पुस्तकालयभाग १२

१४ जेठ २०१९ बिक्रमी भगा सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

आदि जुगादि ख़बरदार, सो पुरख निरँजण आपणी खेल कराइंदा। हरि पुरख निरँजण परवरदिगार पर्दा आपणे हथ्थ रखाइंदा। एकँकारा शाह सिक्दार, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यार, नूरो नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता पावे सार, सारंगधर भगवान, बीठलो आप अख्वाइंदा। श्री भगवान दए दीदार, दरसी दरस आप वखाइंदा। पारब्रह्म लेखा जाणे धुर दरबार, धुर दरबारी वेस वटाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डार, साची भिच्छया आप सुहाइंदा। सचखण्ड निवासी सच दुआरा कर त्यार, सचखण्ड आप सुहाइंदा। तख्त निवासी सोहे तख्त अपार, बण बाडी घड़त घड़ाइंदा। धुर फ़रमाणा देवे एका वार, सच संदेशा आप सुणाइंदा। शब्दी शब्द सेवादार, सेवक सेवक इक्क बणाइंदा। दो जहान महल्ल उसार, त्रैभवन वेख वखाइंदा। चौदां हट्ट खोल्ह किवाड़, चौदां लोक छप्पर छन्न छुहाइंदा। गृह गृह मन्दिर दीपक बाल, जोती जाता नूर टिकाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पावे सार, त्रैगुण आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि निरँकारा, धुरदरगाही आप वरताईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, बेअन्त वड वड्याईआ। जल जल बिम्ब रूप अपारा, बिमल आपणी खेल कराईआ। धरनी धरत धवल सहारा, धर धर एका रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। साचा खेल पुरख समरथ, नर हरि नरायण आप जणाइंदा। पंज तत्त चलाए रथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। चारे खाणी देवे वथ, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाइंदा। साचा भेव श्री भगवान, एका एका वार जणाईआ। धरनी धवल धरत दिता दान, वड दानी वस्त वरताईआ। लख चुरासी होए प्रधान, जीव जंत जंत समझाईआ। खेले खेल श्री भगवान, भगवन रूप अनूप वटाईआ। जुग चौकड़ी वेखे आण, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। वेस वटाए गोपी काहन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह सुणे फ़रयाद, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। धवल अन्तिम रखणा याद, याददाशत आप समझाइंदा। जिस ने रचन रची आदि, अन्त लेखे आपणे पाइंदा। सति निशाना देवे गाड, दो जहानां आप वखाइंदा। वेस वटाए माधव माध, मोहणी आपणा रूप जणाइंदा। भगत भगवन्त साचे लाध, मिल मिल आपणा सगन मनाइंदा। तेरे उपर बह बह लए आराध, रसना जिह्वा ना कोए हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। हुक्म वरते हरि निरँकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नव नौ चार खेल अपार, अपरम्पर आप कराईआ। सेवा ला गुर अवतार,

तिन्न पंज तिन्न तेई एका बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक्क समझाईआ। साची सिख्या हरि निरँकार, गुर गुर आपणा भेव खुलाइंदा। धरनी तेरा लेखा अपर अपार, हरि जू आपणे हथ्थ रखाइंदा। फुल्ल फुलवाड़ी मौले रुत्त बहार, लख चुरासी गुलशन आप खिलाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे वारो वार, सत्त दीप चरनां हेठ दबाइंदा। सेवा कर कर गुर अवतार, पीर पैग़म्बर मुलां शेख़ मुसायक तेरी गोद बहाइंदा। भगत भगवन्त दे आधार, सच आधारता इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या श्री भगवन्त, हरि हरि आप जणाईआ। खेलां खेल जुगा जुगन्त, जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग वेला आए अन्त, अन्त आवे सच्चा माहीआ। फेर बणाए तेरी बणत, आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण दए समझाईआ। सुणयां गुण हरि निरँकार, धरनी नैणां नीर वहाया। कवण वेला आए अन्त विच संसार, संसा मेरा दए गंवाया। प्रगट होए आप करतार, निरगुण आपणा रूप वटाया। मेरा हौला करे भार, दुखी दर्दी दर्दीआं दर्द वंडाया। मेरी सुणे आण पुकार, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। मेरे उत्ते आउण गुर अवतार, आपो आपणी वंड वंडाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला सुहाए घर, मेरे बंक दए वड्याआ। पुरख अबिनाशी रिहा दस्स, शब्दी शब्द शब्द जणाईआ। कलयुग अन्तिम आवां नस्स, निरगुण रूप वटाईआ। चार जुग नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पिछला लहणां करां बस, अगला आपणे हथ्थ रखाईआ। किसे ना चले कोई वस, सब दा लेखा दयां मुकाईआ। लख चुरासी त्रैगुण अंदर गई फस, फाँसी सके ना कोए कटाईआ। प्रगट होए पुरख समरथ, समरथ आपणा गुण दए समझाईआ। धरनी तेरा लेखा रखे आपणे हथ्थ, साढे तिन्न तिन्न वंड वंडाईआ। रविदास चुमारा पहलों गा के जाए जस, जस हरि हरि आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार हरि वड्याईआ। साढे तिन्न हथ्थ तेरी वंड, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा । जन भगतां देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच रखाइंदा। कलयुग अन्तिम लख चुरासी देवे कंड, आपणा कन्ढ्ढा पार ना किसे जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप समझाइंदा। भेव अभेद लैणा जाण, आदि पुरख आदि जणाईआ। कलयुग अन्त प्रगट होए श्री भगवान, भगवन आपणा रूप वटाईआ। सब दा लहिणा देणा चुकाए आण, लेखा सब दी झोली पाईआ। करे खेल आप महान, वेद शास्त्र भेव ना जाणे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। देवे वड़याई वडा वड, हरि जू आपणी दया कमाइंदा। आपणे विच्चों आपणे भगत कढ्ढ, लोकमात जन्म दिवाइंदा।

लख चुरासी अन्तिम लए छड्ड, नाता नाल ना किसे जुड़ाइंदा। जन भगतां दे के आपणा अद्ध, अद्ध सीस उत्तों वार वखाइंदा। धरनी तेरे उपर सद, तेरी गोद सुहाइंदा। अमृत जाम प्याए मदि, दूजा नशा ना कोए चढ़ाइंदा। एका नाद जाए वज, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। जो घड़या सो जाए भज्ज, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। भगत भगवन्त दोवें बहण सज, साख्यात आपणा रूप वटाइंदा। अन्तिम रखे तेरी लज, पर्दा आपणा उपर पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या आप वखाइंदा। साची सिख्या साख्यात, हरि जू हरि जणाईआ। कलयुग अन्तिम करे खेल तमाश, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जन भगतां करे पूरी आस, तेरी आसा नाल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी शाहो शाबाश, शहिनशाह बेपरवाहीआ। नाता तोड़ पृथ्मी अकाश, मंडल मण्डप डेरा ढाहीआ। साचा साजण लए साज, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शे सरन सच्ची सरनाईआ। साची सरन देवे भगवान, अन्त अन्त आप समझाइंदा। कलयुग वेखे मार ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। भगत भगवन्त करे परवान, धुर फ़रमाणा आप सुणाइंदा। सचखण्ड दा सच निशान, धरनी धरत धवल उपर आप बणाइंदा। अंदर वड़ वेखे वड मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। चार कुण्ट दिसे बीआबान, नव नौ अन्धेरा छाइंदा। चारे खाणी होए वैरान, बूटा मात ना कोए लगाइंदा। भगतां मिले आप भगवान, भाग धरत उपर वखाइंदा। जुग जुग दी लग्गी बुझे आग, अग्नी तत्त ना कोए वखाइंदा। सन्त सुहेले बणाए सज्जण साक, दूजा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। घर मिले रसूल पाक, पाकी पाक ख़ाक सुहाइंदा। सचखण्ड दवारा खोल्हे ताक, चार कुण्ट अन्धेर मिटाइंदा। इक्क जणाए भविख्त वाक्, नाम नगारा इक्क वजाइंदा। प्रगट हो साख्यात, साखी आपणी आप सुणाइंदा। दो जहानां हरि जू गाथ, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा पर्दा लए ढाक, पति भगतां हथ्थ रखाइंदा।

१४ जेठ वीह सौ उन्नी बिक्रमी करतार चन्द दे गृह धिंगाली जम्मू

प्रभ चरन मेरी निमस्कारा, धरत धवल ख़ुशी मनाईआ। चरन धरया विच संसारा, किरपा कर बेपरवाहीआ। निमाणयां मिल्या इक्क सहारा, आस निरास ना कोए रखाईआ। डुबदयां मिल्या अन्त किनारा, साचे तट मिले वड्याईआ। नाता छुटया झूठे यारा, सईया एका मेल मिलाईआ। नेत्र नैण कीआ दीदारा, दर दुआर दर्शन पाईआ। गीत गा सुहागी वारा, साचा ढोला मेल मिलाईआ। पाया पुरख एकँकारा, पुरखोतम संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, देणी साची सरन सरनाईआ। सरन मिली सरनागत, गत आपणी ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ कमलापति, कमली कोझी गले लगाईआ। लेखे लग्गी गोबिन्द दुलारे रत्त, रत्ती रत्त मेरी कीमत पाईआ। बीज बिजाया साचे वत, किरपा करी बेपरवाहीआ। बूटा मौलया साढे तिन्न हथ्थ, वंडन वंड इक्क वखाईआ। अग्गे पिच्छे सत्थर घत, हरि जू आपणी सेज सुहाईआ। अंदर वड़ पुरख समरथ, मेरी बणत बणाईआ। माण तोड़ उच्चे टिल्ले पर्बत, परम पुरख खेल खलाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, सिख्या साची करे पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण हो हो वस, सरगुण आपणा मेल मिलाईआ। अमृत सरोवर साचा रस, बण रसीआ रस चखाईआ । लख चुरासी विच्चों कर कर वक्ख, वक्खरी आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। भगत भगवन्त कर प्रतख, पारखू आपणा वेस वखाईआ। मेरे उपर बह बह गाए जस, सिफ्त सालाह सच्ची सालाहीआ। मेरी अन्तिम पूरी करे आस, हिरस हवस ना कोए वधाईआ। कूड़ी क्रिया तुट्टा फ़ास, फाँसी अवर ना कोए चढ़ाईआ। चरनां हेठां रखाया पृथ्मी आकाश, आकाश चरनां हेठ दबाईआ। जन भगतां पिच्छे आया ख़ास, ख़ाहिश मेरी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी बणत अन्त बणाईआ। मेरी बणत गई बण, हरि जू हरि हरि आप बणाइंदा। आपणा ढोला राग सुणाया कन्न, साचा सोहला आप जणाइंदा। सांतक सति होया तन, शीतल धार इक्क वहाइंदा। कूड़ कुड़यारा देवे डंन, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। काची माटी भाण्डा देवे भन्न, भन्नणहारा फेरा पाइंदा। किरपा कर श्री भगवन, श्री धर आपणे रंग रंगाइंदा। लोकमात बण जननी जन, जन आपणे आप प्रगटाइंदा। एका दे नाम धन्न, धन्न ख़ज़ाना आप लुटाइंदा। एका राग सुणाए कन्न, नादी नाद आप वजाइंदा। एका नूर चढ़ाए चन्न, प्रकाश प्रकाश आप वखाइंदा। एका बेड़ा देवे बन्न्ह, बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र आप उठाइंदा। मेहर नज़र रख करतार, करते मेरी बणत बणाईआ। जुग जुग दा दर्द निवार, दुःख सुख विच बदलाईआ। कर्म कांड कर कर पार, निहकर्मी दया कमाईआ। वरन बरन कर खुआर, साची सरन इक्क जणाईआ। लहिणा चुका गुर अवतार, पीर पैग़म्बर खाता दए मुकाईआ। साचा साका एकँकार, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, बेपरवाह इक्क अख्वाईआ। निरगुण सरगुण करे प्यार, सरगुण निरगुण लए मिलाईआ। नाम वजाए इक्क सतार, सति सतिवादी राग अल्हाईआ। भवजल करनहारा पार, भय भयानक होए सहाईआ। बोध अगाधी इक्क जैकार, जै जैकारा दए सुणाईआ। रागी नादी वसे बाहर, बेअन्त वड वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां सुणे पुकार, सुण सुण आपणा फेरा पाईआ। मैं अन्तिम रोवां ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। खुल्ही मींढी होई बेहाल, साचा सीस ना कोए गुंदाईआ। चारों कुण्ट

कूड़ कुड़यारा कलयुग कूके काल, काल दुहाई रही सुणाईआ। कोई नज़र ना आवे साचा लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अबिनाशी हो कृपाल, किरपन आपणी दया कमाईआ। भगत भगवन्त लए उठाल, उठ उठ आपणी सेव कमाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल, शहिनशाही इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्त होया सहाईआ। वेले अन्त हो सहा, सईया आपणी दया कमाइंदा। निरगुण हो हो पकड़ी बांह, सरगुण नज़र किसे ना आइंदा। जिस ने सत्थर दिता वछा, सो अन्तिम आप उठाइंदा। जिस ने खेल दिता करा, सो अन्तिम वेख वखाइंदा। जिस ने हुक्म दिता वरता, सो हुक्मे अंदर वंड वंडाइंदा। नव नौ चार डेरा ढाह, डेरा आपणा आप बणाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह रूप वटाइंदा। भगत दुआरा इक्क वसा, वस घर आपणे सोभा पाइंदा। मेरी कुक्ख दिती सुहा, उज्जल मुख मुख वखाइंदा। मेरा दुखड़ा दिता गवा, रोग नज़र कोए ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा । मेरा दुखड़ा होया दूर, धवल घर घर रही सुणाईआ। मेरी आसा होई पूर, तृष्ना अवर ना कोए वधाईआ। मेरा नाता तुट्टा कूड़, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी मिली चरन धूढ़, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। मेरी चोली चढ़या रंग गूढ़, गूढ़ा रंग उतर कदे ना जाईआ । मेरा भण्डारा होया भरपूर, निखुट कदे ना जाईआ। मेरे पिछले बख्शे सर्ब कसूर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। मेरा ठंडा कीता तपदा तन्दूर, अग्नी तत्त तत्त बुझाईआ। इक्क वखाया सच ज़हूर, ज़ाहरा आपणा नूर प्रगटाईआ। जिस दी सो सुणदी रही दिसदा दूर, सो नेड़े आया चल के माहीआ। जन भगतां मिले आप ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। मेरा कलयुग अन्तिम तुट्टा ग़रूर, निउँ निउँ आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी तृखा अग्न बुझाईआ। तृखा अग्नी बुझी प्यास, सांतक सति सति वरताया। पुरख अबिनाशी खेल तमाश, लोकमात आप रचाया। जन भगतां हो हो दासी दास, घर घर आपणा राग सुणाया। मैं वेखां आस पास, अंदर बाहर गुपत ज़ाहर, निरगुण आपणा डेरा लाया। जन भगतां पिच्छे करे मेरी बन्द ख़लास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाया। मेरा कारज आया रास, करता कीमत लए पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम मेले आपणे दर, दर भगतां इक्क सुहाया। भगतां दर पुनी आस, आसा पूरन हरि रघुराईआ। समझ विच ना आए क्यास, बेसमझ दए दुहाईआ। गुरमुख प्रगटाए आपणी शाख़, शनाख़त आपणे हथ्थ रखाईआ। लख चुरासी विच्चों लुक लुक रिहा राख, राखी कर कर ख़ुशी मनाईआ। किस नूं सच्ची दस्सां बात, सुणन वाला नज़र कोए ना आईआ। रसना सारे मैनूं कहिन्दे धरत मात, मेरे उत्ते बह बह विभचार रहे कमाईआ। चार

वरन दी कूड़ी जमात, ज़ामन नज़र कोए ना आईआ। पीर पैग़म्बर गाउँदे रहे भांत भांत, मेरे उपर वंड वंडाईआ। मक्का काअबा बण बण ख़ात, ख़ाता जीवां रिहा जणाईआ। बिन पुरख अबिनाशी कोई ना देवे सांत, गुर अवतार आपणी आपणी वंड गए वंडाईआ। दीन मज़्हब बन्न्ह बन्न्ह नात, नाता आपणे संग रखाईआ। पारब्रह्म दी गा गा गाथ, सेवा सच सच कमाईआ। अन्तिम सारे गए ख़ाली हाथ, लिख्त पढ़त संग ना कोए लै जाईआ। मेरे उत्ते मेरी धूढ़ी लै लै टेकदे रहे मस्तक माथ, श्री भगवान इक्को ओट रखाईआ। पुरख अबिनाशी अन्त बणाई ढेरी ख़ाक, ख़ाक मेरी झोली पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवें बणाउँदी रही साक, पिछला नाता ना किसे जणाईआ। कलयुग अन्तिम इक्को मिल्या रसूल पाक, रहिमत आपणी रिहा कमाईआ। पुरख अबिनाशी खोल्ह वखाया साचा ताक, दर दीवार नज़र कोए ना आईआ। नैण नेत्र उठ के वेख्या झाक, निरगुण नूर डगमगाईआ। चरन कँवल कोटन कोटि गुर अवतार, कर कर बैठे आस, आसा विच ध्यान लगाईआ। हौली हौली मैं वी गई फस, दोए जोड़ जोड़ सीस झुकाईआ। करवट बदल पुरख अबिनाश, धुर फ़रमाणा दिता सुणाईआ। तेरे उत्ते मेरी रास, मंडल आपणा दए वड्याईआ। भगत दुआरा बणे साख्यात, सखी तेरा संग निभाईआ। भगत भगवान देवे दात, बण दाता आप वरताईआ। वरन बरन दब्बे तेरे डूँग्घे खात, खाता फेर ना कोए फुलाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी तेरे उपर बणाए सच जमात, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी झोली पाए गाथ, ख़ाली झोली आप भराईआ। भगत दुआरे जा के टेकणा माथ, मस्तक निउँ निउँ सीस लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर भगतां संग वखाईआ ।

१४ जेठ २०१९ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

किरपा कर श्री भगवान, इक्को तेरी ओट तकाईआ। तेरे भगत करन परवान, मेरी घाल लेखे पाईआ। मैं जावां बण निधान, बाली बुध रूप वटाईआ। दूरों वेखां सच निशान, सति सतिवादी रिहा झुलाईआ। दर चरनीं डिगां आण, माण ताण ना कोए वड्याईआ। मैं दे के आवां आपणा सच ब्यान, ब्याना आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेरे साहिब सच्चे गुसाँईंआ। सच दुआरे जावां नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। तेरे भगतां वेखां सच इकट्ठ, किस बिध बैठे डेरा लाईआ। कवण जाप रहे जप, जप जप आपणी ख़ुशी मनाईआ। कवण धाम उतरे तप, अग्नी तपश दए बुझाईआ। कवण वेला रखें पत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कवण गीत गावां जस,

ढोला तेरे नाम सुणाईआ। कवण दुआरे जावां वस, वस वस ख़ुशी मनाईआ। चार जुग नौ खण्ड पृथ्मी रही निरास, आसा पूर ना कोए कराईआ। मेरा सीना होया पाश, पाश चार कुण्ट वंड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, जिस घर मिले सच वड्याईआ। साचा घर सच महल्ला, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी विच इक्क इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। हेठां उपर पुरख अबिनाशी एका खला, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती धार शब्दी रला, शब्दी नाद डंक सुणाइंदा। जन भगत फड़ाया आपणा पल्ला, पल्ला दो जहान फिराइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाइंदा। गुर अवतार पीर पैग़म्बर जुग चार पहलों घल्ला, घल्ल घल्ल आपणा हुक्म सुणाइंदा। कलयुग अन्तिम आवे महांबीर नूर इलाही अल्ला, मुकामे हक़ हक़ सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर इक्क समझाइंदा। साचा दर इक्क मनारा, हरि जू हरि हरि आप समझाईआ। ओथे बैठा इक्क दातारा, निरगुण बैठा सेज सुहाईआ। भगतां बणया आप वणजारा, साचा हट्ट रिहा चलाईआ। लेखा लिखे बण लिखारा, दूसर ओट ना कोए जणाईआ। सेवा करे रविदास चुमारा, चमरेटा कर कर ख़ुशी मनाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, वेख वेख आपणा मार्ग लाईआ। सच सच दा सच मनारा, दर घर साचे आप सुहाईआ। छत्ती छत्ती पार किनारा, बत्ती बत्ती हरि गुण गाईआ। रत्ती रत्ती रत्त दए सहारा, रत्ती रत्त नीहां हेठ दबाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी धार आप प्रगटाईआ। सेवा लाए सुत दुलारा, गोबिन्द साची सेव समझाईआ। बाल अंञाणे कर प्यारा, प्यार प्यार नाल बंधाईआ। तेरी गोद दए हुलारा, धरत धवल धवल सुहाईआ। उपर बणाए सच मनारा, तेरा भार आपणे उपर उठाईआ। तूं आउणा चल दुआरा, हरि जू हरि हरि रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दर दए वखाईआ। साचा दर वेखणा आ, हरि जू हरि हरि आप वखाइंदा। आदि जुगादि लख चुरासी जीव जंत तूं बैठी खा, खा खा तेरा अन्त ना कोए कराइंदा। पहलों बणे सब दी मां, फेर सब दा निशान निशाना नज़र कोए रहिण ना पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अन्तिम करे सच न्याँ, न्याँकार आपणा फेरा पाइंदा। गोबिन्द बाले नीहां हेठ दबा, उत्ते भगत दुआर सुहाइंदा। तेरा लहिणा मूल चुका, मूल आपणा तेरी झोली पाइंदा। करे खेल बेपरवाह, नेत्र नैणां सर्ब वखाइंदा। सत्तर बहत्तर बणे गवाह, शहादत इक्को वार रखाइंदा। चौथे जुग रचया साह, साहिब आपणा हुक्म वरताइंदा। साचे तख्त बैठ हुक्म दिता सुणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। हरिभगत सुहेले बख्शे सर्ब गुनाह, गुण आपणा झोली पाइंदा। कलयुग अन्तिम बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। आवे जावे सुणावे सच सलाह, सलाह विच आप कदे ना आइंदा।

करे प्यार जिउँ पुत्रां मां, मात पुत्त गुरमुख रूप वटाइंदा। धरनी धरत धवल तेरी पकड़ बांह, गोबिन्द नाल रलाइंदा। गोबिन्द मंगे पुरख अबिनाशी चरन पनाह, हरि चरन तेरे उपर टिकाइंदा। तेरा दए बणाया साचा थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। जन भगतां नावें गया ला, नावां फेर ना कोए मिटाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी झूठा खेड़ा देवे ढाह, ढाह उसार आपणा हुक्म वरताइंदा। धन्न भाग जन भगतां मिल मिल सोहँ ढोला लैणा गा, थल अस्गाह तेरा संग वखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस जन लए अपणा, अन्त आपणे विच मिलाइंदा।

१४ जेठ २०१९ बिक्रमी बचन सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

मिले दुआर भगतां संग, संग इक्को इक्क रखाईआ। जिन्हां चढ़या तेरा रंग, तिन्हां वेखां चाँईं चाँईंआ। तेरी सोहे सेज पलँग, आसण सिँघासण तेरी वड्याईआ। तेरे गृह मिले अनन्द, घर तेरे ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख तेरे वेखां चन्द, बिन चांदनी करन रुशनाईआ। तूं साहिब टुट्टी दिती गंढ्ढ, गंढ्ढ आपणे नाम पुवाईआ। बिन भगतां फिरां रंड, चार कुण्ट कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, मेरा लेखा लेखे पाईआ। लेखा लेखे गया लग्ग, मिल्या हरी दुआर। भगत प्रेम प्यार गई बज्झ, आप आपा दिता वार। दर दुआरे बहां सज, दोए जोड़ जोड़ निमस्कार। मेरी रखी पत्त लज्ज, कलयुग कल अन्तिम वार। दयाल पर्दा दिता कज्ज, काल मारे ना अन्तिम वार। मैं नेत्र वेखां रज्ज रज्ज, तेरे भगतां दरस दीदार। कोझी कमली ना कोए आचार चज, मूर्ख मुग्ध लैणा उभार। नव नौ पार कर के आई हद्द, दूर दुराडा पैंडा मार। मेरे बुढ्ढे होए हड्ड, चार जुग कटी वगार। तेरे नालों रही अड्ड, मेरे नैण होए शर्मशार। कर किरपा अन्तिम ल्या सद्द, मेरे साहिब सच्चे सुल्तान। मैं होई गद गद, तेरा वेख धुर निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर करीं परवान। होई परवान दर तेरे, तेरी ओट रखाईआ। मैं चल के आवां भगतां डेरे, डेर अवर ना कोए जणाईआ। तूं दर्शन देणा हो के नेरे, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तूं वसें साढे तिन्न हथ्थ काया खेड़े, खेड़ा आपणा आप बणाईआ। जन भगतां फड़ फड़ बन्न्हें बेड़े, बेड़ा मेरा नाल रलाईआ। तुध बिन पार हरिभगत वेखां केहड़े केहड़े, बिन तेरी किरपा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि कटे गेड़े, गेड़ा पन्ध ना कोए मुकाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होया सिँघ शेर शेर दलेरे, दलेरी आपणी रिहा वखाईआ। जन भगतां कहे मैं तेरा तुसीं मेरे, मेरे तेरे विच भेव ना राईआ। मैं भुल्ली भटकी आ गई वेहड़े, रो रो नेत्र दयां वहाईआ। पुरख अबिनाशी

मेट झेड़े, झिड़क पिच्छां ना देणा हटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कहे मेरे भगतां वसणा आ के खेड़े, तेरा खेड़ा देण वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी गत मित गुरमुखां हथ्थ रखाईआ।

१४ जेठ २०१९ बिक्रमी इन्दर सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू

सचखण्ड सच्चा दरबारा, लोकमात मिली वड्याईआ। धरनी धरत धवल सहारा, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। सो पुरख निरँजण करया खेल न्यारा, निरगुण आपणी धार चलाईआ। हरि पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़ा, सच महल्ला दए सुहाईआ। एकँकारा कर पसारा, दर घर वेखे चाँईं चाँईंआ। आदि निरँजण निरगुण जोत नूर कर उज्यारा, दीआ बाती डगमगाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे ठांडा दरबारा, अलख निरँजण ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान पावे सारा, महांसारथी फेरा पाईआ। पारब्रह्म लाया अखाड़ा, आप आपणी रचन रचाईआ। खेले खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे आप सुहाईआ। सच दुआर श्री भगवान, सति सतिवादी आप सुहाइंदा। लोकमात कर परवान, नाम निशाना इक्क वखाइंदा। लेखा जाण दो जहान, दोए दोए आपणा रूप वटाइंदा। खेले खेल नौजवान, नव नौ पन्ध मुकाइंदा। चार चार कर परवान, चौथे जुग वेस वटाइंदा। प्रगट हो श्री भगवान, नर नरायण नाउँ धराइंदा। साचे तख्त बैठ शाह सुल्तान, सच संदेशा इक्क अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा, आप सुहाइंदा। सच दुआरा सोभावन्त, सति सतिवादी आप सुहाईआ। लोकमात बणाई बणत, घड़न भन्नणहार वड वड्याईआ। आदि जुगादी महिमा अगणत, जुग जुग लेख ना कोए समझाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड सच दुआरा लोकमात आप प्रगटाईआ। लोकमात सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप बणाइंदा। वेखणहार कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड आपणा पर्दा लाहइंदा। गीत गोबिन्द गाए छन्द, ढोला सोहला आप प्रगटाइंदा। आदि जुगादी इक्क अनन्द, अनन्द मंगल आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप सुहाइंदा। सच दुआरा सोहे हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। निरगुण खोल्हया सरगुण दर, दर दरवाज़ा दए जणाईआ। तख्त निवासी साचे तख्त बहे चढ़, सच सिँघासण आसण लाईआ। निरभउ भय वखाए सर्ब डर, भयानक आपणा रूप वटाईआ। महल अटल उच्च मनारे आपे खड़, खड़ग खण्डा इक्क चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे दए वड्याईआ। सचखण्ड दवारा हरि निरँकार, पुरख अकाल आप

वड्याइंदा। कलयुग अन्तिम हो त्यार, निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। तख्त निवासी बण सिक्दार, धुर फ़रमाणा आप जणाइंदा। नव नौ चार जाणे विहार, पूरब लेखा सर्ब मुकाइंदा। चतुर्भुज ख़बरदार, बल आपणा आप वखाइंदा। आदि शक्ति नूर उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, मुकामे हक़ डेरा लाइंदा। निरगुण रूप राम पसार, रमइया आपणी खेल कराइंदा। सच संदेशा देवे एका वार, शब्द सुनेहड़ा आप घलाइंदा। विष्नूं रहिणा ख़बरदार, आलस निंद्रा पर्दा लाहइंदा। ब्रह्मे वेख मार ध्यान, ध्यान ध्यान नाल मिलाइंदा। शंकर देवे इक्क ज्ञान, शरअ आपणी आप समझाइंदा। त्रैगुण माया कर परवान, सति परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। पंज तत्त बाल अञ्याण, अप तेज वाए पृथ्मी अकाश बन्धन पाइंदा। लख चुरासी वेखे मार ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाइंदा। जानणहारा सर्ब ज्ञान, ज्ञान आपणे विच छुपाइंदा। राग अनादी बोल बेज़बान, तार सतार आप हिलाइंदा। शास्त्र सिमरत जाणे श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा आप सुणाइंदा। सच संदेशा एका एक, आदि पुरख आप जणाईआ। ब्रह्मे मति बख्शे टेक, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। आत्म ब्रह्म सर्ब दा लेख, लेखा लेखे लए लगाईआ। ईश जीव बदले भेख, वेस वेस वेस वटाईआ। आत्म परमात्म जाणे देस, देस दसन्तर इक्क समझाईआ। सर्ब जीआं दा नर नरेश, नर नरायण हरि अख्वाईआ। रूप रंग ना कोए रेख, मुच्छ दाढ़ी ना कोए प्रगटाईआ । सदा सुहेला रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। लेखा जाणे गणपति गणेश, गहर गम्भीर सच्चा साँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा एका एक जणाईआ। सच संदेशा लैणा जाण, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। प्रगट हो श्री भगवान, लोकमात खेल कराइंदा । ब्रह्मे सुत वेखे बाल अंञाण, सनक सनंदन सनातन सन्त कुमार आपणी गोद बहाइंदा। बराह देवे इक्को दान, यगै पुरष रंग रंगाइंदा। हाव ग़रीव करे पछाण, नर नरायण भेव खुलाइंदा। दता त्रै कर परवान, कपलमुन मुख सालाहइंदा। रिखप देव कर प्रधान, पिरथू एका रंग रंगाइंदा। मत्तस चरन कँवल कर परवान, कछप एका वंड वंडाइंदा। धनंतर जणाए वड विदवान, मोहणी आपणा खेल कराइंदा। हँसा रूप नौजवान, बावन आपणा बल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क जणाइंदा। सच सुनेहड़ा सिँघ नर, नर नरायण आप जणाईआ। लेखा जाणे हरी हरि, हरि वड्डा बेपरवाहीआ। आदि जुगादी वेस धर, जुग जुग आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महल्ले आपे चढ़, जुग विछड़े वेखे चाँईं चाँईंआ। वेखणहारा एकँकार, अकल कल आप अख्वाइंदा। सृष्ट सबाई कर प्यार, दृष्ट आपणी इक्क जणाइंदा। अलख अगम्म अगोचर बेपरवाह परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाइंदा। खेल करे अपर अपार, अपरम्पर

भेव कोए ना पाइंदा। परस राम दे आधार, राम रमइया रंग रंगाइंदा। जनक सपुत्तरी कन्त भतार, नाता जोड़ बन्धन पाइंदा। वेद व्यासा बण लिखार, पुराण अठारां बोध दृढ़ाइंदा। कान्हा कृष्ना रूप अपार, जगत जगदीश सीस ताज सुहाइंदा। मुकंद मनोहर लख़मी नरायण करे खेल अपर अपार, मुकट बैण नज़र किसे ना आइंदा। एका भगत कर परवान, आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, अठारां अध्याए गीता आप सुणाइंदा। अन्तिम मेट जगत निशान, करे खेल श्री भगवान, रूप अनूप आप रखाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद इक्क पैग़ाम, पीर पैग़म्बर आप पढ़ाइंदा। नूरी नूर प्याए जाम, आबहयात मुख छुहाइंदा। काया काअबा कुरा कर त्यार, ज़रा ज़रा रूप दरसाइंदा। कायनात करे ख़बरदार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा एका वार जणाइंदा। सच संदेशा लैणा सुण, हरि जू हरि हरि आप जणाईआ। निरगुण सरगुण समझाए साचा गुण, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। लख चुरासी विच्चों चुण, ब्रह्म पारब्रह्म आप जणाईआ। एका राग उपजाए धुन, आत्मक धुन नाद वजाईआ। खोल्हणहारा साची सुन, सुन्न समाध आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाणा आप जणाईआ। धुर फ़रमाणा निरगुण धार, शब्दी शब्द शब्द जणाइंदा। पंज तत्त कर प्यार, तत्तव एका रंग रंगाइंदा। ब्रह्म मति दे आधार, पारब्रह्म खेल खलाइंदा। कमलापति मीत मुरार, कँवल नैण नैण वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाइंदा। सच सुनेहड़ा साचा गीत, पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। ब्रह्म करे सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। आत्म परमात्म रखे ठांडी सीत, सांतक सति सति कराईआ। जुगा जुगन्तर चलाए साची रीत, गुर अवतार सेवा लाईआ। वेखणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान रिहा समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेशा इक्क वखाईआ। सच संदेशा एको एक, हरि जू हरि हरि आप जणाइंदा । आदि पुरख साची टेक, दूसर ओट ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड निवासी हर घट रिहा वेख, लख चुरासी डेरा लाइंदा। निरगुण सरगुण कर बबेक, ववेकी आपणी धार रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप जणाइंदा। साचा लेखा गुर गुर मीत, मित्र प्यारा इक्क जणाईआ। त्रैभवन धनी बैठा आप अतीत, त्रैकाल दरसी नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गावे साचा गीत, गीत आपणा नाउँ सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल अवल्ला, नर हरि नरायण आप कराइंदा। निरगुण निरगुण फड़ाए पल्ला, सरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। धुर संदेशा एका घल्ला, नानक अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, रल मिल आपणी

ख़ुशी मनाइंदा। आपणे दीपक आपे बला, तेल बाती ना कोए टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। साची सिख्या गुर गुर रंग, रंग रंगीला आप समझाईआ । आत्म परमात्म सच पलँग, सति सतिवादी आप हंढाईआ। अठ्ठे पहर वज्जे मृदंग, दिवस रैण नाद अलाईआ। काया मन्दिर अंदर जमना सुरस्ती वगे धार गंग, गोदावरी आपणा रंग वखाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एका जोती नूरी चन्द, नूर नूर नूर रुशनाईआ। लेखा जाणे गुज़री चन्द, बन्दीख़ाना दए समझाईआ। रूप वटाए आपे सिँघ, सिँघ आपणी धार बणाईआ। दाता दानी वड मरगिंद, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे आपे चढ़, साचा ढोला एका सोहला सो पुरख निरँजण आपे गाईआ। सोहला गाया हरि गोबिन्द, भेव कोए ना पाइंदा। जुग चौकड़ी मेटे चिन्द, नित नित वेस वटाइंदा। ठाकर स्वामी सदा बख्शंद, बख्शिश आपणा हथ्थ रखाइंदा। भगत भगवन्त बणाए साची बिन्द, सुत अनादी नाउँ धराइंदा। जन्म जन्म दी मेटे चिन्द, चिंता रोग ना कोए वखाइंदा। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, इंड ब्रह्मण्ड आपणी खोज खुजाइंदा। अमृत धार वहाए सागर सिन्ध, नीर सीर नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खोल्हे हरि, हरि जू दया आप कमाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी देंदा रिहा वर, गुर अवतार आप समझाईआ। पीर पैग़म्बर दे दे डर, नौबत एका नाम वजाईआ। दस्तगीर अन्त लए फड़, बदस्त वेख वखाईआ। दो जहानां वेस धर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा नाउँ प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा नर नरेशा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम रिहा सुणाईआ। चार जुग अन्त संदेशा, हरि जू हरि हरि आप जणाया। पुरख अबिनाशी घट घट वेसा, लख चुरासी डेरा लाया। बिन हरिभगत नेत्र किसे ना पेखा, लख चुरासी रो रो नैणां नीर वहाया। कबीर जुलाहा दए आदेसा, सजदा निउँ निउँ सीस झुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए जणाया। आपणा लेखा देवे दस्स, चार जुग वडी वड्याईआ। पुरख अबिनाशी होए भगतां वस, दूसर संग ना कोए रखाईआ। सचखण्ड दवारयों आए नस्स, ध्रू प्रहिलाद लए तराईआ। नामे छप्परी लई छत्त, बण बाढी सेव कमाईआ। धन्ना सत्थर बैठा घत्त, सीस जगदीश रिहा झुकाईआ। करे खेल पुरख समरथ, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। दो जहानां वेखे नट्ठ नट्ठ, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। लेखा जाणे तत्त अठ्ठ, नौ दुआर खोज खुजाईआ। दसवें देवे साचा रस, रस रसीआ रस चखाईआ। हरिजन मेला हस्स हस्स, हँस मुख सोहँ साची चोग चुगाईआ। चार जुग गुर अवतारां कोलों गवाउँदा रिहा आपणा जस, धुर फ़रमाणा

शब्द जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा एका वार अल्हाईआ। सच संदेशा दिता घल्ल, हरि जू आपणी दया कमाईआ। चार जुग जो करदा रिहा वल छल, अछल छल धारी भेस वटाईआ। जन भगतां अंदर गया रल, दिस किसे ना आईआ। सति सतिवादी बूटा लाए फल, फलवाड़ी मात महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए खुल्हाईआ। भेव खोल्हे हरि निरँकार, आपणा पर्दा आप उठाइंदा । उठो वेखो पाओ सार, हरि जू की की खेल रचाइंदा। जिस नूं गाउँदे रहे जुग चार, रसना जिह्वा सेव कमाइंदा। जिस नूं कह कह गए बेअन्त बेअन्त बेपरवाह परवरदिगार, अन्त कदे ना आइंदा। जिस दे पिच्छे मन्दिर मस्जिद मट्ठ गुरुदुआर कीते त्यार, खाणी बाणी अञ्जील कुरानी वेद पुराणी संग निभाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल करे अपर अपार, निरगुण जोत नूर उज्यार, शब्दी डंका विच संसार, दो जहानां आप सुणाइंदा। पुरी लोअ होए बेज़ार, ब्रह्मण्ड खण्ड वेखण चारों कुण्ट नैण उठाल, नेत्र नैणां नज़र किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म सुण फ़रमाणा, हरि जू हरि हरि रिहा जणाईआ। निरगुण बणया साचा राणा, सरगुण नज़र किसे ना आईआ। लोकमात होया प्रधाना, जगत प्रधानगी रिहा कमाईआ। जन भगतां बन्न्हे इक्को गाना, तन्द नज़र किसे ना आईआ। आपे बणया बेपहचाना, चारों कुण्ट फिरे वाहो दाहीआ। करे खेल मर्द मर्दाना, वड मर्दानगी आप कमाईआ। लेखा जाणे गोपी कान्हा, मंडल रास आप रचाईआ। राम सीता सीता राम हो प्रधाना, परम पुरख आपणा खेल खलाईआ। चतुर्भुज नौजवाना, नव निध आपणी धार वखाईआ। कलयुग अन्तिम इक्क निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेशा रिहा घलाईआ। सच संदेशा हरि भगवान, एका एक जणाया। सचखण्ड दा सच निशान, लोकमात प्रगटाया। किरपा कर श्री भगवान, सति सतिवादी रंग चढ़ाया। साचे भगतां दिता दान, दानी बण के हरि जू आया। पूरब लेखा चुक्या आण, अग्गे आपणी गोद सुहाया। एथे ओथे देवे माण, दरगाह साची मेल मिलाया। राए धर्म चुकी काण, चित्रगुप्त लेख मुकाया। लाड़ी मौत ना करे पछाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताया। आपणा खेल करे करतार, खेलणहार आप हो आईआ। जुग जन्म दे विछड़े यार, अन्तिम मेले चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पीर पैग़म्बर वेखण वारो वार, नेत्र नैण नैण उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा बरख़े फूलण धार, अमृत मेघ मेघ छहबर लाईआ। साची सखीआं मंगल चार, गीत गोबिन्द गोबिन्द अल्हाईआ। वाहवा वज्जदी रहे सतार, सति सतिवादी आप वजाईआ। सन्त सुहेले लए उठाल, उठ उठ आपणी सेव कमाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाल,

क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश, एका गंढ्ढ पुवाईआ। रातीं सुत्तयां चले नाल नाल, सुफ़न सखोपत जागरत तुरीआ आपणी सेव कमाईआ। गुरमुखां पिच्छे फिरे आपे बेहाल, बेहबल हो हो रिहा कुरलाईआ। बिन भगतां हल्ल ना करे कोई सवाल, हरि जू पट्टी आपणी रिहा वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी विच्चों भाल, गुरसिख गुर गुर लए जगाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, भगत दलाली आप कमाईआ। वेखणहारा हक़ हलाल, हक़ीक़त आपणी दए समझाईआ। करया खेल बेमिसाल, मिसल भगतां लई बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा देवे एका वर, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपणी बूझ देवे ज्ञान, ज्ञान ज्ञान नाल मिलाइंदा। आत्म अन्तर इक्क ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाइंदा। सुरती शब्दी देवे माण, शब्द सुरत संग रखाइंदा। एका राग सुणाए कान, रागी राग आप अल्हाइंदा। एका अमृत पीण खाण, आबहयात आप प्याइंदा। एका मन्दिर वखाए मकान, काया काअबा आप खुल्हाइंदा। एका भगत इक्क भगवान, एका इष्ट देव मनाइंदा। एका नूर जोत महान, एका सचखण्ड डेरा लाइंदा। एका जुग जुग वेखे आण, रामा कृष्ना रूप वटाइंदा। एका नानक गोबिन्द कर प्रणाम, एका मन्त्र सति सति दृढ़ाइंदा। एका ईसा मूसा मुहम्मद दए पैग़ाम, शरअ शरीअत इक्क समझाइंदा। एका अन्तिम सब ते लाए आप इलज़ाम, बरी कोए रहिण ना पाइंदा। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण आप सुणाए आपणा कलाम, कलमा नबी ना कोए पढ़ाइंदा। फड़ रसूलां करे गुलाम, हुक्मे अंदर सर्ब रखाइंदा। करे खेल श्री भगवान, ख़ालक ख़लक रूप वटाइंदा। गुर अवतारां पीर पैग़म्बरां भगत दुआरा करना पए परवान, पारब्रह्म प्रभ हुक्म सुणाइंदा। जिस गृह वसे आप भगवान, सो मन्दिर सोभा पाइंदा। आत्म परमात्म ईश जीव जगत जुग दान, ब्रह्म पारब्रह्म एका रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिभगत हरि दर आप वसाइंदा।