकान, द्वापर आपणा हट्ट चलाईआ। कलयुग खेल श्री भगवान, निरगुण सरगुण आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह शाहो भूप, हरि जू हरि हरि खेल कराइंदा। वसणहारे चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाइंदा। लख चुरासी ताणा पेटा जाणे सूत, आपणा बन्धन नाम रखाइंदा। शब्द दुलारा साचा दूत, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां ज़िमीं असमानां आप फिराइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखे जूठ झूठ, नौ खण्ड पृथ्मी पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। आपणा खेल हरि निरँकारा, जुग जुग लोकमात कराईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लख चुरासी वेखे थाउँ थाईंआ। राज राजानां शाह सुल्तानां दए हुलारा, साचा मार्ग एका लाईआ। कलयुग मंगी मंग, बण भिखारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाए परवरदिगारा, बेऐब बेपरवाहीआ। तेरा नूर मुकामे हक़ नज़ारा, नज़र किसे ना आईआ। तूं वसणहारा ठांडे दरबारा, तेरे चरन सच्ची सरनाईआ। लोकमात त्रैगुण अग तपे अंग्यारा, पंज तत्त करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाणा, धुर दरबारी आप वरताइंदा। सतिजुग चलाए आपणे भाणा, कलयुग अन्तिम मेट मिटाइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। जूठ झूठ कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाना, बण पाँधी फेरा पाइंदा। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक एका रंग रंगाना, रंग रंगीला खेल कराइंदा। लख चुरासी आत्म स्वामी एका एक नाउँ जपाणा, रसना जपत जपत समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया वेख वखाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया डंक, नौ खण्ड करे शनवाईआ। नेत्र रोवे राउ रंक, धीरज धीर ना कोए धराईआ। वेला आया अन्तिम अन्त, गोबिन्द वेखे चाँईं चाँईंआ। आप बणावणहारा आपणी बणत, साची साजण रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूठ झूठ दए मिटाईआ। जूठ झूठ मेटे पखण्ड, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्तिम आया कन्ढ्ढ, कन्ढ्ढी पार आप कराइंदा। राज राजानां देवे दंड, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। ग़रीब निमाणयां देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाइंदा। सच सुच चढ़ाए साचा चन्द, सति सतिवादी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। कूड़ा नाता जाए तुट्ट, लोकमात रहिण ना पाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक जीव जंत जगत बन्धन कोलों जायण छुट्ट, सतिगुर पूरा आप छुडाईआ। कोई ना रखे किसे ओट, सीस सीस ना कोए निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त दए समझाईआ। वेला अन्तिम रिहा आ, हरि जू आपणा पन्ध मुकाइंदा। जूठ झूठ दए मिटा, सच सुच आप वरताइंदा। कूड़ा राजा कोई दिसे ना, रइयत आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख साचे लए प्रगटा, साचे मार्ग आपे लाइंदा। सति सतिवादी सति विधान लए बणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सति विधान बणे जग, जग जीवण दाता आप बणाईआ। सृष्ट सबाई बुझे अग्ग, तत्ती वा ना लागे राईआ। मूर्ख मुग्ध अञ्ञाण करे अड्ड, आप आपणी वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। कूड़ी क्रिया बीस बीस, हरि बीसा आप मिटाइंदा। अग्गे चले सच हदीस, सच हदीसा आप चलाइंदा। छत्र झुल्ले एका सीस, नौ खण्ड पृथ्मी एका राह वखाइंदा। कलयुग अन्तिम पीसण ल्या पीस, कूड़ी चक्की पन्ध मुकाइंदा। शाह सुल्ताना करे ख़ाली ख़ीस, दर दर भिख्या आप मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, भेख पखण्ड लोकमात मटाइंदा। भेख पखण्ड मिटे जोरू ज़ोर, ज़र लोकमात रहिण ना पाईआ। आपणे हथ्थ पकड़े डोर, दूजा शहिनशाह नज़र कोए ना आईआ। ना कोई लुट्टे ठग्ग चोर, यारी यार ना कोए कमाईआ। ग़रीब निमाणयां पुरख अबिनाशी निरगुण दाता दर दर घर घर आपे जाए बौहुड़, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेस धर, बीस बीसा पिछली करे सर्ब सफ़ाईआ। आदि पुरख हरि खेल रचाया, भेव कोए ना पाइंदा। शब्दी सुत इक्क उपजाया, ब्रह्मण्ड खण्ड वंड वंडाइंदा। रवि ससि नूर नूर चमकाया, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गोद उठाया, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। त्रैगुण माया रंग रंगाया, पंचम आपणा

पर्दा लाहइंदा। लख चुरासी घाड़न आप घड़ाया, घड़ घड़ भाण्डे वेख वखाइंदा। शब्दी नाद ब्रह्मा वेता इक्क पढ़ाया, अक्खर वक्खर आप जणाइंदा। चारे वेदां राग अल्हाया, चारे जुग वंड वंडाइंदा। चारे खाणी खेल कराया, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज आपणा बन्धन पाइंदा। चारे बाणी बोल सुणाया, परा पसन्ती मद्धम बैख़री आपे गाइंदा। लख चुरासी खेल रचाया, आप आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण वेस वटाया, जोती जाता डगमगाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाया, घर घर विच वेस वटाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म लए उपजाया, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। ईश जीव करे कुड़माया, घर साचा सगन मनाइंदा। निर्मल दीआ बाती इक्क जगाया, नूर नुराना डगमगाइंदा। अनहद नादी नाद वजाया, रागी आपणा राग सुणाइंदा। सर सरोवर इक्क भराया, गृह अमृत आप रखाइंदा। आपणी वंड आप वंडाया, करनी करता आप कराइंदा। गुर गुर रूप मात धराया, शब्दी शब्द हुक्म सुणाइंदा। सन्त कुमारा बराह आपणा खेल कराया, यगै पुरष नाद वजाइंदा। हाव ग़रीव वेख वखाया, नर नरायण हुक्म वरताइंदा। कपल मुन जोत जगाया, दत्ता त्रै आप समझाइंदा। रिखप आपणा मार्ग लाया, पिरथू एका सेव लगाइंदा। मत्तस जल थल विच समाया, कछप मिन्दिरा पिट्ठ उठाइंदा। धनंतर एका मन्त्र पढ़ाया, मोहणी आपणा रूप वटाइंदा। हँसा सोहँ साची चोग चुगाया, माणक मोती आप वखाइंदा। नर सिँघ आपणा खेल कराया, आप आपणी दया कमाइंदा। बावण बल वंड वंडाया, धरत धवल वेख वखाइंदा। नर नरायण फेरा पाया, बालक ध्रू राह चलाइंदा। हरी हरि आपणे अंग लगाया, गज बेड़ा पार कराइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड वंडाया। सिमरत शास्त्र आप लिखाइंदा। एका परस राम मिलाया, राम आपणा रूप वखाइंदा। वेद व्यासा जस हरि हरि गाया, पुराण अठारां भेव चुकाइंदा। लख चार हज़ार सतारां सलोक गणाया, बारां अक्खर अंक बणाइंदा। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण नाम धराया, कान्हा कृष्ना भेव अभेद खुल्हाइंदा। साची सखीआं मिल मिल मंगल गाया, मंडल रास आप रचाइंदा। भगत भगवान आप समझाया, गीता ज्ञान इक्क दृढ़ाइंदा। नूरी जल्वा नूर धराया, नूर नुराना डगमगाइंदा। मूसा कोहतूर समझाया, ईसा आपणा ज़हूर बणाइंदा। परवरदिगार खेल कराया, बेऐब नज़र किसे ना आइंदा। हक़ हक़ीक़त दए पढ़ाया, लाशरीक कलमा नबी आप सुणाइंदा। मुहम्मद ढोला एका गाया, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाइंदा। अञ्जील कुराना मार्ग लाया, शाह सुल्ताना खेल कराइंदा। सचखण्ड आपणा मता पकाया, निरगुण नूर नूर प्रगटाइंदा। पंज तत्त चोला आप हंढाया, नानक नाम रखाइंदा। सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल आपणी दया कमाया, निरगुण नानक आपणे दर मंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। नानक निरगुण सच दुआर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ।

दर्शन कर एकँकार, अकल कल करे वड्याईआ। तेरा मेरा इक्क आधार, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। कर किरपा दे वस्त अपार, साची मंग मंगाईआ। बिन तेरे नामे सृष्ट सबाई होई छार, कलयुग कूड़ अन्धेरा गया छाईआ। पुरख अबिनाशी वड दातार, दीनन आपणी दया कमाईआ। सतिनाम वणज वपार, साचा हट्ट आप खुल्हाईआ। वरन बरन करे पार किनार, ऊँच नीच ज़ात पात ना कोए रखाईआ। एका जोती दस अवतार, पुरख अकाल वेख वखाईआ। पूत सपूता कर त्यार, गुर गोबिन्द नाउँ धराईआ। नाम खण्डा तेज़ कटार, तन गात्रे आप लटकाईआ। अमृत आत्म ठंडा ठार, सच सरोवर इक्क वखाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी करे खेल अगम्म अपार, पुरख अकाल साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। हुक्मी हुक्म करे वरतार, गुर अवतार सेवादार, पीर पैग़म्बर निउँ निउँ सीस करन निमस्कार, सजदा एका इक्क झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर लोकमात मार्ग आप चलाईआ। लोकमात मार्ग दस्स, हरि जू आपणी खेल कराइंदा। भगतां अन्तर आपे वस, आपणा पर्दा लाहइंदा। जिस जन मेला मेले सच घर हस्स, तिस मति कोए नज़र ना आइंदा। ज़ात पात दीन मज़्हब वरन गोत गुरमुख चरनां हेठां देवे झस, सच पुरख अकाल हर घट रव्या नज़री आइंदा। कलयुग अन्तिम करे खेल आप समरथ, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत वेस सर्ब मिटाइंदा। जगत वेस हरि मिटाउणा, कलयुग अन्त करे सफ़ाईआ। तेई अवतार आपणे दर बहाउणा, भगत अठारां दए सरन सरनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद संग यार बरदा आप कराउणा, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। एका जोती दस दस धार जोती जोत जोत समाउणा, नूर नूर विच रखाईआ। सृष्ट सबाई नौ खण्ड लख चुरासी एका इष्ट हरि वखाउणा, गुर अवतार इक्क समझाईआ। मन्दिर मस्जिद मट्ठ शिवदुआला एका नज़री आउणा, घट घट करे आप रुशनाईआ। रसना जिह्वा गाणा एका गाउणा, पारब्रह्म प्रभ सिफ्त सालाहीआ। जिस ने आदि जुगादि जुग जुग आपणा राह वखाउणा, सो अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। सब दा लेखा आप मुकाउणा, पुरख अबिनाशी आपणा हुक्म आप रिहा वरताईआ। सति सतिवादी मार्ग लाउणा, वरन बरन अठारां चार वंड ना कोए वंडाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश भाई भैण बणाउणा, साक सज्जण सैण एका नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग जुग वेस मात धर, बण बण रैहबर राह वखाईआ। जम की फाँसी लथ्थे फाह, जम नेड़ अन्त ना आईआ। राए धर्म ना दए सज़ा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। लाड़ी मौत ना लए प्रना, साचा सगन ना कोए मनाईआ। सतिगुर शब्दी होए सहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आवण जावण पन्ध दए मुका, मात गर्भ अग्न ना कोए तपाईआ। उज्जल मुख दए

करा, जो मंगे हरि सरनाईआ। जड़्ह बूटा देवे ला, कृपानिध दया कमाईआ। एथे ओथे दो जहानां अमृत रस दए खुवा, तृष्ना तृखा भुख गंवाईआ। गुरमुखां देवे सच्चा थाँ, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। सदा सुहेला रखे ठंडी छाँ, अग्नी तत्त ना लागे राईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस आप उडाईआ। जिस जन सतिगुर पूरा पकड़े बांह, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। होवे सुख पुत्त मां, घर वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणी दया कमाईआ।

४ वसाख २०१९ बिक्रमी बख्शीश सिँघ दे गृह कादराबाद

हरि हरि नाउँ गुर गुर धार, हरि शब्दी शब्द जणाइंदा। भगत भगवन्त हो त्यार, निराकार खेल कराइंदा। सन्त साजण पावे सार, हरि सतिगुर वेस वटाइंदा। गुरमुख सज्जण आपे भाल, गोझ ज्ञान जणाइंदा। गुरसिखां देवे एका दान, नाम भण्डारा झोली पाइंदा। आत्म अन्तर इक्क अशनान, सच सरोवर आप नुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप सालाहइंदा। सतिगुर मीत गुर गुर रीत, हरि हरि जुग जुग आप चलाईआ। जन भगतां बख्शे सच प्रीत, प्रीतीवान इक्क अख्वाईआ। सन्त रखाए आप अतीत, त्रैगुण फंदन दए तुड़ाईआ। गुरमुखां देवे नाम अनडीठ, डूँग्घी कवरी आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार सद बख्शीश, बख्शिश आपणी आप जणाईआ। साची बख्शीश नाम निधान, निरगुण दाता आप रखाइंदा। कलयुग अन्तिम कर परवान, गुरमुख आपणे अंग लगाइंदा। सति सतिवादी सच निशान, सच दुआरे आप झुलाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भेव कोए ना पाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बल आपणा आप रखाइंदा। सम्मत सम्मती वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण इक्क खुल्हाइंदा। गुरसिख देवे आपे माण, आपणा माण गुरसिख आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरि हरि खेल गुर गुर मेल गुरमुख रंग रंगाइंदा।