४ वसाख २०१९ बिक्रमी बूआ सिँघ पिण्ड बल्ल पुरीआं
सचखण्ड निवासी धुर फ़रमाण, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। भूपत भूप बण राज राजान, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। नाम निधाना देवे दान, इच्छया भिच्छया झोली पाइंदा।
आदि जुगादी वड मेहरवान, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। दीवा बाती कमलापाती इक्क महान, दरगह साची आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। धुर फ़रमाणा हरि निरँकार, एकँकारा आप जणाईआ। सचखण्ड दवारे हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। सच संदेशा एका वार, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। विष्नूं करे ख़बरदार, आलस निंद्रा दए गंवाईआ। ब्रह्मे नेत्र नैण उग्घाड़, लोचण हरि जू आप खुल्हाईआ। शंकर बाशक तशका वेख हार, कंठमाल रिहा समझाईआ। त्रैगुण माया होणा ख़बरदार, निरभउ भय आपणा रिहा जणाईआ। पंज तत्त तेरा इक्क अखाड़, लख चुरासी वेख वखाईआ। लेखा जाण गुर गुर धार, शब्दी शब्द शब्द वड्याईआ। भेव खुल्हाए हरि अवतार, रूप अनूप आप जणाईआ। सच संदेशा देवणहार, नर नरेशा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त वसे साचा माहीआ। साचे तख्त हरि जू चढ़, सच सिँघासण आसण लाइंदा। निरगुण नूर आपे धर, पुरख अकाल डगमगाइंदा। आपणी आसा आपे वर, नार कन्त खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम भेव अपर, अपरम्पर आप जणाइंदा। पीर पैग़म्बर लए फड़, दस्तगीर आप जणाइंदा। शरअ शरीअत वेखे खड़, लाशरीक हुक्म वरताइंदा। लेखा जाणे नारी नर, नर नरायण पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दवारे साचा खेल कराइंदा। सचखण्ड दवारे खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हरि पुरख निरँजण निरगुण नूर आपे बला, तेल बाती ना कोए रखाईआ। एकँकारा फड़ाए पल्ला, आपणी गंढ्ढ आप पुवाईआ। आदि निरँजण जोती शब्दी आपे रला, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करता वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, सच सिँघासण आसण लाईआ। श्री भगवान करनहारा वल छला, अछल छल आपणी कार कराईआ। पारब्रह्म ब्रह्म फड़ाए आपणा पल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क समझाईआ। सच संदेशा साजण साज, सति सतिवादी आप जणाइंदा। धुरदरगाही ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे वेख वखाइंदा। दो जहान श्री भगवान आप सुवारे आपणा काज, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। गुर अवतारां दे दे दाज, नाम निधाना आप वरताइंदा। चार जुग दा सच समाज, सो पुरख निरँजण वेख वखाइंदा। वरन चार खेल तमाश, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नाच नचाइंदा। चारे जुग वेखणहारा शब्द अगम्मी मारे वाज, जुगा जुगन्तर आप सुणाइंदा। गुर गुर धार सुणाए नाद, अनहद नादी नाद वजाइंदा। भेव खुल्हाए साचे साध, सन्तन आपणा मेल मिलाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, विख अमृत रूप वटाइंदा। लख चुरासी विच्चों काढ, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाउँदा आया सति जहाज़, निरगुण सरगुण सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, कलयुग अन्तिम सच दुआरे हुक्म वरताइंदा। सच दुआरे सच वरतारा, सति सतिवादी आप वरताईआ। लेखा जाणे नव नौ चार चार धारा, चार कुण्ट फेरा पाईआ। शब्द अगम्मी दो जहान जैकारा, जै जै एका राग अल्हाईआ। घर घर मन्दिर कर पसारा, घर घर विच आसण लाईआ। लख चुरासी देवणहारा अमृत आत्म ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराईआ। दोए जोड़ करे निमस्कारा, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। आदि जुगादी इक्क सिक्दारा, हुक्मी हुक्म सर्ब भुवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा एका वार सुणाईआ। सच संदेशा विष्न ब्रह्मा शिव धार, रजो तमो सतो आप जगाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खोल्ह किवाड़, बंक दुआरी बंक वखाइंदा। लेखा जाणे तेई अवतार, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। ईस मूसा पावे सार, संग मुहम्मद हुक्म वरताइंदा। चार यारी मारे मार, नव नौ आपणा हुक्म सुणाइंदा। नानक निरगुण इक्क सतार, नाम सति सति वजाइंदा। गोबिन्द फ़तेह डंक जैकार, दो जहानां आप सुणाइंदा। ब्रह्मा लिख लिख थक्का वेद चार, हरि का अन्त कोए ना आइंदा। शास्त्र सिमरत गए हार, बेअन्त भेव कोए ना पाइंदा। वेद व्यासा बण लिखार, जीव जंत जंत समझाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग उतरे पार, कलयुग एका अंक जणाइंदा। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार, मात पित ना कोए बणाइंदा। मुहम्मद दोए जोड़ करे निमस्कार, सजदा सीस जगदीश झुकाइंदा। ईसा दर बणे भिखार, ख़ाली झोली आप वखाइंदा। मेरी भिच्छया रख परवरदिगार, इक्को तेरी ओट तकाइंदा। मुहम्मद रोवे ज़ारो ज़ार, अल्ला राणी नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। कलयुग अन्तिम बण बण सेवादार, तेरी साची सेव कमाइंदा। तेरे हुक्मे अंदर कर पसार, उम्मत नबी वेख वखाइंदा। चौदां विद्या खेल अपार, एका अल्फ़ नूर धराइंदा। साबत सूरत आप करतार, शरअ शरीअत वंड वंडाइंदा। चौदां तबकां दे आधार, चौदां लोक नाल रलाइंदा। त्रैभवन धनी तेरा अन्त ना पारावार, त्रैगुण तेरा खेल ना कोए जणाइंदा। लेखा जाणे पीर पैग़म्बर दस्तगीर उठाए चार यार, यारी यारां नाल रखाइंदा। एका जोती दस अवतार, निरगुण नानक सोहला गाइंदा। महांबली उतरे आपणी वार, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। गोबिन्द कहे पिता पूत करे प्यार, पुरख अकाल नाता जोड़ जुड़ाइंदा। कल कल्की लै अवतार, सम्बल नगरी डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट हो अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी कार कमाइंदा। निरगुण निरगुण दए सुणा, सरगुण सरगुण आप समझाइंदा। चार जुग दा लेखा रहिणा ना, लोकमात निशान मिटाइंदा। चार वरनां डेरा देवे ढाह, बरन अठारां ना वंड वंडाइंदा। चारे कुण्ट एका नाम दए जपा, रसना जिह्वा आप समझाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी लेखा जाणे सहिज सुभा, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। चार जुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर बण बण गए गवाह, हुक्म
अदालत इक्क जणाइंदा। प्रगट होवे अन्त बेपरवाह, परवाह ना कोए रखाइंदा। गुरमुख साचे लए जगा, जागरत जोत इक्क रखाइंदा। अमृत आत्म जाम दए प्या, काया बाटा आप वखाइंदा। अनहद नादी नाद दए सुणा, छत्ती राग भेव ना आइंदा। सतिजुग साचा मार्ग दए ला, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। राज राजाना शाह सुल्तानां तख्तों देवे लाह, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। दो जहानां बणे मलाह, बण खेवट खेटा बेड़ा पार कराइंदा। रैहबर बणे आप ख़ुदा, रहिमत रहीम रहिमान आप कराइंदा। करे खेल बेपरवाह, सही सलामत फेरा पाइंदा। नौबत वज्जे थाँ थाँ, नाम डंका हथ्थ उठाइंदा। भगत भगवन्त लए मिला, मेल मिलावा आप मिलाइंदा। सन्त साजण रंग रंगा, रंग रंगीला इक्क वखाइंदा। गुरमुख सज्जण चरन कँवल लए बहा, सरन सरनाई इक्क रखाइंदा। गुरसिख ढूंडे थाउँ थाँ, लख चुरासी अंदर वड़ वड़ सुरती शब्दी आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रै पंज लेखा आप चुकाइंदा। लेखा चुक्के त्रै पंज, पंचम आपणा राग अल्हाईआ। तेई अवतार करन ना रंज, साची सिख्या दए समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लाए कोए ना पज, हुक्मी हुक्म हुक्म भुवाईआ। नानक गोबिन्द सचखण्ड दवारे बहे सज, हरि साजण आप बहाईआ। कलयुग कूड़ा ठूठा जाए भज्ज, क्रिया कोए नज़र ना आईआ। चार वरन एका नाम डोरी जाए बज्झ, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी कलयुग अन्तिम रखे लज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ग़रीब निमाणयां पर्दा देवे कज्ज, नाम दोशाला हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दा लहिणा अन्त मुकाईआ। चार जुग दा मुके लहिणा, सो पुरख निरँजण आप वखाइंदा। जन भगतां वखाए नेत्र नैणां, नेत्र नैण आप खुल्हाइंदा । लख चुरासी भाणा सहिणा पैणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। लख चुरासी लाड़ी मौत खाए डैणा, राए धर्म हुक्म वरताइंदा। गुरमुख विरले सतिगुर सरनाई बहणा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। आत्म परमात्म मन्ने कहिणा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग लाए करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सति सतिवादी चलाए सच विहार, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म होए जै जैकार, सोहँ ढोला इक्क सुणाईआ। बणे तोला आप करतार, लख चुरासी तोल तुलाईआ। मौला रूप अगम्म अपार, बिस्मिल आपणा खेल वखाईआ। राती रुती थिती कोए ना जाणे वार, घड़ी पल ना कोए जणाईआ। रागी नादी करे खुआर, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाईआ। एका हुक्म सच्ची सरकार, सचखण्ड निवासी आप सुणाईआ। सतिजुग लग्गे विच संसार, बीस बीसा रुत्त सुहाईआ। माया राणी ख़ाली ख़ीसा नर नार, नर नरायण दए सज़ाईआ। गुरमुख विरले लए उभार, आत्म अन्तर
बूझ बुझाईआ। लहिणा चुक्के तेई अवतार, भगत अठारां आपणे विच छुपाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लेखा जाण चार यार, अन्तिम चरनां हेठ रखाईआ। एका जोती दस अवतार, जोती जोत जोत समाईआ। निहकलंक लै अवतार, नाम डंका इक्क वजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड करे ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। सचखण्ड दा सच विहार, लोकमात आप कराईआ। भगत भगवन्त कर त्यार, आदि अन्त दए जणाईआ। साता दूआ कर शृंगार, बहत्तर आपणे रंग रंगाईआ। सत्तरां देवे इक्क आधार, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। चुहत्तरां लहिणा देणा कर्ज़ा दए उतार, बाकी कोए नज़र ना आईआ। प्रगट हो आप करतार, निहकलंका नाउँ रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा सांझा यार, वरन गोत वंड ना कोए रखाईआ। सतिगुर पास साची अक्ख, गुर नेत्र आप खुल्हाइंदा। पंच विकारा कर वक्ख, आपणा घर समझाइंदा। शब्द नाद बोल अलख, सच जैकारा लाइंदा। नूर नुराना आपे दस्स, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। सति सरूपी देवे दरस हो प्रतख, परम पुरख रंग रंगाइंदा। हरिजन करे पूरी आस, जो जन चरन ध्यान लगाइंदा। साचे नेत्र वखाए रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन वेख्यां हर घट आपणी खेल कराइंदा। गुर बाणी हरि का जस, गुर गुर हुक्मी हुक्म गाईआ। निरगुण सरगुण अंदर वस, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल नानक करे पूरी आस, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। साचे मंडल साची रास, जोती जाता दए वखाईआ। लहिणा तोड़ पृथ्मी आकाश, गगन मंडल उपर डेरा लाईआ। सचखण्ड दवारे कर कर वास, सच सिँघासण सोभा पाईआ। धुर फ़रमाणा देवे धुर धरवास, धुर दरबारी आप जणाईआ। आत्म परमात्म घट घट वास, वरन गोत ना कोए रखाईआ। पंज तत्त चोला काया गुर अवतारां होवे नास, थिर कोए रहिण ना पाईआ। हरि का शब्द सदा प्रकाश, ना मरे ना जाईआ। जुग चौकड़ी गाउँदे रहे रसन स्वास, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर बाणी भेव खुल्हाईआ। हरि का नाउँ गुर गुर बाणी, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। सतिगुर महिमा अकथ कहाणी, लिख लिख लेख बणाइंदा। गुर गुर रूप खेल महानी, बिन सतिगुर बाणी नाउँ ना कोए अल्हाइंदा। बिन बाणी सतिगुर कोए ना होए जाण जाणी, गुर गुर निशाना नज़र कोए ना आइंदा। दोहां विचोला शाह सुल्तानी, आपणा हुक्म वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक देवे साचा वर, गोबिन्द एका बूझ बुझाइंदा। नानक गोबिन्द पर्दा खोल्ह, हरि जू हरि हरि आप बुझाईआ। सतिगुर साजण बोले बोल, अक्खर वक्खर आपे गाईआ। हरि का नाउँ तोले तोल, तोलणहारा आप हो जाईआ। शब्दी गुर घट घट जाए मौल, गुरू ग्रन्थ दए गवाहीआ। बाणी गुर गुर बाणी आदि जुगादी इक्क दूजे
दे वसण कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द इक्क समझाईआ। गुर शब्द साचा गुर, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। नानक निरगुण गया जुड़, निरवैर भेव खुल्हाइंदा। निरगुण सरगुण आपे बौहुड़, भेव अभेद आप जणाइंदा। नाता तोड़े मिट्ठा कौड़, रस अनडिठा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर बाणी आप प्रगटाइंदा। गुर बाणी सतिगुर राग, रसना जिह्वा आपे गाईआ। बाणी मेला शब्द सुहाग, गुर गुर कन्त हंढाईआ। दोहां विचोला बणे आप, निरंतर आपणी धार वखाईआ। आत्म परमात्म सचा जाप, जीवण जुगत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर का शब्द एका गुर वड्याईआ। एका गुर इक्क अवतारा, एका बूझ बुझाइंदा। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, निरगुण सरगुण खेल कराइंदा। महिमा अकथ बोले जैकारा, जै जै आपणे नाउँ कराइंदा। चलाए रथ विच संसारा, बोध ज्ञान आप दृढ़ाइंदा। समरथ पुरख करे खेल अपारा, नानक गोबिन्द साचा फ़िरका इक्क समझाइंदा। साचा फ़िरका बिन ज़ात पात, वरन गोत ना कोए रखाईआ। सतिगुर पूरा मेटे अन्धेरी रात, आत्म चन्द इक्क चढ़ाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बणाया साक, आपणा बन्धन पाईआ। पंचम मीता बोल वाक्, सीस आपणा रिहा झुकाईआ। गुर चेला वसे पास, चेला गुर रूप वटाईआ। हरि का नाउँ ना जाए विनास, गुर शब्द आदि जुगादि समाईआ। गुरू ग्रन्थ गुर बूझे कर क्यास, ख़िआनत नेड़ कदे ना आईआ। अन्त उतारे आपणे घाट, मँझधार ना कोए रुड़्हाईआ। पंज तत्त चोला देवे कोए ना साथ, नानक गोबिन्द शब्द सरूप शब्दी गुर इक्क अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया करे विनास, फ़तेह डंका इक्क वजाईआ। पुरख अकाल लख चुरासी गाए स्वास स्वास, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। गुर शब्द सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा घट घट वसे पास, गुर बाणी गुर शब्द कहाणी, कह कह गुर गुर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दी साची राणी, सचखण्ड दी सच सवाणी, लोकमात भगत भगवन्त साचे सन्त गुरमुख गुरसिख गुर गुर शब्द आप प्रनाईआ।
पहली जेठ २०१९ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
सचखण्ड दवारे सच दरबारा, सो पुरख निरँजण आप लगाइंदा। हरि पुरख निरँजण कर पसारा, निरगुण धारा नूर डगमगाइंदा। एकँकारा खेल न्यारा, भेव अभेद ना कोए पाइंदा। जोत निरँजण कर पसारा, आदि निरँजण खेल कराइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबारा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। श्री भगवान करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर
अगम्म अथाह आपणी धार आप चलाइंदा। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, निरवैर निराकार पुरख अकाल अजूनी रहित रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी वड बलकारा, राजन राजान आपणा हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दवारे आपे खड़, साचा बंक आप वड्याइंदा। साचा बंक हरि हरि भूप, एकँकारा आप सुहाईआ। निरगुण नूर जगा जोत, जोती जाता डगमगाईआ। वसणहारा साचे कोट, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। सचखण्ड साचा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। आदि जुगादी एका कन्त, श्री भगवान सोभा पाइंदा। आप बणाए आपणी बणत, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणा नूर प्रगटाइंदा। बोध अगाधा एका मंत, अक्खर वक्खर आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दवारा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला, निरगुण बैठा आसण लाईआ। आपणे दीपक आपे बला, तेल बाती ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड सच दुआरा आप सुहाईआ। सचखण्ड दवारा राजन राज, निरगुण नर हरि आप सुहाइंदा। करे खेल ग़रीब निवाज़, नेत्र नैण नज़र किसे ना आइंदा। शब्द अगम्मी इक्क आवाज़, महल अटल आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा आप वड्याइंदा। सचखण्ड दवारा सच सिँघासण, सति सतिवादी आप सुहाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशण, अबिनाशी करता वड वड्याईआ। निरगुण जोत पाए रासन, बेअन्त बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। आपे जाणे आपणा खेल तमाशण, बेऐब परवरदिगार सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची धार चलाईआ। सचखण्ड सोहे साचा बंक, सति सतिवादी आप सुहाइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, नूर नुराना डगमगाइंदा। लेखा जाणे नार कन्त, कन्त नार आप अख्वाइंदा। आपे चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्क बणाइंदा। सचखण्ड दवारा उच्च महल्ला, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। वसणहारा इक्क इकल्ला, एकँकार आपणा बल रखाईआ। आदि जुगादी अछल अछला, वल छल आपणी धार चलाईआ। जोती शब्दी आपे रला, रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। नर नरेश आपे फड़े आपणा पल्ला, पल्लू आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, सच सिँघासण साचा दए वड्याईआ। सच वड़याई पुरख अगम्म, अगम्मड़ा आप कराइंदा। आदि जुगादी
आपे जम्म, मात पित ना कोए रखाइंदा। सदा सुहेला करे कम्म, करता आपणी करनी आप कमाइंदा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, सचखण्ड दवारे आप चलाइंदा। आपे जननी आपे जन, जन जणेंदी माई आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप उपाइंदा। सच दुआरा एका एक, एकँकारा आप प्रगटाईआ। आपे रखे आपणी टेक, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। आपे लिखणहारा लेख, लेखा लिखे बिन कलम शाहीआ। आदि जुगादी रहे बबेक, ववेकी आपणी धार प्रगटाईआ। आपणा नूर आपे वेख, पेख आपणी ख़ुशी मनाईआ। वसणहारा सचखण्ड दवारे साचे देस, दरगाह साची धाम सुहाईआ। बेऐब ख़ुदाई इक्क आदेस, मुकामे हक़ हक़ रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचा तख्त आप सुहाईआ। साचा तख्त सच्चा शहिनशाह, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। निरगुण निरवैर बण मलाह, हरि पुरख निरँजण खेल कराइंदा। सति सति सतिवादी चलाए एका राह, एकँकारा आप प्रगटाइंदा। करे खेल बेपरवाह, आदि निरँजण नूरो नूर नूर धराइंदा। महल अटल डेरा ला, अबिनाशी करता ख़ुशी मनाइंदा। चार कुण्ट नैण उठा, बिन नेत्र वेख वखाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा हर घट थाँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आपणा पर्दा लए उठा, पुरख अकाल अनुभव आपणी खेल कराइंदा। राज राजान भूपत भूप आप अख्वा, सीस जगदीश ताज टिकाइंदा। धुर फ़रमाणा हुक्म प्रगटा, सच संदेशा नर नरेशा सचखण्ड दवारे आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। हरि का भेव आदि जुगादि, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। इक्क इकल्ला अछल अछेद, वल छल आपणी खेल कराईआ। रूप रंग ना कोए रेख, असुते प्रकाश वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। आपणा पर्दा चुक्क करतार, करता आपणा भेव जणाइंदा। आदि आदि खेल कर अपार, अपरम्पर आपणा राह वखाइंदा। आपणी इच्छया कर विचार, साची भिच्छया झोली पाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण धार, निरगुण निरगुण आप टिकाइंदा। निरगुण पुरख निरगुण नार, निरगुण कन्त कन्तूहल साची सेज हंढाइंदा। निरगुण दाई दाया अगम्म अपार, निरगुण जननी जन आप अख्वाइंदा। निरगुण सुत दुलारा कर त्यार, पूत सपूता गोद बहाइंदा। निरगुण खोल्हणहार किवाड़, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। सचखण्ड अंदर खेल अपार, हरि करता आप कराइंदा। थिर घर दुआरा कर त्यार, शब्दी सुत आप बहाइंदा। करे खेल अपर अपार, भेव अभेद ना किसे जणाइंदा। आदि जुगादी एकँकार, अकल कल आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा पर्दा आपे लाहइंदा। आपणा पर्दा देवे लाह, पारब्रह्म वडी वड्याईआ।
आदि रचन जो लई रचा, अन्त लेखा दए मुकाईआ। सचखण्ड निवासी सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। थिर घर वेखे बेपरवाह, पर्दानशी सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा दए सुणाईआ। सच संदेशा एकँकार, अकल कलधारी आप जणाइंदा। शब्दी शब्द वड बलकार, जोधा सूरबीर आप प्रगटाइंदा। सुत दुलारे दे आधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। साची वस्त भर भण्डार, सति भण्डारा आप वखाइंदा। हुक्मी हुक्म सच्ची सरकार, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। जननी जन खेल अपार, विष्न ब्रह्मा शिव गोद सुहाइंदा। त्रैगुण दात देवे दातार, पंचम आपणा पर्दा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा सिख समाइंदा। साची सेवा शब्द सुत, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, बेअन्त वड वड्याईआ। सचखण्ड दवारे सुहाई रुत्त, फुल्ल फलवाड़ी आप महकाईआ। आपणी इच्छया आपे उठ, साची भिच्छया दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा हुक्म सुणाईआ। धुर फ़रमाणा साची धार, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। पुरख अकाल खेल कीआ अपार, भेव अभेद आप जणाइंदा। लख चुरासी कर त्यार, नव नौ आपणी वंड वंडाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज कर कर ख़बरदार, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। रवि ससि दे आधार, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड कर पसार, लोआं पुरीआं बन्धन पाइंदा। जुग चौकड़ी दे आधार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण कर प्यार, नाता बिधाता इक्क रखाइंदा। गुर अवतार दे आधार, जोती जाता नूर धराइंदा। शब्द अनादी इक्क धुन्कार, घट घट मन्दिर आप सुणाइंदा। भगत भगवन्त कर पसार, नूर नुराना नूर वखाइंदा। पीर पैग़म्बर सांझा यार, मुकामे हक़ हक़ जल्वा धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुलाइंदा। आपणा भेव खोल्हे निरँकार, पर्दा कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल जुग चौकड़ी चार, नव नौ आपणा बन्धन पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कर खुआर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। चारे वेदां दए अधार, चार वरन माण वड्याईआ। चार कुण्ट नूर उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल कर आपणा खेल जणाइंदा। निरगुण निरवैर वेस धर, अजूनी रहित रूप वटाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी महिमा गए कर, सो पुरख निरँजण खेल कराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जिस दा ध्यान गए धर, सो आपणा पर्दा लाहइंदा। अञ्जील कुरान गीता ज्ञान जिस दा अक्खर वक्खर गए पढ़, सो चौदां विद्या मूल चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप खुल्हाइंदा। पर्दा खोल्हे श्री भगवान, भेव कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी जुग जुग खेल महान, निरगुण सरगुण
आप कराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग हो प्रधान, गुर अवतार पीर पैग़म्बर गए डंक वजाईआ। अन्त रिहा ना कोए निशान, ख़ाकी ख़ाक गए समाईआ। निरगुण कर कर सर्ब ध्यान, सरगुण बैठे सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मन्न मन्न आण, कलयुग नैण नैण शरमाईआ। इक्क इकल्ला नौजवान, सचखण्ड निवासी बेपरवाहीआ। आदि जुगादी खेल महान, अन्त कह कह गए सर्ब सुणाईआ। लेखा जाणे दो जहान, ज़िमी असमान चरनां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि निरँकारा, दूसर अवर ना कोए अख्वाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर दोए जोड़ करन निमस्कारा, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। आदि अन्त मध ओट रख के गए सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी आसा पूर कराइंदा। सब दी आसा पूरन कर, पारब्रह्म प्रभ खेल कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दिता वर, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। पंचम घाड़न ल्या घड़, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाईआ। तेई अवतार बंधाए लड़, निरगुण सरगुण कर रुशनाईआ। भगत अठारां लाई जड़्ह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंड वंडाईआ। ईसा मूसा नूर धर, संग मुहम्मद जल्वा इक्क रुशनाईआ। चार यारी बाहों फड़, कलमा नबी आप पढ़ाईआ। नानक निरगुण घाड़न घड़, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गोबिन्द मेला साचे घर, घर साचा इक्क वखाईआ। एका जोती वर दस, दहि दिशा वेख वखाईआ। पंचम मेला निरगुण कर, कर किरपा ख़ुशी मनाईआ। अन्तिम लाए जड़्ह, दो जहानां फेरा पाईआ। पंच प्रधान आपे कर, दरगाह साची देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। सच संदेशा हरि निरँकारा, कलयुग अन्त अन्त जणाइंदा। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण आपणा खेल कराइंदा। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। धरनी धरत धवल दे सहारा, जुग जुग लहिणा मूल चुकाइंदा। बल बावन नाल करया उधारा, अन्तिम लेखा लेखे लाइंदा। छत्ती जुग दा पार किनारा, नानक मेला मेल मिलाइंदा। गोबिन्द सुणे कूक पुकारा, पिता पुरख अकाल दया कमाइंदा। नीहां हेठां दिता सहारा, जग जीवण दाता वेख वखाइंदा। नामे तेरी सुण पुकारा, छप्पर छन्न आप सुहाइंदा। धन्ने मेला जट गंवारा, सीस जगदीश ताज सुहाइंदा। गोबिन्द कहे कूक पुकारा, उच्ची नाअरा एका लाइंदा। नानक निरगुण कहे महांबली उतरे अवतारा, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। गोबिन्द दोए जोड़ करे निमस्कारा, सम्बल नगरी राह तकाइंदा। शब्द खण्डा वेखे दो धारा, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाइंदा। कल्ग़ी तोड़ा सीस दस्तारा, दोए जहान सीस झुकाइंदा। अन्तिम खेल करे अपारा, नज़र किसे ना आइंदा। वेद व्यासा बण लिखारा, लिख लिख लेखा सर्ब जणाइंदा। निहकलंक चवीआं अवतारा, निरगुण आपणा
रूप प्रगटाइंदा। साख्यात प्रगट होए विच संसारा, बेअन्त बेपरवाह आपणी धार चलाइंदा। सचखण्ड बणाए इक्क दुआरा, सचखण्ड निवासी आपणा खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। जुग चौकड़ी खेले खेल, खेलणहार नज़र ना आईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता सज्जण सुहेल, सतिगुर दाता वड वड्याईआ। सद वसणहारा धाम नवेल, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। लहिणा देणा चुकाए गुरू गुर चेल, गुर चेला रूप वटाईआ। भगत भगवन्त लए मेल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान बणे सज्जण सुहेल, सगला संग आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। हुक्मे अंदर आदि चुगादि, हरि करता खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर शब्द नाद, थिर घर साचे आप वजाइंदा। हुक्मे अंदर ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आप प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर बोध अगाध, गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां आप पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर प्रगटाए सन्त साध, हुक्मे अंदर भगत भगवन्त खेल कराइंदा। हुक्मे अंदर वेस वटाए मोहण माधव माध, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण आप अख्वाइंदा। हुक्मे अंदर रखे याद, अभुल भुल्ल कदे ना जाइंदा। हुक्मे अंदर खेल करे वाहद, लाशरीक आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर ख़ाकी ख़ाक, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर पाकी पाक, पतित पुनीत वेस धराइंदा। हुक्मे अंदर बन्धन साक, बंधप आपणी गंढ्ढ पुवाइंदा। हुक्मे अंदर कलयुग सतिजुग त्रेता द्वापर कराए पार घाट, किनारा आपणा ना किसे जणाइंदा। हुक्मे अंदर दो जहानां वेखे वाट, चौदां लोकां चरनां हेठ रखाइंदा। हुक्मे अंदर सुणाए साची गाथ, चौदां तबक आप पढ़ाइंदा। हुक्मे अंदर दिवस रात, सूरज चन्न सेव कमाइंदा। हुक्मे अंदर पिता मात, पूत सपूता वेख वखाइंदा। हुक्मे अंदर देवे दात, दाता दानी दया कमाइंदा। हुक्मे अंदर वसे साथ, विछड़ कदे ना जाइंदा। हुक्मे अंदर करे खेल पुरख समराथ, समरथ आपणी खेल वखाइंदा। हुक्मे अंदर कोटन कोटि तरलोकी नाथ, हुक्मे अंदर कोटन राम प्रगटाइंदा। हुक्मे अंदर भरे आपणे खात, ख़ाली हुक्मे अंदर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा हुक्म आपणे हथ्थ, सो पुरख निरँजण आप रखाईआ। आदि जुगादि चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। गुर अवतारां मार्ग दस्स, लोकमात सेव लगाईआ। सरगुण अंदर निरगुण वस, आपणी बूझ बुझाईआ। शब्द अगम्मी तीर निराला मारे कस, अणयाला आप चलाईआ। अंदर वड़ वड़ गाए जस, दिस किसे ना आईआ। त्रैगुण अंदर ना जाए फस, पंज तत्त ना कोए वखाईआ। लेखा जाणे अन्धेरी रैण मस, चन्द चांदनी नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हुक्मे अंदर उपजाए
सचखण्ड दवारा, थिर घर आपणी खेल कराइंदा । हुक्मे अंदर बण वणजारा, साचा हट्ट आप चलाइंदा। हुक्मे अंदर सच भण्डारा, दाता दानी आप वरताइंदा। हुक्मे अंदर निरगुण सरगुण कर पसारा, लख चुरासी बन्धन पाइंदा। हुक्मे अंदर आवे जावे वारो वारा, आपणा भेव ना किसे समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करता पुरख आप अख्वाइंदा। हुक्मे अंदर तख्त ताज, सचखण्ड आप प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर साचा राज, धुरदरगाही आप कमाईआ। हुक्मे अंदर रच रच काज, दो जहानां वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर देवे दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। हुक्मे अंदर कमलापात, आपणी खेल आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप समझाईआ। साचा हुक्म हरि निरँकार, कलयुग अन्त अन्त जणाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, लेखा लिख्त ना कोए समझाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गए हार, हरि का रूप नज़र किसे ना आइंदा। चौदां विद्या रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर नीर प्रगटाइंदा। कागद कलम करे पुकार, बेअन्त तेरा अन्त कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप जणाइंदा। साचा हुक्म सच संदेशा, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। शाह पातशाह नर नरेशा, नर निरँकार वड वड्याईआ। पकड़ उठाए ब्रह्मा विष्न महेषा, भोला नाथ दए जगाईआ। त्रैगुण तेरा जाणे लेखा, पंज तत्त भेव चुकाईआ। तेई अवतार आपणे नेत्र पेखा, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। भगत अठारां इक्क संदेशा, सति सतिवादी आप सुणाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यारी जाणे लेखा, अलख अगोचर अगम्म वड वड्याईआ। नानक गोबिन्द वेखे साचा खेता, फुल्ल फुलवाड़ी एका लाईआ। पंचम बणया एका मीता, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम मेटे रीता, सतिजुग साची धार चलाईआ। नाता तोड़े मन्दिर मसीता, शिवदुआला मट्ठ नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादी ठांडा सीता, सति सतिवादी राह प्रगटाईआ। नव नौ तेरा वेला बीता, जुग चौकड़ी पन्ध गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाईआ। सच सुनेहड़ा एकँकार, कलयुग अन्त अन्त जणाइंदा। सर्ब जीआं दा सांझा यार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। तख्त निवासी हो त्यार, साचे तख्त आसण लाइंदा। लोकमात दए आधार, धरत धवल वंड वंडाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर कर त्यार, उच्च अटल्ला सोभा पाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल अपार, पृथ्मी आकाश आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग करे ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाइंदा। एका नाया दे आधार, बीस बीसा वड वड्याइंदा। सत्तर बहत्तर कर प्यार, सति सतिवादी रंग चढ़ाइंदा। चुहत्तरां वेखे वेखणहार, नेत्र नैण नैण खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करया ख़बरदार, त्रै त्रै मेला आप मिलाइंदा।
पंचम पंच दए आधार, तेई अठारां जोड़ जुड़ाइंदा। तिन्न चार कर प्यार, दस दस बन्धन पाइंदा। पंच वखाए इक्क घर बार, चुहत्तर अंक जोड़ जुड़ाइंदा। सचखण्ड दवारे सारे मिल के गाओ, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जैकार, जै जैकार आप कराइंदा। ज़ात पात वरन गोत बरन नाता तुट्टे विच संसार, मज़्हब वंड ना कोए वंडाइंदा। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ना कोए आधार, हर घट एका नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा पहली वसाख आप जणाइंदा। पहली वसाख हरि जणाया, भुल्ल रहे ना राईआ। चुहत्तरां लेखा इक्क वखाया, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। गुर अवतार पीर करो सलाहया, भगतां नाल मिलाईआ। त्रैगुण डेरा देवे ढाहया, पंज तत्त करे सफ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव माण दए गंवाया, पारब्रह्म वड वड्याईआ। आदि जिस ने नूर धराया, सो नूर वेखे सच्चा माहीआ। लोकमात सचखण्ड दवार इक्क बणाया, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुहत्तरां एका हुक्म सुणाईआ। एका हुक्म अन्तिम वार, गुर अवतारां हरि जणाइंदा। उठो वेखो विच संसार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। नाता तुट्टा तेई अवतार, घर घर सगन ना कोए मनाइंदा। कलमा नबी ना कोए आधार, धीरज धीर ना कोए वखाइंदा। सजदा सीस ना कोए निमस्कार, काया काअबा ना कोए सुहाइंदा। नानक गोबिन्द ना कोए प्यार, पंचम मेला ना कोए मिलाइंदा। अनहद नाद ना कोए धुन्कार, शब्दी शब्द ना कोए सुणाइंदा। पुरख अकाल ना कोए वणजार, साचा हट्ट ना कोए खुल्हाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी आई हार, सत्त दीप साची वंड ना कोए वंडाइंदा। सृष्ट सबाई होई विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाइंदा। गुर अवतार करो विचार, साची सिख्या ना कोए समझाइंदा। वरन बरन रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। त्रैगुण माया रही ललकार, पंच विकारा आपणा बल धराइंदा। गुर की सिख्या गई हार, सतिगुर इष्ट नज़र किसे ना आइंदा। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, आत्म परमात्म गंढ्ढ ना कोए पुवाइंदा। ब्रह्म मेला ना कोए पारब्रह्म दुआर, प्रकाश प्रकाश ना कोए रखाइंदा। जीव ईश ना कोए प्यार, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाइंदा। कलमा नबी ना कोए जैकार, साची सदा ना कोए लगाइंदा। मुकामे हक़ ना कोए विहार, हक़ हक़ीक़त ना कोए फोल वखाइंदा। लाशरीक बेऐब परवरदिगार, नूरी जल्वा ना किसे वखाइंदा। चार कुण्ट धूंआँधार, कलयुग अन्त अन्धेरा छाइंदा। साचा मीआं होया ख़बरदार, अल्ला राणी बीवी वेख वखाइंदा। निरगुण नानक वेखे खोल्ह किवाड़, बंक दुआरी पर्दा लाहइंदा। गोबिन्द होया शाह सवार, शस्त्र बस्त्र तन सजाइंदा। लोआं पुरीआं चरनां हेठां रिहा लताड़, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाइंदा। पुरख अबिनाशी वेखे इक्क दुआर, इक्क इकल्ला सोभा पाइंदा। निउँ निउँ सीस करे निमस्कार, निउँ निउँ सजदा आप
जणाइंदा। वाहवा तेरी कुदरत मेरे यार, तूं कादर कुदरत आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्मरां भगवान, कलयुग अन्त आप जणाईआ। उठो सारे करो ध्यान, वेला गया हथ्थ ना आईआ। चुहत्तरां मिले इक्क मकान, दूजा दर ना कोए वखाईआ। मुहम्मद लेखा चुका चौदां तबक ज़िमी असमान, चौदस चन्द ना कोए रुशनाईआ। नानक गोबिन्द खेल महान, जोती जोत जोत समाईआ। तेई अवतार इक्क ध्यान, इष्ट गुरदेव एका नज़री आईआ। अठारां भगत इक्क ज्ञान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। त्रैगुण माया तोड़े माण, पंज तत्त डेरा आपे ढाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव बख्शे चरन ध्यान, कँवल कँवल सच्ची सरनाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, भगवन आपणी खेल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुहत्तरां आपणी गोद बहाईआ। चुहत्तरां आपणी गोदी चुक्क, हरि जू चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाइंदा। अन्तिम पैंडा सब दा गया मुक्क, गुर अवतार पीर पैग़म्बर माण ना कोए रखाइंदा। सब दी सफ़ा गई उठ, सत्थर होर ना कोए विछाइंदा। चरनामित पीओ घुट्ट, अमृत जाम इक्क वखाइंदा। पुरख अबिनाशी दे सारे सुत, पिता इक्को नज़री आइंदा। पंज तत्त काया दिता बुत्त, अन्तिम जोती मेल मिलाइंदा। जिस दी रख के गए ओट, सो पुरख निरँजण फेरा पाइंदा। इक्क प्रगटाए निर्मल जोत, तत्तव तत्त ना कोए रखाइंदा। जन भगतां उत्ते होए आप मोहत, मुहब्बत आपणी आपे पाइंदा। मेल मिलाए काया किला कोट, दूजे दर ना फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, कलयुग अन्तिम खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम खेल करतार, करता पुरख आप कराईआ। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतार, निरगुण आपणा डंक वजाईआ। चरन कँवल बहाए गुर अवतार, पीर पैग़म्बर सजदा सीस झुकाईआ। एका कलमा नबी रसूल रहे उच्चार, इक्क पढ़ाए कलाम इलाहीआ। एका बोल सति जैकार, फ़तेह डंका रहे वजाईआ। एका चतुर्भुज खेल अपार, आदि शक्ति इक्क रुशनाईआ। एका वसणहारा सचखण्ड सच्चे दरबार, तख्त निवासी इक्क अख्वाईआ। एका वरते वरतावे वरतणहार, बेअन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच संदेशा एका वार सुणाईआ। सच सुनेहड़ा शब्दी धार, धुरदरगाही आप सुणाइंदा। पहली जेठ करो विचार, हरि जू हरि हरि भेव खुल्हाइंदा। चुहत्तरां करे इक्क प्यार, सच प्यार आप बन्हाइंदा। इक्क इक्क नाल विहार, इक्क इक्क सब दी झोली पाइंदा। लख चुरासी विच्चों करना बाहर, रहिमत रहीम रहिमान आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म अन्तिम मात, हरि जू हरि हरि आप वरताईआ। चुहत्तरां दिती इक्को दात, इक्क इक्क वंड वंडाईआ।
इक्क इक्क बन्न्हे साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। सत्तर बहत्तर देवे साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा खेल कराईआ। निरगुण खेल अपर अपारा, पारब्रह्म प्रभ आप कराइंदा। चुहत्तर बणाए दर वणजारा, वणज एका हट्ट कराइंदा। चार जुग लहिणा देणा कर्ज़ उतारा, बाकी कोए रहिण ना पाइंदा। सुणनहार सर्ब पुकारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा सचखण्ड दवारे आप सुणाइंदा। सच संदेशा ल्या सुण, गुर अवतार ध्यान लगाईआ। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, बेअन्त तेरी वड्याईआ। लख चुरासी छाण पुण, जन भगतां होए सहाईआ। इक्क इक्क अन्तिम लईए चुण, चुण चुण तेरी झोली पाईआ। तेरा भेव ना पाए कोए रिख मुन, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा तेरा वर, दर बैठे सीस झुकाईआ। दर तेरे झुकया सीस, सत्त चार सीस झुकाया। तूं साहिब सच्चा सुल्तान जगदीश, जुग जुग तेरी वड्याआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सुणाई तेरी हदीस, तेरा नाउँ नाउँ अल्हाया। लोकमात पीसण पीस, साची सेवा सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे अग्गे वास्ता पाया। तेरे अग्गे वास्ता अन्तिम पा, पल्लू रहे छुडाईआ। इक्क इक्क गुरमुख साडे नाल मिला, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। जिस सिर हथ्थ साहिब सुल्तान मेहरवान तूं दिता टिका, तिस वेखां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एका वस्त मंग मंगाईआ। साची वस्त मंगी मंग, सचखण्ड निवासी तेरे दुआर। गुरसिख चढ़ाउणा साचा रंग, मिले मेल अन्तिम वार। गुरमुख वज्जे मृदंग, घट घट अंदर अनहद धुन्कार। साचे सन्त चढ़े चन्द, निर्मल जोत होए उज्यार। साचे भगत परमानंद, निजानंद इक्क आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कराउणा इक्क विहार। सच विहारा करना मात, पुरख अकाल तेरी सरनाया। तेरे भगत मंगी दात, दूजी ओट ना कोए रखाया। सत्तरां बहत्तरां बणयों पिता मात, आप आपणी गोद बहाया। चुहत्तरां कराई साडी याद, चार जुग दे विछड़े मेल मिलाया। तूं करता करीम कादर काद, नूरो नूर नूर रुशनाया। आदि जुगादि ना होए तेरी वफ़ात, ना मरे ना जाया। नूर इलाही इक्को ज़ात, जल्वा जलाल इक्क रखाया। करें खेल बहु बिध भांत, पारब्रह्म वड वड्याआ। लख चुरासी विच्चों काढ, साचे सिख लए प्रगटाया। निरगुण हो करें लाड, सरगुण रूप नज़र किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुरमुख साचे लए मिलाया। गुरसिख तेरा सच मनारा, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। त्रैगुण करे चरन निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पंज तत्त रोवे ज़ारो ज़ारा, जिस तन वसया सच्चा
माहीआ। तेई अवतार करन प्यारा, गुरसिख वेखण चाँईं चाँईंआ। मुर्शद मुरीद दए आधारा, ईसा मूसा मुहम्मद चार यारा गंढ्ढ पुवाईआ। एका जोती दस अवतारा, नानक गोबिन्द रंग वखाईआ। भगत अठारां इक्क सहारा, वाह वा तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। छे घर नौ दुआर नामा छीपो उतरो पारा, छप्पर छन्न आप छुहाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपारा, निरगुण निरवैर आप वखाईआ। छत्ती छत्ती पार किनारा, छत्ती छत्ती बन्द तुड़ाईआ। भगवन्त बणाए भगत दुआरा, भगवन आपणी सेव कमाईआ। नीहां हेठ दबाए सुत दुलारा, गोबिन्द रत्ती रंग रंगाईआ। सोना रुपा पार किनारा, धरत धवल दए छुहाईआ। हरिसंगत तेरा इक्क प्यारा, लोकमात दए प्रगटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर चल के आवण वेखण सच दुआरा, जिस दुआरे हरि जू सेव कमाईआ। करोड़ तेतीसा करे निमस्कारा, सुरपति राजा इन्द धूढ़ी चरनां ख़ाक रमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणे भिखारा, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी देवणहारा, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। कलयुग अन्तिम पार किनारा, सब दी जड़्ह दए उखड़ाईआ। सत्तरां कराए इक्क विहारा, चार कुण्ट दा चार मनारा ढाहीआ। तरलोकी उत्ते इक्क सहारा, सचखण्ड निवासी गुरमुखां आप बणाईआ। चुहत्तरां मेला कराए गुर अवतारा, पिछला लेखा लेखे पाईआ। पूरब कर्म आप विचारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिख लिख ना कोए समझाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह सर्ब पुकारा, अन्त नज़र किसे ना आईआ। आपे जाणे घड़न भन्नणहारा, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतारा, नर हरि आपणी जोत धराईआ। वज्जदी रहे सच सतारा, तन्दी तन्द ना कोए रखाईआ। चुहत्तरां करे आप उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता आप हो आईआ। वर दाता हरि मेहरवान, मिहबान दया कमाइंदा। सतिजुग दा सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। तख्त निवासी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। सचखण्ड निवासी खेल महान, ख़ालक ख़लक आप कराइंदा। गुरमुख वेखे बाल अंञाण, आप आपणी उँगली लाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं नैण उठाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग दा जाणे ज्ञान, अज्ञान आपणा रूप छुपाइंदा। गुर अवतारां देवणहारा दान, आपणा नाम जणाइंदा। वेखणहारा कृष्ना काहन, बंसरी नाम मधुर धुन आप वजाइंदा। लेखा जाणे सीता राम, सीआ सईया आपणा रंग वखाइंदा। नईया चलाए दो जहान, मइया आपणा इष्ट प्रगटाइंदा। साचा सईया श्री भगवान, साख्यात खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दवारे आपे चढ़, तख्त तख्त सोभा पाइंदा। तख्त सुहाया आप प्रभ, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, निहकलंक नाउँ रखाईआ। वसणहारा घट घट, लख
चुरासी भेव चुकाईआ। वरन बरन मेटे फट्ट, दूई दवैत दए गंवाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वखाए इक्क हट्ट, शरअ शरीअत दए मिटाईआ। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, अनहद नादी नाद वजाईआ। कर प्रकाश पार कराए हद्द, जिस जन आपणी दया कमाईआ। अमृत जाम प्याए मदि, रस रसया रस चखाईआ। विष्नूं तेरी वेखे यद, ब्रह्मा तेरा ब्रह्म लख चुरासी पर्दा देवे लाहीआ। शंकर लैणा देवे ना कोए छड्ड, जो घड़या भन्न वखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भगत भगवान चरन दुआरे सद्द, सच संदेशा दए सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा आपणा भार गए लद्द, सिर आपणे आप उठाईआ। हुक्मे अंदर हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई कीते अड्ड अड्ड, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। अन्तिम लेखा सब दा रखे आपणे हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप मिलाईआ। हरिजन मिलणा हरि आप मिलाउणा, गुर अवतार नाल मिलाया। सचखण्ड दवारे आप बहाउणा, बह बह आपणा रंग वखाया। निरगुण सरगुण भेव चुकाउणा, बज़र कपाटी कुण्डा लाहया। पारब्रह्म ब्रह्म नूर धराउणा, नूरो नूर नूर रुशनाया। अनहद नादी नाद वजाउणा, आत्मक एका राग अल्हाया। साची सेजा आप बहाउणा, सोभावन्त साची सेज आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप उठाया। साचे भगत जायण जाग, हरि जागरत जोत जगाईआ। आत्म अन्तर इक्क वैराग, बण वैरागी आप उपजाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। गुर अवतार रखणा याद, भगत भगवान आप समझाईआ। निरगुण सरगुण सुणन आया फ़रयाद, फ़र्ज़ ज़ुलम सब ते दए लगाईआ। गुरमुख साचे लडाए लाड, जिउँ बालक माता गोद सखाईआ। लहिणा देणा चुकाए कल कि आज, थित वार घड़ी पल्ल वंड ना कोए वंडाईआ। शब्द अगम्मी मारे आवाज़, रागी राग ना कोए सुणाईआ। आत्म परमात्म रखे सांझ, त्रैगुण माया बन्धन दए तुड़ाईआ। प्रगट होया ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणे लए उठाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो रखदा आया लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्तिम साजण ल्या साज, सतिगुर आपणी खेल वखाईआ। चार वरन वखाया इक्क जहाज़, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। लेखा जाणे गुपत ज़ाहर बातन बात, बातन आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका नाम वजाईआ। एका डंका वज्जे नाउँ, हरि जू हरि हरि आप वजाइंदा। करे खेल अगम्म अथाहों, अलख अगोचर वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण करे न्याउँ, लख चुरासी फोल फुलाइंदा। भगत भगवन्त पकड़े बाहों, पकड़ी बांह ना कोए छुडाइंदा। गुरसिख लेखा जाणे पिता माउँ, पूत सपूत आप बणाइंदा। सदा सुहेला देवे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। इक्क जपाए साचा नाउँ, सोहँ अक्खर आप
पढ़ाइंदा। खेवट खेटा बणे मलाहो, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाउँ, दरगाह साची आप बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, पीर पैग़म्बर आप समझाइंदा । पीर पैग़म्बर नेत्र खोल्ह, नैण नैण उठाईआ। कवण कूट मौला रिहा मौल, रूप रंग रेख ना कोए रखाईआ। निरगुण सरगुण तोलणहारा तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। लेखा जाणे काया चोल, काया चोली वेखे थाउँ थाईंआ। लख चुरासी रही अनभोल, हरि का भेव कोए ना पाईआ। नानक निरगुण कहे हरि वसे सदा भगतां कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। भगत कबीर रहे अडोल, अडुल मिली तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्त चुकाया पर्दा ओहल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आप जगाईआ। हरिजन जागे गुर गुर धार, गुर सूरबीर बलवान आप जगाइंदा। सत्तर बहत्तर मेला मेल विच संसार, संसार सागर पार कराइंदा। आदर देवे वारो वार, करता कादर वेख वखाइंदा। चुहत्तरां मेला अन्तिम वार, गुर अवतार नाल रखाइंदा। इक्की जेठ करे विहार, जेठा पुत्त शब्दी आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क सुणाइंदा। सच संदेशा शब्द दुलारे, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। मेरे भगत सदा कुँवारे, मेरे बिना ना कोए प्रनाईआ। कलयुग अन्तिम बैठे आ किनारे, किनारा नज़र किसे ना आईआ। उच्ची कूक कूक रहे पुकारे, गोबिन्द मिल्या सच्चा माहीआ। पुरख अबिनाशी किरपा धारे, कृपानिध वडी वड्याईआ। प्रगट हो विच संसारे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हरिजन मेले आपणे दुआरे, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। चुहत्तरां आई अन्तिम वारे, साता चौका बन्धन पाईआ। सचखण्ड दी साची धारे, धरनी उपर दए प्रगटाईआ। करे खेल अपर अपारे, आदि पुरख वडी वड्याईआ। शब्दी सुत गुरसिख तेरे प्यारे, बिन तेरे सके ना कोए जगाईआ। इक्की जेठ चुहत्तरां दे जाणा दुआरे, घर घर आपणा पन्ध मुकाईआ। जे गुरसिख सुत्ता होवे पैर पसारे, फड़ पैरों लैणा हलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर शब्द तेरी सेवा इक्क लगाईआ। गुर शब्द उठ बल धार, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरा नाउँ करदे रहे उज्यार, मेरा भेव कोए ना पाइंदा। अन्तिम दस्सां सच विहार, साचा राह इक्क वखाइंदा। गुरमुख साचे लैणे उठाल, जिस जन आपणी गोद वखाइंदा। जुग जन्म दे मेरे लाल, लालन आपणे रंग रंगाइंदा। नेड़ ना आए काल महांकाल, राए धर्म मुख भुवाइंदा। चित्रगुप्त लेखा ना सके वखाल, लाड़ी मौत मींढी सीस ना कोए गुंदाइंदा। जिस दी करां आप प्रितपाल, तिस नेड़ जम ना आइंदा। तूं जा के सुरत संभाल, कलयुग वेला वक्त सुहाइंदा। चुहत्तरां वसावां तेरे नाल, आप आपणा बन्धन पाइंदा। घर घर दीपक जोती देणी बाल, जोती जोत नाल मिलाइंदा। नात तुट्टे शाह कंगाल,
नारी पुरष ना वंड वंडाइंदा। लहिणा देणा बिरध बाल, बाली बाला आप वखाइंदा। तूं वसणा थिर घर सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड हरि जू आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, शब्दी सुत आप समझाइंदा। शब्दी सुत सीस झुका, हरि पुरख अग्गे करे निमस्कारा। मैं इक्की जेठ जावां वाहो दाह, गुरमुखां चल दुआरा। बाहों पकड़ लवां उठा, तेरे चरन दयां सहारा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा पन्ध मुका, अन्त वखावां पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चुहत्तरां मेला एका वारा। चुहत्तरां मेला देवां मेल, मेरे साहिब सच्चे गोसाँईंआ। जोत जगावां बिन बाती तेल, बेअन्त बेपरवाहया। अचरज वखावां तेरा खेल, खेलां खेल हर घट थाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाया। मंगां मंग देणा दान, हरि दातार तेरी वड्याईआ। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, शहिनशाह शाह सच्चा पातशाहीआ। एका बख्शणा चरन ध्यान, कँवल कँवल तेरी सरनाईआ। मेरा तेरे उपर माण, तूं पिता तूं ही माईआ। चुहत्तरां भगतां वेखां आण, लोकमात सहिज सुभाईआ। लख चुरासी विच्चों करां पछाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मेरी वड़याई तेरे हथ्थ, शब्द सुत आख सुणाइंदा। तूं दीन दयाल ठाकर स्वामी समरथ, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार तेरी महिमा गा गा गए अकथ, कथनी कथ ना कोए सुणाइंदा। मैं आदि जुगादि गावां तेरा जस, जस वेद पुराण सालाहइंदा। अन्तिम पूरी करनी आस, निरासा रूप ना कोए रखाइंदा। तेरे दुआरे जावां वस, सच दुआरा मोहे भाइंदा। तूं भगतां मिलणा हस्स, हस्स हस्स भगत ख़ुशी वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर नज़र कोए ना आइंदा। तुध बिन दूसर नाहीं कोए, हरि जू तेरी वड वड्याईआ। तेरे भगत तेरे जेहे होए, तेरा नूर तेरी रुशनाईआ। तेरा नाउँ मिले ढोए, ढोलक छैणा ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी सच्ची आस रखाईआ। सच्ची तेरी इक्को आस, आसा आसा विच रखाइंदा। पारब्रह्म तेरा सच प्रकाश, प्रकाश प्रकाश नाल मिलाइंदा। जुगा जुगन्तर तेरा धरवास, मेरी धीर धराइंदा। सदा सुहेले वसणा पास, तेरा विछोड़ा मोहे ना भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला तेरे भगत तेरी झोली पाइंदा। साचा वेला श्री भगवान, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। इक्की जेठ खोल्हणा इक्क ब्यान, ब्याना मेरे नाउँ रखाईआ। चुहत्तर भगत कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। हाढ़ सतारां होण प्रधान, पर्दा हरि जू दए चुकाईआ। हरिसंगत पक्के इक्क पकवान, पुरख अबिनाशी सेव कमाईआ। इक्की इक्की सेव महान, साची सिक्खी दए
समझाईआ। धारों तिक्खी करे खेल महान, निक्की निक्की दए वड्याईआ। चिट्ठी लिखी धुर फ़रमाण, शब्दी सुत करे पढ़ाईआ। अल्फ़ ये ना सके पछाण, पैंती अक्खरी भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। इक्की जेठ दिवस सुहाउणा, हरि जू शब्दी शब्द जणाइंदा। चुहत्तरां लेखा लेख लिखाउणा, लिख लिख लेखा हथ्थ फड़ाइंदा। लख चुरासी पन्ध कटाउणा, जन्म जन्म ना कोए भुवाइंदा। मात गर्भ फेर ना आउणा, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। अद्धविचकार ना किसे अटकाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सच विहारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। चुहत्तर विहारा सत्त चार, सति सतिवादी आप कराईआ। चार जुग दा खेल अपार, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। चार वेद खोल्ह किवाड़, चार वरन दए समझाईआ। चार यारी पावे सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सति विहारा हरि निरँकारा, निरगुण आपणा आप कराईआ। सति विहारा करना जग, जीवण जुगत आप जणाइंदा। गुरमुख मेलणे उपर शाह रग, शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। त्रैगुण माया बुझे अग्ग, अग्नी तत्त ना कोए रखाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग दे हीरे नग, आपणी जड़त आप जुड़ाइंदा। अन्तिम पर्दा लए कज्ज, शब्द दुशाला हथ्थ उठाइंदा। वेखणहारा नौ खण्ड पृथ्मी भज्ज भज्ज, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। हरि भगत दुआरे बहे सज्ज, साजण आपणी दया कमाइंदा। पीर पैग़म्बरां कराए हज्ज, साचा काअबा आप खुल्हाइंदा। शिवदुआला मन्दिर मस्जिद मट्ठ आपे दस्स, टल आपणे नाम खड़काइंदा। गुरुदुआरा अन्तर वस, गुर गुर शब्दी बूझ बुझाइंदा। कलयुग अन्तिम खेड़ा करे भट्ठ, भट्ठी अग्नी आप तपाइंदा। साधां सन्तां वेखे धीरज जत, सति सन्तोख कवण रखाइंदा। कवण जाणे ब्रह्म मति, ब्रह्म तत्त कवण मिलाइंदा। कवण मिले कमलापति, कँवल नैण कवण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म दो जहान, हरि जू हरि हरि आप वरताईआ। लेखा जाणे जीव शैतान, शरअ शरीअत फोल फुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे सिदक ईमान, सबर सबूरी कवण हंढाईआ। साध सन्त वेखे मार ध्यान, कवण बैठा ताड़ी लाईआ। कवण वसे सच मकान, घर घर विच सोभा पाईआ। कवण वेखे अमृत पीण खाण, बिन रसना रस चखाईआ। कवण बिन पढ़यां करे ज्ञान, निष्अक्खर नाद सुणाईआ। कवण कोटन प्रकाश करे भान, बिन तेल बाती दीपक दए जगाईआ। कवण आत्म सेजा होए बलवान, बल आपणा आप प्रगटाईआ। कवण पंचम नाद शब्द सुणे धुन्कान, छत्ती राग पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा हुक्म आप वरताईआ। नर हरि हरि
नरायण, नर नारी खेल कराइंदा। रसना किसे ना सके कहिण, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां हरि आपे आए लैण, नित नवित वेस वटाइंदा। नाता तोड़े मात पित भाई भैण, साक सज्जण सैण ना कोए वखाइंदा। तन बस्त्र पाए नाम गहिण, साचे भूशन बस्त्र आप सुहाइंदा। इक्क वखाए साचा नैण, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। एथे ओथे बणे साक सज्जण सैण, सगला संग आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन मेला मेल मिलाया, मिलणी जगदीश आप कराईआ। गुर चेला बण बण खेल कराया, खेलणहारा नज़र ना आईआ। बण सज्जण सुहेला फेरा पाया, फिर फिर वेखे सर्ब लोकाईआ। चुहत्तरां अंक आप जुड़ाया, साता चौका गंढ्ढ पुवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सेव कमाया, सेवक बणे सेवादार, कर कर सेवा ख़ुशी मनाईआ ।
९ जेठ २०१९ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला
सुणो हरि गाथा अनडिठ, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जुग चौकड़ी साध सन्त गुर अवतार पीर पैग़म्बर काया मन्दिर अंदर लेखा दस के गए सवा गिट्ठ, निरगुण पैमाना परम पुरख आपणा इक्क बणाईआ। लख चुरासी अंदर वन्डया हिस्स, हिस्सा हिसाब किताब विच नव नौ आप रखाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्क दूजे नूं पए दिस, दिशा उतर पूरब पच्छिम दक्खण ना वंड वंडाईआ। जे कोई पुच्छे हरि जू वसे धाम किस, हरि गुण गा गा हरिभगत देण जणाईआ। जीव जंत जगत जज्ञासू पीसण रिहा पिस, दो जहान श्री भगवान त्रैभवन धनी आपणी चक्की इक्क चलाईआ। अन्तिम सब नूं देवे आपणी पिट्ठ, लोकमात सब दा लेखा दए मुकाईआ। निरगुण निरगुण घर सरगुण नाता तोड़ करे साचा हित्त, भविख्त भेख आपणी रेख रंग ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुखां लेखा आप लिख, गुर अवतारां लहिणा मूल चुकाईआ। नित नवित आवे जावे करे खेल सचखण्ड निवासी साचे देस, लोक परलोक आपणा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, अनडिठड़ी गाथा पुरख समराथा, अजूनी रहित अनभउ प्रकाश पुरख अबिनाश आपणी आप जणाईआ। साची गाथा सुणो जन मीत, हरि मित्र प्यारा आप जणाइंदा। नव नौ चार चलाई रीत, गुर अवतार सेव लगाइंदा। मार्ग दस्स दस्स मन्दिर मस्जिद मट्ठ मसीत, निरगुण आपणा मुख छुपाइंदा। कलयुग अन्त अवल्लड़ी रीत, रीतीवान आप कराइंदा। आत्म परमात्म साचा गीत, चार खाणी चार बाणी चार कुण्ट सीस निवाइंदा। जन भगतां नाद सुणाए इक्क अनडीठ, छत्ती राग भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, बिन अक्खर अक्खर आप बणाइंदा। सुणो राग रंग महल्ल, महल्ला हरि जू आप बणाया। गुरमुख वेख उच्च अटल्ल, घर घर विच सोभा पाया। कह कह गए घर अबचल, अबचल नगर हरि आप बणाया। किसे हथ्थ ना आवे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी डल, कोटन कोटि जल थल रहे कुरलाया। गगन उपर गगन दीपक रिहा बल, बिन अग्नी हवन कराया। दूर दुराडा वेख नानक कबीर गया मन्न, बेअन्त तेरी प्रभ माया। तूं दाता दातार जननी जन, हउँ बालक सेव कमाया। सो पुरख निरँजण एका राग शब्द सुणाया कन्न, बिन रसना जिह्वा गाया। निरगुण नानक कहे धन्न धन्न धन्न, सरगुण नानक वंड वंडाया। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, निहकर्मी जन भगतां कर्म कांड रोग मिटाया। इक्क वखाई साची सरन, सरनगति आप हो आया। कथा अकथ कहाणी इक्को पढ़न, सुण सुण हरि जू ख़ुशी मनाया। सुरत सवाणी आपणी मंज़ल चढ़न, मंज़ल चढ़ महबूब आपणा इक्को पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साचा नाम इक्क सुणाया। सुण सुण थक्के जगत कन्न, काया काग वांग कुरलाईआ। इक्को साहिब जाए मन्न, मन मनसा पूर कराईआ। सुणे सुणाए गुण निधान, गुणवन्ता गुण साचा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे इक्क वर, सुन्न समाध कर अज़ाद, इस्म आज़म मुआज़म नूरी अक्खर इक्क सुणाईआ। नूरी अक्खर इक्को अल्फ़, आरफ़ हथ्थ किसे ना आया। ईसा मूसा चढ़ के चुक्या हल्फ़, दोए जोड़ सजदा सीस झुकाया। चारों कुण्ट नज़री आए तेरी तरफ़, दिशा वंड ना कोए वंडाया। तेरा नूर अर्श कुर्श, काया काअबा रूप वखाया। जल्वा जलाल उपर फर्श, ख़ाकी ख़ाक सोभा पाया। रहीम रहिमान कीता तरस, रहिमत आपणी आप कमाया। हरि का संदेश जगत अक्खर करे लिख्त पढ़त, भगत अक्खर कलम शाही नाल ना कोए रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा राग सुणाया।