पुस्तकालयभाग १२

११ जेठ २०१९ बिक्रमी शिव सिँघ दे गृह शेख़सर जम्मू

भगवन रूप आया भगवान, गृह भगतां भाग लगाइंदा। विश्व विष्नूं देवण आया दान, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा।

ब्रह्मा ब्रह्म देवे सच ज्ञान, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। शंकर लहिणा चुकाए अन्त कल्याण, कल आपणी आप रखाइंदा। त्रैगुण मंगे चरन ध्यान, नेत्र नैण नैण शरमाइंदा। पंज तत्त वेखे मार ध्यान, कवण दुआरे हरि जू सोभा पाइंदा। गुर अवतार तुटण माण, अभिमाण नज़र कोए ना आइंदा। पीर पैग़म्बर सारे गाण, ग़फ्लत विच कोए रहिण ना पाइंदा। भगत भगवान चरन धूढ़ देवे अशनान, तीर्थ तट इक्क वखाइंदा। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए आपणा रूप वखाइंदा। निरगुण सरगुण खेल महान, जोती जाता डगमगाइंदा। वसणहारा सच मकान, साची नगरी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा रूप धराइंदा। आपणा रूप भगवन रख, रक्षक हरि हरि आप कराईआ। निरगुण निरगुण हो प्रतख, सरगुण वेखे चाँईं चाँईंआ। सति सतिवादी बोल अलख, अलख एका नाअरा लाईआ। हँ ब्रह्म मार्ग दस्स, दहि दिशा दए वड्याईआ। भगतन अन्तर आपे वस, वस्तू आपणी दए वखाईआ। पन्ध मुकाए नस्स नस्स, बण पाँधी सेव कमाईआ। जुग चौकड़ी गवाउँदा रिहा आपणा जस, कलयुग अन्तिम जस भगतां आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा रूप वटाईआ। भगवन रूप अगम्म अपार, नर हरि नरायण आप वटाइंदा। भगतन वेखे सच दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। तख्त निवासी हो उज्यार, एका डंका नाम वजाइंदा। वेखे विगसे पावे सार, वेखणहारा नज़र ना आइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, लिख लिख लेख ना कोए समझाइंदा। धुर फ़रमाणा एका वार, एकँकार आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा वेस वटाइंदा। वेस अवल्लड़ा एकँकार, अकल कलधारी आप वटाईआ। भगत वछल हो त्यार, गिरवर गिरधार, दीनन आपणी दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लए उठाल, नेत्र नैण जाग खुल्हाईआ। आओ वेखो हरि दुआर, हरि जू बैठा आसण लाईआ। अमृत जल ठंडा ठार, चरन कँवल कँवल रखाईआ। कैलाश तेरा वेख पुलाड़, कल आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन मेले घर सच्चे सच्चा साँईंआ। घर मेला चाउ घनेरा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। भगवन वसे भगतन नेरा, नेर नेर आपणी दया कमाईआ। विष्नूं वेखे खुल्ल्हा वेहड़ा, वाहवा वडी वड्याईआ। ब्रह्मा वेखे पारब्रह्म खेड़ा, कवण घाट बैठा आसण लाईआ। शंकर कहे कवण करे हक़ नबेड़ा, आदि जुगादि हुक्मी हुक्म वरताईआ। त्रैगुण बन्न्हणहारा बेड़ा, आपणी गंढ्ढ वखाईआ कलयुग अन्तिम निरगुण जोत नाउँ रखाए सिँघ शेरा, शमशीर आपणा नाउँ हथ्थ उठाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग कर कर खेल अन्तिम आपणा पाया घेरा, बाहर निकल कोए ना जाईआ। गुर अवतार पीर पैग़बर आपणा आपणा ला ला बैठे डेरा, धूणी जगत ख़ाक रमाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। वेखणहारा हरि भगवान, भगवन आपणे रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे जीव जहान, जोग जुगत आप बणाइंदा। देवणहारा जीआं दान, दानी दाता दया कमाइंदा। करनहार अन्त कल्याण, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। भगत भगवन्त कर परवान, सच परवाना इक्क जणाइंदा । सो पुरख निरँजण हो मेहरवान, हँ ब्रह्म आपणे लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप सालाहइंदा। हरिजन सालाहे आप हरि, वड वड्डा वड वड्याईआ। विष्नूं हो हो देवे वर, घर घर फेरा पाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म रूप अंदर वड़्ह, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। शंकर सीस चरनां धर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। त्रैगुण ममता जाए मर, मरन जीवण आपणे हथ्थ रखाईआ। पंज तत्त काया घाड़न घड़न, घड़ घड़ भन्ने बेपरवाहीआ। सच महल्ले आपे चढ़, साचे तख्त सोभा पाईआ। नव नौ चार पार कर, पारब्रह्म प्रभ ख़ुशी मनाईआ। भगतन मेला इक्को दर, दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। सति सतिवादी अक्खर पढ़, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। एका रूप नरायण नर, नर नारी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगत भगवन आपणी गोद सुहाईआ। साची गोद सोहण भगत, हरि भगवन आप उठाइंदा। देवे वड़याई विच जगत, जीवण जुगत आप जणाइंदा। लेखे लाए बूंद रक्त, रत्ती रत्त रत्त सुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां मेल मिलाइंदा। भगवन मेला भगत दुआर, नौ खण्ड पृथ्मी रही कुरलाईआ । निउँ निउँ सजदा करे सर्ब संसार, ख़ालक ख़लक नज़र ना आईआ। उच्ची उच्ची कूक करन पुकार, रसना जिह्वा रही कुरलाईआ। मन्दिर मट्ठ शिवदुआला गुरुदुआर होया विभचार, विभचारी आपणी धार ना किसे जणाईआ। निरगुण निरगुण कर प्यार, सरगुण अन्तर लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा सांझा यार, सगला संग आप रखाईआ। कर्म धर्म जन्म वरन बरन करे पार, साची सरन आप समझाईआ। करनी करन करता पुरख एकँकार, कल आपणी आप वरताईआ। निहकलंक नर नरायण कल्ग़ीधर हो उज्यार, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ । भगत भगवन्त साचे सन्त गुरमुख गुरसिख लाए पार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। नाता तोड़ जगत संसार, संसार सागर करे पार, मँझधार ना कोए रुड़्हाईआ। जन भगतां करन आए आप दीदार, आपणा दीदार होर ना किसे कराईआ। लख चुरासी नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, गुर अवतार पीर पैग़म्बर कलयुग अन्त होए ना कोए सहाईआ। हुक्मे बद्धे खायण मार, हुक्मी हुक्म आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। सति दुआरे दर घर साचे सारे करन निमस्कार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, हरि भगतन वेखे चाँईं चाँईंआ। चाउ घनेरा हरि प्रभ मीत, एका एक रखाइंदा। आपे जाणे अवल्लड़ी रीत,

भेव कोए ना पाइंदा। नाता तोड़ मन्दिर मसीत, गुरमुख अंदर डेरा लाइंदा। सदा सुहेला वसे चीत, विछड़ कदे ना जाइंदा। जन भगतां गाए आपे गीत, आपणा गीत भगतां आप सुणाइंदा। काया अन्तर करे ठांडी सीत, जगत बसन्तर आप बुझाइंदा। चरन दुआरा हस्त कीट, कीट हस्त एका रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आप वड्याइंदा। भगत वड़याए नर हरि, नरायण आपणी महिमा ना किसे जणाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त सारे कहिण, कह कह पल्लू गए छुडाईआ। नेत्र पेख सुफ़न सखोपत जागरत तुरीआ नैण नैण मिलाईआ। चरन कँवल उपर धवल सारे मंगण ख़ाक रेण, मस्तक टिक्का धूढ़ी लाईआ। आदि जुगादि जुग जुग चुकाए लहण देण, लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत भगवन्त सदा सुहेला साक सज्जण बणे सैण, सगला संग आप निभाईआ। कलयुग अन्तिम एका वार कर इकट्ठे आया लैण, अग्गे पिच्छे कोए रहिण ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जो जन रसना कहिण, तिस सचखण्ड दवारे दए बहाईआ।

११ जेठ २०१९ बिक्रमी फ़रंगी राम दे गृह तूतां वाली जम्मू

पुरख अबिनाशी इक्क इकेला, अकल कल आपणी खेल कराइंदा। मेल मिलाए गुरू गुर चेला, गुर चेला रूप वटाइंदा। भगत भगवन्त सज्जण सुहेला, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सन्त साजण जाणे वेला, थित वार ना कोए रखाइंदा। गुरमुख गुर गुर मेलण मेला, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाइंदा। गुरसिखां चाढ़े साचा तेला, त्रैगुण अतीता सगन मनाइंदा। धाम वसाए इक्क नवेला, निरगुण सरगुण आप वड्याइंदा। अचरज खेल प्रभू प्रभ खेला, खेलणहारा दिस ना आइंदा। जन भगतां कटे राए धर्म दी जेला, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूँग्घी कंदर वेखणहारा मेला, समुंद सागर फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। साचा खेल श्री भगवान, सति सतिवादी आप कराईआ। सचखण्ड दा सच निशान, सति दुआरे आप प्रगटाईआ। धरनी धरत धवल देवे माण, चरन कँवल कँवल चरन देवे सरन सच्ची सरनाईआ। सतिजुग दा सति निशान, सति धर्म नींह रखाईआ। करे खेल नौजवान, नर नरायण वड वड्याईआ। अस्थिल सोहे इक्क मकान, बेमुकाम आप बणाईआ। आपे होया जाणी जाण, दूसर भेव ना कोए रखाईआ। तख्त निवासी वड मेहरवान, साचे तख्त बह बह हुक्म मनाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर नेत्र खोल्ह करन ध्यान, नैण नैण नैण उठाईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा वेख होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ।

सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गा गा आए गाण, रसना जिह्वा सेव कमाईआ। आदि अन्त श्री भगवन्त हरि का रूप ना सके सर्ब पछाण, बेअन्त कह कह पल्लू आए छुडाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, दो जहानां वेस वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्क ज्ञान, गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। सच सिँघासण आपे मल्ला, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। जोती शब्दी निरगुण निरगुण आपणी धार आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। अमृत सरोवर आप प्याए ठांडा जला, जलधारा सर्ब समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा वेस आप धराइंदा। वेस धरे नर निरँकार, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। सति सतिवादी साची कार, सति पुरख निरँजण आप कमाइंदा। बोध अगाधी शब्द जैकार, जै जैकारा आप सुणाइंदा। निरगुण सरगुण दए आधार, गुर अवतार वेख वखाइंदा। दीवा बाती कमलापाती कर उज्यार, गृह मन्दिर आप टिकाइंदा। बूंद स्वांती ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। लहिणा देणा जाणे बाकी विच संसार, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। बन्द किवाड़ा खोल्हे ताकी, घर घर विच वखाए साची हाटी, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाइंदा। तीर्थ ताटी इक्क इकांती चढ़ चढ़ वेखे उच्ची घाटी, उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पाइंदा। जन भगतां देवे साची दाती, अन्त मेट अन्धेरी राती, गृह मन्दिर साचा चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, जुग करता आपणा खेल कराइंदा। जुग करता खेल करे अगम्म, भेव किसे ना आया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बेड़ा बन्न्ह, जुग जुग आपणे कंध उठाया। गुर अवतार देवे नाम धन, धन ख़ज़ाना इक्क वरताया। भगत भगवान जाए मन्न, मन मणका आप भुवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेले खेल सबाया। खेले खेल सर्ब घट वासी, घट अन्तर सोभा पाइंदा। प्रगट हो पुरख अबिनाशी, आबिनाशी आपणी धार चलाइंदा। कलयुग अन्तिम निरगुण नूर जोत प्रकाशी, प्रकाशवान नज़र किसे ना आइंदा। जन भगतां बणे दासन दासी, सेवक सेव रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। मेल मिलाए दर घर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। निरगुण रूप निरगुण धर, धर धर धरनी दए वड्याईआ। सन्त सुहेले आपे वर वर, वर घर आपणा आप जणाईआ। आत्म परमात्म आपे फड़ फड़, नाम डोरी गंढ्ढ वखाईआ। काया मन्दिर उच्चे टिल्ले आपे चढ़ चढ़, दस्म दुआरी कुण्डा लाहीआ। सति दुआरे आपे खड़ खड़, साख्यात रूप निरगुण नूर करे रुशनाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़ पढ़, जन भगतां करे पढ़ाईआ। आपणी मरनी आपे मर मर,

गुरसिख जीवत रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। थाउँ थाईं लेखा जाणे थनंतर, थिर घर वासी खेल खलाइंदा। नव नौ वेखे लग्गी बसन्तर, ब्रह्मण्ड खण्ड अग्नी तत्त तपाइंदा। दो जहानां कलयुग अन्त इक्क सुणाए साचा मन्त्र, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म बणाए बणतर, ईश जीव जोड़ जुड़ाइंदा। एका ढोला गगन गगनंतर, सचखण्ड निवासी आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। गृह मन्दिर सोहे पंज तत्त, तत्तव आपणा आप बुझाईआ। एका रूप जणाए ब्रह्म मति, पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। सति सन्तोख धीरज देवे सति, सति सतिवादी दया कमाईआ। आत्म परमात्म बंधाए नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। इक्क सुणाए साची गथ, सोहँ सो करे पढ़ाईआ। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्तिम पवे भट्ठ, भट्ठ खेड़ा सर्ब वखाईआ। जन भगतां मार्ग साचा दस्स, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश एका राह चलाईआ। हरिजन हरि जू गाए जस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ।

११ जेठ २०१९ बिक्रमी ज्ञान चन्द दे गृह तूतां वाली जम्मू

साची साख़ी साख्यात, नक़ाब मुख सुहाईआ। उकाब लेखा पारजात, आकबत वेखे सच्चा माहीआ। हरि गोबिन्द देवे दात, दीनन दया कमाईआ। पूरब लहिणा कर्म बरात, जन्म जुगत वड्याईआ। लहिणा देणा रखे हाथ, लख चुरासी कोटन कोटि जीव भुवाईआ। गुर गुर कथा कर कर बात, बातन भेव अभेद खुल्हाईआ। पशू पंखी पंछी पूरी करे आस, सख़ी सरवर सुल्तान सच्चा शहिनशाहीआ। बेआब ना होए कोई बेआस, आसा सब दी पूर कराईआ। आदि जुगादि सर्ब गुणतास, गुण आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी किरत सब दी रिहा भाख, बिन नेत्र वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चोला चोले नाल बदलाईआ।

११ जेठ २०१९ बिक्रमी शांती देवी दे गृह तूतां वाली जम्मू

चोरां यारां चुक्की ठग्गी, ठग्ग गुरमुख रूप वटाईआ। त्रैगुण तत्त बुझी अग्गी, अग्नी तत्त गंवाईआ। रसना जिह्वा

नाता छुटा मदी, मदि रसना मोह मिटाईआ। राए धर्म दी छुट्टी बद्धी, चुरासी तन्द आप कटाईआ। चौथे जन्म निमस्कार कीती अद्धी, हरि गोबिन्द सीस झुकाईआ। पौली बण चलाई खड्डी, खड्डा कन्ढ्ढी इक्क पुटाईआ। माटी ख़ाक रुली हड्ड हड्डी, नाड़ी नज़र कोए ना आईआ। बीत गई साढे तिन्न सदी, सद्दा घर घर देवे माहीआ। आत्म परमात्म आपे फद्दी, जन्म जन्म विच भुवाईआ। दर दर घर घर लहिणा देणा लेखा देवे हिसाब किताब रिहा ना कोए छड्डी, लेखा आपणा आप मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी आपणी गोद वखाए विश्व यद्दी, यद आपणी आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग लहिणा लेखे पाईआ।

११ जेठ २०१९ बिक्रमी शाहणी दे गृह तूतां वाली जम्मू

हरि हरि नाउँ हरिजन रंग, हरी हरि एका वस्त वरताइंदा। हरि हरि नाउँ हरिजन मृदंग, हरी हरि आत्म परमात्म आप वजाइंदा। हरि का नाउँ हरिजन संग, हरी हरि सगला संग निभाइंदा। हरि का नाउँ हरिजन अनन्द, हरी हरि आत्म अनन्द इक्क प्रगटाइंदा। हरि का नाउँ हरिजन छन्द, हरि सतिगुर आप सुणाइंदा। हरि का नाउँ हरिजन तोड़े बन्दी बन्द, लख चुरासी फंद कटाइंदा। हरि का नाउँ हरिजन टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल दीन दयाल दया कमाइंदा। हरि का नाउँ हरिजन सदा बख्शंद, समरथ सिर हथ्थ आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका मन्त्र, नाउँ आत्म परमात्म आप पढ़ाइंदा। आत्म परमात्म साचा मन्त्र, लख चुरासी जीव जंत वड्याईआ। लेखा जाणे गगन गगनंतर, गृह मन्दिर काया अंदर घर घर ख़ुशी मनाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश चार वरन बुझाए बसन्तर, सांतक सति सति कराईआ। माणस जन्म बणाए बणतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्त्र नाम समझाईआ। एका मन्त्र वड देवी देव, हरि नमो नमो जणाइंदा। आदि जुगादी अलख अभेव, भेद अभेद आप खुल्हाइंदा। निरगुण सरगुण साची सेव, सेवक सेवा आप कराइंदा। रसना जिह्वा अमृत मेव, राम रस आप चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र नाम सुणाइंदा। साचा मन्त्र आदि जुगादी सोहँ सो, हँ ब्रह्म ब्रह्म समझाईआ। दुरमत्त मैल देवे धो, निर्मल नूर नूर नूर रुशनाईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म जाए छोह, ईश जीव करे कुड़माईआ। भगतां जिहा प्रभ आपे हो, भगवन रंग चढ़ाईआ। धुरदरगाही जुगा जुगन्तर लै के आया ढोआ ढो, साचा नाम हरिजन झोली पाईआ। साचे मन्दिर निरगुण जोत करे लोअ, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। नाता तोड़े जगत विकारा पंचम मोह, माया ममता दए

गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा नाम वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म एका घर वसाईआ।

११ जेठ २०१९ बिक्रमी गूढ़ा राम दे गृह शेख़सर जम्मू

निरगुण सरगुण शब्द इकट्ठ, सरगुण निरगुण आप कराइंदा। भगत भगवन्त मार्ग दस्स, सन्त साजण राह चलाइंदा। गुरमुख गुर गुर हिरदे वस, हरि हरि आपणा भेव खुल्हाइंदा। गुरसिख अमृत साचा रस, चरन सरोवर इक्क वखाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे खेल तमाश, जोती जाता डगमगाइंदा। आदि जुगादि आपणी पूरी करे आस, आशा आपणी आप प्रगटाइंदा। लोक परलोक कर कर वास, दो जहानां आसण लाइंदा। लख चुरासी धरनी ख़ाक, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक उडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह आप चलाइंदा। साचा राह अकल कलधार, हरि जू हरि हरि आप चलाईआ। भगतन देवे इक्क आधार, सन्तन मेला सहिज सुभाईआ। जुग चौकड़ी उतरे पार, कोटन कोटि काल बिताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा कर कर गए हार, अन्तिम नैणां नीर वहाईआ। बल रिहा ना अन्तिम वार, धीरज धीर ना कोए वखाईआ। दोए जोड़ करन निमस्कार, हरि सरन सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा लेखे लाईआ। लेखा लेखे लाए समरथ, विष्न ब्रह्मा शिव जणाइंदा। कलयुग अन्त चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। जन भगतां देवे साची वथ, वस्त आपणी आप वरताइंदा। आत्म परमात्म पाए नथ्थ, सोहँ डोरी हथ्थ रखाइंदा। सच दुआरे इक्क इकट्ठ, इक्क इकल्ला आप वखाइंदा। आपे गाए आपणी गाथ, गाथा आपणी आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराइंदा। साचा खेल विश्व रंग, विष्नूं हरि हरि आप जणाईआ। सच सुहञ्जणी सेज पलँग, पारब्रह्म प्रभ आप हंढाईआ। आदि अन्त शब्दी जोती एका तन्द, डोरी आपणा नाम रखाईआ। घट घट अंदर वजाए मृदंग, गृह गृह आपणा नाद सुणाईआ। जीव जंत लेखा जाणे साध सन्त, श्री भगवन्त भगवन आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, विश्व आपणी खेल रचाईआ। विश्व खेल विष्नूं दात, हरि जू हरि हरि आप वरताइंदा। निरगुण निरगुण जोड़े नात, नाता निरगुण आप बंधाइंदा। निरगुण पूजा निरगुण पाठ, निरगुण पाठशाला सोभा पाइंदा। निरगुण मन्दिर निरगुण हाट, निरगुण काया बंक वड्याइंदा। निरगुण सरोवर निरगुण अमृत मारे ठाठ, निरगुण तट किनारे डेरा लाइंदा। निरगुण निरगुण पुच्छे वात, आत्म परमात्म दया कमाइंदा।

निरगुण निरगुण करे घात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खेल विष्न विचार, विष्नूं हरि समझाईआ। पुरख अबिनाशी हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। लख चुरासी पावे सार, जीव जंत भेव खुल्हाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपार, ऊँचो ऊँच वड वड्याईआ। महल अटल बैठ सच्ची सरकार, साचे तख्त दए वड्याईआ। एका हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाणा आप सुणाईआ। विष्नूं तेरा लहिणा देणा तेरी झोली देवे डार, अन्तिम ख़ाली हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा नर नरेशा इक्क इकल्ला आप सुणाईआ। इक्क इकल्ला अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणी धार चलाइंदा। शब्दी देवे सच सलाह, सलाहगीर आपणा रूप वटाइंदा। जुग चौकड़ी बण बण मलाह, खेवट खेटा लख चुरासी बेड़ा मात तराइंदा। गुर अवतार पीर पैग़बंर दे दे आपणा नाँ, नाउँ निधाना आप प्रगटाइंदा। भगत भगवन्त साचे सन्त गुरमुख सज्जण बणाए हँस काँ, कागों हँस आप उडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। विष्नूं मार्ग एका ओट, एका हरि जणाईआ। एका नूर एका जोत, एका रंग वखाईआ। एका किला एका कोट, एका बंक सुहाईआ। एका वरन एका गोत, एका साची वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप कराईआ। साची खेल करनेहारा, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। विष्नूं विश्व कर पसारा, घर घर आपणा डेरा लाइंदा। अन्तिम वेखे हो उज्यारा, बेअन्त आपणा पर्दा लाहइंदा। लोकमात कर पसारा, परम पुरख डेरा लाइंदा। निहकलंक नाउँ रख अगम्म अपारा, अपरम्पर आपणा राह चलाइंदा। साचे भगतां देवे इक्क सहारा, भगवन आपणा रूप वखाइंदा। थिर घर वासी पुरख अबिनाशी सचखण्ड खोल्हे सच दुआरा, सच दरवाज़ा आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, विष्नूं एका गुण समझाइंदा। विष्नूं सुण कर ध्यान, हरि हरि आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवान, तेरा मेला सहिज सुभाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, एका घर दए वधाईआ। एका मन्दिर कर परवान, एका सेजा आसण लाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाण, सच संदेशा दए सुणाईआ। एका भूप बण राजान, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा इक्क अल्हाईआ। सच संदेशा आलमीन, हरि जू हरि हरि आप सुणाइंदा। लेखा जाणे लोक तीन, त्रैभवन धनी आपणी चाल चलाइंदा। भगत भगवन्त खेले खेल जिउँ जल मीन, जल मीन आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आप आपणे रंग वखाइंदा। रंग अवल्ला एका गूढ़ा, रंग रंगीला आप चढ़ाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। घर प्रकाश

जोती नूरा, गृह मन्दिर होए रुशनाईआ। आसा मनसा करे पूरा, तृष्ना तृखा दए बुझाईआ। माण अभिमान तोड़े ग़रूरा, निवण सो अक्खर करे पढ़ाईआ। दरस दखाए हाज़र हज़ूरा, घर घर आपणा वेस वटाईआ। आपणा फ़र्ज़ करे पूरा, लख चुरासी फ़र्ज़ ज़ुलम रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्नूं लेखा दए समझाईआ। विष्नूं लेखा दस्से हरि, दीद दीद नाल मिलाइंदा। आदि जुगादि करदा रिहा वल छल, अछल छलधारी आपणा रूप वटाइंदा। कलयुग अन्तिम लोकमात सच सिँघासण भगत दुआरे बैठा मल, दूसर दर ना कोए वड्याइंदा। सच संदेशा एका घल्ल, घर घर गुरमुख आप जगाइंदा। वार थित वेला जणाए ना किसे घड़ी पल, पहर वंड ना कोए वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्नूं तेरा बन्धन पाइंदा। विष्नूं तेरा साचा बन्धन, बन्धन हरि हरि आप जणाईआ। कर डण्डोत एका बन्दन, बन्दन आपणा रूप वखाईआ। मस्तक धूढ़ी साचा चन्दन, मस्तक ललाट लगाईआ। कलयुग अन्तिम होवे खण्डन, खण्डा हरि जू रिहा खड़काईआ। लेखा जाणे ब्रह्मण्ड ब्रह्मण्डण, ब्रह्मांड फेरा पाईआ। सेवा लाए त्रिलोकी नंदन, त्रैलोकां फिरे वाहो दाहीआ। दीन दयाल सदा बख्शंदन, हरिजन साचे लए बख्शाईआ। जन भगतां तोड़े द्वैत फंदन, फाँसी आपणी गल विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न वखाए एका घर, घर मन्दिर आप सुहाईआ। विष्न वेख हरि विद्याला, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। जन भगतां जिथे बणे रखवाला, सेवक सेव कमाइंदा। नेड़ ना आए काल महांकाला, राए धर्म ना नैण उठाइंदा। त्रैगुण माया तोड़े जंजाला, जागरत जोत इक्क जगाइंदा। मार्ग दस्से इक्क सुखाला, साचे धन्दे आप लगाइंदा। आपे फिरे होए बेहाला, निहचल आपणा रूप वटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी बणाई सच्ची धर्मसाला, सचखण्ड दवारा आप प्रगटाइंदा। सत्तर बहत्तर खेल निराला, चुहत्तर आपणी गोद उठाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर साध सन्त नेत्र पेखण हरि जू खेल करया निराला, करनी करता आपणा भेव ना किसे जणाइंदा। जुग चौकड़ी लोकमात घाल के आए सारे घाला, भेव अभेद हरि ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जनभगतां आपणा भेव समझाइंदा। जुग चौकड़ी ना दस्सया भेव, बेअन्त आपणी खेल कराइंदा। गुर अवतार ला ला सेव, पीर पैग़म्बर हज़रत हुक्म वरताइंदा। करोड़ तेतीसा देवी देव, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। अलख अलख अलख गाए सब दी रसना जेहव, प्रतख हथ्थ किसे ना आइंदा। आपणा नाउँ दे दे रसना मेव, रसीआ रस मुख चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, जन भगतां वखाए आपणा घर, घर भगतां आप वसाइंदा। भगतां घर वसया खेड़ा, खेड़ा

हरि जू आप वसाईआ। आपणा पहलों रोड़या बेड़ा, गुरमुखां बेड़ा फेर तराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी विच्चों जुग जुग लम्भया खेड़ा, खेड़ा कलयुग अन्तिम लिख लिख दए समझाईआ। सचखण्ड निवासी दा खुल्ल्हा वेहड़ा, बिन भगतां ना कोए सुहाईआ। अन्त कल हरि जू कहे तूं मेरा मैं तेरा, तेरा मेरा भेव ना राईआ। निरभउ होए चुकाए डर सिँघ शेरा, शेर आपणा नाउँ प्रगटाईआ। रातीं सुत्तयां पाए घेरा, गुरसिख नट्ठ किते ना जाईआ। आपणी हथ्थीं बन्न्हे बेड़ा, डूँग्घी भँवर लए तराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग बैठा रिहा कर के जेरा, अन्त विछोड़ा सहि ना सके राईआ। दूर दुराडा धुरदरगाही चल के आया नेरन नेरा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाईआ । जन भगत मिलाए मिल लाए ना देरा, दीनन आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी जगत भुलाए कर कर हेरा फेरा, हेरा फेरी सार किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे लए जगाईआ। आपे आपणा जाणे आप, भेव किसे ना राया। आपे बणे माई बाप, आपे दाई दाया सेव कमाया। आपे बंधाए साचा नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाया। आपे देवे साची दात, पूत सपूता झोली पाया। आपे अन्तिम आपणा लेखा जाणे खात, खाता आपणे विच छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग आपणे अन्तर जो रख्या घाटा, कलयुग अन्त पूरा लए कराया।

१२ जेठ २०१९ बिक्रमी सरदार सिँघ दे गृह शेख़सर जम्मू

जगत विकार तिक्खा कंडा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। आसा तृष्ना करया गंदा, हवस हिरस ना कोए मिटाइंदा। मन वासना फिरे बन्दा, बन्दगी विच ना कोए समाइंदा। आप गंवाए आपणा परमानंदा, निजानंद हथ्थ किसे ना आइंदा। जगत नेत्र दोए अन्धा, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाइंदा। आवण जावण ना चुक्के पैंडा, लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाइंदा। गुरमुख विरला गुर सरनाई साची रहिन्दा, रहि रहि आपणी ख़ुशी कराइंदा। सतिगुर भाणा सिर ते सहिन्दा, सहि सहि सीस झुकाइंदा। आत्म परमात्म इक्को नाउँ रसना कहिन्दा, गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कंडे विच गुरमुख फूल आप उपजाइंदा। कलयुग विकारा तिक्ख़ी सूल, सूली सब दे गल लटकाईआ । सृष्ट सबाई रही भूल, अभुल्ल मिले ना बेपरवाहीआ। भाग ना लग्गे किसे कुल, जीव जंत रिहा कुरलाईआ। त्रैगुण माया रहे रुल, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक समाईआ। फुल्ल फुलवाड़ी ना मौले फुल्ल, पत डाल्ही ना कोए महकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बूटा

रिहा हुल, सिंमल रुक्ख रुक्ख लहराईआ। गुरमुख विरले हरि का नाउँ एका अक्खर गाया बुल, रसना जिह्वा नाल मिलाईआ। करता कीमत पाए मुल, सालस आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सदा सदा सहाईआ। कलयुग विकार तिक्खी धार, चार वरन वरन जणाइंदा। सब दा चोला रही पाड़, पर्दा उपर ना कोए रखाइंदा। विंनी जाए नाड़ नाड़, बहत्तर अंक ना कोए बणाइंदा। तत्तव तत्त रिहा साड़, सांतक सति ना कोए कराइंदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना लाए पार, मँझधार ना कोए तराइंदा। दूर दुराडा नेरन नेरा वेखणहारा सांझा यार, सगला संग आप अख्वाइंदा। सिफ्त सालाही वसे बाहर, सिफ्त विच कदे ना आइंदा। अल्फ़ ये जगत विहार, आरफ़ आपणा बन्धन पाइंदा। भगत फ़िकरा कर त्यार, फ़ितरत आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिकरीए ज़िकर कीता एका वार, ज़ौक ज़ाकर आपणे रंग रंगाइंदा। नेत्र पेख सर्ब संसार, सूफ़ी आपणा रूप वटाइंदा। फ़ातया पढ़े अन्तिम वार, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक दबाइंदा। साख्यात रूप निरँकार, जन भगतां वेख वखाइंदा। कलयुग अन्तिम मेट कूड़ी क्रिया एका देवे नाम आधार, आधार आपणा आप रखाइंदा। सोहँ शब्द कर त्यार, तार सतार आप वजाइंदा। हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख कलयुग क्रिया विच्चों कढ्ढे बाहर, ज़ाहर आपणा रूप वखाइंदा। एथे ओथे दो जहान ना आए हार, जो जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रसना गाइंदा ।

१२ जेठ २०१९ बिक्रमी तेज भान शेख़सर जम्मू

हरि किरपा गुर प्रताप, गुर किरपा नाम वड्याईआ। नाउँ निधाना हरि हरि जाप, जीवण जुगत जुगत समझाईआ। काया कपड़ धो उतारे पाप, पतित पुनीत आप कराईआ। धूंआँधार मेटे अन्धेरी रात, सति ज्ञान शब्द दृढ़ाईआ। माणस जन्म वखाए साचा हाट, घर मन्दिर कुण्डा लाहीआ। निर्मल जोत वखाए ललाट, हलत पलत सदा सुखदाईआ। जन्म जन्म दी मेटे वाट, अगला पन्ध ना कोए रखाईआ। कर किरपा जिस जन देवे आपणी गाथ, गाथा मन्त्र इक्क समझाईआ। फड़ बाहों चढ़ाए साचे राथ, गुर शब्दी रथ चलाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम पुच्छे वात, निरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। वरन बरन नाता तोड़ ज़ात पात, ज़ात आपणी दए समझाईआ। हरिजन रखे सदा साथ, आप आपणी उँगली लाईआ। गुरसिख कदे ना होवे घात, राए धर्म ना घाउ लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस बंधाया चरन नात, तिस नाता ना कोए तुड़ाईआ।

१२ जेठ २०१९ बिक्रमी राम चन्द दे गृह पिण्ड देवा जम्मू

आपे दाता आपे दानी, दयावान हरि अख्वाइंदा। आपे अमृत आपे पाणी, आपे जल जल रूप वटाइंदा। आपे महिमा अकथ कहाणी, आपे लिख लिख लेख वखाइंदा। आपे निरगुण जोत नुरानी, आपे सरगुण डेरा लाइंदा। आपे जाणे बोध अगाधी साची बाणी, आपे आपणा राग अल्हाइंदा। आपे शाह पातशाह शहिनशाह सुल्तानी, आपे हुक्म हुक्म वरताइंदा। आपे लेखा जाणे आवण जाणी, दोए जहानां वेस वटाइंदा। आपे खेले खेल वड बलवानी, बल आपणा आप प्रगटाइंदा। आपे जुग जुग भगत प्रगटाए सच निशानी, जगत निशाना आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दात आप वरताइंदा। दाता दानी दीन दयाल, दर्दी दर्द वंडाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल निराल, ख़ालक ख़लक विच रखाइंदा। ग़रीब निमाणे करे सदा प्रितपाल, बाल अञ्याणे गोद बहाइंदा। भगत भगवन्त वेखे लाल, लालन आपणा रंग रंगाइंदा। वस्त अमोलक देवे नाम सच्चा धन माल, माल ख़ज़ीना इक्क लुटाइंदा। सदा सदा सद चले नाल, आप आपणा संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी दया कमाइंदा। दाता दानी देवण जोग, सो पुरख निरँजण इक्क वड्याईआ। आदि जुगादी है भी होग, ना मरे ना जाईआ। जुग जुग करे सच संजोग, जन भगत नाम कुड़माईआ। देवे दरस आप अमोघ, स्वच्छ सरूपी रूप वखाईआ। कटणहारा जन्म विजोग, पूरब लहिणा लेखे लाईआ। नाता तोड़े हरख सोग, चिंता दुःख ना कोए जणाईआ। आत्म भोगे साचा भोग, रस रसीआ एका रस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। नाम वस्त राम रमइया, नर हरि नरायण आप वरताइंदा। आदि जुगादी साचा सईया, सगला संग निभाइंदा। लेखा जाणे जोती मईया, मात पित हित्त वखाइंदा। इक्क वखाए साची नईया, नौका नाम आप धराइंदा। लेखा जाण भैण भइया, आप आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आप वरताइंदा। देवे दान दयानिध, दीन दयाल बेपरवाहीआ। जन भगतां करे कारज सिद्ध, करता पुरख वड वड्याईआ। आदि जुगादि जुग जुग आपे जाणे आपणी बिध, भेव अभेद ना किसे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान साची वस्त एका हथ्थ वखाईआ। दयावान हरि जू ठाकर, आपणा खेल खलाइंदा। भगत भगवन्त देवे आदर, लोकमात सोभा पाइंदा। सति सतिवादी शब्दी चादर, नाम दुशाला इक्क उठाइंदा। इक्क इकल्ला देवे आदर, आदरश आपणा आप वखाइंदा। करीम करता बण बण कादर, कुदरत आपणे रंग रंगाइंदा। सेवक बण बण तेग़ बहादर, तेग़ आपणे सीस टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान इक्क

वखाइंदा । साचा दान देवे सीस, हरि जू वडी वड वड्याईआ। करे खेल आप जगदीश, जगत जुगत भेव ना राईआ। जन भगतां दस्से सच हदीस, हरफ़ बहरफ़ आप पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम पीसण रिहा पीस, जूठ झूठ चक्की मात चलाईआ। लेखा जाणे इक्क नौ उनीस, नौ इक्क वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दान इक्क समझाईआ। साचा दान इक्को हरि, दूसर अवर ना कोए वखाइंदा। ग़रीब निमाणयां देवे फड़, राज राजानां ख़ाक मिलाइंदा। साचे मन्दिर आपे वड़, गृह बह बह ख़ुशी मनाइंदा। निष्अक्खर बाणी आपे पढ़, पढ़ पढ़ राग सुणाइंदा। सन्त सुहेले लाए लड़, फड़ फड़ आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप वरताइंदा। नाम वरताए ग़रीब निवाज़, हरि जू आपणी दया कमाईआ। चन्द चांदना साजण साज, नूर नूर नूर रुशनाईआ। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, माथा मस्तक आपणे चरन छुहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गाथ, कलयुग अन्तिम झोली पाईआ। फड़ उतारे आपणे घाट, सति किनारा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वस्त बेपरवाहीआ। बेपरवाह देवे दाना, नज़र किसे ना आइंदा। सति सरूपी बन्न्हे गाना, घर बह बह सगन मनाइंदा। राम राम मिले भगवाना, चन्द चन्द चन्द चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौथे मेल मिलाइंदा। सतिजुग तक्की वाट, त्रेता नैण उठाईआ। द्वापर सुत्ता गोदावरी घाट, गंगा कन्ढ्ढा रूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम चीथड़ गए पाट, काया कपड़ कम्म किसे ना आईआ। किरपा करी पुरख समरथ, समरथ आपणी दया कमाईआ। पकड़ उठाया आपणे हथ्थ, हथ्थ हथ्थ नाल मिलाईआ। तख्त निवासी बह बह गाए जस, जस हरिजन आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अंदर जाए वस, साचा खेड़ा आप बणाईआ। आपणा आप कीता दान, बाकी नज़र कोए ना आइंदा। निरगुण हो हो वड़या काया विच मकान, सरगुण अंदर साचा आसण लाइंदा। रूप रंग रेख नज़र ना आए विष्नूं भगवान, हरिजन आपणा रूप वखाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाइंदा। आपणी भेटा आपणा सीस जगदीश कर कुरबान, सच हदीस फेर पढ़ाइंदा। सोहँ शब्द इक्क निशान, धुर निशाना आप वखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणा आप कर के दान, जन भगतां झोली मात भराइंदा। आपणा आप हरि दीआ दान, भेव कोए ना पाइंदा। गुरमुख करन मात परवान, परम पुरख मंग मंगाइंदा। वसण देणा विच मकान, काया कोठड़ी राह तकाइंदा। नित नित गुरमुख गावां तेरे गान, दूजी मंग ना कोए मंगाइंदा। दिवस रैण दर्शन पावां आण, दूर दुराडा पन्ध ना कोए जणाइंदा। बिन सुणयां सुणावां फ़रमाण, फ़रमांबरदार हो सेव कमाइंदा। आप बणया रहां अञ्ञाण, गुरमुख लोकमात वड्याइंदा। आपणा

मेट के जगत निशान, भगत निशाना जगत झुलाइंदा। आपणा नाउँ रख विष्नूं भगवान, भगवान गुरमुख रंग रंगाइंदा। घर घर दर दर पुच्छे आण, आप आपणी फेरी पाइंदा। जंगल जूह उजाड़ ढूंडे बीआबान, उच्चे टिल्ले पर्बत वेख वखाइंदा। डूँग्घी कंदर वेखे खाण, कन्ढ्ढी आपणा चरन टिकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर सुणाउँदा रिहा गान, कलयुग अन्तिम गीत आप अल्हाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग भगतां आप वंडाइंदा।

१२ जेठ २०१९ बिक्रमी मलूकां वाली पिप्पल दे थल्ले जम्मू

टिल्ला छुटया गोरख नाथ, गुर चेले ध्यान लगाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े लभ्भदे साथ, साथी नज़र कोए ना आईआ। मछन्दर सुणाउँदा रिहा गाथ, जलन्धर मुंदरा कन्न लटकाईआ। अन्तिम मुकावे कौण वाट, मुकावणहारा इक्क अख्वाईआ। लेखा जाणे नौ नाथ, सिद्ध चुरासी सहिज सुभाईआ। सारे पुच्छण आपणी आपणी गाथ, निउँ निउँ चरनां सीस झुकाईआ। वेले अन्त पुच्छे कवण वात, साडा पन्ध दए मुकाईआ। गोरख कहे बणो इक्क जमात, साची सिख्या दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए पुरख अबिनाश, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर फड़ फड़ पहलों करे आपणे दास, फेर सब दा लहिणा दए चुकाईआ। तुहाढ्ढा मेला करे ख़ास, ख़ुलासा आपणा आप ख़ुल्हाईआ। कन्ढ्ढी कन्ढ्ढे मेटे प्यास, प्यास अन्तर दए बुझाईआ। गुरसिख सज्जण सुहेले रखे आपणे साथ, बण संगी संग निभाईआ। आपणी हथ्थीं धूढ़ी टिक्का मस्तक लाए ख़ाक, ख़ाक सब दे उपर पाईआ। जिस दे पिच्छे बणदे रहे चाक, चाक बण चाकरी सेव कमाईआ। सो साहिब दयाल ठाकर आपणा खोल्हे ताक, दीवा बाती इक्क जगाईआ। गोरख अन्त ना निभे साथ, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। तीजा जन्म सिँघ तारे रख्या साक, सज्जण सैण आपणा बन्धन पाईआ। अन्तिम साथ लै पुरख अबिनाश, पिछला लहिणा रिहा मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गोरख चेले बणाए आपणे दास, अगला फ़ास सर्ब कटाईआ।