पुस्तकालयभाग १२

१२ जेठ २०१९ बिक्रमी सरदार सिँघ दे गृह पिण्ड सरदारी जम्मू

अलख अलख अलख निरँजण, गुर चेले रहे ध्याईआ। दीनां नाथ दर्द दुःख भय भञ्जण, प्रभ मिल्या सच्चा माहीआ। नेत्र ज्ञान पाया अञ्जण, नाम बिभूती इक्क वखाईआ। चरन धूढ़ कराया मजन, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। जन्म जन्म

दी लथ्थी थक्कण, थक्के मांदे पन्ध मुकाईआ । नेत्र नैण बिन नेत्र तक्कण, दरसी दरस दरस रघुराईआ। कलयुग अन्तिम आया रखण, बण रक्षक फेरा पाईआ। इक्क वखाए साचा पत्तण, पत्तण बैठा हरि हरि माहीआ। वेले अन्त परदे ढकण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर चेले आए भोजण छकण, हथ्थ खप्परी इक्क उठाईआ। अलख अलख रसना कर कर थक्की यतन, युकती युग ना कोए समझाईआ। पुरख अबिनासी घट घट वासी कलयुग अन्तिम वरोलण आया आपणा मक्खण, लख चुरासी नाम मधाणा पाईआ। दूर दुराडे गोरख मछन्दर जलन्धर बह बह तक्कण, सीस जगदीश झुकाईआ। शौह दरया विच्चों आया कढ्ढण, बण मलाह खेवट खेटा फेरा पाईआ। वेखणहारा डूँग्घी खण्डण, भँवर भँवरी फोल फुलाईआ। एका वार आया सद्दण, सद्दा हरि हरि आप पुचाईआ। जिस नूं कहिन्दे गोपाल मोहण मूर्त मधण, माधव आपणा भेव खुल्हाईआ। आदि जुगादी विष्नूं यदन, विश्व आपणी धार वखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर आया फंदन, बण फांदकी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अलख निरँजण जगत जैकारा, रसना जिह्वा गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। गेरू कपड़ा तन शृंगारा, चारों कुण्ट कुण्ट भुवाईआ। सरवण पाए ना कोई धुन्कारा, अनहद नादी ना नाद सुणाईआ। साचा मुंदरा ना कोए प्यारा, मूधा कँवल ना कोए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जै जैकार अलख निरँजण रघुनाथ, रघू एका धार चलाइंदा। वेखणहार पुरख समराथ, समरथ आपणा पर्दा आप उठाइंदा। निरगुण दो जहानां रिहा तुट्ठ, बण बण पाँधी पन्ध मुकाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर गुर चेले मार्ग दस्स, साचे राहे आपे पाइंदा। घट घट अन्तर आपे वस, वस वस आपणा खेल कराइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, प्रगट आपणा रूप वटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखणहारा लख चुरासी कमलापति, कँवल नैण आप खुल्हाइंदा। नाथां सिद्धां वेखे धीरज जत, सति सन्तोख भेव चुकाइंदा। बिन गुरमुख कोई ना रखे पत्त, कोटन कोटि जीव भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अलख अलखणा खेल कराइंदा। अलख अलख रसना गा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। गोरख मछन्दर गए सुणा, मन मन्दिर इक्क सुहाईआ। तन अंदर डेरा साचे ला, घट मुंदरा नाम वखाईआ। किंगी नाद सिंगी वजा, तुरया राग राग अल्हाईआ। बिन्दी टिप्पी इक्क वखा, निक्की निक्की धार जणाईआ। धुर दी लिखी ना कोई मेटे ना सके मिटा, मेटणहारा इक्क अख्वाईआ। जिस दा ढोला रहे गा, सो साहिब सच्चा माहीआ। जुग जुग चोला दए बदला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। खेले खेल हौली हौली सहिज सुभा, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर वसे बेपरवाहीआ। अलख

निरँजण हरि हरि गीत, गीत गीत अल्हाया। उच्चे टिल्ले जगत रीत, रीतीवान नज़र ना आया। सदी सदी गई बीत, काल काल रूप वटाया। पुरख अबिनाशी इक्क अतीत, त्रैभवन धनी आपणा खेल रचाया। रविदास चुमारे लिख्या लेख, ना कोई मेटे मेट मिटाया। ब्राह्मण जाणे आपणा भेख, बा्रह्मण बा्रह्मणी ना कोए जाया। लिखणहारा हरि जू लेख, लेखा आपणे हथ्थ वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। बेपरवाह खेल अपारा, रविदास आप कराईआ। लेखा जाणे जगत चम्मयारा, आत्म आधारा वड वड्याईआ। इक्क कसीरा कर प्यारा, तकसीर तकदीर दए बदलाईआ। आत्म ब्रह्म दे सहारा, जीव जीव जीव समझाईआ। डुब्बदा पाथर लाए किनारा, चरन आपणा पाहन छुहाईआ। जिस उपर तिक्खी करे आरा, रम्बी एका रगड़ा लाईआ। तिस अंदर वड भण्डारा, भर बैठा बेपरवाहीआ । शाह पातशाह बणे वणजारा, दर सीस सीस झुकाईआ। ब्राह्मण रोवे ज़ारो ज़ारा, वेला गया हथ्थ ना आईआ। हरिभगत करे सदा प्यारा, हरख सोग ना कोए जणाईआ। गंगा तेरा नाता जोड़या विच संसारा, संसार सागर खेल वखाईआ। तूं आया चल दुआरा, तेरा दुआर दयां समझाईआ। तेरा मेरा इक्क विहारा, प्रभ साचे रिहा भाईआ। तूं वड्डा वड सिक्दारा, जिस कंगण हथ्थ ल्या चाँईं चाँईंआ। मेरा तेरे नाल उधारा, अन्तिम लेखा मेटे बेपरवाहीआ। ब्राह्मण मंगे चरन धूढ़ ख़ाक छारा, मस्तक टिक्का रिहा लाईआ। कवण वेला मिले हरि निरँकारा, आप आपणा दए समझाईआ। रविदास बोले कूक जैकारा, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। नौ जन्म आउणा विच संसारा, नौ दुआरे वासना बाहर कढ्ढाईआ। तीजे जन्म लेखा जाणे शाह सिक्दारा, जन्म जन्म आप भुवाईआ। कन्न पा के मुंदरां तन लाए ख़ाक छारा, बिभूती बिभूत नाल रमाईआ। गोरख देवे फेर सहारा, सहिज जुगत इक्क समझाईआ। बिन हरि कोए ना जाए हरि के दुआरा, अद्धविचकार बैठे सारे आसण लाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा, निरगुण आपणा रूप वखाईआ। प्रगटाए प्रगटे आप रविदास चुमारा, जगत चमरेटा मूल चुकाईआ । बा्रह्मण देवे ब्रह्म सहारा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जोगी जोग वेखणहारा, जीवण जुगत आप जणाईआ। चारों कुण्ट फिरे बण हल्कारा, घर घर साचा हुक्म सुणाईआ। गुरमुख वेखे वारो वारा, हरिजन सज्जण लए उठाईआ। सन्त सुहेले करे प्यारा, दूसर अंग ना कोए लगाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा देणा कर्ज़ा दए उतारा, लेखा अवर ना कोए रखाईआ। पावे फेरा अगम्म अपारा, हेरा फेरा दए मिटाईआ। उच्चे टिल्ले वसे गुरसिख रूप उच्च मनारा, राम राम चन्द दए वड्याईआ। चरन कँवल दे सहारा, हरि जू संगत संग निभाईआ। वाहो दाही आए आपणी धारा, धार किसे ना होर समझाईआ। नौ नाथ चुरासी सिद्ध राह विच मिल करन निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। चरपट नाथ रिहा

कुँवारा, सुरती शब्द ना किसे प्रनाईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल आप निरँकारा, सतिगुर सच्चा शहिनशाहीआ। जन्म जन्म दा विछड़या मेले गुरमुख तारा, तार आपणी नाल मिलाईआ। जंगल जूह विच बण लिखारा, रविदास चुमारा दए गवाहीआ। करया खेल अपर अपारा, लिख्त पढ़त विच ना किसे समझाईआ। अग्नी जेठ ना तत्ती हाढ़ा, तत्तव तत्त ना कोए रखाईआ। हरिसंगत देवे आण सहारा, सरदारी आपणा चरन छुहाईआ। सम्मत वीह सौ उन्नी जिस जन दे के जाए दरस दीदारा, बण दर्दी दर्द वंडाईआ। एथे ओथे देवे नाम भण्डारा, अखुट्ट कदे ना जाईआ। गुरमुख गुरसिख बोले इक्को सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। दर आयां सब पार उतारा, मोए पित्तर पार कराईआ। वाहवा लेख लिख्या चम्मयारा, चम्म दृष्टी सब दी दए गंवाईआ। एका इष्ट नज़र आए निरँकारा, वशिष्ट राम रूप वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म अजन्म दोवें कर परवान, घर परवानगी आपणे पाईआ।

१३ जेठ २०१९ बिक्रमी कथ्था सिँघ दे गृह पिण्ड मोइल जम्मू

साचे तख्त सोहे भगवान, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। सीस ताज जगदीश महान, अबिनाशी करता आप सुहाइंदा। शाहो भूप बण मेहरवान, राजन राज हुक्म वरताइंदा। धुर फ़रमाणा इक्क ज्ञान, निरगुण निरवैर आप सुणाइंदा। दो जहानां हुक्मरान, भेव आपणा आप खुल्हाइंदा। कलयुग अन्तिम हो प्रधान, पुरख अकाल वेस वटाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग वेखे मार ध्यान, पूरब लेखा आप फिराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवणहारा माण, त्रै पंज आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सचखण्ड दवारे हरि जू चढ़, तख्त निवासी सोभा पाईआ। महल अटल उच्च मनारे खड़्ह, सति सरूप आप वटाईआ। बोध अगाधी अक्खर पढ़, निष्अक्खर करे जणाईआ। आदि आदि जिस लाई जड़्ह, अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। निरगुण सरगुण मात धर, लख चुरासी बन्धन पाईआ। गुर अवतार दे दे वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। करे खेल नरायण नर, नर हरि वड्डा वड वड्याईआ। आपणा घाड़न आपे घड़, भन्नणहार आप अख्वाईआ। लेखा जाणे चोटी जड़्ह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचा खेल वरताईआ। सचखण्ड सोहे सच दुआरा, सति सतिवादी आप सुहाइंदा। निरगुण रूप अगम्म अपारा, अलख अगोचर खेल कराइंदा। दीपक दीआ कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। शब्दी नाद नाद धुन्कारा, ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणाइंदा। हुक्मी हुक्म इक्क वरतारा, धुर फ़रमाणा आप अल्हाइंदा। गुर अवतारां वेखणहार अखाड़ा, लोकमात वेस वटाइंदा।

पीर पैग़म्बर वेखे परवरदिगारा, नूर इलाही नूर वखाइंदा। मुकामे हक़ हो त्यारा, हक़ हक़ीक़त रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे साचे खड़्ह, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। दरगाह साची सोहे धाम, हरि जू हरि हरि आप सुहाईआ। करे खेल एका राम, एकँकार वड वड्याईआ। वेस वटाए साचा शाम, शहिनशाह बेपरवाहीआ। दो जहानां साचा नाम, लोआं पुरीआं करे पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव प्याए जाम, अमृत रस रस चखाईआ। पीर पैग़म्बर दे कलाम, कलमा नबी आप सुणाईआ। करे खेल श्री भगवान, गुर अवतार सेवा लाईआ। भगत भगवन्त दे दे दान, इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। साचे सन्तन कर परवान, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुखां देवे इक्क ज्ञान, ज्ञान नेत्र आप खुल्हाईआ। गुरसिखां वेखे हरि जू आण, नेत्र नैण नैण मिलाईआ। नव नौ चार खेल महान, चार चार वज्जे वधाईआ। नव सति होए प्रधान, सति प्रधानगी आप कमाईआ। धुरदरगाही सच निशान, सो पुरख निरँजण आप उठाईआ। सच संदेशा दए पैग़ाम, पीर पैग़म्बरां आप सुणाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड दवारे धुर फ़रमाणा, धुरदरगाही आप जणाइंदा। बेअन्त बेअन्त बेअन्त श्री भगवाना, अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पीर पैग़म्बर गायण गाणा, गीत गोबिन्द आप सुणाइंदा। अन्तिम रखे आपणे भाणा, सीस जगदीश सब दा आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा एका वार सुणाइंदा। सच संदेशा एका वार, हरि जू हरि हरि आप जणाया। सचखण्ड दवारा खोल्ह किवाड़, लोकमात दए वड्याआ। भगत भगवन्त कर त्यार, त्रैगुण लेखा दए चुकाया। पंचम नाता तोड़ संसार, पंचम आपणा रंग रंगाया। एका अमृत जाम प्याए ठंडा ठार, अग्नी तत्त दए बुझाया। एका बाणी बोध अगाध, शब्दी शब्द नाद सुणाया। चार वरन एका दाद, वस्त अमोलक आप वरताया। लख चुरासी विच्चों काढ, साचे मन्दिर आप बहाया। छत्ती जुग दा साचा राग, बिन रसना जिह्वा गाया। छत्ती राग होए विस्माद, सीस सके ना कोए उठाया। धन्न दुआरा हरि निरँकारा जन भगतां करे साचा लाड, सच आपणी गोद सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा रूप वटाया। सचखण्ड रूप अपर अपारा, हरि जू हरि हरि आप रखाईआ। रंग रेख ते वसे बाहरा, नज़र किसे ना आईआ। काग़द कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार करन पुकारा, निउँ निउँ चरनां सीस झुकाईआ। पीर पैग़म्बर मंगण दुआरा, परवरदिगारा वड वड्याईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यारा, चौथे जुग आपणी रचन रचाईआ। प्रगट हो अगम्म अपारा, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। सचखण्ड दा सच दुआरा, धरत धवल

दए सुहाईआ। आपे वेखे वेखणहारा, दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपार, हरि जू हरि हरि आप कराया। लहिणा चुक्के गुर अवतार, गुर गुर रूप ना कोए दसाया। ईसा मूसा लेखा चुक्के मुहम्मदी यार, यारी यार ना कोए निभाया। कलमा नबी ना कोए आधार, इलाही कलाम ना कोए सुणाया। तीर्थ तट ना कोए किनार, सरोवर कोए रहिण ना पाया। मक्का काअबा नज़र ना आए परवरदिगार, नज़र नज़र नाल ना कोए मिलाया। सब दा लेखा चुक्या अन्तिम वार, पुरख अबिनाशी आप चुकाया। एका वार सद्द सच्चे दरबार, सच संदेशा दए सुणाया। सारे रल मिल गाओ एकँकार, पिछला कलमा देणा भुलाया। अन्तिम आई चुहत्तरां वार, साता चौका जोड़ जुड़ाया। नाम खण्डा तेज़ कटार, ब्रह्मण्डां हरि जू रिहा वखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वंडी वंडा, अन्तिम आपणी झोली पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच संदेशा नर नरेशा एका एक सुणाया। सच संदेशा सुण सुण कान, नेत्र नैण नैण शरमाईआ। तेरी कुदरत वड मेहरवान, बेअन्त तेरी वड्याईआ। तूं हाकम हुक्मरान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हउँ बालक बाल अञ्ञाण, जन तेरी सेव कमाईआ। मातलोक होए प्रधान, इक्क तेरी ओट तकाईआ। तेरे हुक्मे अंदर झुलाए निशान, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। तेरी शरअ अञ्जील कुरान, शरीअत एका वंड वखाईआ। तेरा संदेशा वेद पुराण, जीव प्राणी गए समझाईआ। तेरा पर्दा बोध ज्ञान, खाणी बाणी आप खुल्हाईआ। तेरा अन्त ना पाया विच जहान, बेअन्त तेरी शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम सारे चरनी डिग्गे आण, माण ताण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणी सच सरनाईआ। सच सरनाई गुर अवतार हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। चरन कँवल कँवल सहार, धरत धवल ना कोए वखाइंदा। इक्को गुलशन खिड़े गुलज़ार, गुल आपणा आप महकाइंदा। फुल्ल फुलवाड़ी लाई जुग चार, कलयुग अन्तिम आपणी झोली पाइंदा। वरन बरन बणाए डाल्ह, अन्तिम लेखा लेख चुकाइंदा। हुक्मे अंदर घालण लई घाल, कीती घाल लेखे पाइंदा। अग्गे हल्ल ना करे कोए सवाल, ज़ेर ज़बर ना कोए जणाइंदा। करे खेल साहिब दयाल, दीनन आपणा रूप वखाइंदा। प्रगट हो विच जहान, दो जहानां वेख वखाइंदा। आदि जुगादी सति फ़रमाण, सच संदेशा आप सुणाइंदा। भगत भगवन्त कर परवान, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। वेखणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबान, डूँग्घी कंदर फेरा पाइंदा। करे खेल नौजवान, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। साचे सन्तां देवे इक्क ज्ञान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड आपणा रंग रंगाइंदा। सचखण्ड दवारे साचा रंग, रंग रंगीला आप रंगाईआ। निरगुण रूप निरगुण पलँग, निरगुण साची

सेज हंढाईआ। निरगुण नाम निरगुण मृदंग, निरगुण तार सतार हलाईआ। निरगुण सूरबीर सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, साची धारा आप समझाईआ। साची धारा हरि रघुनाथ, रघुपत आपणी आप जणाइंदा। सन्त सुहेले दे दे साथ, सगला संग निभाइंदा। राह तक्कण बह बह कन्ढ्ढी घाट, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। पारब्रह्म कवण वेला मुकाए वाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। तक्कण वाट नेत्र खोल्ह, नैण नैण उठाईआ। पुरख अबिनाशी तोले साचा तोल, तोलणहार इक्क हो जाईआ। आदि जुगादि रहे अडोल, सचखण्ड वसे सच्चा माहीआ। कवण वेला आए कोल, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का देवे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह तेरा खेल अपारा, भेव कोए ना आइंदा। गुर अवतार सद्द लए दुआरा, पीर पैग़म्बर नाल मिलाइंदा। नाथ सिद्ध कढ्ढण हाढ़ा, नेत्र नैणां नीर सर्ब वहाइंदा। तुध बिन दिसे ना कोए सहारा, उच्चा टिल्ला पर्बत कम्म किसे ना आइंदा। पाटे चीथड़ ना दिसे कोए किनारा, साची नईया ना कोए चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरा इक्को भाइंदा। गोरख मछन्दर रहे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। तूं साहिब दयाल सदा दातार, दीन दयाल तेरी वड्याईआ। अलख निरँजण बेऐब परवरदिगार, सीस जगदीश इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मिले सरन सच्ची सरनाईआ। साची सरन मिले मात, एका ओट तकाईआ। चरन धूढ़ी मिले ख़ाक, ख़ाक होर ना कोए रमाईआ। इक्को खुल्ल्हे तेरा ताक, ताकी कोए रहिण ना पाईआ। साचा मिले सज्जण साक, सगला संग तजाईआ। सच जोगीशर एका दस्सणी जाच, बण याचक मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणा वर बेपरवाहीआ। कन्न मुंदरां भगवा वेस, तेरा भेव कोए ना आया। चार कुण्ट वेख्या देस, तेरी दिशा वंड ना कोए वंडाया। तूं आदि जुगादि रहें हमेश, हरि जू हरि हरि आपणा खेल कराया। अन्तिम कल इक्क आदेश, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा दए सुणाया। सच संदेशा हरि निरँकार, एका एक जणाईआ। उठो नाथो करो विचार, नाथ अनाथां हरि सहाईआ। गुरमुखां अग्गे करो पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिन्हां अंदर वड़या आप निरँकार, बाहर निकल कदे ना जाईआ। हुक्मे अंदर होया सेवादार, बण सेवक सेव कमाईआ। रातीं सुत्तयां होए पहरेदार, दिवस अंग संग रहि रहि ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, बिन गुरमुखां हुक्म दूजी कार ना कोए कमाईआ। उठो नाथ खोल्हो अक्ख,

हरि आख़र आप सुणाइंदा। पुरख अकाल होया प्रतख, प्रतख आपणी धार चलाइंदा। भगतां नालों कदे ना होए वक्ख, वक्खरा रूप ना कोए वखाइंदा। गुरमुखां दा रल मिल सारे गाओ जस, जस वेद पुराण कदे ना आइंदा। इक्क चम्मयारा पए हस्स, चम्म दृष्टी सब दी लेखे लाइंदा। इक्क ब्राह्मण करना वस, ठग्गी सब दी जगत गवाइंदा। पुरख अबिनाशी मार्ग देवे दस्स, दस्स दस्स आपणी ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे तख्त सोभा पाइंदा। साचा तख्त मेरे निरँकार, गुर गुर रिहा सुणाईआ। तेरे चरन कँवल बलिहार, बलिहारी तेरी वड वड्याईआ। दोए जोड़ करां निमस्कार, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। आदि जुगादी तेरी साची कार, करता पुरख बेपरवाहीआ। जन भगतां बणे मीत मुरार, मित्र प्यारा नाउँ रखाईआ। हँकारीआं तोड़े गढ़्ह हँकार, नाम खण्डा हथ्थ रखाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत फिर फिर वेखी डूँग्घी गार, तेरी सार किसे ना पाईआ। ग़रीब निमाणयां बणें यार, सत्थर यारां आप हंढाईआ। अंदरे अंदर सुणें पुकार, रसना जिह्वा ना कोए हलाईआ। अलख निरँजण तेरी कटदे रहे वगार, बण वगारी सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम तेरा वेख्या सति दरबार, सच सच तेरी सरनाईआ। राह जांदयां देवें तार, बण रैहबर सच्चा माहीआ। पिछला लेखा देवें पाड़, दूसर देवे ना कोए सज़ाईआ। साचे पौड़े देवें चाड़्ह, एका डण्डा नाम फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। देवे वर पुरख समरथ, समरथ दया कमाइंदा। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, उधार अवर ना कोए रखाइंदा। पाँधी राही बण बण चरन गए ढट्ठ, फड़ बाहों आप उठाइंदा। इके वार कर इकट्ठ, एका घर मिलाइंदा। इक्की जेठ आउणा नट्ठ, सच संदेशा आप सुणाइंदा। हरिसंगत विच बहणा फस, पिछली फ़ास आप कटाइंदा। पुरख अबिनाशी अगला मार्ग देवे दस्स, जोग जुगत आप जणाइंदा। नाद सिंगी जाए वज्ज, पवण वाजा आप हिलाइंदा। दरस करना रज्ज रज्ज, बिन नेत्र दरस कराइंदा। संगत संग बहणा सज, हरिसंगत अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा सब दा आपणे हथ्थ रखाइंदा।

१३ जेठ २०१९ बिक्रमी सोभा सिँघ दे गृह पिण्ड मोइल जम्मू

तिनका तिनका करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जन का लहिणा दे उधार, देवणहार वड गोसाँईंआ। जंगल बेले तक्की वाट, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। कवण वेला मिले साथ, बण साथी होए सहाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट,

परम पुरख खेल खलाईआ। चार खाणी वखाए एका हाट, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज नाल मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां पुच्छे वात, वातावरन आप जणाईआ। चरन कँवल बंधाए नात, नाता साचा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा मात चुकाईआ। तिनका तिनका रिहा रो, नेत्र नैण नीर वहाइंदा। पुरख अबिनाशी तेरे चरन जाईए छोह, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। असीं लै के आए ढोआ ढो, छप्पर छन्न रूप वटाइंदा। मिल मिल सारयां कीता मोह, तेरा मोह ना कोए तुड़ाइंदा। अमृत मेघ देणा चो, रस एका नज़री आइंदा। आपणा आप बैठे खो, डाल्ही पत नज़र कोए ना आइंदा। सुण के आए तेरी सो, सो पुरख निरँजण फेरा पाइंदा। गुरमुखां जोगा गया हो, होर वंड ना कोए वंडाइंदा। नज़र ना आए त्रै लोअ, त्रै लोक मुख भुवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरी आस इक्क रखाइंदा। तिनका तिनका रखी आस, कुल्ली कक्ख कक्ख वड्याईआ। जंगल जूह लग्गी प्यास, बिन तेरे ना कोए बुझाईआ। रल मिल सारे गाईए तेरी गाथ, सद वज्जदी रहे वधाईआ। आदि जुगादी तूं देवें सगला साथ, नाथ अनाथां लएं तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तिनका तिनका चढ़या चा, चार कुण्ट ख़ुशी मनाइंदा। पतिपरमेश्वर मिल्या मलाह, बेड़ा कलयुग अन्त चलाइंदा। जन भगतां नाल करे सलाह, सलाहगीर आप हो आइंदा। वेखणहारा थल अस्गाह, जल थल आपणी खेल कराइंदा। घर घर पकड़नहारा बांह, बाहों पकड़ गले लगाइंदा। आत्म परमात्म एका नाउँ, नाउँ निरँकारा आप समझाइंदा। जन्म जन्म दा लहिणा दए मुका, मौका आपणे हथ्थ रखाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, चरन कँवल कँवल बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाइंदा। तिनका तिनका मंगे मंग, दोए जोड़ जोड़ सरनाईआ। तूं साहिब दयाल सूरा सर्बंग, शहिनशाह तेरी वड्याईआ। सच सेज सुहञ्जणी पलँग, पारब्रह्म आप सुहाईआ। गृह मन्दिर अंदर इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच वखाईआ। चार दीवारी कीता बन्द, बन्दीख़ाना एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। तिनका तिनका रिहा हस्स, घर आपणे ख़ुशी मनाइंदा। हरि जू होया भगतां वस, दूसर हथ्थ किसे ना आइंदा। आओ रल मिल सारे गाईए जस, जिस दर हरि जू सोभा पाइंदा। प्रेम प्यार अंदर जाईए फस, दूसर फांदी ना कोए होर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तुध बिन अवर ना कोए भाइंदा । तुध बिन अवर ना कोई ओट, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। तेरी इच्छया तेरा कोट, तेरा भगत रिहा बणाईआ। तेरी भिच्छया निर्मल जोत, घर घर करे रुशनाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चरन कँवल मिले सरनाईआ। तिनका तिनका मंगे दान, दोए जोड़ जोड़ पुकारया। तूं साहिब सच्चा सुल्तान, शाह पातशाह अगम्म अपारया। हउँ बालक मूर्ख मुग्ध अञ्याण, तेरा अन्त ना पारावारया। दर बैठे नैण शरमान, नैण नैण ना कोए उठा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे चरन कँवल बलिहारया। चरन कँवल जाईए बलिहार, बलि बलि तेरी वड्याईआ। तेरे भगतां कर दीदार, दरस तेरा नज़री आईआ। छड्ड के आए जंगल जूह उजाड़ पहाड़, रूप रूप नाल वटाईआ। किनका किनका कर प्यार, एका दूजा बन्धन बंध रखाईआ। छप्पर छन्न अपर अपार, छहबर तेरे नाम लगाईआ। रातीं सुत्तयां रहीए ख़बरदार, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। उपर मुख कर तेरा गुरसिख गाए सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकार, सुण सुण सारे ख़ुशी मनाईआ। नैण तक्कण एका वार, कँवल नैण मिले सच्चा माहीआ। उपर पर्दा बैठे डार, आप आपणा अग्न तपाईआ। गुरमुख रख्या ठंडा ठार, बण सेवक सेव कमाईआ। कर किरपा देणा तार, तेरी इक्को ओट रखाईआ। चल के आया सच दुआर, दर दरवाजा दिता खुल्हाईआ। उठ के वेखीए चारों कुण्ट फूलण बरख़ा होए अपार, देवत सुर रहे बरसाईआ। रिख मुन करन निमस्कार, जोदड़ी दोए जोड़ जोड़ धूढ़ी ख़ाक चरन रमाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर बोलण जै जैकार, जै जैकार दो जहान वज्जे वधाईआ। अंदर वड़या हरि निरँकार, उपर तक्कण विष्न ब्रह्मा शिव नैण उठाईआ। तेरी कुदरत तेरा अन्त ना पारावार, आदि अन्त बेअन्त बेअन्त आपणी धार चलाईआ। जिस नूं लभ्भदे रहे सन्त, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरा पाईआ। सो कलयुग अन्तिम घर बैठयां बणावण आया बणत, कुल्ली कक्खां नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीनन आपणी दया कमाईआ। तिनका तिनका सुण पुकार, हरि जू दया कमाइंदा। पहलों बेड़ा करां पार, छप्पर छन्न जो अंग लगाइंदा। उत्भुज लेखा दए निवार, उतप्त आपणी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुखां संग गुर गुर रंग चढ़ाइंदा। गुरमुखां संग उधरे कक्ख, तिनका तिनका मिले वड्याईआ। प्रभ मिलण दी रखी आस, आसा पूरन दए कराईआ। गृह मन्दिर निरगुण जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान वेखे चाँईं चाँईंआ। जंगल जूह बुझाए प्यास, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। धरत धवल दा बूटा उपर लाए आप आकाश, सिंच हरया आप कराईआ। सेवा करे बण बण दासी दास, वड देवी देव बेपरवाहीआ। एथे ओथे सदा सुहेला इक्क इकेला जन भगतां वसे सदा पास, वसेरा आपणे घर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा गिण गिण झोली पाईआ।

१३ जेठ २०१९ बिक्रमी देवा सिँघ दे गृह पिण्ड धिंगाली जम्मू

आपणे कोल ना रखे कुछ, ख़ाली हथ्थ बेपरवाहीआ। जन भगतां कोलों चले पुच्छ पुच्छ, बण पाँधी सच्चा राहीआ। गुरमुखां अंदर रखी सुच, आपणा तन अग्नी भेंट चढ़ाईआ। आपणी आसा पूरी करी लोच, लोचण आपणे दर्शन पाईआ। हरिजन भाण्डा ल्या पोच, पंज तत्त माटी साफ़ कराईआ। लेखा जाणे पुष्कर करौच, लखण आपे सोभा पाईआ। जम्बु कोए ना सोचे सोच, सान सलमल दए वड्याईआ। कुशा आपे जाए पहुंच, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादी बिन भगतां जाए औंत, बूटा जड़्ह ना कोए लगाईआ। सुरती शब्द ना जाणे खौंत, नारी कन्त ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। आपणे कोल ना रखे कुछ, कीमत भगतां हरि हरि पाइंदा। सचखण्ड निवासी आपे उठ, धरत धवल डेरा लाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी तुट्ठ, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। जन भगत बणाए साचे सुत, सीस जगदीश हथ्थ रखाइंदा। कलयुग अन्तिम मौली रुत्त, पत डाल्ही आप महकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप सालाहइंदा। हरिजन सालाहे आप प्रभ, दीनन आपणी दया कमाईआ। जुग विछड़े जग लए लभ्भ, फिर फिर आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस नूं नूर इलाही कहिन्दे रब्ब, आलमीन वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ । हरिजन देवे हरि हरि माण, निमाणा आपणी सेव कमाइंदा। प्रगट हो श्री भगवान, प्रगट गुरमुख आप कराइंदा। आपणा मेट जगत निशान, जगत निशाना भगत वखाइंदा। आपे बणे दर दरबान, दर दरवेश फेरा पाइंदा। गुरमुख बणाए साचा काहन, बण गोपी सेव कमाइंदा। हरिजन वेखे साचा राम, सीता सुरती नाल प्रनाइंदा। मुरीद मुर्शद सुणाए कलाम, कलमा नबी आप अल्हाइंदा। घर घर सुत्तयां देवे पैग़ाम, सच पैग़म्बर फेरा पाइंदा। सच सुअम्बर रचया आण, हरि जू साचा सगन मनाइंदा। उठो सिक्खो करो ध्यान, हरि जू आपणा ध्यान वखाइंदा। एका राग सुणना गान, छत्ती राग मुख भुवाइंदा। जो जन रसना गाए सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस जन गुर अवतार पीर पैग़म्बर अग्गे हो हो हथ्थ मिलाइंदा। हथ्थ मिलावण दस्त बदस्त, दस्तगीर दए वड्याईआ। नाता चुक्कया कीट हस्त, हस्त कीट मिल्या सच्चे शहिनशाहीआ। हरि का भगत सदा मस्त, नाम मस्ती इक्क रखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर हुक्मे अंदर कट के गए आपणा वक्त, आपणा वक्त ना किसे समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवणहारा शक्ति, अन्तिम शक्ति लए खिचाईआ। चार कुण्ट हुक्मे अंदर कर कर गए हरक्त, बण बण पाँधी फेरा पाईआ। अन्त सारे कहिण प्रभ तेरी बरक्त, बिन तेरे ख़ाली हथ्थ फिराईआ। हुक्मे अंदर कीती शरक्त, शरअ शरीअत वंड वंडाईआ।

बिन हरिभगत किसे दुआरे हरि जू ना होया प्रगट, कोटन कोटि गुर अवतार गए सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, कलयुग अन्तिम हरिजन आपणा रंग वखाईआ। भगतन रंग वखाए इक्क, एकँकार दया कमाइंदा। जिस दी गुर अवतार रखदे गए सिक, सो साहिब फेरा पाइंदा। जिस दा गीत गाउँदे रहे लिख लिख, सो लेखा अन्त मुकाइंदा। जिस दे बरदे बणदे रहे सिख, सो साची सिख्या इक्क पढ़ाइंदा। आपणा नाम बिन मंग्गयां पावे भिख, पूरब लहिणा वेख वखाइंदा। कर किरपा चरन लाया जिस, तिस राग ना कोए सुणाइंदा। जन्म जन्म दी लथ्थी विस, रंग एका नाम रंगाइंदा। अन्तर आत्म मारे खिच्च, परमात्म बन्धन पाइंदा। अठ्ठे पहर रहे गुरसिखां विच, विचला भेव ना किसे जणाइंदा। दरस दीदार दी रखे सिक, सिखर चोटी चढ़ चढ़ डेरा लाइंदा। आपणी हथ्थीं लेखा लिख, नाम परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आपणे दर सुहाइंदा। सच्चा दर गुरमुख दरवाजा, गुर गुर वेख वखाईआ। शाह सुल्तान फिरे भाजा, निमाणयां वेखे चाँईं चाँईंआ। भूपत भूप वड राजन राजा, ग़रीब निमाणे वेखे थाउँ थाईंआ । आपणा रचया आपे काजा, कुदरत कादर नाल मिलाईआ। त्रैभवन वजाए वाजा, वाह वा तेरी वज्जे वधाईआ। जिस घर गुरमुख जा निवाजा, तिस दर धरनी निउँ निउँ सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आवे भाजा, करोड़ तेतीसा फूलन बरख़ा लाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर सुणावन आपणा रागा, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस दुआरे आपणा साजण साजा, तिस कोटन कोटि ब्रह्मण्ड बैठे सीस झुकाईआ। कोटन ब्रह्मण्ड झुकया सीस, सीस सके ना कोए उठाईआ। नज़री आया इक्क जगदीश, जगत रीती रिहा भुवाईआ। चार जुग दी मेटे हदीस, हदीस इक्को इक्क पढ़ाईआ। जन भगतां दुआरे आपणा पीसण पीस, बण सेवक सेव कमाईआ। गुरमुखां पिच्छे लाया आपणा सीस, गुरमुख आपणा सीस रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन सदा सदा सदा सालाहीआ। समझ विच जे जाए आ, बेसमझ ना कोए अख्वाईआ। फड़ फड़ बाहों सारे लैण ढाह, पुरख अबिनाशी नट्ठ किते ना जाईआ। ठग्ग चोर यार झूठे बणन सारे गवाह, लोकमात फ़तवा देण वखाईआ। मुलां शेख़ पंडत पांधे आपणा आपणा लेखा देण वखा, जो लिख्या कलम शाहीआ । सब नूं भुल्ल जाए बेपरवाह, जे आपणी समझ दए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर रो रो मार गए धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अछल अछल इस दा कोई नहीं विसाह, किस वेले काया खेड़ा देवे ढाहीआ। अंदर वड़ वड़ रैहबर बण बण दए सालाह, मार्ग आपणा आप लगाईआ । कर मुहब्बत करे नकाह, सुहबत आपणी दए जणाईआ। अन्तिम फ़ातया

सब दा दए पढ़ा, फ़तेह आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची समझ आपणे अंदर रिहा छुपाईआ। साची समझ रही छुप, चारों कुण्ट मुख छुपाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी रही चुप्प, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर भेजे सुत, पिता पूत खेल वखाईआ। कर किरपा जन भगतां आपणा दरस देंदा रिहा कुछ, रूप अनूप अनूप वटाईआ। कलयुग अन्तिम एकँकारा एका उठ, पुरख अबिनाशी आपणा पर्दा लाहीआ। निरगुण निरवैर गया तुट्ठ, दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाईआ। लख चुरासी कोलों बैठा लुक, जन भगतां आपणा भेव खुल्हाईआ। रातीं सुत्तयां घर घर आ के लए पुच्छ, निरगुण सरगुण आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, समझ समझ नाल मिलाईआ ।

१४ जेठ २०१९ बिक्रमी रूड़ सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

धवल कहे मेरे वड्डे भाग, वडभागी हरि हरि पाया। धरनी कहे मेरी खुल्ल्ही जाग, नेत्र नर हरि नज़री आया। धरत कहे मोहे उपजे वैराग, पुरख अबिनाशी ढोला गाया। धूढ़ कहे मैं चरन लाग, आपणा लेखा लेख चुकाया। माटी कहे मेरा होया काज, करता पुरख वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा हर घट थाया। धरनी कहे मेरी खुल्ही अक्ख, आख़र दर्शन हरि हरि पाईआ। धरत कहे प्रभ हो प्रतख, जन्म जन्म दी चिंत मिटाईआ। धवल कहे मेरी रखी पत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ख़ाक कहे मेरी लेखे लाई रती रत्त, अंग अंग नाल मिलाईआ। माटी कहे बीज बीजया साचे वत्त, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। फुल्ल फुलवाड़ी होए उतप्त, पत डाल्ही संग वखाईआ। चार कुण्ट मौले रुत्त, रुत्त रुतड़ी सोभा पाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई वेखे उठ उठ, नव नौ लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक्क गोसाँईंआ। धरनी कहे चढ़या रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। धरत कहे मेरी सेज सुहाई पलँग, पुरख अबिनाशी चरन टिकाइंदा। धवल कहे मेरा साचा संग, हौला भार आप कराइंदा। ख़ाक कहे मोहे मिले अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। माटी कहे ख़ुशी मेरा बन्द बन्द, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। दीन दयाल ठाकर स्वामी बख्शंद, बख्शिश आपणी आप कराइंदा। नव नौ चार मुका के पन्ध, पाँधी आपणा फेरा पाइंदा। मेरे गृह बह के गाए छन्द, आपणा ढोला आप सुणाइंदा। लेखा जाणे नव खण्ड, नौ नौ आपणा पर्दा लाहइंदा। वेख वखाए सूरज चन्द, मंडल मण्डप फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। धरनी कहे मोहे चढ़या चाअ, चाउ घनेरा इक्क जणाईआ। धवल कहे मिल्या सच्चा पातशाह, शहिनशाह वडी वड्याईआ। धवल कहे मेरी पकड़ी बांह, वेले अन्त अन्त सहाईआ। ख़ाक कहे मोहे लेखे ल्या ला, लेखा आपणी झोली पाईआ। माटी कहे चरन कँवल दिती पनाह, मिली सच सच्ची सरनाईआ। करया खेल बेपरवाह, बेअन्त आपणा रूप वटाईआ। जुग जुग लेखा दए मुका, लेखा लिख लिख आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। थाउँ थाईं वेखणहारा, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। निरगुण निरगुण बण वणजारा, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, आप आपणा भेव चुकाइंदा। भगत भगवन्त दे आधारा, सन्त साजण खेल कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप चलाइंदा। धार चले उपर धवल, धरन मिले वड्याईआ। धरत कहे मेरा मौलया कँवल, कँवल फुल्ल महकाईआ। मेल मिलावा साँवल सवल, सुंदर आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अपारा, हरि जू हरि हरि आप कराइंदा। धरनी धरत धवल देवणहार सहारा, सच सहारा इक्क वखाइंदा। कलयुग अन्तिम करे पार किनारा, पार किनारा इक्क वड्याइंदा। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतारा, नर हरि आपणा रूप वटाइंदा। धरनी करे हौला भारा, धवल आपणा रंग वखाइंदा। लहिणा देणा चुकाए दुष्ट दुराचारा, हँकारी गढ़्ह आप तुड़ाइंदा। अठसठ तीर्थ वेखणहारा, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। नाता तोड़े मन्दिर मस्जिद गुरुदुआरा, गुर गुर हट्ट इक्क खुल्हाइंदा। वणज कराए सच वपारा, दो जहानां फेरा पाइंदा। खोल्हणहारा ठांडा दरबारा, दर दरवाज़ा इक्क रखाइंदा। महल अटल उच्च मनारा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। भगतन मेला हरी दुआरा, हरि दर आपणा आप प्रगटाइंदा। नाउँ रख विच संसारा, भगत दुआरा आप सुहाइंदा। धरनी धरत धवल निउँ निउँ करे निमस्कारा, निमख निमख आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी उपर रखे धवल, धवल उपर रखे धरत, धरत उपर जाणे आपणा हेत, हेत मिलाए नाल भगत, भगत मेला हरि जू अन्त, अन्त लेखा साहिब कन्त, साहिब कन्त वेखणहार जुगा जुगन्त, जुगा जुगन्त श्री भगवान बणाए बणत, बणाए बणत महिमा अगणत, महिमा अगणत गुरमुख साचे सन्त, साचे सन्त सतिगुर आपणे लेखे लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाईआ।